We varen de haven/rivier op bij Nueva Gerona. Dit eiland komt lang niet op alle kaarten voor, maar hier heeft Castro gevangen gezeten na de mislukking van zijn eerste poging tot revolutie.

Trieste aanblik.

We liggen aan de kade, waar net plek is vóór de ferry. De fransen, die er net één nacht lagen, worden weggestuurd om voor ons plaats te maken. Emma Louise en Nelly Rose liggen naast elkaar.

Ze komen aan elkaar gebonden de rivier opvaren.

Clico’s hebben ze hier niet.

De Ferryterminal..

Er zijn veel minder auto’s dan op Cuba zelf.

De meeste taxi’s zijn paard -en wagens of fietsen. Deze is aan het tanken.

Ochtendgymnastiek voor ze de klas ingaan.

De boot waarmee Castro en Ché hier aankwamen.

Ze vinden het prachtig om op de foto te gaan.

De bankjes die hier overal staan, zijn van marmer, want er is hier een groeve op het eiland.

Naaiatelier.

Department Store.

Weinig variatie.

Buurthuis voor de jeugd.

Het dak is er al af….

Alle belangrijke dingen op het eiland zijn vertegenwoordigd in deze tekeningen. De grottekeningen uit de prehistorie, de boot waar Columbus mee aankwam, de gevangenis waar Castro en Raoul vastgezeten hebben en de kerk.

Dit is de kalverstraat van Nueva Gerona, paard en fietsloos.

Emma Louise vaart voor ons uit, maar al snel halen we haar in.

Melkmeisje naar de westkust van Cuba.

Wat een mooie dag.

Los Morros, daar liggen we niet goed. We beuken tegen de kant en op aanraden van de lokale autoriteiten gaan we iets verderop achter een eiland voor anker.

Oei, duiken,ze komen dichterbij….

We liggen er net lang genoeg om het document te laten tekenen en dan varen we weer weg.

De volgende dag varen we richting een grote donkere bui, maar bij ons schijnt de zon en dat levert een mooi plaatje op.

Deze vuurtoren is nog ouderwets bemand en moet iedere 12 uur worden opgewonden.

Het gaat weer heerlijk met een regenboogje dat we zelf maken!

We arriveren om de kaap heen in het aan de zuidkant liggende Maria La Gorda. In dit huis wonen 2 mensen en het doet ook dienst als kantoor voor de havenmeester en de Guarda Frontera.

Het bier heet hier Buccanero.

Er speelt weer een bandje.

De goede man zit de hele dag met zijn voeten in het water op een oude tractorband met een lijntje in zijn hand te vissen!

Deze man heeft zo’n piepschuimen vlotje als vissersboot.

Ze gaan er toch behoorlijk ver mee de zee op.

De volgende dag kunnen we weer lekker zeilen.

Voor het eerst sinds ongeveer 3 dagen komen we een boot tegen. Het zijn toeristen op een vissersboot, die naar de goeie plek varen naar de rand van waar het 1000m.diep wordt.

We komen aan bij het eiland dat onder Cuba ligt: Isla Juventud. Sommige boeien liggen er, maar de meesten zijn verdwenen, dus het is goed opletten geblazen.

We moeten hier de Guarda Frontera op gaan halen met de dinghy, want ze willen de boot inspecteren en de bootpapieren bekijken. Vriendelijke kerels.

we kunnen vandaag niet weg, want het stormt en de coast guard laat je dan niet naar buiten varen tussen die zandbanken door. We gaan dus nog een keer Havanna in.

In deze History Hall in het beroemde Hotel National van Havanna zijn alle beroemdheden, die hier geweest zijn, vastgelegd op de muren.

In de boekwinkel in de hal zijn natuurlijk weer alleen de bekende werken van Engels en Marx enz. te koop.

Het uitzicht vanaf het terras op het grote fort aan de ingang van de baai is prachtig.

Ook vanuit de taxi is het fort goed te zien.

s’Avonds eten we in een restaurantje waar alleen Cubanen komen. Er zijn 2 tafels, want ze mogen niet meer dan 12 gasten hebben. 3 mannen wachten op het muurtje tot wij vertrekken.

Als een gerecht is uitverkocht, schuiven ze het papiertje eruit. We nemen het duurste; kip met bonen en rijst en 2 plakjes tomaat en zelfs nog 2 biertjes. We rekenen 5 cuc/dollar af en zijn binnen een half uur klaar. Fast food.

De volgende ochtend zijn de golven zodanig verminderd dat we kunnen vertrekken. We varen het tweede kanaal uit en leggen aan bij de ingang om uit te klaren bij de verschillende instanties en onze Despacho in ontvangst te nemen. Met dat document moeten we ons overal melden, waar we komen.

