Een foto als zoekplaatje. Het is moeilijk om te zien wat je ziet.

De glazen torens weerspiegelen de oude gebouwen.

We zijn al eerder in New York geweest. De laatste keer met zijn tweeën was in 2000. Toen bewogen er ook al wel wat beelden, maar nu is vrijwel alles voortdurend in beweging. Het zijn allemaal gigantische TV schermen met felle gekleurde beelden.

Er is hier een tribune gebouwd met bovenop een platform. Je moet dan proberen om je hoofd in een cirkel te houden. Vier seconden later wordt je hoofd dan als hoofd van het vrijheidsbeeld weergegeven. Daar moet je dan natuurlijk meteen een foto van maken. Het is stampend druk. Allemaal mensen bovenop die tribune die het willen proberen.

Op de tribune zit ook nog een grote groep mensen naar het theater Times Square en een enorm groot filmdoek te kijken, met onder andere beelden van Djokovic, die Tommy Haas een complex bezorgt.

Deze muzikant heeft bijzondere slaginstrumenten. Er komt een filmpje van hem onder het Hoofdstuk: Video te staan. Hij heeft er een goede bron van inkomsten aan. De vierkante bak zat vol biljetten en niet alleen met singles.

Wat een verzameling bonte mensen bij elkaar! Wij denken, dat New York de meest multiculturele stad ter wereld moet zijn. Er wonen en werken mensen uit de hele wereld en dat zie je vertaald in het straatbeeld. Dat beeld wordt nog versterkt door de grote hoeveelheid toeristen, die zich vooral vergapen aan deze mallemolen van de beschaving. Eigenlijk gek, dat bigotterie en discriminatie, juist ook in dit land waar deze stad zo’n belangrijke rol speelt, zo duidelijk waarneembaar is.

Ergens in een achterafstraatje zien we ineens een lege kapsalon. Pim staat weer voor de keus om zich nog 6 weken lang aan zijn te lange haar te ergeren – hij heeft de lok aan de voorkant er al, zonder spiegel, afgeknipt – of het onaangename risico te accepteren, dat een onbekende aan zijn haren gaat zitten. Ze is niet duur en dus gaat Pim onder het mes bij de kapster uit Ecuador.

We gaan een echte New York Cheese Cake eten en daarna naar de Amish-Market, waar we een pak Cruësli kopen van het merk: Ezekiël 4:9.

Auto’s worden 3 hoog geparkeerd in een roterende installatie.

In de bar van het Theater treden deze dames op. Ze zingen heerlijk en met humor in close harmony.

Deze malle lamp stond er ook.
We gaan naar een toneelstuk van Tenessee Williams (o.a. Cat on a hot tin roof en Streetcar named Desire). Het stuk heet : ‘The Two Character Play’ en is een toneelstuk in een toneelstuk. Het is een moeilijk verhaal, maar het wordt briljant vertolkt door Amanda Plummer (Pulp Fiction) en Brad Dourif (One flew over the Cuckoo’s Nest). We zitten op de 2e rij en beleven het heel intens en kunnen het goed volgen. Het gaat te ver om te zeggen, dat we het begrijpen, maar het houdt ons wel bezig.

Heel normaal om hier op gymschoenen onder je jurkje rond te lopen en dan alleen als het echt nodig is je schoenen aan te doen.

We gaan met de Path trein onder de Hudson door naar New Jersey. Op het station zien we informatie over daklozen in New York. Vorig jaar waren er nog 16.000 dakloze kinderen in de stad. Dat is dit jaar al opgelopen tot 20.000. Dat is een statistiek, waar dit bolwerk van het kapitalisme ook eens over na zou moeten denken.
Intussen gaan wij weer terug naar ons eigen vaarhuisje……

We gaan met het voetveer van de Marina naar het WTC in het financiële district. De nieuwe 1776 voet hoge toren domineert de omgeving.

Het nieuwe WTC is omringt door de vele glazen huisjes in het financiële district. Het is wel spiegelglas, dus het accentueert de breekbaarheid en zeker niet de transparantie.

In het financiële district is een kleine marina, maar wel vol met superjachten. Er is ook een zeilschool met een hele vloot J24’s. Toen wij zondag binnenliepen waren er een paar van aan het varen.

De nieuwe WTC wordt van boven naar onderen volgehangen met geveldelen. De onderste paar verdiepingen zijn nog niet klaar.

