We gaan een kijkje nemen in het oudste nog bestaande houten schooltje van de VS.

Ze laten de leraar praten en geven een aardig beeld van de Dickensiaanse onderwijsinstelling.

De kinderen moesten wel hun eigen eten meenemen, dat dan in deze keuken werd klaargemaakt

We lopen door de tuin aan de achterkant en…..

Ineens is daar deze eekhoorn!

Dit is de toegangspoort naar het Castillo, maar we gaan linksaf naar het piratenterrein.

In dit gebouw zit de VVV gevestigd.

Het loopt tegen het einde vandaag, dus we mogen voor niks het terrein op.

Creatief gebruik van de handicap.

Er treedt een band op, die Ierse drinkliederen speelt.

Het is echt een community, die elkaar op dit soort festivals ontmoeten. Geestig om een keer te zien allemaal.

Ook de hond van Jeff , Charley Brown, een Portugese waterhond, is verkleedt.

Wij hadden we nog nooit van gehoord, totdat we kort voor St. Augustine werden opgeroepen door de Aurora. Jeff vertelde ons, dat zij de kust langsvaren en daarbij zoveel mogelijk piraten feesten bezoeken. Hij treedt daar samen met zijn Rachel op als muzikanten. Zij op de trekzak en hij op de mandoline en de tin whistle. Op de reis vanuit Maine zijn ze al op drie piratenfeesten geweest. Dit wordt het vierde partijtje. We hadden nog geen idee hoe het er uit ziet, maar dat ging snel veranderen.

De straatjes worden smaller.

We zien ineens een piraat voor ons lopen en duiken van schrik een kroeg in; Mi Casa. Daar speelt een prima folk zanger voor het zuidelijke publiek.

Deze man, die zich ‘Cowboy’ noemt, staat naast ons een sigaar te roken en vraagt of wij daar bezwaar tegen hebben. Pim zegt van niet en zegt dat hij het zelf ook lekker vindt. Zonder aarzelen bukt de man en trekt uit zijn laars een zak met voortreffelijke sigaren.

Pim is blij!

We lopen langzaam verder. Er is veel te zien.

We komen weer wat piraten tegen.

Er wordt veel aandacht aan de hele verkleedpartij gegeven. Er zijn hier zelfs speciale piratenwinkels, waar je de mooiste kostuums kunt kopen, ook voor kinderen.

Een zijstraat.

Er hangt weer Spanish Moss in deze mooie tak.

De dames hebben allemaal wat hoerigs over zich. Deze dame is geen uitzondering. Je vraagt je af waar haar boezem uitkomt als ze ontdaan wordt van de constructie die hem nu vooruit houdt.

Overal door de stad lopen piraten.

Tja, dit kon niet uitblijven natuurlijk.

Je hebt eigenlijk nooit enig idee waar je nu weer gaat belanden. Je hoort er over van andere mensen en je leest erover in de gidsen en dan ben je toch weer verrast. In St. Augustine blij verrast.

We gaan naar de wal langs de toeristenschoeners. Die voorspellen op zich nog niet veel goeds.

Eerst een kopje vieze Amerikaanse koffie. Dat is het althans volgens Hanneke, maar het is Amerikaanse koffie. Die is gewoon anders. We zijn nog steeds neutraal in onze ideeën over St. Augustine.

De enige hoogbouw in de stad.

Natuurlijk een Midgetgolf, maar wel een leuke. We besluiten, dat we dit gaan doen. Gewoon voor de gein. Het is wel het soort plannen dat als eerste sneuvelt, omdat er andere dingen zijn, maar – in principe – we gaan het doen.

Dit is een standbeeld van Ponce de Leon, hij was gouverneur van Puerto Rico en claimde dit gebied – zo ging dat nog in die tijd – voor de Spaanse kroon. In 1565 stichtte admiraal Pedro Menéndez de stad, die daarmee de oudste continue bewoonde stad van de VS is.

De oude markt, nu een plek om souvenirs te verkopen, we zijn nog steeds niet verbaasd en blijven redelijk neutraal, maar het is wel lekker weer.

Het geheel ademt wel een heel andere stijl. Het is immers oorspronkelijk Spaans.

De wereldse hoogbouw overschaduwd de ‘Cathedral Basilica of St. Augustine’ een beetje.

De kathedraal werd gebouwd van 1793 tot 1797 ter vervanging van de eerdere kathedraal die door Sir Francis Drake werd verwoest.

