Het is een stad met twee gezichten, een voor de toeristen en een voor de Colombianen.

De bloemen schijnen allemaal uit de hoofdstad Bogóta te komen. Dat ligt veel hoger en is koeler en dus beter geschikt voor de bloementeelt.

Er zijn veel van die binnenplaatsen, deze is openbaar.

Overal mooie oude houten deuren met veel koperbeslag en prachtige deurknoppen.

Fruit galore.

Slapende tweeling. De moeder werd later boos op me, ik had vergeten om toestemming te vragen.

Mooie doorkijkjes.
Deze binnenplaats wordt nog opgeknapt. Het moeten schitterende huizen zijn geweest.

De stad staat bekend om zijn balkonnetjes, waarvan sommigen vol bloemen staan.

En natuurlijk weer veel hoeden in de verkoop.

Vandaag gaan we het Fort van San Felipe de Barajas bekijken.
Het is het grootste fort wat door het Spaanse Rijk is gebouwd in Amerika.

Op weg naar boven wordt er natuurlijk weer van alles verkocht.

Links de nieuwe stad en rechts achter de vestingmuur de oude stad.

Dankzij de audiotour leren we een hoop over de geschiedenis van dit markante fort.

De Fransen zijn hier ook nog een poosje geweest, maar ze waren maar met 300 man en ze zijn niet gebleven.

De engelsen, onder leiding van “Loser” Edward Vernon kwamen met 183 boten in 1641 in totaal met 23.000 man. Ze werden eerst al bij de ingang van de baai 17 dagen tegengehouden. Er zijn toen al veel manschappen verloren gegaan aan de hitte, waar ze niet tegen bestand waren en de muggen, die allerlei ziektes verspreiden.

Uiteindelijk werden ze verslagen en vanwege dit verlies spreekt Zuid-Amerika geen Engels, maar Spaans!

Het Fort is geheel gebouwd om en niet op een berg. Er is een gangenstelsel ingegraven met een lengte van 600 m. waar ze hun kruit bewaarden en er was ook een bron om altijd water uit te kunnen halen.

Het is allemaal behoorlijk indrukwekkend.

De Colombianen zijn heel trots op hun Fort en ze gaan groepsgewijs  allemaal op de foto onder hun nationale vlag.

Ook op weg naar beneden weten we de verleiding te weerstaan.

Eerst nog even een biertje halen bij de BBC, (Bogòta Beer Company) op weg met zijn vieren in een kleine taxi. Onderweg moet ie tanken en moeten wij uitstappen daar ze allemaal op gas rijden. Deze taxi’s hebben binnen de stad een vast tarief van 5000 pesos (zeg maar €2). Dat betekent dat ze meer verdienen als ze meer ritjes maken. Dat leidt tot een redelijk overspannen verkeersbeeld. Pim zou in de stad niet willen rijden.

In plaats van een mes en een vork, krijg je bij een hamburger of clubsandwich handschoenen om mee te eten.

Hier zie je Santa Marta liggen op onze terugweg van de BBC.

Kan geen lekkere pizza zijn.
We zitten nu in de bus naar Cartagena. De reis gaat ongeveer 4 uur duren met vele stops onderweg.
Zodra we stoppen om iemand erin of eruit te laten, springen er verkopers aan boord om allerlei eten en drinken te verkopen. We eten een soort maïskoek gevuld met ei die niet slecht smaakt maar wel vettig is.

Het was niet eenvoudig om nog een hotel te pakken te krijgen in Cartagena. We zitten in een klein en kleurrijk hotel met een Engelse eigenaar. Hij maakt zelf een echt Engels ontbijt met een heerlijk roerei. Hij houdt niet op met kletsen, dolblij dat ie weer eens engels kan praten en ook nog over boten. Vroeger heeft hij een Beneteau gehad enz enz, gezellig. Wij krijgen de rode kamer.

s’Avonds drinken we een biertje op het mooie plein van Santo Domingo, waar het behoorlijk druk is.

Het kost een paar duizend pesos om deze man te bewegen aan een ander tafeltje zijn kunsten te vertonen.

De oude ingangspoort naar de stad met erachter de Kloktoren die uit 1850 stamt.

Boodschappen doen is overal anders. Hier een volledige rij met alleen maar zakken met melk.

Op Kerstochtend wordt er gewoon doorgeklust door onze buurman van de Lucky 7. Zij waren wel bij die eilandjes met die dam ertussen aan gaan leggen tegen een betonnen wal en er is toen een groot stuk van hun toerail, die van hout is, totaal kapot gegaan. Tijdens de pittige wind rondom de kaap hiernaartoe is zijn uitschuifbare ‘whiskerpole’ geplooid. Hij heeft de einden afgezaagd en er een stuk aluminium ingezet.  Pim heeft gelukkig een popnageltang bij zich, zodat ze het ook weer in elkaar kunnen zetten.

