Een van de 3 kerkjes in Blackpoint. De Getsemaneh kerk. De meeste mensen die wij hebben leren kennen kerken hier en zingen ook allemaal in het koor. We kennen vooral de vrouwen. Die runnen de zaken hier op het eiland, met uitzondering van Scorpio’s, waar een man de kroeg runt, en Adderly’s, de food market. Formeel lijkt Adderly de baas, maar zijn vrouw doet serieus mee. De meeste mannen van het eiland verdwijnen ‘s morgens met een dory naar Staniel, Sampson of Compass cay, waar ze werken. Daar zijn meer faciliteiten dan hier en die moeten bemand worden.

Deze boom was het slachtoffer van de laatste hurricane. Gelukkig begint hij het weer een beetje te doen.

Meeuwen op het steigertje voor de Laundermat, zoals Ida het op haar uithangbord heeft staan.

Ida maakt kleine vlechtjes in Hanneke’s haar. Het is lekker koel en misschien heeft ze wel een halfuurtje lang krulletjes, als ze er over een poosje uitgehaald worden. Dan mag ze dat halve uurtje niet zwemmen.
‘s Middags gaan we op dinghy safari naar het volgende eiland aan de andere kant van Dotham’s Cut. Het water, behalve in de Cut zelf, is als een spiegel, zodat we er met een mooie snelheid naartoe varen. Het eiland is het thuis van de Exuma Island Iguana, een van de drie soorten van de Northern Bahamian Rock Iguana; een diersoort waarvan de populatie terugloopt en die met uitsterven wordt bedreigt. Ze worden bejaagd door mensen, die ze eten, door de varkens die we eerder zagen en door verwilderde honden. De varkens eten de eieren, die de Iguanas in mierenhopen leggen. Een andere reden voor de achteruitgang is het ontwikkelen van de eilanden, waardoor hun natuurlijke habitat kleiner wordt.

Pim neemt dit keer de foto’s voor zijn rekening met het andere toestel is het mogelijk om “up close and personal” bij de Iguanas te komen.

Echt schuw zijn ze niet. We denken niet, dat ze op dit eiland bejaagd worden, maar wel verwend worden door de bezoekers. Ze houden nauwelijks afstand.

Ze zijn ongeveer 70/80 cm groot, de mannetjes misschien nog iets groter.

Ze laten grappige sporen na. Ze gaan echter het water nooit in, schijnbaar te zout, dit in tegenstelling tot de marine Iguanas die we op Culebra tegenkwamen.

We hadden een paar blaadjes witte kool voor ze meegenomen en een wortel. Hoewel ze misschien liever fruit en bloemen eten, was het allemaal schoon op toen we weer weggingen. Op het drukste moment voerden we ongeveer 15 Iguanas.

Hanneke gooide het voer naar ze toe, want ze schijnen anders wel in je vingers te bijten. Waarschijnlijk doen ze dat niet expres, maar zien ze gewoon slecht vlak voor hun neus, omdat hun ogen naast hun hoofd staan. We hebben niet echt kunnen zien of de ogen onafhankelijk van elkaar bewegen.

De geschubde dieren hebben een prachtige tekening in schitterende kleuren.

Als ze opgewonden zijn, gaat hun staart omhoog.

We zijn weer terug in Blackpoint. Leuker hier en rustiger ook, in ieder geval aan land. Op het water was het alles behalve rustig. De wind draaide naar het westen en hoewel het nooit echt meer dan 15 knopen was, lig je hier dan helemaal niet rustig. De baai is volledig open naar het Westen en omdat het hier ondiep is krijg je dan korte steile IJsselmeer golven en werden we door elkaar gehusseld, dat het een lust was. Aan de Oostkant, de Atlantische kant, kun je dan ook geen beschutting vinden. Daar is het tot dicht bij de kant te diep om te ankeren en de Atlantische deining blijft, ongeacht de wind, gewoon toch uit het noorden komen. De Exuma’s zijn niet echt ideaal bij westenwind.
Gisteren dachten we dat het voorbij was met de westenwind. De wind ruimde naar het noorden en viel vervolgens helemaal weg. Het water lag er weer als een spiegel bij, maar nu hadden de muggen vrij spel. Normaal heb je daar voor anker geen last van, maar nu vlogen er wel 10 muggen als F-16’s heen en weer. Dat was lastiger slapen dan met de golven. Die kwamen overigens om een uur of vijf ook weer terug. De wind kromp weer naar het westen en trok aan tot 15 knoop en het hele theater begon opnieuw.
In dat soort deining ben je beter af met een boot, die niet voor een of andere wedstrijdformule is ontworpen, zoals de Nelly Rose. Vanwege de meetformule is de echte waterlijn lengte zo kort mogelijk gehouden en heeft de boot aan de achterkant een lange overhang, die bovendien behoorlijk plat en breed is. Op de korte golven komt de boot dan af en toe knel te zitten tussen twee golftoppen en knalt die platte achterkant tegen het water aan en trilt de hele boot. De boot kan het allemaal prima hebben, maar comfortabel is anders. Toch wen je er redelijk aan en hebben we best goed geslapen.