De historie van de cathedraal, het is nog allemaal redelijk zoals het hoort, maar dan…

…..komen we binnen in de kathedraal en klinkt daar de Pacherbell canon en niet zomaar. Het komt levend uit het orgel. Het moge een wat platgetreden muziekstuk zijn, maar dat komt, omdat het hele mooie harmonieuze toegankelijke muziek is, die kan ontroeren en zeker als je totaal onverwacht ermee geconfronteerd wordt en het goed wordt gespeeld; als het mooi wordt gespeeld. We gaan er maar even voor zitten. Na Pacherbell speelde de mevrouw een paar losse frases; kennelijk om knelpunten van haar repertoire even door te nemen. Vervolgens een stuk dat we niet kennen, maar dat begon met een enthousiaste wandeling over het voetklavier, een wandeling over een terrein waar de organist kennelijk heel vertrouwd mee was. Er kwamen natuurlijk ook geëxalteerde hogere tonen bij en werden alle registers opengetrokken. Temidden van dit muzikaal absoluut verantwoorde geweld kwam een andere mevrouw binnenlopen en zei “Hi Janet” tegen de organiste, die zich daardoor geheel niet uit het veld liet slaan, maar enthousiast doorspeelde. Toen het stuk ten einde was applaudisseerden wij en zwaaide de mevrouw van achter het orgel ten dank. Vervolgens deed ze weer een paar losse frases en Pim liep ondertussen naar de andere mevrouw, die waarschijnlijk de kosteres is. Pim vroeg hoopvol of deze organist ook concerten gaf in de kerk en dat werd bevestigd. Ze had net afgelopen vrijdag een concert gegeven. Het zou wel weer even duren voordat ze weer hier zou spelen. Dat was jammer dus. Vandaag was Janet zich aan het voorbereiden voor een huwelijk, dat om twee uur zou gaan beginnen. Het was inmiddels half twee en de repetitie was dan ook helaas ten einde.

Het is overigens ook een mooie kerk met prachtig glas in lood.

Een van de vele goed bewaarde oude huizen in de stad. Het bouwmateriaal is een lokale mergelsteen.

We duiken de toeristische massa in en genieten er van meet af aan van. Het ziet er gezellig uit, gezellig druk onder de palmbomen en het heeft een eigen gezicht, geen eenheidsworst met Gucci en de andere merken en winkelketens, maar eigen lokaal vermaak.

Gezellige straatjes in het Colonial Quarter.

Leuke pleintjes.

Alligators zijn in principe beschermd, maar ze gaan natuurlijk toch soms dood en dan komen hun kopjes hier op de tafel te liggen.

Pim heeft geen nieuwe zonnebril gekocht?

Binnenlopen in St. Augustine is geen sinecure. Dat wil je echt alleen bij daglicht doen en ook dan moet je nog gewoon goed opletten. Op de kaart staat de hele doorvaart de haven in als ondiep aangegeven. We vroegen ons dan ook af of we er binnen zouden kunnen komen. De havenmeester verzekerde ons, dat dit geen probleem zou mogen zijn, als we de betonning zouden volgen. Vergeet je kaart, let op de tonnen.

We hebben de hele trip heerlijk gezeild. Tot het vallen van de avond voeren we ‘melkmeisje’, met de fok te loevert op de boom. Net toen het donker begon te worden draaide de wind iets verder door naar het oosten, zodat we met de laatste restjes schemerlicht de boom nog net op konden ruimen.

Rare observatiepaal midden op zee; stond niet op de kaart.

De golven op het ondiepe gedeelte naast het betonde kanaal waardoor we St.Augustines inlet binnenvaren. We naderden samen met de Sandcastle en de Aurora de inlet van St. Augustine. De Sandcastle riep Boat US ruim van te voren op en vroeg om instructies voor het binnenvaren. Die vertelden, dat we redelijk dicht tegen de rode tonnen 2, 4 en 6 vanaf de zee naar binnen moesten varen en na de 6 in zuidwestelijke richting naar de 8 moesten gaan om door de ingang te komen. Het was goed, dat ze dat deden, want wij zagen in eerste instantie de twee over het hoofd en gingen recht op de vier af. Het was duidelijk aan het golfbeeld, dat dit niet kon kloppen en gelukkig zagen we toen alsnog de nummer twee boei liggen.
Het kanaal tussen die boeien is uiteindelijk ruim diep genoeg.

Een vissersboot komt ons tegemoet.

Even later komt de plaatselijke toeristenschoener langs.

Castillo de San Marcos, dat we ongetwijfeld gaan bekijken. We blijven hier een week liggen. Dat geeft ons alle rust om het stadje te leren kennen, hoewel de kennismaking zelf niet zo rustig zal verlopen. Dit weekend is het jaarlijkse piratenfestival. Wisten wij veel…. We vallen met de neus in de boter, maar zullen ons wel als piraat moeten toetakelen om de stad in te mogen.

We hoorden over dit piratenfestival van de ‘ Aurora’ met Rachel en Jeff – en niet te vergeten hun hond Charlie Brown – waar we eerder in Block Island veel plezier mee hebben gehad. Zij zagen op de AIS dat wij op een afstand van een paar mijl naast hen voeren en riepen ons op. Ze zijn ook in Maine en zelfs in Canada geweest en we gaan morgen onze verhalen uitwisselen. Eerst gaan we lekker tot rust komen. Dat bevalt altijd na een nachtje doorzeilen.

Er zijn moorings aan de noord en zuidkant van de ‘Bridge of Lions’. Wij kiezen ervoor om aan de zuidkant te gaan liggen. Dat is net wat beschutter, als er meer wind komt. Er zijn overigens zoveel moorings, dat je hier niet eens kunt ankeren.

De zon schijnt nog even op dit mooie huis aan de wal.

Vissersboot op weg naar huis.

De lucht wordt steeds mooier, terwijl we de hoezen om de zeilen heen doen.

Welterusten.