We worden wakker in potdichte mist en blijven lekker hier liggen. We ontmoeten weer een paar nederlanders, die ook op de boot wonen en naar Brazilië willen. Altijd leuk om elkaars verhalen te horen. We trekken een paar baantjes in het zwembad en gaan naar ons favoriete Praza de Constitutión voor een café con lêche.

Binnen vind ik een mooie foto van hoe het hier in 1930 was, met vrouwen ,die manden op hun hoofden dragen.

Nu ziet het er zo uit:

Overal grappige details.

Jut en Jul zitten te wachten op kruimeltjes.

Het is nu nog rustig in dit prachtige straatje, dat doorloopt tot aan de haven. Later kun je over de hoofden lopen en is het heel gezellig. De volgende dag is er weer een zonnetje gelukkig.
Dik biedt aan om te helpen met de windmeter die af en toe dienst weigert en gaat de mast in om te kijken. We zijn blij met de elektrische lier!

We liggen in een gloednieuwe Marina met alles erop en eraan. Bijna tegenover de niet zo nieuwe Supermercado, dat is heerlijk, hoef je niet zo ver te sjouwen met de handel. We gaan op onderzoek door het mooie oude stadje en genieten ondertussen van het heerlijke weer.

Dit mooie ronde rode visje hebben we s’avonds in de pan gegooid, was erg lekker klaargemaakt door Pim.

De volgende dag blazen we voor het eerst onze dinghy op en dopen haar : “Klontje” en wensen haar een behouden vaart.

We gaan nog even de stad in, dit keer met fototoestel.

heel oud kerkje met dito graanopslaghuisje.

Beetje jammer van die BMW.

De oude Mercado.

Overal leuke doorkijkjes

Oma heeft het rustig.

Griezelig al die draden boven de straat, maar hier heel normaal

Deze kroeg heeft dezelfde hobby als Pim en doet ons denken aan de bijkeuken in Buggenum.

Het stadhuis is ook mooi.

We liggen hier prima, want s’nachts begint het keihard te poeieren.
De volgende dag varen we samen met de All-Linn naar twee baaien verderop en gaan daar allebei voor het eerst ankeren. Het lukt allemaal uitstekend en we hebben goed kunnen slapen, al ging Pim er natuurlijk wel 3 keer uit, omdat het nog steeds 20-25 knopen (windkracht 6) woei.

Daags daarop doorgevaren naar Islas Ons, waar Eirik naar ons toe kwam zwemmen om naar ons anker te kijken en eigenlijk ook wel voor een biertje, waarna hij door Eirin als taxi weer werd opgehaald.

Eigenlijk heb je voor dit eiland een speciale ankervergunning nodig, daar het een natuurreservaat is, maar we wagen het er op.

Het was om kwart over 8 een mooie zonsopgang, die alleen door Pim werd gezien. Ik lag nog lekker te slapen na een gezellige avond met de Noren. (www.all-linn.blogspot.com) We gaan met Klontje naar het nudistenstrand, waar gelukkig niemand te vinden is en klauteren naar de vuurtoren.

Vandaag varen we naar Vigo en Eirin vaart een dagje met ons mee.

Bij de Real Club Nautico de Vigo staat een karavaan klaar met Optimistjes om de combi Galicië te gaan zeilen dit weekend.

Mooie oude stad met van die leuke pleintjes en natuurlijk heerlijk weer!

Stelletje studenten uit Portugal komen de boel opluisteren.

Een eindje verderop wordt de Tango gedemonstreerd! Kortom weer een mooie dag!

Ons doel de afgelopen maandag was het ronden van Kaap Finisterre. We hadden in Las Camariñas gewacht op de Noren, die met ons uit La Coruña wilden vertrekken, maar toen motorproblemen kregen. Zondag kwamen zij alsnog. Ze hadden behoorlijk veel wind op het laatste stuk tot 45 knoop over dek. Ze waren dan ook redelijk vermoeid en zegen tevreden bij ons aan tafel, waar we hun aankomstbiertje dronken en de Spaghetti die wij hadden gemaakt verorberden.
Daarna hebben we ze nog snel even rondgeleid door Las Camariñas en een biertje gedronken bij Café Victoria, want veel meer zouden ze niet te zien krijgen van het stadje. We wilden immers voorbij Finisterre en de omstandigheden beloofden voor maandag ideaal te zijn, terwijl er daarna weer veel wind werd verwacht.
We voeren ’s morgens kort na negenen uit met een 10-12 knoop wind van achteren.
We keken nog even achterom naar Las Camariñas.

Een heerlijk briesje over het vlakke water en we hadden dan ook na een paar honderd meter het zeil al staan. We zeilden over bakboord de Ría uit en gijpten kort daarna om de rots in de riviermond met een klooster en de vuurtoren. De rode lijn aan de giek is de bulle talie (vaak ook preventer genoemd), die we al hadden voorbereid voor het voordewindse rak dat zou gaan volgen.