Dit is de wasserette, waar we nu vlakbij liggen en het internet van oppikken. De bovenste verdieping verhuurd Ida. Het zijn 3 appartementen, waarvan één nu verhuurd is aan een stel Amerikanen, die zelfs niet meer op hun boot wilden slapen vanwege het gestamp.

We liggen echt met onze neus naar het Westen. Vrijwel nergens op de Exuma Cays kun je dan beschut liggen.

Langzaam draaien we weer naar het noorden gelukkig en konden we weer naar de kant. Gisteren en eergisteren zou dat strikt genomen met Klontje wel kunnen, maar je wordt drijfnat en het in en uitstappen wordt ook een avontuur, net als het aanleggen. Je kunt de dinghy dan niet rustig bij een steiger achterlaten.

We doen boodschappen bij Adderley’s. De kaas wordt nog op ouderwetse manier gewogen. Het brood was niet meegekomen met de postboot net als het fruit en de melk. De boodschappen waren makkelijk te tillen. We haalden uiteindelijk een brood bij Corinna, die zelf bakt. Dat blijft iets minder lang goed, maar is extra lekker.

Altijd leuk zo’n doorkijkje naar Nelly Rose.

Dit is de Bar to Be, maar ze zitten er wel al te kaarten en kletsen. Het zal voorlopig een Bar to Be blijven, als hij al ooit afgebouwd wordt.

Black Point is een heerlijk oord. De mensen zeggen ons allemaal vriendelijk goedendag en noemen Hanneke “The Rose girl” vanwege de boot.

Kennelijk is een aantal jaren geleden een keer een stel tamme varkens afgezet op Big Majors Spot. Er is geen duidelijke informatie over. Inmiddels zijn de beesten geheel gewend aan hun vrije bestaan en het blijken verrassend goede zwemmers te zijn.
Wij voeren met de dinghy op het strand af en zagen helemaal niets, maar ineens komt er een mooie roze zeug op ons afhollen. Zonder aarzelen liep zij het water in en begon te zwemmen.

Ze wist precies waar ze zijn moest en kwam recht op ons af.

Ze kunnen dan wel goed zwemmen, maar doen de kop niet onder water. De eerste twee oude gekookte aardappelen zonken dan ook kansloos naar de bodem. Ze willen echter wel graag meteen gevoerd worden.

Het is even wennen, maar ze schrokken wel uit de hand.

Eerst nog voorzichtig, maar de oude gekookte aardappel smaakt zodanig naar meer, dat het varken aan boord van Klontje, de dinghy, wil klauteren. Zo gastvrij zijn we nu ook weer niet, dus gooit Pim een snee brood een stuk achter hem, zeer tot genoegen van de meeuwen, die daar meteen op af duiken. Dat laat miss Piggy niet toe. Ze roept luid “oink oink”, dat gaat zomaar niet, en stormt op de meeuwen af. Pim is blij, dat er weer iets meer afstand tussen hem en het beest is.

Eenmaal daar komt snel ook een eerste maatje aangestormd, snel gevolgd door een tweede.

Het is totaal bizar.

We gaan er vandoor vóór de hele kudde het water in komt. Geen idee hoeveel varkens er inmiddels op het eiland wonen. Zij zijn de enige bewoners.

Hier is een linkje naar een youtube filmpje, waar je kunt zien, hoe goed ze kunnen zwemmen.Wij hebben er helaas zelf geen filmpje van.

We hebben de meeste Bond films wel gezien, maar om nou te zeggen, dat we weten waar Thunderball ook al weer over ging, zou teveel gezegd zijn. Het was nog een Sean Connery Bond en Claudine Auger was de Bond girl. Er zijn een aantal scènes gefilmd in de Bahamas, onder andere in Nassau en op Paradise Island. Een belangrijke engerd in de film was graaf Lippe, een geintje naar Prins Bernhard van zijn vriendje Ian Fleming. Thunderball cave was een van de plaatsen voor de onderwater opnames.

Het bordje laat zien, dat we de goede rots gevonden hebben. Het is de derde van een serie van drie werkelijk kleine rotsen.

We varen met Klontje naar de grot en pikken de enige mooring die er ligt. We hadden het anker voor de dinghy klaar, maar dit voelde wel zo veilig.

De beste tijd om de grot te bezoeken is met laag water.Je kunt dan makkelijk naar binnen zwemmen en je hebt ook nog wat ruimte voor je snorkel boven je hoofd.

Zodra je het water in gaat, begrijp je waarom dit een prachtige film scène kon opleveren. Het koraal is absoluut prachtig, het barst er van de mooie vissen en je kunt er van alle kanten met een camera bij. We worden meteen opgewacht door een school vissen.