Kerk van St.Pauls is een oase van rust naast WTC. Hier sliepen de brandweermannen als ze even konden uitrusten. Het monument en de 9/11 tentoonstelling trekken heel veel belangstelling. Voor het monument moet je tickets vooraf boeken. Voor de tentoonstelling staan mensen in de rij.

De City-bikes waren voor ons een grote teleurstelling. Bij het eerste station probeerden we een fiets te pakken, maar dat lukte niet. Wij dachten natuurlijk aan technisch malheur en liepen naar het volgende station. Ook daar geen succes. We belden met de helpdesk, die waarschijnlijk ergens in Bangalore zit. De man aan de telefoon had eerst geen idee waar we stonden, maar na enige tijd stuurde hij ons naar een ander station waarvan hij kon zien,dat het in ieder geval wel werkte. Er waren net fietsen opgehaald. Dat zegt overigens iets over de frequentie van het gebruik. Ook bij dat derde station hadden we geen geluk. We belden weer met Bangalore en kregen toen een mijnheer, die vroeg of we nieuwe klanten waren. Die konden we nog bevestigen. Vervolgens vroeg hij – echt – of we een fiets wilden huren. Hebben we ook – zonder verder commentaar – bevestigd. Toen vroeg hij of we een buitenlandse credit kaart hadden. Ah! Daar zit hem de snag. Buitenlanders op de fiets in Manhattan vormen kennelijk niet de doelgroep voor de Citybike; in tegendeel. Alsof Nederlanders en Chinezen ook maar iets kunnen leren van de Amerikanen als het om fietsen gaat.
Houd dit in de gaten als je naar New York gaat. Het is een ideale stad voor de fiets, met goede fietspaden en veel van die Citybike stations. Het moet te regelen zijn, maar niet à la minute zoals wij dat wilden.

De brandtrappen, doen Hanneke altijd denken aan ‘West Side Story’

Op Broadway staan nog heel veel relatief oude gebouwen, die met, voor die tijd, vooruitstrevende technieken gebouwd werden, zoals dit gietijzeren gebouw.

t’Is geen lekker weer.

De gele taxi’s vielen altijd al op in het straatbeeld. Nu onderstrepen deze gele voertuigen het failliet van de Amerikaanse automobiel industrie. General Motors heeft zelfs deze markt weten te verliezen. Er rijdt weliswaar nog een enkele grote Ford rond, maar de Chevrolet Caprice, ooit de opvolger van de ‘echte’ chequered cab, is uit het straatbeeld verdwenen. Het overgrote deel bestaat nu uit Toyota’s en notabene Nissan’s.

Nog een oud gebouw.

Als er ergens een plek is vrijgekomen, blijft die nooit lang onbenut. Het wordt of een parkeergelegenheid of, zoals hier, er ontstaat meteen een markt.

We lopen en lopen en zuigen de sfeer in ons op als sponzen.

Kunstwerk op Union Square, houtblokken als frieten in een zak.

Jammer dat het licht niet goed was, maar het blijft een prachtig gebouw met dat smalle puntje. Eindhoven heeft tegenwoordig ook zoiets.

De toeristen hullen zich in noodregencapes om toch bovenin de open bus te kunnen zitten.

We gaan naar binnen bij ‘Italy=Eataly’ voor een kopje koffie, maar zijn zo onder de indruk van de enorme winkel vol heerlijkheden, dat dat er helemaal niet van komt. Het is een onvoorstelbare winkel, zoals die in deze omvang alleen in deze maffe stad kan voorkomen en kan bestaan. Het publiek weerspiegelt het kosmopoliete karakter van New York en de geweldige acceptatie van de Italiaanse keuken.

De hoeveelheden soorten en maten pasta’s is gigantisch. Dit is één van de 6 schappen die er vol mee staan.

Mooie kazen, lekkere worsten enz. enz. enz. We doen geen recht aan de omvang van deze winkel, met een aantal bars en restaurants erbij. Het is bijzonder.

We duiken in een taxi om naar Times Square te gaan, waar op 4 juli het grote vuurwerk zal worden afgestoken. Daar zullen wij niet meer bij zijn; de jachthaven is voor die datum allang van te voren volgeboekt.
Wij gaan naar Times Square om te kijken bij TKTS of er vanavond nog iets van onze gading op of off Broadway te beleven valt.

