Binnenplaats vol groen.

2e Hands boekenmarkt, maar allemaal over Castro of Ché of Karl Marx enz…

De klokken zijn gescheurd en staan te wachten op een werkzamer leven.

Je kunt overal goed zien dat er vroeger betere tijden waren voor sommigen. Nu is het een museum geworden.

De pauw ligt lekker in het zonnetje te slapen op een binnenplaats.

Standbeeld van Christoher Columbus, die hier natuurlijk ook als eerste plek aan deze kant van de oceaan is aangekomen.( zoals zovele eilanden in de Carieb beweren.)

Dit is echt het oudste fort aan deze kant van de plas, gebouwd door de spanjaarden.

Het beeld bovenop de toren staat als miniatuur afgebeeld op de flessen rum van Havanna Club rum.

Het doet nu dienst als keramiekmuseum.

In de slotgracht ligt kunst: keramieken schalen van deksels van schildpadden.

Het boekenmarktpleintje naast het oude fort met een relaxte sfeer.

In het midden is het lekker groen.

het christusbeeld staat ver weg aan de overkant van de baai.

De ingang naar de baai is dermate smal dat het lijkt of het schip wielen heeft en over land komt.

Deze dames zijn verkleed als oude creoolse vrouwen en proberen hier een centje extra mee te verdienen.

Op deze plaats is is de eerste mis gehouden aan deze kant van de wereld.

het is natuurlijk een spaans gebouw en om er toch een Caribisch tintje aan te geven zijn er ananassen op de pilaren gezet.

dit is een heel duur hotel, hotel Isabella.

Je waant je hier al de hele tijd in een werkend automuseum, maar ze hebben nog oudere verzameld in dit museum.

Geen haast hier.

Hier wonen veel mensen.

Maar hier is de binnenplaats een leuk restaurant geworden met hangende planten.

De Dames

Je ziet regelmatig mensen met instrumenten door de straten lopen.

De helden zijn overal aanwezig.

Zomaar een hoekje.

Doorkijkje

De kathedraal.

Nog zo’n doorkijk.

Kunstenaar is een gravure aan het maken.

Is misschien niet goed voor het hek, maar het ziet er wel mooi uit.

Een van de drie prachtige oude apotheken in de oude stad.

Toeristenrestaurant op de binnenplaats.

Beeldje bij de entreé van een hotel.

Op straat wordt van alles verkocht.

In de rij voor een ijsje.

Deze blinde man speelde de sterren van de hemel.

Soms zijn er straten, die wel zijn opgeknapt. Die zijn dan ook echt in de buurt waar de meeste toeristen langs komen.

Een levend beeld.

Straatband.

Het oudste spaanse huis is nu een museum voor fresco’s.

Hier een paar voorbeelden van wat er binnen te zien is.

De kinderen hebben schooluniformen aan, meestal okergeel, maar soms blauw.

In de taxi op de terugweg vanuit het stadion krijgt Pim van de chauffeur de draaibeugel van het achterraam, zodat ie het dicht kan doen

Er komt een “Frente Frio” langs. Dat betekent harde wind en hoge golven. Hier zie je de ingang naar de Marina, erg smal en tussen zandbanken door. Vandaag mogen er geen boten naar buiten. De 2 catamarans die naar Belize willen moeten dus nog even wachten.

Het gaat flink tekeer en het wordt ook echt koud. We slapen weer onder een fleecedeken.

Ook hier zijn sporen van de regenbuien goed te zien.

Dit fort doet nog steeds dienst. Nu als politiekantoor.

Er zijn in Havanna een paar leuke pleinen met indrukwekkende gebouwen.

Zandsculptuur op een muur als een trompd’euil , zo was het hier vroeger.

Weelderig groeit de Bougainville hier rustig door.

Er zijn toeristen, dus is er ook een band met Quantnamera.

Een enkele zwerver kom je wel tegen op een weggegooid kanon.

Aan de rechterkant in het archief staat het verhaal dat bij de volgende foto’s hoort, geschreven op 7 jan.2014

Er wordt met spanning gewacht op Robin en Ulrich van Feyenoord voor hun training.

