We willen naar Makemo, maar het tij vliegt er nog uit, terwijl het eigenlijk doodtij zou moeten zijn.

De pas is nogal smal en het ziet er spannend uit.

Bijna 5 knoop stroom tegen!

We proberen het een aantal keer. Zie voor het hele verhaal een paar blogs geleden.

Ondertussen regent het en het waait ook flink. 25 knp.
Als we dan uiteindelijk de pas binnengevaren zijn, ziet de ankerplaats er niet goed uit met dit weer en aan lagerwal. We besluiten om om te draaien en waar we op de heenweg één uur over deden, de terugweg doen we binnen vijf min. We spuiten met 10 knoop de pas weer uit en gaan nog maar een nachtje doorvaren naar Fakarava.

Als we s’ochtends om een uur of tien bij de noordpas van het atol Fakarava aankomen, zien we eerst een zwarte streep. Het blijken honderden vogels te zijn, die worden nu opgesplitst door Nelly Rose.

Het is een indrukwekkend gezicht. De watersplashes eronder zijn mantaroggen!

Slechte foto, maar er waren er heel erg veel.

Het was een ongelofelijk gezicht.

We varen binnen het atol nog een mijl of 5 voor we aankomen in Rotoava, het langgerekte dorp op Fakarava. ( lijkt wel een dijkdorp zoals Krimpen a/d Lek vroeger was.

Als Pim even het anker gaat checken met zijn snorkelspullen, ziet ie een mantarog langskomen. Er zwemmen allerlei kleine visjes omheen.

Je kunt zo naar binnenkijken.

Klontje in ginclear water.

Oh, wat is ze mooi!

We verzamelen oud hout voor een kampvuur.

Lange schaduwen

Sean en Audry van de Rehua.

Bruce en Di, wiens verjaardag we vandaag vieren.

Hamburgers en uien staan op het vuur, maar helaas komt water hoger. Ondanks de dijk, die wordt gegraven gaat het vuur uit en moeten we een nieuwe kuil graven.

Gelukt.

Wat een paradijs.

Tweepalmeneiland.

De zoveelste zonsondergang. Deze was wel heel mooi!

De Taporo IX vertrekt weer.

Vrolijke jongens komen langs en vragen of Pim mee gaat.

Het wordt langzaam tijd om weer aan boord te gaan.
De doucheslang moet vervangen worden en de bakskist moet weer leeg.
Er zit water tussen de binnen en de buitenslang. Plastimo heeft echt problemen met de kwaliteitscontrole. Ook de nieuw douchekop deugt niet.

We worden uitgenodigd voor het eindejaarsschoolfeest en genieten van de wiegelende heupjes. We proberen nog meer en betere foto’s daarvan te achterhalen. He was een erg leuke avond.

De volgende dag vertrekken we naar de oostkant van het atol samen met de Rehua en de Toucan. Er zijn daar verschillende onbewoonde eilandjes.

Pim geeft nog een wiskundeles aan Tyrii.

Het stikt van de vogelnesten.

Deze kan nog niet vliegen en is niet bang.

Ze proberen een kokosnoot te pakken te krijgen.

Doorkijkje

Audry van de Rehua krijgt haar eerste duikles van Bruce van de Toucan. Hij is een divemaster en had zijn eigen duikschool.
Geen slechte plek voor een duikles.

Aeneas rommelt een beetje met de kanoo.

Sean en Pim hebben al een biertje op.

We zijn sinds gisteren middag onderweg van Fakarava naar Papeete op Tahiti. We hebben met pijn in het hart afscheid genomen van die prachtige eilanden en de vriendelijke bewoners. Het is 250 mijl varen naar Papeete en we verwachten daar zondag in de loop van de ochtend aan te komen. Ruim op tijd voor de feestelijkheden rondom 14 juli en ook op tijd om wat mee te pikken van de lokale traditionele feesten die gedurende de maand juli worden georganiseerd.

Gisteren hebben we 32 km over Fakarava gefietst. Inmiddels komen hier steeds meer boten aan. Het wordt tijd om te vertrekken richting Tahiti, waar de voorbereidingen voor de 14 juillet in volle gang zijn.
Hieronder nog foto’s uit Raroia.

We wandelen door het dorp langs een grote boom. Die zijn hier bijzonder.

Normaal staan palmbomen rechtop.

De voorraadboot vertrekt weer naar een volgend eiland.

Een van de laatste oude gebouwen, die nog over zijn.

