Foto’s van anderhalf eiland geleden:

We liggen bij Niue, waar maar ongeveer 50 boten per jaar langskomen.

De begraafplaats ligt mooi aan het water naast de kerk. Later zien we dat er nog veel meer graven zomaar langs de kant van de weg zijn.

Het kantoortje van de scooterverhuurmevrouw.

Schilderij aan de muur van het indiase restaurant. Alle beesten hier zijn er op vertegenwoordigd, vooral de gestreepte zeeslangen en manta’s en walvissen.

Een flamboyaboom, die half in winter en half in lente-stand is.

Langs de kust staan bakens voor het voorraadschip dat hier eens in de 2 weken langskomt. De swell is vrij groot en te gevaarlijk voor een dinghydock.

Op de kade staat een kraan waarmee je je dinghy op de kant moet hijsen.

Met gezamenlijke kracht brengen Peter en Pim de kraan in positie om de dinghy van Toccata te water te laten.

Daar gaat ie.

Het eiland van Caves en Graves.

Lekkere koffie met een hartje.

Samen met Toccata huren we scooters om een tour over het eiland te maken.

Langs de kust zijn overal diepe grotten.

We klauteren alle steile trappen af.

Daar gaan we even in zwemmen, hoe koud ook!

Pim en Saskia lopen naar de ingang.

Melkmeisje!

We vinden het heerlijk om weer op zee te zijn.

Uiterst Pacific op dit moment, na de eerste dagen met 20 knopen wind.

Oh, help, we hebben beet! Terwijl Pim de lijn tracht binnen te halen, haalt Hanneke de alcohol om het beest te vermoorden en de haak om hem binnen te halen. Alles tevergeefs. Hij wurmt zich los…

De laatste jerrycans gaan in de tank, zodat we toch zonder wind op tijd binnenkomen in de Vava’u groep van Tonga.

Dit was de vliegende vis, die bij Hanneke in haar nek belandde, toen we zaten te borrelen met Coca Cola. I-pad groot!
(We zijn een droge boot. Dat betekent geen alcohol onderweg)

Welterusten!

Adam van Rafiki, ook nog op weg naar de MaiKai ankerplaats.

Leuke kerk op weg naar een supermarkt om weer wat in te slaan voor het volgende stuk van 1000 NM.

Tonga tuin.

Zo rijden ze rustig over de weg op weg naar een feest. Andere regels hier, er zit niet eens een touw omheen, ze houden het gewoon vast…

Happy hour met de cruisers bij de MaiKai Yachtclub.

Prachtige laatste avond in Bora Bora.

Blogje

We zijn al weer vier dagen in Tonga, waar we aankwamen na een verwarrende zeiltocht vanuit Niue. Verwarrend vanwege de wind, die gedurende de nacht een spreiding kende van ruim 70 graden. Dan ga je met de Hydrovane echt alle kanten op. We twijfelden eerst aan ons zelf, maar de statistiek in de Ray Marine liet zien, dat het echt de wind was die de weg kwijt was. We hebben toen het grootzeil laten zakken en de boom in de fok gehouden en de elektrische autopiloot het werk laten doen. Dat werkte uiteindelijk redelijk goed. We schoten iets langzamer op dan gedacht, omdat de verwachte windsterkte van 20 knoop niet doorkwam. Dat was geen probleem. Wat maakt het uit of je om 10 uur of om 14.00 uur aankomt.

Op weg naar Tonga gingen we over de datum grens heen. Ineens liggen we niet meer 13 uur achter op Nederland, maar hebben we een voorsprong van twaalf uur. We sprongen van de 14e naar de 16e september. Laat de 15e nou net de verjaardag van Hanneke zijn. We belden vroeg op de 16e met de kinderen, die nog wel op de 15e waren en hun moeder konden feliciteren. De boten om ons heen lieten zich door de datum grens niet van de wijs brengen en zongen door de marifoon Hanneke toe. We planden om met de 9 boten waarmee we uit Niue waren vertrokken toch maar een feestje in te lassen bij aankomst in Tonga. Dat liep echter helemaal anders.

Rafiki was een paar uur voor ons aangekomen en was snel naar de kant gegaan en kwam daar een uiterst verward kijkende Tim tegen. Tim is een Amerikaanse solo zeiler, die met zijn Liberty Call sinds Nuku Hiva dezelfde route volgt als wij. Tim was met zijn Liberty Call in de nacht gestrand op de rotsige noordkust van het hoofdeiland van de Vava’u groep. Hij heeft nog geprobeerd om de boot weer vlot te krijgen, maar heeft die pogingen moeten staken en zag toen zijn Liberty Call de diepte in verdwijnen. Hij werd in de ochtend gespot door een boot van een lokale sportduikers organisatie, die hem naar hier naar Neiafu heeft gebracht. Hij had nog net zijn papieren en zijn portemonnee kunnen redden, maar stond verder ontredderd aan de kant. Het is hartverscheurend om zoiets van nabij mee te maken.

Rafiki heeft hem meteen onderdak aangeboden en alle andere boten hebben spullen bij elkaar gezocht om hem door de eerste moeilijke dagen heen te helpen. We hebben hem meegenomen op onze excursie naar de botanische tuinen en meer van dat soort uitstapjes en langzamerhand zie je weer wat glans in zijn ogen komen. Dat was de afgelopen dagen de belangrijkste missie. Vandaar het uitblijven van een vers blog.