We binden Klontje goed vast bij het Dinghy Dock Restaurant en gaan met de ferry naar Fajardo op het vasteland van Puerto Rico o.a. om naar de watersportwinkel te gaan voor een nieuwe buitendouche-slang.

Als we na een uurtje aankomen, zie je dat het niet altijd goed gaat.

Grote terminal hier, ze varen ook naar Vieques, een groter eiland. Met de vrachtboot aan de rechterkant gaan we vanavond terug.

Custom’s House, zo ongeveer het enige aardige gebouw in de hele buurt. De woonhuizen zijn allemaal erg basic. Eén verdieping hoog en vier prefab betonnen platen als muren. Het ziet er allemaal niet echt gezellig uit.

We vragen aan de locals wat we hier echt zouden moeten zien. Ze stellen ons voor naar de Fajardo Inn te gaan, een hotel. Als we daar niet erg enthousiast op reageren, wordt er een luxer hotel voorgesteld, maar meer variaties hebben ze niet. Alleen San Juan schijnt nog een echt leuk oud stadsdeel met wat historie te hebben. Verder is de natuur op het eiland heel mooi, maar dat komt later. Nu besluiten we met ons boek en een Bacardi (de nationale trots) Cola op een terrasje te gaan zitten. Na een paar slokken dansen de letters al voor de ogen. Het is een BAAco.

Deze foto zouden we moeten verkopen aan Kenworth. De kraanwagen is een Kenworth en hij heeft een Mack in de takels hangen. Het zijn toch wel indrukwekkende monsters.

We zien allerlei kinderen geüniformeerd uit school komen. Dit is een leuk schooluniform van een of andere meisjesschool.

We eten een slice Pizza, want aan boord krijg je niks. We zitten immers op de terugweg op de vrachtboot. Er is een klein gedeelte gereserveerd voor passagiers. Het is er ijskoud, de airco draait volle toeren. Gelukkig waren we gewaarschuwd en heeft Hanneke een trui meegenomen. Er wordt een afschuwelijke film (the wrath of the Titans) vertoond om iedereen te amuseren. De film is in het Spaans nagesynchroniseerd. Helaas gaat het licht in “de zaal” uit, zodat we niet eens kunnen lezen.
Er wordt wel goed op ons gepast. Het gaat er op zee nogal ruw aan toe. Tegen de wind in met flinke golven, en plankgas. Halverwege de film gaat dan ook ineens even het licht weer aan en loopt de matroos/steward even langs om te controleren of er niemand ziek wordt. Het zou eerder door de film dan door de zeegang kunnen komen, maar vreemd genoeg houdt iedereen zich haaks.

We gaan ondanks het smerige weer op dinghy safari. De zon komt er af en toe wel door, maar het waait in de baai nog steeds hard en er staat een korte steile golfslag. Met de wind en de golven mee gaat het nog, maar de terugweg gaat een natte ervaring worden. Niets mee te maken, we gaan er op uit.

We varen met ‘Klontje’ onder de brug door. Hier is het water mooi vlak.

In het kanaal komen we kort na de brug langs dit kleine mangrove-eilandje. De hele oever bestaat uit dit soort begroeiing.

Mamacita’s is hier een beroemd restaurant aan het kanaal. We moeten daar nog een keer naartoe, maar voorlopig varen we door. De dinghy aanlegsteiger vinden we iets te basic voor ons Klontje.

