Gisteren was een belangrijke dag hier op het eiland. Eens in de drie weken komt de boot uit Papeete. Het is verrassend, dat weinig mensen weten hoe laat de boot precies zal komen. Uiteindelijk legt Marie Jo het ons uit. Het hangt af van het tij. De boot komt zo snel mogelijk na laag water binnen, zodat ze maximaal de tijd hebben om te lossen en te laden. Dat is iedere keer weer een andere tijd. Ook de rol van springtij of doodtij speelt daarbij een rol en natuurlijk de hoeveelheid vracht die in- en uitgaat. Vandaag kan de boot om twaalf uur binnenkomen. de boot heeft ook passagiers aan boord; er is accommodatie voor zo’n 200 mensen. Die gaan passagieren op
het eiland, zoals ook op de andere eilanden die de boot aan doet. Soms mogen ze maar drie uur aan land. Vandaag moeten ze voor donker, een uur of zes, weer aan boord zijn. De Aranui 3 komt langzaam binnenvaren. Het is een groot schip en je vraagt je af hoe dat zonder schade aan de kade gaat komen. Ze laat kort voor de
pier met behulp van een van haar beide kranen een soort landingsvaartuig in het water zakken. Dat gaat dienst doen als duwboot om de achterkant van de boot te controleren. Net binnen de beschermende pier laat ze meteen het bakboord anker zakken. Ze vaart langzaam rechtdoor en gebruikt na ruim een scheepslengte het anker om af te remmen, zodat ze daarbij een bocht naar bakboord maakt en met haar stuurboordzijde parallel aan de kade komt te liggen. Met de boegschroef gaat de voorkant van de boot naar de kant, terwijl de gelegenheidssleepboot de achterkant ernaartoe duwt. Er gaan lijnen naar voor en naar achteren en er worden springen aangelegd. Er gaan ook lijnen naar de pier vanaf de bakboord achterkant. Die zijn later bij het
wegvaren weer van belang. Voordat er een begin gemaakt kan worden met het laden en lossen worden eerst
de heftruck en de bootjes die daarbij gebruikt worden et de kraan overboord gezet. In sommige havens kan de Aranui 3 helemaal niet aan de kant komen en moet alles met de landingsvaartuigen gedaan worden. Ze heeft er vier van aan boord, maar er worden er vandaag nog maar twee extra van boord gezet. Die worden vooral ingezet bij het onderhoud aan de romp. De meeste vracht gaat rechtstreeks met de kranen de kant op. Een deel van de vracht komt aan in containers, die naast elkaar op de kantworden gezet. Meteen begint er een af en aan van allerlei pick-up trucks en bestelauto’s, die goederen komen afhalen. De anders zo rustige kade is ineens een totaal mierennest. Er komen ook bouwmaterialen uit het ruim van de boot. Die worden met de heftruck op een plaats bij elkaar gelegd, waar ze later, als er weer plaats voor is, door een grotere vrachtwagen opgehaald kunnen worden. Op een gegeven ogenblik komt er ook vertrekkende vracht bij. Het is een logistieke uitdaging van formaat. Er wordt keihard doorgewerkt. De kranen staan geen ogenblik stil. Gelegenheidsbussen hebben inmiddels de passagiers opgehaald en ook Marie Jo en John en nog wat andere gidsen en chauffeurs die we niet kennen, halen toeristen op om hen de bezienswaardigheden van het eiland te laten zien. Wij gaan naar Atuona om daar boodschappen te doen. Eigenlijk doen we dat een dag te vroeg, want morgen is alles er weer. De boot is dan immers geweest. We kunnen gelukkig genoeg spullen vinden om een weekje op te overleven. We willen morgen naar Tahuata, een eiland op een paar mijl hiervandaan, waar een drietal perfect beschutte baaien met zilver zand zijn. Je kunt daar kennelijk heel mooi snorkelen en Toccata heeft daar gezwommen met dolfijnen en manta roggen. We gaan daar een paar dagen naartoe en dan door naar Nuku Hiva om te wachten op de onderdelen voor onze tuigage. De grootvader van de mensen in de winkel brengt ons met onze boodschappen terug naar de kade. Hij is zelf ooit met deze winkel begonnen. Het is nu de grootste winkel van het eiland en de hele familie werkt in het bedrijf. Opa heeft Jacques Brel nog goed gekend. Hij rijdt ons met zijn Renault Laguna, een van de weinige luxe auto’s op het eiland. Op de kade is het hele circus nog volop in beweging. Ook als het donker wordt gaat het werk onverminderd door. Pas nadat we hebben gegeten, zien we dat ze beginnen met opruimen. Het eerste landingsvaartuig wordt weer aan boord gezet, gevolgd door de heftruck. Dan nog een landingsvaartuig en een ander bootje. Om acht uur wordt begonnen met het lossen van de trossen. Eerst wordt de voorspring gelost en dan de lijnen van stuurboord voor en achter. De achterspring en de lijn naar de pier blijft nog staan. Dan begint de ankerlier het anker in te halen waardoor de voorkant vrij komt. Tegelijkertijd wordt de bakboord tros achter met een grote lier aangehaald, zodat het hele schip parallel van de kant komt. De achter spring wordt wat gevierd, maar even later weer belegd, zodat de boot begint te draaien door het steeds verder thuis hieuwen van het anker. Het ene landingsvaartuig dat nog in het water ligt neemt positie in tegen achtersteven en begint te duwen. Pas als het anker boven water komt begint de schroef van de Aranui 3 te draaien. Het landingsvaartuig vaart snel naar voren en wordt met de grote kraan snel aan boord gehesen. De boot vaart achter de jachten die buiten de pier voor anker liggen langs en is spoedig daarna uit het zicht verdwenen. Het eiland zal nog een dag bezig zijn met het verdelen van de spullen en dan komt alles weer tot rust voor de komende drie weken. 