Zo is de sfeer op dit eiland. Iedereen begroet je.

Er zijn maar een paar auto’s en de rest fietst.

Dit is de bron van inkomsten : kokosnoten

Het regent hier nauwelijks. Water is schaars en wordt dan opgevangen op het dak en via goten naar grote bakken geleidt. Tja, er moet wel gewassen worden.

Er lopen wat scharrige honden. Normaal gaan we meteen aaien, maar deze hebben vast vlooien.

Er komt een kitesurfer langsracen.

Hij springt hoger dan onze bimini! Daarna draait ie achteloos een pirouette en ontwart de draadjes weer met één handomdraai.

De volgende keer dat deze showbink langs komt, doet ie een highfive met Pim op volle snelheid!

Hij is echt heel goed.

Eindelijk weer een beetje internet!
De laatste foto’s van Nuku Hiva vlak voor we de zee opgaan richting de Tuamotu archipel.

Let op deze zelfgefabriceerde bas. Hij klonk prachtig.

Dit grote jacht kun je onderdoor kijken.

Er lag ook nog een tonijnen visser .

Dit zijn voorlopig de laatste bergen. De volgende archipel zijn atollen en zo plat als een dubbeltje.

We zijn bij Raroia aangekomen na 3 nachten doorvaren.

De voorraadboot komt ook hier langs. Het is een groot evenement voor het eiland dat elke drie weken wordt herhaald.

Hij kan niet langs de ondiepe kade liggen. Er wordt met deze bakken lading naar de kant vervoerd.

De kade staat al aardig vol en er rijden auto’s heen en weer om alles op de bestemde plek te krijgen.

Er komen ook stoelen voor het feest van de school morgen.

Erg vriendelijke mensen allemaal.

We gingen op weg naar Makemo. De pas daar liet zich moeilijk bedwingen en toen we na een aantal pogingen er eindelijk doorheen waren beviel het ons helemaal niet en maakten we meteen rechtsomkeert. Het dorpje ligt namelijk aan lagerwal en bij springtij biedt het atol nauwelijks bescherming tegen de elementen. Het had ons bijna een uur gekost om in het atol voor het dorp te komen en we voeren in vijf minuten met tien knoop snelheid weer buiten! De stroom in de pas blijft bij springtij en harde wind naar buiten staan ook na de eb. Je zou dan verwachten dat het atol weer gevuld moet worden maar omdat het atol bij springtij gevuld wordt over de rand aan de oostzijde , waar ook de wind vandaan komt, blijft het in de pas hard tegenstromen. Echt een plekje voor rustig weer dus en dat was het niet. We zijn dus nog maar een nachtje doorgevaren naar Fakarava. Daar was de pas een eitje en werden we verwelkomt door hele grote zwermen vogels. Als de zwermen niet uit duizenden vogels bestonden dan in ieder geval uit vele honderden. Zij waren met een hele school manta roggen in de ingang van de pas aan het voeden. Een spectaculair gezicht, waar we dit keer gewoon ongestrest van konden genieten. Fotografische indrukken volgen te zijner tijd. 