Terwijl we langs Mammacita’s varen, zien we een Iguana op het randje zitten. De vorige iguana’s zetten het meteen op een holletje, toen wij er met de camera aankwamen, maar deze is de mensen gewend, ze/hij/het wordt door de mensen verwend.
We varen een rondje door de baai aan de andere kant van het kanaal, met vage plannen om te gaan zwemmen, maar daar zien we vanaf. We zien nu wel waar de ferry’s naar het vasteland vertrekken en besluiten daar informatie te gaan halen voor onze expeditie naar Fajardo (zeg: FaGardo met een fors harde G) op Puerto Rico. Daar is een West Marine en hopelijk hebben die een douche slang voor ons. De onze staat op ontploffen, niet bestand tegen de constante druk van het watersysteem. Het is al de tweede slang die het gaat begeven. We hopen dan ook twee slangen te kunnen kopen. Bij Island Water World op St. Maarten hadden ze de slang, maar toen dachten we dat het nog wel mee zou vallen. Niet dus. Wij gaan morgen op reis met de ferry naar Fajardo.
We meren de dinghy af bij the Dinghy Dock Café en wandelen door Culebra eerst naar Mammacita’s

Ja hoor, de Iguana zit ie er nog steeds. Wat een prachtig dier. Hij beweegt zich uitermate gracieus.

Als we te lang of te dichtbij komen, drukt hij zich plat op de muur, maar verder laat hij het zich allemaal rustig welgevallen.

We dachten, dat dit de ferry naar het vasteland van Puerto Rico zou zijn. alle auto’s moeten er achteruit oprijden, zodat ze er aan de overkant snel afkunnen. We hebben niet kunnen zien of ze in Fajardo ook achteruit erop rijden of dat ze er hier ook achteruit afrijden. We houden het in de gaten. Het schijnt anderhalf uur varen te zijn, maar niet met dit apparaat. Voor voetpassagiers blijkt er een fastferry te zijn.

Die ferry komt net aan juist als wij bij het info hokje worden geïnformeerd over de tariefstructuur voor onze reis naar het vasteland. Het gaat ons per overtocht een hele dollar per persoon kosten. Het wordt bevestigd op dit informatie bord. We horen officieel bij de wat oudere bevolkingslaag.Het duurt nog wel een paar jaar voordat we helemaal voor niets mogen. Wel mooi dat het er ook in Braille staat.

Hanneke valt helemaal voor deze mooie prullenmand. Ze staan hier overal langs de straat. De meesten zijn gewoon wit, maar soms hebben ze dit soort gekke kleurtjes.
We zijn op weg naar onze uitvalsbasis, het DDC.

Opa zit op zijn terras aan de straat te freubelen. Hij maakt een fokje voor zijn model zeilbootjes. Leuke bijverdienste.

Dit zijn de bootjes die wachten op hun tuigage.

Zo ziet de handel er in de etalage een paar deuren verder uit.

Nog even een drankje in de Dinghy Dock Bar met uitzicht op Nelly Rose (en Anita achter de bar) voor we vlak vóór de volgende hoosbui weer aan boord gaan. De terugweg is een kleine teleurstelling. We wilden nog een foto gaan maken van een mooi traditioneel zeilschip wat in de baai voor anker ligt, maar we worden te nat. Hopen dat ie er morgen nog ligt.

Het stortregent zo erg dat je de camera niet buiten de dektent kunt houden. Normaal helpt de zonnetent ook tegen de regen, maar die hebben we wegens gebrek aan noodzaak en vanwege de wind niet opgezet. Een beeld door de buiskap dan maar.

Het was echt rotweer dus en dan kunnen er rare en nare dingen gebeuren. Laten we beginnen met een lesje in de Nederlandse taal:
Schavielen
 : Het doorschuren van touwwerk door het voortdurend ergens langs schuren. Het kan voorkomen worden door een smarting aan te brengen.

Sommige avonturen kun je beter voorkomen en van je fouten moet je leren. Toen ik gisteren onder de wol (nou, onder een enkel lakentje) dook, dacht ik bij mezelf, ik zou eigenlijk de dinghy met een tweede lijn vast moeten zetten. Dat doen we eigenlijk altijd. Meestal is die tweede lijn zelfs een stalen kabel met een slot tegen mogelijke diefstal. Ik lag echter al te lekker en sliep vrijwel onmiddellijk. Vannacht begon het steeds harder te waaien en toen ik om een uur of twee wakker werd gemaakt omdat het hard regende en er wat luiken dicht moesten, voelde ik al nattigheid. Ik liep naar de achterkant van de boot en zag….. niets. De dinghy, Klontje genaamd, had alleen een stuk lijn achtergelaten en was er vandoor. Dat is een uitermate nare ervaring als er door je eigen onachtzaamheid iets zo fout gaat. Op zo’n moment schiet het door je heen hoe belangrijk de dinghy voor je is. Het is bovendien een kostbaar bezit. Het is als de auto op het vasteland.