De Noren waren een half uurtje voor ons vertrokken en we haalden hen na twee en half uur in. We hadden afgesproken, dat we van de gelegenheid gebruik zouden maken om elkaars boten in hun element te fotograferen. We hadden geen van beiden nog foto’s van onze varende boten. Vlak voor Finisterre liepen we hen langzaam voorbij. Omdat het werkelijk plat voor de wind was en maar een kort rak van een paar uur, hadden we geen van beide de fok bij staan. Die zou je dan op de boom moeten varen, omdat hij anders zo gaat klapperen en dat is voor een paar uur niet de moeite. We hadden geen haast, de boot liep lekker een kleine 7 mijl per uur en die fok zou er wel bij komen als we na Finisterre hoger aan de wind zouden gaan varen.

Terwijl wij de All-Linn voorbij voeren zagen we dat Linn stond te vissen voor het gemeenschappelijk avondmaal, maar daar is uiteindelijk weinig van terecht gekomen.

Terwijl we bij elkaar langs voeren spraken we af, dat zij als eerste hun genua zouden zetten, zodat ze ons weer in konden halen en we wat beter getuigde boten zouden kunnen fotograferen. Zo konden zij mooi voor ons Kaap Finisterre passeren met hun genua vol bij. Bovendien kropen zij dicht onder de kant en hadden daar veel wind.

Wij belanden in een gebied met heel weinig wind, zodat we heel traag Kaap Finisterre met een gangetje van 2,8 knoop voorbij sukkelden. Dit is het beeld op onze navigatie computer dat wij op dat moment zagen. Het ronden van die kaap is een bijzonder gebeurtenis. Daarna ben je echt in zuidelijke wateren, een ander weersysteem en een ander Galicia.

De wind pikte weer wat op en we waren behoorlijk achtergeraakt op de Noren, zodat ik het roer zelf ter hand nam en aktief zeilen begon te trimmen om de boot goed op gang te houden. Het is bovendien heerlijk om de Nelly Rose te sturen. We liepen hard op de All-Linn in en maakten een paar prachtige plaatjes voor hun plakboeken, terwijl zij de Nelly Rose fotografeerden.

Zo zeilden wij voor hen uit naar Muros, waar zij overigens eerder aankwamen dan wij. Wij bleven zeilen, maar dit keer ging hun truc vlak onder de wal niet op en belandden zij in een windstilte. Wij konden in de riviermonding steeds hoger zeilen, omdat de wind gunstig voor ons draaide. We voeren over stuurboord door tot aan de zuid oever en gingen daar overstag en kwamen met die slag precies bij Muros uit. Vlak voor de haveningang gingen de zeilen weer naar beneden na een werkelijk fantastische zeildag. Muros is een erg leuk stadje, maar daarover later meer.

We struinen het marktje af en kopen bij de vrouwtjes op krukjes achter hun kratjes groente, allerlei mooie dingen om morgen te verwerken in een lekkere spaghettipreu.
De noren komen morgen toch hierheen, zonder nieuwe motor en ze eten een hapje mee.
Ook scoren we 2 tietenkazen, heerlijk!
Eigenlijk moeten we altijd met een fototoestel erop uitgaan. Maar we gingen eigenlijk alleen maar naar de supermarkt. We waren vergeten dat zaterdag in Las Camariñas marktdag is. Marktdag is altijd de moeite waard en een mooi lokaal spektakel; waar ook ter wereld. In Camariñas is het bijzonder, omdat het een klein stadje is. Het heeft ongeveer 3000 inwoners en het is dan ook een heel klein marktje, waar maar een paar serieuze kramen staan. De rest bestaat uit lokale boeren en – vooral – boerinnen, die met een kist aardappelen, een doos bonen en wat strengen uien en knoflook een paar Euro komen bijverdienen.
De vrouwtjes zaten gewoon op de grond of op de kruiwagen waarmee ze naar de markt waren gekomen. Wij sloten meteen vriendschap met een oude tandeloze dame, die haar portemonnee in haar BH bewaarde. Zij hielp ons bij verschillende kramen en vertelde wat we zouden moeten kopen. Als het aan haar had gelegen was de markt na ons bezoek ‘los’ geweest. We moesten ook bonen kopen, die we kennelijk heel erg lang moeten koken. Ik vroeg of dat 10 minuten was, maar het was veel meer. Twintig minuten dan en nog veel meer. Ik krijg de indruk, dat we met die bonen redelijk door onze gasvoorraad heen kunnen komen, maar misschien helpen onze hooimadammen daarbij.
De paprika’s waren fantastisch; diep groen en donker rood of een mengsel van beide kleuren. Het werd allemaal afgewogen met apparatuur die je in Nederland misschien bij de brocante kunt scoren. We kochten ook nog prei en twee mooie kazen in de typische vorm van de streek. Ik ben benieuwd of Hanneke de foto’s, die we daarvan bij terugkeer op de boot hebben gemaakt, bij dit verhaaltje gaat plaatsen.
Die kazen waren overigens bij een echte kraam en hadden ook veel echtere prijzen. Bij de groentedames was het allemaal veel gemoedelijker en het is bizar wat je voor een tientje allemaal kunt kopen. De boot hangt vol met groente en fruit.

Hieronder het resultaat van Pim’s geknutsel met naald en draad!