Voetbalschoenen aan.

Hij kan niet wachten en gaat vast het veld op.

3 leeftijdsgroepen gaan straks meedoen.

Warming-up

Hier zitten de shirtjes en ballen in.

Ze willen allemaal op de foto.

Ook de petjes vinden gretig aftrek.

Dolblij met hun Feyenoord T-shirts.

De Rotterdamse helden komen het veld op.

Ulrich van Gobbel.

Later die week gaan we nog een keer ergens eten met deze Robin Nelissen, echt een aardige vent.

De ballen zijn ook zeer welkom.

Pim loopt tussen de Bobo’s door; o.a. de Nederlandse minister van buitenlandse zaken.

Zelfs de Televisie was aanwezig.

Alles gesponsord door deze bedrijven.

Er wordt hier hard gewerkt aan een Moskvitch.

Chow Chow op het balkon.

Het is zaterdag en niemand heeft haast.

Marktdag, met zelfgefabriceerde spullen.

Fruitkar.

Sleuteldag aan oude Peugeot 404.

De oude weegschaal wordt hier nog intensief gebruikt.

We betalen met Nationale Pesos en krijgen alles voor een habbekrats mee. Je moet wel in de rij aansluiten, nadat je hebt gevraagd wie de Ultimo is op dat moment.

Een staatswinkel met een zeer beperkt assortiment.

Het rijdende automuseum is echt fantastisch.

In zo’n Citroën Avant zijn wij 39 jaar geleden getrouwd. Hier rijden ze nog rond.

Als ze zien dat je hen fotografeert, beginnen ze meteen te zwaaien.

Kleine steegjes.

Ter versiering zijn er eierschalen op de punten van de plant gezet, best leuk toch?

Met dit soort piepschuimenbootjes gaan ze de zee op om te vissen.

Hier kopen we heerlijke tomaten, paprika’s en uien en een ananas.

Er lopen ook overal zwangere of zogende honden rond te scharrelen.

Dit is de dag vóór Oud-en Nieuw en dus wordt er straks een feestmaal geserveerd bij deze familie.

Mooie Classic American Car.

Het is 30 graden, dus iedereen zit in de schaduw te wachten tot ze aan de beurt zijn om hun propaantanks te laten bijvullen.

Zwart geverfde auto.

Ook hier een feestmaal op Oud en Nieuw.

Hele oude Banyontree.

En natuurlijk staat de motorkap weer open, klassiek beeld.

We blijven genieten van die schitterende auto’s.

We gaan eten met Australiërs en Frans Canadezen. € 3,00 inclusief een biertje.

Levensgrote olifanten in een modern gebouwen complex.

Dit is zo’n soort taxi, waar je met zijn zessen makkelijk in kan. Je deelt hem met anderen en betaalt per persoon per zône 10 peso’s Nationales. Ongeveer 35 eurocent. Daarna moet je overstappen naar taxi’s die de in de volgende zône mogen rijden.

Soms maken ze vreemde geluiden en denk je dat je ieder moment door de bodem kan zakken of dat er iets essentieels is onderuit gevallen, maar tot nu toe kwamen we iedere keer goed thuis.

Mooi autootje

Voorgevel kerk

Het oudste fort met een omgevallen aanwijzingsbord als bank.

we wachten op de bus terug naar de Marina en worden weer vergast op een band.

Dit is de beroemde Marina Hemmingway. Het is ongeveer een half uur rijden van de stad vandaan. De Marina bestaat uit 3 kanalen en alle buitenlanders liggen in kanaal 2. Het is leuk om andere nationaliteiten tegen te komen. Japanners, Canadezen, Britten, Chinezen, Fransen. Iedereen helpt elkaar om in deze omgeving je weg te vinden. Waar is de markt, waar kan ik geld wisselen, is er ook internet, iemand vinden die de was kan doen, welke bus moet je nemen?

Dit is de haven van het dorp naast de Marina.

Ze houden hier van hun privacy en alle huizen en voorportaaltjes zijn afgeschermd met een hek, dus ook de auto’s.

