Het lievelingshuis van Pim was toch niet zo bescheiden als het front leek. Toen we er langs voeren op weg naar een Marina om daar water te tanken, zagen we dat achter dat front nog het nodige schuil ging. Het verscholen deel van het huis is nog minstens twee keer zo groot als het voorhuis.
We zijn in dit deel van de Chesapeake Bay overigens voor water afhankelijk van de wal, omdat de baai hier nog zoet is. Daar kan onze watermaker niet tegen. Als we eenmaal halverwege de baai zijn, wordt het water zo brak, dat we wel weer water kunnen maken. Voorlopig hebben we de watermaker geconserveerd.

Lekker zeilweer, maar de zon laat het na het prachtige weekend een beetje afweten. Vandaag werd het nog 18 graden, maar voor morgen zal de thermometer op 15 graden blijven steken. Over donderdag kunnen we beter helemaal niet praten, maar daarna gaat het langzaam weer de goede kant op. We hopen, dat daardoor de bomen sneller gaan verkleuren.

We lopen in op een Canadees, die we voorbijgaan. De kans, dat hij ons blog leest is klein, dus kunnen we hier wel zeggen, dat we hen voorbij stoven. We maakten foto’s van elkaars boten. Zij zijn waarschijnlijk ook op weg naar Annapolis, zodat we dan de plaatjes kunnen uitwisselen.

Na een uur of 5 zeilen, gijpen we het grootzeil, maar laten de genua nog over bakboord staan. Nu varen we ‘Melkmeisje’. Op zee zouden we dan de spi boom erbij zetten om de genua te stabiliseren, maar dat is niet echt de moeite voor een rak van een goed uur. Pim stuurt de boot op de hand en kan het zeil aardig vol houden. Na een uur gijpen we de fok ook en gaan we hoger aan de wind varen, zodat we ondanks de afnemende wind nog goed de vaart er in houden. We varen de Chester River op tot vlakbij Queenstown, en gaan daar in de buurt voor anker. Morgen een kleine 30 mijl met ruime wind naar Annapolis.

We liggen hier moederziel alleen en er ligt dan ook niemand onder onze zonsondergang.

Door het C&D Canal komen we in de Chesapeake Bay. We waren hier natuurlijk ook al op de heenweg, maar er is hier genoeg te zien om nog enkele weken te blijven. De baai is op zijn mooist in mei en oktober. In de tussenliggende maanden wordt het hier echt heel erg warm. De bomen beginnen bovendien hier ook al wat te verkleuren en hoewel het nooit zo spectaculair wordt als in Vermont, New Hampshire en Maine, hopen we er toch nog iets van mee te krijgen.
Bovendien willen we naar de Boatshow in Annapolis. Niet omdat we iets nodig hebben, maar omdat er veel moois te zien zal zijn.
Bij het binnen varen van de baai komen we dit weerstation tegen. Het is niet alleen een goed heenkomen voor de aalscholvers, maar het maakt het varen echt een stuk prettiger, omdat de weersvoorspellingen tegenwoordig echt heel accuraat zijn, eigenlijk zelfs van uur tot uur.

En natuurlijk weer een vuurtoren. Waarschijnlijk hadden we deze op de heenweg ook al gefotografeerd, maar we beginnen een beetje het overzicht te verliezen. De rest van de ‘lighthouses of the Chesapeake Bay’ hebben we in ieder geval wel al gezien, met uitzondering van het monument dat in St. Michaels op de kant staat. Daar gaan we na de boatshow in Annapolis naartoe.

Als we de Sassafrasrivier op varen, zien we een Nederlandse vlag. Dat hebben we niet meer gezien sinds we voor het eerst in Rockland aankwamen. We varen er een rondje omheen en maken kort kennis met Martijn, die in zijn eentje rondvaart op de ‘Princess Mia’. Hij is ook net in Maine geweest en ook op weg naar de Boatshow in Annapolis , die Woensdag begint. We kletsen even met hem en zullen straks in Annapolis een biertje met elkaar drinken.

Er zijn toch wel heel veel rijke families in de States. Ook hier staan weer overal uiterst prettige huizen met glooiende gazons langs het water.

We zijn hier echt in ‘powerboat country’ beland. Het is natuurlijk een van de laatste mooie weekeinden van het seizoen en de Sassafrass River is een heel geliefde bestemming. Er zijn meerdere van dit soort vlotten met een aantal boten gevormd. het is een uitermate gezellig spektakel. Iedereen is aan het zwemmen en maakt veel plezier. Een groot aantal blijft ook overnachten. Het weer is stabiel, dus de vlotten worden niet opgebroken. Je ziet rechts een man, die een achteranker uitbrengt om de hele zaak op zijn plaats te houden. Het hele spul licht dan aan drie ankers. Een kajuit zeiljacht dat net even voor ons aankwam had hele grote problemen om te ankeren. Ze krijgen uiteindelijk zelfs woorden met de bemanning van een motorboot, omdat ze over zijn ankerlijn heenkomen. Na drie of vier vruchteloze pogingen met twee types anker geven ze het uiteindelijk op. Wij hebben geen idee waarom ze zoveel problemen hadden. Wij lieten het anker zakken en we lagen als een huis. Lang leve onze 25 kg zware Delta met alleen maar ketting. Het andere zeiljacht had hooguit 10 meter ketting.

Dit is Pim’s lievelings huis.

Behalve slierten ganzen met hun gekwebbel komt ook deze meneer met zijn grasmaaimachine op de rug nog voorbij. Hij zwaait vriendelijk terug als de motorboot bewoners hem met een luid ‘show-off’ begroeten.

Vandaag harde windstoten gehad, die gepaard gingen met flinke regenbuien. Blij dat we hier nog rustig voor anker liggen. Later op de avond zien we in de verte toch nog een zon ondergaan.

We varen de Delaware Bay op. De opkomende zon weerkaatst in de ramen van deze vuurtoren.

Dit jacht heeft de hele nacht op een paar mijl afstand naast ons gevaren. We konden het alleen op de AIS zien. Nu draait het tegelijk met ons de Delaware op, terwijl de tanker op reis gaat om een nieuwe lading olie op te halen.

Geen idee wat ze hier precies aan het doen zijn, maar ze zijn in alle vroegte op zaterdag al bezig.

Niet alles waar je langs komt is mooi. De stoom uit de koeltoren laat zien hoeveel wind er is; geen.

Voor dit scheepje zijn de condities natuurlijk helemaal ideaal.

Net als we het Chesapeake-Delaware Canal in draaien komen deze jetski’s met een absolute bloedgang aanscheuren. De heren rijden waarschijnlijk met choppers van Harley origine over het land.

2 bruggen uit verschillende tijden achter elkaar. De nieuwe brug is nog in aanbouw.

We gaan even tanken in het jachthaventje, waar we op de heenweg vastliepen wegens te weinig water. Er is inmiddels gebaggerd en het is nu overal meer dan 3 meter diep. We kunnen zonder problemen helemaal achterin het haventje bij de dieselpomp komen.

Ook het tankje van ‘Klontje’ wordt gevuld.

De Drie Musketiers.