Ik heb meteen de kustwacht geïnformeerd, want het was niet ondenkbaar, dat de dinghy met de stroom mee, door het kanaal onder de brug door naar de andere kant van het eiland de open zee op zou drijven. Het ronddrijven van een lege dinghy kan voor heel veel paniek zorgen.
Slapen lukte daarna niet al te best meer en ik stond om 6 uur vanochtend al in het klereweer met de verrekijker de oever van de baai af te speuren. Ik zag recht achter ons, vastgebonden aan een vissersboot, een dinghy liggen, die op onze nogal herkenbare Klontje leek. Het zou kunnen dat dit goed ging aflopen, maar het zou nog even duren voor dat bevestigd kon worden. Iedereen sliep nog en het was niet alleen te ver om er naartoe te zwemmen, maar het weer werd ook nog steeds onstuimiger.

Rond een uur of acht kwam er een man langs, die een probleem had met zijn buitenboordmotor. Hij was een proefvaart aan het maken en voer doelloos rondjes met een motor, die niet op toeren wilde komen. Hij was graag bereid om even te gaan kijken en kwam terug met de mededeling, dat de beschrijving, die ik had gegeven, helemaal klopte. Ik riep de kustwacht weer op en meldde dat de dinghy terecht was. Inmiddels waren de omstandigheden echter dusdanig beroerd, dat we er voorlopig niet naar toe zouden kunnen varen. Ik wilde toch al wachten, omdat ik er van uit ging, dat er mensen in de buurt zouden zijn, die een beloning hadden verdiend, maar op dat moment was er nog geen enkele beweging te zien in de buurt van vissersboot of het huis, waar de steiger van die boot bij hoorde.

Kennelijk zat Dennis van de Magic mee te luisteren naar mijn conversatie met de kustwacht, want hij riep meteen daarna op 16 op, dat hij me graag een lift zou geven, zodra de omstandigheden dat toelieten. We bleven natuurlijk nog in spanning, want we wisten nog niet of de dinghy schade opgelopen zou hebben. Rond een uur of twaalf ging de wind even wat liggen. Dennis had het over ” a lull in the wind”, zoals dat in goed Engels heet. (Hoewel dat eigenlijk een pleonasme is. ‘A lull’ is letterlijk vertaald windstilte, maar het woord ‘lull’ wordt in het Engels inmiddels bij van alles gebruikt wat even minder wordt, vandaar dat het een zinvol pleonasme is.) In ieder geval kwam Dennis mij met zijn dinghy ophalen. We troffen Klontje in goede conditie aan. Er was niemand aanwezig, die ik kon bedanken, maar ik ga er zeker nog een keer langs. Het is een heerlijk opgelucht gevoel de dinghy – aan dubbele lijnen – weer achter de Nelly Rose te zien liggen.

Pim komt terug met onze dinghy na een goed afgelopen avontuur.
Dit is wel een goed voorbeeld van de eisen die het leven op een boot aan je stelt. Je kunt nooit helemaal ontspannen, want je moet alert blijven. Het is een beetje te vergelijken met het rijden op 2 of op 4 wielen. Als je met een auto een keer te hard moet remmen, blokkeert er misschien een wiel of glij je wat, maar als dat op een motor gebeurd ga je meteen onderuit. Het was weer een goede les, waar ik goed buiten had gekund. Als je denkt dat je eigenlijk iets moet doen, dan ben je al aan de late kant.