We gaan het huis van kunstenaar Fuster bekijken en het begon al toen we de straat inliepen. De hele buurt is opgeleukt met mozaïkontwerpen en de nog altijd bloeiende kerstroos staat er prachtig tussen.

de hoek van de straat.

Op deze muur staan de helden van toen, Castro, Che en zo nog een paar.

Het is bonte toestand.

zelfs op de regenopvangbakken op de daken zitten mozaieken.

Hier worden de ontwerpen gemaakt en geschilderd.

Allemaal vrolijke muren.

De grote vriend van Castro, Hugo Chàves.

Om de hoek verandert de omgeving drastisch. Klein geitje schreeuwt om zijn moeder.

Een van de banken

Hoezo waarschuwingsbordje? Je hebt toch ogen.

Het Café waar Fernando speelde.

Lekker vers. Hij zal die ochtend al een hele reis achter de rug hebben.

Een eindje verderop is een voetbalcafé.

Natuurlijk ook met een band in een klein hoekje gepropt. Niet het standaard toeristenbandje, het draait allemaal om de saxofoon speler.

Er wordt weer gedanst!

Hij speelde geweldig.

Buiten staat een fietstaxi op klanten te wachten. Hij blijkt maar één been te hebben, maar hij zet zijn voet in een klem en bindt hem dan vast en begint gewoon te trappen….

We hebben een topdag.

Knoflook aan lange stringen.

Pleintje om even uit te rusten.

De gevels in de oude stad zijn in verregaande staat van ontbinding, maar toch is alles schoon en netjes.

Oma’s op de stoep.

Slagerij

Toeristenterras, voor Cubanen niet te betalen.

Rechts een modern gebouw met wel nog een oude entreé die bewaard is gebleven. Het is de universiteit van Art History.

Weet helaas niet meer welke bekende Cubaan dit is. Het meest voorkomende beeld is van José Martí, maar dat is deze niet.

Onze eerste dag in Havanna was kostbaarder dan nodig. Geld kun je gewoon uit de muur trekken gelukkig.

In de smalle straten komen nauwelijks auto’s, wel veel fietsen.

Deze is helaas ingestort.

Mooi rood is niet lelijk.

Hier belden we aan en 3 trappen omhoog was ons restaurantje.

Het uitzicht vanaf het dakterras.

De andere kant.

Het was goed te eten en voedzaam.

De jongens speelden natuurlijk Quantanamera.

Beneden het bekende beeld in Cuba: classic car met de motorkap open!

Grote onderbroek aan de lijn.

Zij heeft verse visjes in haar hand.

We belanden in een café, waar één van de mannen van de officiele Buena Vista Social Club speelt.

De kok hangt zeker een half uur in dezelfde houding aan de bar. Afgepeigerd?

Fernando Amaranto wil wel een Mojito met ons drinken.