Lieve Mensen,
We zijn er. Op dag 23 hebben we zonder verder drama’s in de ochtend het voor -en achter anker kunnen laten zakken in Hiva Oa. Nadat we bekomen waren van de eerste schrik, we vooral ook vertrouwen hadden gekregen in onze noodvoorzieningen en wisten waar de veilige grenzen daarvan lagen, hebben we gewoon kunnen genieten van deze overtocht. We hebben natuurlijk intens mazzel gehad het het weer. We hebben precies één avond gehad dat de wind wat boven de 25 knoop uitkwam en toen hebben we één tel 30 knoop op de windmeter zien staan, maar dat was het dan ook. De Equator stroom heeft ons ook enorm geholpen. Uiteindelijk hebben we 2533 mijl gevaren om een afstand van 3150 te overbruggen. Dat kan goed honderd mijl verkeerd zijn, omdat ons log een dag en misschien zelfs twee dagen werd afgeremd door wat lichaamsonderdelen van een squid, maar alles bij elkaar kunnen we besluiten, dat de elementen ons goed hebben geholpen. We hebben echt ruim een week lang 2 knoop stroom ‘in de poeperd’ gehad. Dat was een gift van 50 mijl per dag.
Onze ontmoeting met de dolfijnen was onvergetelijk. Verder hebben we de eerste nacht een enge vloot schepen zien varen; waarschijnlijk met vliegdekschepen, en toen bijna drie weken helemaal niets. Slechts één enkel vrachtschip kruiste onze weg. Daarnaast hebben we iedere keer weer met verbazing gekeken naar de ontelbare hoeveelheden vliegende vissen, die iedere keer weer bij onze nadering het luchtruim kozen. Een vijftigtal hebben dat niet overleefd en zijn bij ons aan dek aan een ontijdig einde gekomen. Slechts één van die deklanders hebben we kunnen redden, maar in hoeverre die daarvan heeft kunnen genieten, nadat Hanneke er wel even een beetje op had gestaan, kunnen we slechts raden. Waarschijnlijk vloog die alleen nog in rechter- of linkerbochten.
Vanochtend kwamen de indrukwekkende bergen van Hiva Oa uit het duister opdoemen en werden allengs groener en groener en groener. Donders, wat is het hier groen. Dat kan ook wel kloppen, want we hadden de ankers er net goed inliggen en toen kregen we de eerste hoosbui over ons heen. Nelly Rose is van boven weer zoet. Van onderen is ze overigens groen. Daar kunnen we meteen mee aan de slag.
We zullen hier een tijdje rustig blijven, totdat we weten wanneer de reserve onderdelen zullen aankomen in Nuku Hiva. Dan gaan we die kant op. We stellen ons in op een maandje in dit Franse paradijs. Hopelijk blijft het daar dan wel bij, want er is nog veel meer te zien.

Dear all,
We have now safely anchored, bow and stern, in Tahauku Bay in Hiva Oa.
Thanks for keeping track of us these last weeks. The first few days after
the incident were quite stressful, but as we got more confidence in our
emergency measures and got to know the limits they would safely accept, we
started enjoying our crossing. We were of course very lucky with the
weather. One night there was a bit more wind and we actually saw 30 knots on
the anemometer for about a second. The rest were nice force fives but for
the last 24 hours, when we had to sail downwind in 8 knots of wind which is
annoying in combination with the swell. The genoa then backs on the wave and
subsequently fills with a bang that we don’t like when the boat is healthy,
let alone now. We dropped the sails and waited things out till we got about
12 knots again and started sailing. That lasted till midnight when the wind
again dropped to unpractical limits. That was good, because we wanted to run
the engine for a number of hours anyway to give the batteries an extra
charge.
Entering the bay was really nice. A lot of familiar faces gave us a warm
welcome. Especially Toccata was very helpful with instructions about setting
both bow and stern anchor; a first for us. It went well on the first
attempt, although we did reset it with Toccata in the dinghy to realign the
boat once more. They also brought over a beer for breakfast.
We’ll now stay here, probably for a couple of weeks, until we know when our
spares are going to arrive in Nuku Hiva, about 60 miles from here. Then
we’ll move over there and carry out the repairs. X-Yachts is going all out
to get the replacement tie rod made and Kuiper, the insurer, is helping to
get it shipped to us. Whilst waiting we are going to discover this lovely
island. The approach was absolutely stunning. It is a very green island, so
it didn’t surprise us that we were welcomed by a pretty drenching shower.
That fortunately held off until all the anchoring was done and we were
enjoying that beer. Now we are going to sleep. Sleep a lot!