De politie komt vragen of we al ingeklaard zijn in het land. Dat hadden we inderdaad de dag ervoor al gedaan. De Jachtclub zorgde toen ervoor dat de betrokken instanties allemaal aanwezig waren. Onder het genot van een drankje op het terras werden alle formaliteiten zeer snel en effectief afgewikkeld.

We varen met Klontje in ongeveer een kwartier naar de stad aan de overkant van de baai.

Er groeien orchideeën in de boom.

In contrast met Cuba zien we veel politie op straat, maar deze mevrouw is wel vrolijk.

Lekker hangen in band. Voor de meeste stranden in Jamaica moet je entree betalen.

De string knoflook, nog uit Cuba. Er hangen er 50 aan, voorlopig genoeg.

Pim wordt uitgenodigd om een zondagochtendwedstrijd mee te varen in een J22.

De startlijn is tussen een rode boei en Nelly Rose. Smal maar genoeg voor de 3 deelnemers.

Pim verzorgt de schoten en de vallen vanuit de ‘pit’ en hangt met de benen buitenboord. Hij hoopt dat de mannen waar hij vroeger mee voer in de J24 deze foto ook te zien krijgen.
Jim, Julia en Pim worden eerste. Dat wordt later in de bar uitgebreid gevierd. Totaal ‘rummed up’, zoals dat hier heet, kunnen we de zondagavond verder afschrijven.

We rijden naar een vulstation om ons flesje te laten vullen. De omgeving ziet er amerikaans uit met shoppingmalls en KFC enz.. We gaan ook naar de Mega Markt; een rijkelijk bevoorrade supermarkt. Een groot contrast met Cuba, maar eieren hebben ze niet. De regering heeft het importeren van eieren stopgezet zonder de lokale boeren de tijd te geven daar op in te spelen.

Met de opkomende zon komt er een groot cruiseship dicht langs ons draaien om aan de kade af te meren.

De Nelly Rose gezien vanaf de Montego Bay Yacht Club. Ze ziet er erg nietig tegen zo’n achtergrond.

De aussies hebben motorpech en willen in de marina gaan liggen voor reparatie. Pim duwt met Klontje, terwijl David trekt. Op gang brengen is een ding, stoppen nog weer iets heel anders. Het loopt gelukkig allemaal zonder schade goed af.

Een jong Frans stel op weg naar Cuba heeft problemen met hun buitenboordmotor en roeien met veel moeite tegen de wind op. Ze zijn uitgeput en erg dankbaar voor het sleepje.

Laatste blik op Cuba is de ferry, die vanaf het fort aan het begin van de baai oversteekt naar het hotel aan de overkant.

Als we op zee komen, gaat het goed tekeer. Flinke golven, die na een uurtje al veel minder hoog zijn. De wind is ongeveer 15 knoop. Dat is minder dan binnen in de baai, waar de wind over de heuvel heen nog voor 24 zorgde.

Na een nacht doorvaren, gaan we voor anker bij de eilandenarchipel van Jardinas de la Reina. We doen een dutje, lunchen op ons gemakje en Pim vervangt de spinakerval door de reserve. We hijsen de dinghy altijd aan de zijkant op en neer en dat is een verkeerde belasting. Moeten we voortaan anders doen. Deze val is naar de vaantjes. Na even een duik te hebben genomen, gaan we al snel weer anker op en varen nog een nacht door.

De Jamacainse vlag wordt in het want gehesen.

We zijn reuzeblij dat de automatische piloot het weer doet.

Jamaica in zicht.

We liggen in een mooie baai in Montego Bay vlakbij de Yacht Club waar we een biertje gaan drinken.

Naast ons een mooi huis met prieeltje.

Ineens landt er een pelicaan op het voordek. Hij blijft net lang genoeg zitten voor een foto en zoekt dan een veiliger heenkomen.

Het cruiseship dat ‘s ochtends was aangekomen, vertrekt alweer.

Zonder woorden.

Zo kan het ook, maar wel met veel minder mensen aan boord. De rook komt uit de 4e mast.

Lekker weer en bomen met zwarte bonen eraan.

Wat een rust op dit plein.

We klimmen de toren op en hebben een prachtig uitzicht op die mooie rode daken en de bergen erachter.

Hier zie je nog van die hoge kozijnen met origineel houten raamwerk ervoor.

Het museum stelt verder weinig voor. Het gaat over de strijd tegen de contra-rebellen in de bergen.

Oude mannen met lange sigaren.

Voor een Cuc mag je er tussen zitten en hebben zij een goede dag.

Het grote plein ziet er zeer verzorgd uit.

Alles zit strak in de verf, dat was kennelijk een paar jaar geleden heel anders.

Iedereen, die wij spraken, had het over de trappen en dat we die vanzelf wel zouden vinden. Dat klopte.

Deze man heeft een houten kinderzitje op zijn fiets gefabriceerd.

De band speelt al en ‘s avonds zitten die trappen tsjokvol met bewonderaars.

Oude Spaanse architectuur met fresco’s op de muren.

Die auto doet het bijna, nog even de straat afduwen.

We zijn aangekomen in Montego Bay op Jamaica. Eigenlijk waren we van plan om nog te gaan duiken bij de Jardinas de la Reina aan de zuidkant van Cuba, maar het was lekker weer en officieel waren we al uitgeklaard uit Cuba. Dat moesten we in Cienfuegos doen, want de eerstvolgende mogelijkheid zou Santiago de Cuba zijn. Daar uitklaren zou een extra 200 mijl varen betekenen en we hadden geen zin in weer een hele grote stad. We hebben genoten van Cuba en waarschijnlijk hebben wee een prachtige duikervaring aan ons voorbij laten gaan, maar de keuze was doorhakken tegen de wind in langs de Cubaanse kust of met halve wind hier naartoe zeilen. We hebben heerlijk gezeild. Veel mooier kan het eigenlijk niet. De wind was er gisteren helemaal uitgezakt, zodat we een tijdje zelfs op de motor moesten varen, maar het water lag er prachtig vlak bij. In de loop van de nacht begon het te waaien. Eerst 8-10 knoop en later 10-13 knoop, precies uit het oosten; halve wind op vlak water. Nelly Rose ging er als een scheermes doorheen.
Als je dan echter bij de Jamaicaanse kust komt krijg je bij die – heersende – windrichting echter langs de bergachtige kust wel te maken met een onvervalste acceleratie zone. Voor ons viel dat nogal mee, maar we hadden het laatste uur toch plotseling tot 25 knoop wind. Volgens de havenmeester kan het ook zo maar tot 35 knoop aanwakkeren.
We hebben hier waarschijnlijk wel internet, dus we gaan gauw weer foto’s plaatsen. Dit echter even als tussenbericht.