9 februari 21.00

Lobster fishing

We did enjoy our lobster fishing with the keepers of Cay Santos. Steve
actually managed to catch one, once we had figured out, that you have to
catch them from behind. A lobster moves backwards whilst maintaining strong
eye contact as he whips up as much sand as possible in order to obscure
visibility. If you manage to keep the noose of the lobster catcher behind
him, he will wiggle straight into it. All of this is easier said than done,
but it does work. Finding the lobster was relatively easy. There are
numerous steel plates lying around on the bottom of the bay in very shallow
water. Lobster like to hide under things and basically these steel plates
are the only thing they have for cover in the area. The trick was to find
the steel plates and hook the anchor of the keepers boat (Concrete wire bent
in the shape of a dredge) under the plate. One of us would do that standing
hip deep in the water. Then the guy on the boat would lift the plate and the
Cubans would then swing a pole with a sharp hook under the plate aimed at
one of the lobsters that would be hiding there. Some of them scarpered, but
would then run into Steve trying to catch them with the noose. All in all it
took us less than an hour to catch 6 mighty fine lobsters, that Hanneke and
I had to take on board.
We cooked them immediately and ate the smallest ones for lunch. The rest of
them were converted into a mighty fine curry that would feed us for days to
come. In the evening we were again invited for dinner at the keepers cabin.
On the menu was grilled lobster and that was enough of a variation to our
lunch to make it immensely enjoyable. In the meantime we had discussed with
the crew of Emma Louise how to best show our gratitude for the two
unforgettable days the keepers had organised for us. We decided to give them
a financial reward rather than stuff. The men make 305 pesos national (12 dollar) a
month and although – thanks to everything the island has to offer – life is
plentiful whilst at work, it is rather challenging to make ends meet during
their month on leave. We decided to give them a bit more than a month’ wages
each, for which they were indeed very grateful. It is very hard to view
their lives through our eyes.
The following morning we left Cayo Campos, a destination we can only
recommend to people fortunate enough to sail these waters. They have to
excercise due care though, when trying to get straight from the bay to the
open sea. According to the keepers we would have 2.5 meters of water on our
way out, but that was highly optimistic. It was a fortunately sandy bottom,
but we did leave a clear track in it with our keel. Even Emma Louise got
really stuck for a bit and they draw a foot less than we do, so I guess we
can consider ourselves very lucky to have come through at all. It is
possible to sail out along the north shore of the island with much more
comfort and it is only ten miles longer.
Hanneke and I decided to go straight from Cayo Campos to Cienfuegos, in
order to prepare for our journey home to the Netherlands. That always
involves more work than you think, especially because we don’t want to
return to the job-list when we get back on board. We also want to leave the
boat spotless, knowing full well, that she’ll be dirty again once we come
back. The journey to Cienfuegos was 125 miles long, an easy overnight in
very light airs straight on the nose. We decided to beeline it. This meant
forgetting about sailing, because that would have probably doubled the
journey time and that was not what we wanted whilst having to hand steer the
boat. A wind vane steering is rapidly on its way to gaining top spot on our
list of priorities.
We received a warm welcome from the harbour master and the authorities in
Cienfuegos. We were lucky to come from a destination within Cuba, because
boats coming in from Jamaica get a much more involved boarding party to
check them out, including sniffer dogs. In the afternoon we went into town
to make our reservations for the bus to Varadero on Tuesday, to be on time
for our flight on Wednesday. You won’t be hearing from us again until
Thursday when we land in Holland. However, the coming month will not bring
total silence on the blog. We will relive the Cuban experience thus far when
we put all the photos of the past seven weeks on the blog. Comments will be short, but
the pictures will be colourful.