Eigenlijk wilden we even stiekem op zo’n prachtige porch gaan zitten en ons daar door broer Harm laten fotograferen, maar daar waren we uiteindelijk toch net iets te bescheiden voor. Harm zet ons in plaats daarvan nog even samen voor deze bloemenpracht van een huis in Cape May.

De volgende dag vaart Harm nog even helemaal mee naar het tankstation. Dat ziet er hier geheel anders uit dan we ooit eerder gezien hebben. Op ieder steiger staan minstens drie tot vier pompen, omdat al deze schepen hier regelmatig 500 tot wel 1000 gallon (2000-4000 liter) tanken om een weekendje te gaan vissen. De diesel kost hier maar een dollar per liter, maar toch. In Oxford kwam ik de schipper van zo’n apparaat tegen, met twee V16 MTU diesels er in, die per uur honderden liters kan verstoken. Hij vertelde vol trots, dat hij bij het tanken korting krijgt. Het milieu verkwistende gedrag wordt op die manier gesubsidieerd. Dat kan anders, maar dit alles ter zijde.
We zeggen Harm weer goedendag. Hij vliegt straks weer terug naar Nederland en wij gaan de baai uit richting New York.

We besluiten om een nachtje ‘door te trekken’ en geen tussenstop te maken in de Las Vegas achtige steden zoals Atlantic City. We gaan om 11 uur weg, om op een goede tijd in New York aan te komen. Het getij rondom Manhattan op de Hudson, maar vooral ook naar East River via Hell Gate (!), kan behoorlijk opdringerig zijn. Het zal nu met de halve maan en het daarbij behorende doodtij wel meevallen, maar we houden er toch liever rekening mee. Ook hopen we stiekem ook nog steeds op een van de goedkope moorings bij het 79th street Boat Basin. Dat is, met de 4th of July in aantocht weliswaar tegen beter weten in, maar het verschil met de marinas is dusdanig groot, dat we het toch willen proberen. We hebben voor die marinas al wat rondgebeld. De goedkoopste zijn voor ons $164 per nacht (dan moet je wel je eigen boot meenemen), maar er wordt zonder blikken of blozen ook ruim $250 gevraagd. De mooring zou $30 kosten. Dan moeten we wel de dinghy oppompen, maar zouden we een weekje kunnen blijven.

Hier kun je duidelijk zien, dat er 2 jonkies uitgebroed zijn. Misschien dat er zelfs drie in het nest zaten.

We gaan relaxed op weg, maar dat rif gaat er niet veel later al uit.

We komen vlak na het goed geconserveerde Cape May, langs de kust dit pretpark tegen met Rollercoaster. Wat een contrast!

Na een wat onrustige nacht met gijpen, verkeer en mist, klaart het om 05.00 uur op. Helaas is de wind nu echt op en moet de motor aan. We lopen de wateren rond New York binnen om een uur of 11.00.

Dit is de Verrazano Narrows Bridge, het startpunt van de Marathon, die het eerste weekend van November wordt gehouden. Pim is daar in 1986 gestart. Hij realiseert zich, dat hij vandaag de brug nog niet over zou kunnen hollen. Da’s jammer.

Lang!

Als we de bocht omkomen, zien we Manhattan uit de mist opdoemen.

De fameuze Staten Island Ferry

Het vrijheidsbeeld staat ertussen! Dit moment hebben we lang naar uitgekeken. De foto van dit gedenkwaardige moment wilde maar niet echt lukken.

En nog maar eentje.

Manhattan!

Daar is ze dan van heel dichtbij.

Ellis Island, waar de immigranten in quarantaine werden geplaatst, als ze in Amerika aankwamen.

We voelen het als een echte mijlpaal.

Behoorlijk indrukwekkend allemaal. In deze jachthaven, vlakbij Wallstreet, liggen een paar hele indrukwekkende speeltjes.

We liggen hier goed in de New Liberty Landing Marina. Het kost een paar centen voor de eerste twee nachten, maar we horen morgen pas of we hier mogen blijven. Het wordt hier erg druk vanwege de 4th of July festiviteiten, maar als we zouden mogen blijven, wordt het tarief gunstiger. We hebben een kans, want door de vele regenval zijn een aantal sluizen buiten gebruik, waardoor mensen met een reservering mogelijk niet kunnen komen.

Het nieuwe 1776 voet hoge World Trade Centre nadert zijn voltooiing. Het staat er ‘s nachts al gezellig nationalistisch bij. Wel te rusten.