Dit is het soort eilanden waar we helemaal weg van zijn. Raroia is klein. Er
wonen niet meer dan een paar honderd mensen (60-70 gezinnen) en er is
nauwelijks sprake van enig toerisme. Eens in de paar weken komt de Taporo
IX, een schip dat de belangrijkste benodigdheden naar het eiland brengt.
Tegenwoordig komt het vliegtuig twee keer per week. Het is een klein
vliegtuig van Franse makelij, vergelijkbaar met onze eens zo trotse
Nederlandse Fokker Friendship. Dat vliegtuig vliegt een rondje langs 4
eilanden en neemt wat vracht mee en kinderen die naar school moeten. Net als
het eventuele ziekenvervoer wordt dat betaald door de Franse staat.
De enige bezoekers van buitenaf zijn eigenlijk alleen de cruisers. Er is
iemand die ook wel eens een kamer verhuurd aan de enkele toerist die komt
invliegen, maar er is geen restaurant, geen hotel en geen resort. De twee
winkeltjes fungeren ook een beetje als bar. Je kunt daar ook een biertje uit
de ijskast kopen en zittend op een boomstam of hangend tegen een palmboom
een praatje aanknopen met de lokale bevolking. De jeugd gaat hier tot 12
jaar naar het lokale schooltje waar een meester en een meesteres met zijn
tweeën vier klassen runnen. Daarna gaan de kinderen naar Makemo voor de
volgende twee jaren. Ze verblijven dan bij familie en als die er niet is
naar een internaat. De vervolgopleiding is echt feest. Dat is in Papeete. De
kinderen hebben nu vakantie en we spraken met een van de jongens die in
Papeete op school gaat. Hij vond het er geweldig; vooral de meisjes.
De mensen vinden het leuk dat er reizigers naar hun eiland komen en ze zijn
dan ook hartverwarmend vriendelijk. Zo werden we gisteren uitdrukkelijk
uitgenodigd om naar het feest te komen ter afsluiting van het school
semester aan het begin van een vakantie van een maand. Het was een prachtige
partij. De kinderen traden op en voerden, begeleid door de juf en de mevrouw
van het postkantoor en nog een mevrouw traditionele Tahitiaanse dansen op in
traditionele kledij. Die optredens werden afgewisseld met dansen van de
volwassenen. We kunnen ons voorstellen hoe zeelui zich voelden als ze daar
op getrakteerd werden, nadat ze zes waanden op zee hadden gezeten.
Het optreden werd afgesloten door een ´Haka´ – bekend vooral vanuit Nieuw
Zeeland, dat ook tot Polynesië behoort – maar nu in hedendaagse kledij.
Daarna werden de stoelen aan de kant geschoven en kwamen er allerlei hapjes
op tafel zoals popcorn, brownies, pannenkoeken met jam of chocolade pasta en
pizza punten. We werden aangemoedigd om van al die lekkernijen mee te
genieten, terwijl alles en iedereen met ons wilden praten. We zijn hier geen
bron van inkomsten, maar een welkome afwisseling van het dagelijkse
gebeuren.
Het was uitermate knus en we kunnen goed begrijpen dat Leonie en Adam en de
kinderen indertijd tien dagen lang zijn blijven hangen. Dat zal ons niet
gebeuren, maar we zijn ook nog lang niet weg. We willen nog een paar keer
gaan duiken, zoals gisterenmorgen. De Toucan heeft een compressor aan boord,
zodat we de tanks kunnen vullen. We hebben gisteren net buiten de pas
gedoken vanuit de dinghy’s. We ankerden op een vlak stuk rif en lieten ons
uit de boot rollen. Dat vlakke rif is prachtig met heel mooi en gezond
koraal en een grote verscheidenheid vissen en visjes. Na een meter of dertig
gaat het dan ineens stijl naar beneden tot bijna drie duizend meter diep.
Daar zagen we onder andere de unicorn, een vis die als een eenhoorn een
uitsteeksel uit zijn voorhoofd heeft groeien. Daarnaast natuurlijk ook wat
haaien en haaitjes, maar gelukkig van het vriendelijke soort. Een volgende
keer gaan we een driftduik door de pas maken.

We kopen een memorystick bij de plaatselijke computerwinkel. Centraal staat natuurlijk ook hier de WD 40.

Een van onze jerrycans is lek en pim giet de diesel in een huurjerrycan.

Pim heeft gelukkig een nieuw toetsenbord. Er waren op zijn Mac een paar letters kapot . Een van die letters zat in zijn wachtwoord en dan houdt het allemaal behoorlijk op. Frank van de Shangri La was een paar weken in Duitsland en heeft een extern toetsenbord voor hem meegenomen. Helemaal blij.

Dit paard heeft net nog heerlijk met zijn berijder over het zwarte strand gegalloppeerd. Je kunt de sporen nog zien. Hooelijk halen ze hem wel op als het hoog water wordt straks.

Omdat alle kippen en hanen hier loslopen, krijg je ook regelmatig hanengevechten. Hier de kleurrijke resten van de verliezer die bij de strijd het loodje heeft gelegd.

Alle teefjes hebben grote melkfabrieken, maar je ziet nergens puppies…

Zijn moeder is binnen in de winkel. Hij mag een ijsje.

Na een flinke windstoot liggen alle gele bloemen op de grond.

Waarschuwing voor de haaien, die deze baai rondzwemmen.

Het water spat een paar meter omhoog tegen de kade aan.

Dit is weer een helige plek.

We gaan met een aantal cruisers naar de andere kant van de baai, waar een hotel en restaurant zijn met halve prijs happy hour.
Het wordt een gezellige avond. Uiteindelijk zijn we met een man of dertig.