De heren zijn er nog niet, hoewel het al 09.00 is. Ondertussen komt er een klein zeer zwanger hondje aanwandelen die niks liever wil, dan op Hanneke’s schoot in slaap vallen.

Stoere vissers.

Pim maakt foto’s van de Emma Louise. Het zijn engelsen,, die ook op weg zijn naar Cienfuegos aan de zuidkant van Cuba. We hebben besloten om te gaan buddyboaten, voor de gezelligheid en ook voor veiligheid.

We liggen in een mooie stille baai na een rustig dagje.

We hadden ze al van verre zien aankomen, maar waren toch nog verrast toen de heren ons kreeft aanboden.

Ach, het komt goed uit , want Steve en Sheryl komen vanavond eten en het wordt vast een heerlijk voorafje. Dit soort heeft geen scharen.

Dit is de gekookte spiny lobster, die op zijn kop de pan inging en hevig met zijn staart heen en weer sloeg. Brrrrrr……

Het wordt een gezellige avond natuurlijk. ⚓️

We gaan eten in een al 17 jaar oude Paladares, die ons van verschillende kanten werd aangeraden. Eerst ga je een trap op.

En dan nog een trap…

Daarna de laatste trap, deze is beroemd geworden uit de film Fresa y Chocolate uit 1993.

La Guarida is een plek waar je heerlijk kunt eten (zonder bonen en rijst) met kaarslicht en leuke atmosfeer.

In de gang hangt kunst aan de muur.

Vanaf een balkon kun je zien, dat hier veel mensen in het gebouw wonen.

Dit is de beroemde Marina Hemingway met het kanaal waar de buitenlanders mogen liggen.

Het bier nergens gezien, alleen dit bord.

Grote kerk in een buitenwijk.

Ha, ze hebben vandaag die heerlijke kleine bananen!

Hanneke gaat op bezoek in een weeshuis, waar 15 kinderen worden opgevangen.

Omdat we binnenkort gaan vertrekken naar de westkant van Cuba, gaan Sheryl en ik nog even naar de grote supermarkt bij de stad. Het is niet makkelijk om inkopen te doen hier.

Oude cactusboom.

Er is weer een koufront (Frente frio). Het is maar 19 graden en ze vinden het hier winter!

De tabaksbladeren hangen te drogen in de schuur van palmbladeren.

Rollen…

Klaar!

Smoking on the horse.

Zo trots op hun auto.

het is zaterdag en er wordt gespeeld in het stadion. Dit is dé sport van Cuba.

Ze hebben 3 helmen en één borstbeschhermer, ze ruilen voortdurend.

Fietser, handkar en paard en wagen elkaar inhalend op de smalle weg.

Sulky’s zie je ook vaak.

In het weekend doen ze de was.

Verhuizen.

Kunst te koop.

Toch een hoedje gekocht.

Kerkje van Vinãles.

Na een half uur, stond hij daar nog te wachten….

Gezellig, al die veranda’s.

Ché duikt op de gekste plekken op.

We zijn hier maar 1 nacht helaas, dat is veel te kort om alles te zien.

Vrolijk gekleurde huizen met veranda in de stad met goeddeels onverharde wegen.

We gaan al vroeg te paard, als de flarden mist nog rond de Mojote’s ( soort platte bergen) hangen en de toeristen nog op een oor liggen.

Onderweg naar de tabaksplantage kun je ook nog een drankje krijgen.

Boer met koe.

Schuur van palmbladeren, waar de wind doorheen kan, zodat de tabaksbladeren goed kunnen drogen.

Onderweg komen we deze koe met pasgeboren kalf tegen. Kan niet ouder dan een week zijn.

Het is windstil en heel rustig.

De varkens lopen hier vrij rond te scharrelen.

Er staat een dode boom vol met roofvogels.

We krijgen tabaksles van Leonardo, die we gisteren in de salsa-tent al tegenkwamen.

Onkruid er tussenuit halen.

Ze zitten op een eenvoudige manier met wat touw vastgebonden.

Dit is maniok.

Het is een prachtige omgeving met die typische platte bergen.

Onze paarden rusten even uit.

Leonardo heeft ook een winkel, maar voor ons kapt hij het bovenstuk van een kokosnoot eraf en stopt er een rietje in, zalig.

Het Cubaanse Capitool.

De boom der vrijheid.

Leuk met al die mooie auto’s eronder.

De schoenmaker.

Het busstation. 3 en een half uur naar Vinãles in de provincie Pinar del Rio; ten westen van Havanna.

Na een kwartier in die bus kregen we een aanrijding. Er was een electriciteitskabel over de weg gevallen en de auto voor ons stopte, maar onze chauffeur zat met zijn collega te kletsen en had het te laat door.

Zonde, gaat de man een maandsalaris kosten om dit te repareren.

Na een uur komt er politie en veel overleg.