Hangbloemen boven de tafels waar we meestal met een aantal cruisers een sundowner nemen.

Sundowners doen we met Engelsen, maar er zijn ook Canadezen en onze buurman een Amerikaan, die met een Oekraïnse is getrouwd. Altijd leuk om ieders verhaal te horen.
We zijn op weg naar de Pizzeria met Sheryl en Steve.

In het parkje zijn de bomen mooi verlicht, maar om het nog mooier te maken hebben ze er plastic boompjes bij gezet.


Er is veel leven op straat ‘s avonds. Overal zitten mensen te eten op de terrasjes.

Deze jonge boxer vindt het kennelijk heel gewoon om zo vervoerd te worden.

Sun is down.

Vanavond is er een huwelijk hier op de pier van de jachthaven. De bruidstaart is enorm groot. Er komt weer een forse storm aan (we hadden vlagen van meer dan 45 knoop) en we vragen ons af of de taart daar wel tegen bestand is.

Alle roze meisjes zijn bruidsmeisjes. Ze hebben veel lol samen.

Als ze echter zien dat je een foto maakt, gaan ze meteen poseren.

Arm ezeltje, alsmaar in die zon!

Koffieverkoper.

Visverkoper.

Straatbeeld. Er is groot contrast in opgeknapd en nog op te knappen, maar de algehele indruk is verzorgd.

Deze stad is nog ouder dan Cartagena met veel standbeelden voor hun helden.

Simon Bolivar was geboren in Caracas, Venezuela en stierf hier in Santa Marta.

‘s Nachts is deze Kerststal mooi verlicht.

Dit is het Casino.

Er staan ook verschillende standbeelden van Indianen.

Dit wordt hier op de boulevard verkocht in de talloze kraampjes; Mariabeeldje in een Conchshell dat ook als lamp kan dienen!
Merry Christmas everybody!

Wij wensen al onze trouwe lezers mooie feestdagen met geliefden en vrienden om je heen.

Op zoek naar een bakkerij komen we door gezellig straten met kraampjes.

Dit staat op een rustig plein met voorname gebouwen er omheen.

Zoals dit gebouw.

Verder is het normaal heel kleurrijk hier. Zoals deze mooie muurschildering gewoon ergens in een afgelegen straatje.

Een hotel met straatverkopers.

Verscholen in een hoekje is de artinsanale markt van de indiaanse verkopers met allerlei voornamelijk zelf gemaakte snuisterijen.

Deze stad aan het strand is een toeristische attractie voor Colombianen. Gezellig naar tankers kijken vanonder een tent.

Het water in de baai is schoon, maar er is een brede uitlaat voor het regenwater dat na zware buien soms van de berg af komt donderen, maar die staat nu vrijwel droog.

De mensen hangen een beetje rond in de schaduw onder de bomen, waar alle ijs, limonade en koffie verkopers heen en weer lopen.

De nieuwe flatgebouwen beginnen hier de overhand te krijgen op de oude villa’s.

Op het parkeerterrein van de jachthaven komen we deze John Deere Toyota tegen. Die zullen de kleinkinderen wel mooi vinden.

Het laatste stuk komen er flinke valwinden vanaf de hoge bergen met 30/35 knoop. Eenmaal om de kaap wordt het rustiger, maar onder zeil gaan we op een minimaal fokje, maar inmiddels halve wind, nog steeds veel te snel.
Het is nog heel vroeg en we willen niet in het donker aankomen en daarom halen we ook het laatste beetje zeil weg en tuffen heel zachtjes richting de Marina.

De zon is nog niet op en we krijgen over de marifoon geen contact met de Marina. We wagen het erop, er is vast wel een passantensteiger.

We liggen op de T-steiger en gaan eerst maar eens een tukje doen. Het blijkt hier één uur eerder te zijn, dus we verschillen nu 6 uur met Nederland.
Later gaan we op een andere plek liggen en begint de ietwat verwarrende inklaringsprocedure.

We rijden samen met iemand van de Marina en een immigratiemeneer in een kleine taxi gepropt naar een kantoor in de stad. Onderweg komen we deze begrafenisstoet tegen.

Ons uitzicht voor de komende weken. Er komt van 3 kanten muziek op ons af en het is gezellig om weer eens middenin het gedruis te liggen. We komen Jane en Tony van de Capisce tegen. We hebben hen nog in Spanje ontmoet. Ze hadden al van Steve en Sheryl van de Emma Louise gehoord dat we zouden komen. Morgenavond gaan we daar een borrel drinken.
Na een dagje wassen, opruimen, post bekijken en heerlijk lang onder een echte douche staan, is het leuk om een sundowner te doen aan boord van Capisce met Jane en Tony.