Op de terugweg krijgen we gelukkig een lift en kruipen we tevreden achterin een pick-up.
Morgen is het feest hier op de kade en de dag erna gaan we eindelijk vertrekken naar de Tuamotu’s.

Terwijl iedereen zijn mails ophaalt in het internetcafé, wordt er ondertussen gezellig muziek gemaakt. Filmpje ervan komt ook op de site maar later, want de webmaster is met vakantie.

Deze mevrouw laat zien wat we kunnen eten voor de lunch. Als ze gaat praten, blijkt het een man te zijn. Dat is iets waarmee je hier op de eilanden regelmatig wordt geconfronteerd. Homosexualiteit is hier al heel lang een normaal en volledig geaccepteerd verschijnsel. Het is erg expliciet en travestie en transgender zijn hele normale zaken in het gemeenschappelijke leven. Er gaan een aantal verhalen rond over culturele achtergronden en ouderlijke invloed die daar bij de opvoeding een rol in zouden spelen, maar de verscheidenheid in die verhalen is te groot, zodat we zonder meer lokale kennis daar geen zinnige dingen over kunnen zeggen. Het is best vreemd om hier zo duidelijk mee geconfronteerd te worden. We zijn dat zo niet gewend. Pim zei in dit restaurant “bonsoir madame” en wist vervolgens niet of hij het daarmee nou verkeerd of juist goed gezegd had. We werden in ieder geval niet anders dan normaal behandeld. Het is een ingeburgerd fenomeen waar behalve de toeristen niemand vreemd van opkijkt.

Bootkinderen zijn goeie klauteraars en deze boom is er uiterst geschikt voor.

Lokale kinderen zijn meer geinterresseerd in een dooie vis, die langsdrijft.

Het is lastig om hier de kade op te komen. Je moet de dinghy aan een lang touw leggen, zodat iemand anders ook aan de kant kan komen. Er zijn maar twee aanknopingspunten en ongeveer anderhalve meter tijverschil. Als we weggaan en de gordiaanse knoop hebben ontward, komt er net iemand aanvaren, die zegt, dat we moeten oppassen voor de Manta Rays, die nu in de baai zijn. We gaan er meteen op af en liggen dan binnen een cirkel van Manta’s, die om ons heen met zijn twaalven aan het spelen zijn. Sommigen laten hun witte buik zien. Het is een prachtig schouwspel.

Na dagenlang zonder problemen achter ons anker te hebben gelegen, gaan we ineens krabben. We gaan anker op en begrijpen nu al snel waarom. In de baai staat regelmatige een grote neer onder invloed van de stroom langs de baai en de getijden. De wind is altijd er variabel, zodat je soms op de wind en dan weer op de stroom ligt. We zijn meerdere keren 360 graden rond gegaan en anker en ketting hebben elkaar daarbij echt gevonden. Een voor de hand liggende oplossing lijkt het hekanker te zijn. Dat heeft echter in de regentijd het nadeel, dat je in een bui dan behalve de luiken ook de kajuitingang dicht moet doen en dan wordt het wel heel snel heel erg warm.

We varen een stukje de baai uit en laten ons dan terugdrijven, terwijl Pim met Klontje naar voren gaat en het anker bevrijdt van de ketting, waarna we opnieuw gaan ankeren.

Ze staan met een Machete ( groot mes) de schubben van de vissen af te schrobben.

A.s. Zaterdag is hier een feestje en er wordt een tent met dansvloer opgebouwd. In de pauze wordt er muziek gemaakt. De linker man heeft ook zijn halve gezicht getattoeëerd.

Dit meisje woont met haar franse vader op een boot. Haar braziliaanse moeder is vertrokken. De vader roeit minstens 4 x per dag op en neer om te zorgen, dat zijn dochter naar school kan. Hij heeft geen buitenboordmotor. De honden wonen op de kade en verdedigen hun terrein als er een andere hond op durft te komen.

Dit is de kathedraal van Nuku Hiva, een prestigieus gebouw op zo’n eiland. Helaas weten we niet hoe lang hij hier al staat.

De trekstangen zijn gearriveerd!

Andrew van Eye Candy helpt met het installeren van de nieuwe trekstang. Ze zijn een paar uur aan het klussen en daarna voelt Nelly Rose weer aan als vanouds. Net alsof haar corset weer goed zit.

De poes probeert een stuk brood uit de vuilnisbak te graaien. Als hij er triompfantelijk uit komt, staat er een kip klaar om het brood te stelen; de poes wint.