Ondertussen komt er van alles langs.

Bussen zijn er hier in alle soorten en maten. Ook nederlandse bussen, waar dan Craïlo nog op het bordje staat.

Midden op de grote weg draaien is niet ongewoon.

We krijgen na 2 uur een verse bus en gelukkig ook een sanitaire stop op een mooi plekje.

Als we eindelijk pas in het donker aankomen, staat er een menigte mensen zich te verdringen bij de uitgang. Ze willen allemaal dat we bij hen komen logeren in hun Casa Particulares. ( soort B & B) wij hadden echter al besproken en worden opgewacht met een naambordje met erop: Pim y Johanna.

Sommigen worden met de geitenkar opgehaald, maar wij lopen 2 straten verder met onze gastheer.

Roberto komt tot halverwege Pim, maar zijn bijnaam is : El Macho.

We gaan de stad in voor een kleine rondwandeling, om daarna naar het busstation te gaan.

We drinken een kopje heerlijke cubaanse koffie bij de Bodeguita waar Ernest Hemingway ook geregeld neerstreek. Iedereen krast zijn naam in de wanden.

Er komen toeristen binnen, die om 11.00 uur al aan de Mojito’s gaan. Aan de klaarstaande glazen te zien, verwachten ze nog meer van dat soort klanten.

Leuke hoek.

Zomaar op straat, een pindaverkoopster. In een A 4 tje gerold zitten de lekkere nootjes. Ze kosten bijna niks..

Hier binnen wordt gebouwd en opgeknapt.

De puppy is pas 4 weken oud.

We zijn op weg naar Central Havanna om vandaar met een gedeelde taxi naar de bus te gaan, die ons naar Vinãles zal brengen.

Er staan buiten lange rijen om de bank in te mogen. De rij voor de ATM is gelukkig wat kleiner.

Dit is nog een projekt.

Het Capitool van Cuba.

Het nationale theater.

Ze verkoopt iets Dutch, maar we hebben het niet geprobeerd.

Paard en wagen is een heel gewoon iets in de stad, hoewel je hier ook veel bussen ziet.

Voor 2 Cuc (dollar) mag je erin gaan zitten en een foto nemen. Een echte toeristtrap.

Je kunt ze natuurlijk ook huren voor een dagje met chauffeur..

Er is een probleem en hij moet even op zijn kant gezet.

Prachtig, die pauwen op die stille plekjes.

Even uitrusten van het spelen in de band.

We hoorden eerst het geschreeuw en zagen daarna pas, toen we de binnenplaats opliepen, dat het papegaaien waren.

Mooie entreé.

Dit is een Japans restaurant met binnentuin.

Levend beeld, ze zijn verkleedt als Taíno indianen, die hier waarschijnlijk de eerste bewoners waren. Totaal uitgeroeid later door de Cariebs.

Nog zo’n levend beeld, hij kon leuk jongleren.

Er is een klein beetje hoogteverschil in de stad.

Mercedes.

Indiaan als boegbeeld.

Iets met jerrycans en vullen, doodeng.

De brievenbus.

In dit gebouw stond op 11 jan. nog een kerstboom te schitteren.

Schooluitje.

Er loopt een pauw langs, op zijn gemakje kuierend door de binnenplaats.

mensen strijken over de sik van dit beeld. Het is gemaakt ter ere van een man, die hier in de buurt woonde en altijd iedereen probeerde te helpen en in ruil daarvoor te eten kreeg, getuige zijn lepel en vork die de zelf meenam.

Ook in de st.Franciscokerk staat nog een kerstboom. De kerk is heel eenvoudig zonder opsmuk met een mooie sfeer.

Een stukje van de ondergrondse watertoevoer uit lang vervlogen tijden. Er liep een netwerk van 1200 km lengte dat water uit de dichtsbijzijnde rivier naar de stad bracht.

Hanging garden.

Het kleine parfummuseum, waar ook een winkel bijzit met erg weinig keuze.

Mooi plafond.

Onze gids, Rubens koopt een gekarimelliseerde appel gevuld met kokos, een lokale lekkernij. Het was niet te eten zo zoet Hij viel al na 2 min. uit elkaar over mijn t-shirt.

Ze zijn hier apetrots op die mooie ramen.

De restauratie van dit gebouw is helaas gestaakt wegens gebrek aan fondsen.

Moderne kunst tussen de oude architectuur geeft een mooi contrast.

We strijken even neer voor een drankje op het terras van de bierbrouwerij.

Het vijfde van de mooie pleinen in Havanna.

Overal die gietijzeren hekjes in allerlei vormen.

In Havanna gebruiken ze echte kannonnen als amsterdammertjes.

Dit is een restaurant met het thema: De letteren.

Erstaan oude drukpersen als decoratie tussen de tafels.

Weer zo’n serene binnenplaats.