De boot naast ons, is kennelijk verlaten. Geen idee wat het verhaal erachter is.

We liggen comfortabel aan de ponton, maar de valwinden over de bergen zorgen er wel op merkwaardige momenten voor dat we hard liggen te rukken aan de landvasten.

We lichten om 07.30 uur het anker en varen langs een stuk of 10 tankers en vrachtachepen, die hier voor anker liggen te wachten, door de zee weer op richting 2 kleine eilandjes.
Ze zijn van Venezuela. We lopen 6 / 7 knoop achter de fok aan met heerlijk weer en vliegende vissen om ons heen. Het leven is goed.

Gisteren toen we aan kwamen varen vlak vóór de boeien, doken er 2 schildpadden omhoog, die zich kennelijk rotschrokken van ons, want met veel geplons en gespetter doken ze meteen weer naar beneden.

Heerlijk weer en rustig achter de fok aan.

We wiegen van bakboord naar stuurboord en je hele lijf is voortdurend bezig om dat op te vangen. De wind trekt aan en de golven worden hoger. We surfen eraf en genieten.

Geen vrolijk wapperende vlag, want als er niemand in de buurt is, wikkelen we hem om zijn standaard heen, ter voorkoming van verkleuring en slijtage. Bovendien als je voor de wind vaart, blaast ie voortdurend tegen de zeereling aan. Die vlaggen zijn best duur en dit is al nr. 3.

Hanneke zoekt het enige plekje in de schaduw waar ze rustig kan lezen.

We zien een brok graniet opdoemen op de horizon. Een enkele meeuw komt ons tegemoet vliegen.
Inmiddels zijn we bij die eilandjes. Ze zijn verbonden door een dam. Er staat een vuurtorentje bovenop de granieten rots. Er vliegen tientallen redfooted boobies achter ons aan.

Er liggen twee Venezolaanse vissersboten, maar de mannen zeggen geen Buenos dias.

Er is een post van de Venezolaanse coastguard op gevestigd.
Er lopen een paar mannen rond, die in snel Spaans wat dingen roepen. No comprendo.
Er is een oud touw gespannen tussen 2 punten aan land, waaraan twee Venezolaanse vissersboten hangen. Ankeren is hier geen optie, te diep en geen zand. Pim staat voorop klaar met de pikhaak en een lijn om om dat touw heen te doen.
Het ziet er een beetje unheimisch uit allemaal en de mannen kijken ook niet erg vriendelijk.
Een man op de kant roept, dat we de marifoon op kanaal 14 moeten zetten. Vervolgens praat ie in rap Spaans. We kunnen het niet volgen. Dan vraagt ie of we AIS hebben. Dat hebben we inderdaad. Hij zegt dat we die moeten uitschakelen, omdat er te veel ruis op de marifoonverbinding zou zijn. Daar merken wij niets van. We horen hem goed praten, alleen veel te snel voor ons beginnersSpaans.

Pim kijkt zeer bedenkelijk en zegt dat we dat zeker niet gaan doen, want dan weet niemand meer dat we hier zijn. We vertrouwen het niet en maken rechtsomkeert. Dan nog maar 2 nachten doorvaren naar Santa Marta in Columbia… Even later zien we al bergen aan bakboord. We gaan nu een hele tijd langs de kust varen.

Later ontmoeten we in de Marina in Santa Marta de bemanning van de “Lucky 7”, zij bevestigen dat het er niet pluis is. Ze zijn na een een twee uur durende inspectie, waarbij ook de EHBO kist is gecontroleerd, al hun alcohol aan die lui kwijtgeraakt.

Ik ga koken met de brandnieuwe pannenklemmen. Ze zijn veel veiliger dan de oude, omdat ze dubbel zijn en de pannen nu niet aan de achterkant van het fornuis af kunnen glijden.
Zo glijden we zachtjes de nacht en ons ritme in. 3 uur op en 3 uur af tot Santa Marta. Er zijn onnoemelijk veel sterren en de maan komt om 04.00 uur als liggende sikkel naar boven. Pim heeft de fok weggedraaid tot een klein lapje, want anders komen we middenin de nacht aan. Ondanks dat, gaan we nog steeds te hard eigenlijk. Misschien gaat de wind vannacht liggen. Gedurende de hele nacht zien we maar twee tankers, die ons een eindje verderop aan stuurboord inhalen.We houden ons zoet met lezen en zetten om de beurt de koptelefoon op, om de Spaanse les op de I-pod te doen.
De tweede nacht staan er intussen fikse golven en het onweert verderop. 25 knoop wind en we gaan 7 mijl per uur.