Kreeften vangen

Het was geestig om met de opzichters van Cayo Campos op kreeftenvangst te
gaan. Steve heeft er zelfs een gevangen toen we eenmaal door hadden, dat je
ze van achteren moet vangen. Een kreeft beweegt achterwaarts, terwijl hij
duidelijk oogcontact houdt, terwijl hij zoveel mogelijk zand op wervelt om
het zicht te verstoren. Als je erin slaagt om de strop van het
kreeftenvangapparaat precies achter hem te houden, zal hij er zich vanzelf
in wurmen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het werkt wel. Het was
nogal makkelijk om de kreeften te vinden. Er liggen een groot aantal stalen
platen op de bodem verspreid in de baai in heel ondiep water. Kreeften
verschuilen zich graag ergens onder en eigenlijk zijn deze stalen platen de
enige dingen die ze hier in heinde en verre kunnen vinden om zich te
verstoppen. Het kunstje was om een van de platen te vinden en het anker van
de boot (betonijzer gebogen in de vorm van een dreg) eronder te haken. Dat
deed een van ons terwijl hij tot zijn heupen in het water stond. De man in
de boot trok dan de plaat aan het anker omhoog en de Cubanen zwaaiden dan
met een stok met een scherpe haak er aan naar een van de kreeften die daar
verscholen zaten. Sommigen gingen er snel van tussen, maar die kwamen dan
Steve tegen met zijn strop aan een stok. Alles bij elkaar kostte het minder
dan een uur om 6 prachtexemplaren te vangen, die Hanneke en ik aan boord
moesten nemen. We kookten ze onmiddellijk allemaal en aten de kleinsten voor
de lunch. De rest verwerkten we in een heerlijk curry, waar we nog dagen van
konden eten.
Voor de avond werden we weer uitgenodigd om bij de heren in hun hut te komen
eten. Dit keer stond er gegrilde kreeft op het menu en dat was genoeg
variatie ten opzichte van onze lunch om er toch weer een feestmaal van te
maken. We hadden ondertussen met de bemanning van de Emma Louise besproken
hoe we het beste onze dankbaarheid voor deze twee geweldige dagen kenbaar
zouden kunnen maken. We besloten nu om hen geld te geven in plaats van spullen
en spulletjes. De mannen verdienen 305 pesos ($12) per maand, en hoewel er
overvloedig voedsel is als de heren op het eiland aan het werk zijn, ziet
het leven er heel anders uit, als ze gedurende hun maand verlof de eindjes
aan elkaar moeten knopen. Ze mogen niets meenemen vanaf het eiland, geen
kreeft of vis, en ze worden daar op gecontroleerd, zodat zelfs cadeautjes
een probleem zouden kunnen zijn. We besloten om de heren iets meer te geven
dan een maand salaris, iets waar ze geweldig dankbaar voor waren. Het is
heel erg moeilijk om hun leven te kunnen bezien door onze ogen.
De volgende ochtend verlieten we Cayo Campos, een bestemming die we echt
warm aan kunnen bevelen voor die mensen die fortuinlijk genoeg zijn om hier
in de buurt te mogen varen. Je moet dan wel oppassen als je van de zee naar
de baai of – zoals wij – van de baai door het rif naar de zee wilt varen. De
opening door het rif is breed en diep genoeg. Dat is geen probleem, maar de
‘doorgang’ vanaf de baai naar het rif is lastig. Volgens de opzichters zou
er 2.50 meter water moeten staan, maar dat was echt te optimistisch. Wij
waren dicht in de buurt van doodtij en dan halverwege hoog water, zodat we
hooguit 10-20 cm water meer hadden kunnen verwachten, en we trokken echt
een spoor door het zand. Zelfs Emma Louise kwam even echt vast te zitten en
die steekt een voet minder dan wij, dus we mochten ons gelukkig prijzen, dat
we er door gekomen waren. Je kunt ook langs de noordkant van het eiland
varen. Dat is een mijltje of 10 om, maar het is een stuk plezieriger.
Hanneke en ik besloten om meteen naar Cienfuegos te varen, zodat we ons op
ons gemak zouden kunnen voorbereiden op onze reis naar huis in Nederland.
Daar komt altijd meer bij kijken dan je zou denken, want we willen niet bij
de boot terugkomen en meteen weer met de kluslijst geconfronteerd worden. We
willen de boot ook brandschoon achter laten, in de wetenschap, dat ze toch
weer smerig zal zijn als we terugkomen. De tocht naar Cienfuegos was 125
mijl lang, een prima afstand om met een nachtje doorvaren af te leggen. De
wind was echter precies op de neus en erg licht. We besloten om rechtstreeks
te varen en niet te gaan zeilen, dat zou waarschijnlijk de reistijd hebben
verdubbeld en daar hadden we geen zin in, nu we de boot met de hand moeten
besturen. Een windvaanstuurinrichting is hard op weg naar de eerste plaats
op onze wensenlijst. Als we volgend jaar de Pacific in zouden gaan, dan moet
die er op.
We werden in Cienfuegos hartelijk welkom geheten door de havenmeester en de
autoriteiten. We waren blij, dat we van een bestemming van binnen Cuba
kwamen, want boten die hier aan land komen vanuit Jamaica krijgen een heel
grondige ontvangst, inclusief drugshonden. We konden ‘s middags al naar de
stad om daar onze bus naar Varadero te regelen voor dinsdag, zodat we op
tijd zijn voor onze vlucht op woensdag. We zullen niets meer van ons laten
horen tot we donderdag aankomen in Nederland. Toch zullen we de komende
maand niet volledig afstand nemen van het blog. We zullen onze ervaringen
van Cuba tot nu toe herbeleven aan de hand van de foto’s van de afgelopen 7
weken. De toelichting zal schaars zijn, maar de beelden kleurrijk.