We zijn niet echt goed als onderwater fotograaf. De camera mag tot 10 meter diep, maar heeft geen zoeker, alleen zo’n video achterkant, waar je eigenlijk een leesbril bij nodig hebt. Het is een kwestie van geluk en we zijn dan ook helemaal blij als zo’n vis echt helemaal in beeld komt.

Pim gaat aan de andere kant de grot weer uit. Het tij is inmiddels gekeerd en je moet al best fors tegen de stroom inzwemmen.

Zo helder zie je het koraal zelden.

Mr. Queen Angel Fish met ziijn prachtige neon kleuren.

Nelly Rose in de verte. We gaan echter niet meteen naar haar terug. We gaan eerst naar de Varkensbaai.

Het zijn nurse sharks. Dat zijn absoluut lieve beesten, die graag verwend worden. Ze worden hier regelmatig gevoerd en blijven dus plakken in de omgeving. Het is een ongelofelijk gezicht al die haaien op een hoopje.

Je kunt ze echt aaien. Het voelt een beetje als redelijk grof schuurpapier; zeg maar grofheid 80.

Als we de camera onder water op hun hoogte houden, kun je goed de voelsprietjes zien.

Pim aan het dansen met mevr.Haai

Het is eigenlijk niet meer dan een hutje bovenop een steiger, maar ze serveren geweldige hamburgers hier. Zoals je bij de Azoren je naam met symbolen op de muur van de kade schildert, zo schilderen de mensen hier op wrakhout.

Iedereen die hier geweest is, laat een souvenir achter in de vorm van gejut hout of gevonden vissersboeitjes enz.

Top, zo’n strand voor ons alleen, lijkt wel een brochure.

Modelstrand

Compass Cay is een van onze favorieten tot nu toe in de Bahama’s.

Het wordt hoog water en de steiger staat bijna onder. Een haai legt zijn kop er vast op en wil graag geaaid worden!

Als we weer in Staniel Cay zijn, gaan we informeren hoe het zit met het propaangas en de connectors. Het kerkje ligt aan het water en doet Hanneke aan Krimpen denken.

Deze rog zwemt langs Klontje.

Lorraine had voortreffelijk gekookt en iedereen viel aan op het buffet.

Plastic bestek, want anders moet ze teveel afwassen.

Hanneke op weg naar de wasserette.

Dit noemen ze boatwife’s paradise. Je ontmoet er andere boatwife’s en er is de gebruikelijke boekenruilkast en zelfs WiFi. Alles is bovendien in een dik uur klaar. Die amerikaanse machines zijn sneller en groter, maar niet schoner.

We zijn uitgenodigd door Blaine en Danna om in hun vakantiehuisje Jambolaya te komen eten en het wordt een reuze gezellige avond in de airco.
De volgende dag varen we anderhalf uur verder naar het noorden naar Staniel Cay in de hoop daar gas te kunnen tanken. Wij zijn vertrokken met butagas en dat is een slecht idee als je deze kant opgaat. Hier is het propaan, wat de klok slaat.
Spannend ankeren in een kanaaltje tussen allerlei ondieptes. Het gaat goed en dankzij de hulp van “Renegade”, onze oude buren uit Blackpoint, komen we op een voortreffelijk plekje. Ze vertellen door de marifoon precies, hoe we bij hun kunnen komen. Het anker graaft zich niet echt in en ligt bovenop het zand, maar 25 kg Delta en 30 meter ketting is genoeg om Nelly Rose op haar plaats te houden. Het is hier mooi, we liggen in een soort hoefijzer gevormd door kleine eilandjes aan de zuidkant en wat grotere aan de noordkant.

Hier worden we nog wat opgewonden van als we aanleggen bij de Isles General Store om te kijken of ze misschien eieren hebben. We zijn er zelfs voor teruggevaren om deze foto te maken.

De camera mag onderwater en dan zie je deze Nurse Shark, die best groot is. Hij zal net geen twee meter zijn.

Het is een vrijwel windstille dag, ideaal voor een dinghy-safari samen met Blaine en Danna naar Compass Cay. Bij Sampson Cay gaan we tanken, want alles bij elkaar is het daarnaartoe zeker een 3 kwartier varen

Danna en Blaine in de boot die ze van Uriah, hun huisbaas, hebben gehuurd. We noemen de boot Uriah’s Heep en dat is een verheven naam voor deze schroothoop. Het is Danna’s verjaardag en toevallig zingt ze Uriah Heep’s Birthday Song (niet echt van haar generatie). Met veel beleid en gevoel kan Blaine hun boot aan het planeren houden, maar het zou kansloos zijn om met zijn vieren in één boot te gaan.

Hier komen we aan bij Compass Cay; een heuse marina met veel grote big game fishing boten. Ze worden ook wel Tuna-towers genoemd.

Compass Cay is beroemd, omdat ze hier Pet-Sharks hebben.

Ze zijn echt heel vriendelijk, maar ook wel serieus groot. Deze is ruim 2 meter.