Bij de internetplek in Huahine hangt dit bordje…

We hebben samen met Rafiki fietsen gehuurd en gaan een rondje over het eiland maken. We bezoeken een klein museum, naast een historische heilige plek.

Dit is een van die heilige plekken, Marae genaamd.

De conservatrice gaat trots op de foto.

Het museum.

De fietsploeg.

Men bouwt hier onder water fishtraps in V-vorm, zodat de vissen op de heen en terugweg daardoorheen moeten en dan worden ze in deze bouwsels in het water opgevangen.

Daarna gaan we naar de heilige waterslangen.

Ze zijn donker en vrij dik.

We fietsen om een lagune heen, langs een meer en weer terug naar de zee.

Daar komen we dit meisje met haar bijzondere handtasje tegen..

De kleuren zijn schitterend.

De volgende dag varen we samen met Rafiki naar een baai verderop, waar maar 4 andere boten liggen. Lekker rustig.

Het Hilton ziet er goed uit.

De Pina Colada’s bij het happy hour zijn zalig!

Kan niet goedkoop zijn, maar wel een prachtplek.

Bregt en Lynn volgen ons op de voet.

De volgende dag gaan we met Rafiki nog een keer naar de plek waar de pijlstaartroggen wonen. We krijgen er geen genoeg van. Ze zijn fluweelzacht en omdat ze door de toeristenbootjes worden gevoerd, niet schuw, zelfs een beetje opdringerig.

Het is echt fantastisch om zo temidden van al deze dieren te zijn.

Dit is een remora. Hij houdt de haaien schoon.

Ze zijn erg elegant, zoals ze bewegen.

Er zijn er een stuk of twaalf.

Vier aan Pim’s voeten.

Ze zwemmen zo in zijn armen!

Beautiful Moorea.

Borrelen op de Boxing Kangaroo van Bregt en Lynn met groente sashimi, heerlijk.

Prettig resort in een schitterende omgeving.

‘T zal wel een paar duiten kosten, maar dan heb je ook wat.

We gaan een half uurtje varen met de Klontje om met roggen te kunnen zwemmen. Pim heeft wat te eten voor ze meegenomen.

Daar komt de eerste al aan.

Er zwemmen ook Black tip sharks tussendoor met hun remora’s, die altijd met hun optrekken om hen schoon te houden.

Het is alweer een week geleden, dat we iets van ons hebben laten horen. We hebben op 30 juli de trossen los gegooid en hebben Papeete achter ons gelaten. We zitten nu naast elkaar op een balkon van het internet café in Fare op het eiland Huahine. Beneden ons zit onder een afdak een groepje Polynesiërs met wat ukeleles, een gitaar en een zeepkist bas lekker te musiceren. Ik zal de sound van de Kilima Hawaïans niet missen als we straks Polynesië weer hebben verlaten, maar hier klinkt het heel goed en erg gezellig. De groep heeft een bakje voor zich staan om wat munten in op te vangen, maar dat is duidelijk niet de hoofdreden waarom ze hier zitten. Ze maken gewoon graag muziek en de liedjes zijn allemaal zo bekend, dat er altijd wel iemand van de omstanders of passanten mee zingt. Het past geweldig goed bij de ontspannen sfeer op dit eiland.
We hebben uitzicht op hat atol waar behalve Nelly Rose met nog een dozijn boten geankerd ligt. Een aantal daarvan zijn duidelijk charter catamarans. De meeste monohulls zijn cruisers. Niet alleen mensen op doortocht, maar ook mensen die meer dan een enkel seizoen in Frans Polynesië blijven. Dat lijkt een heel aantrekkelijk perspectief. Het is hier mooi en van alle gemakken voorzien. De Super U hier in Fare is minstens even goed als de Carrefour in Papeete en zeker niet duurder. Het is een vakantie paradijs en het is gemakkelijk om daar lekker te zijn. Dat is echter niet helemaal de bedoeling van onze trektocht met de Nelly Rose. We willen ook nieuwe dingen ontdekken en dan hebben we het niet alleen over nieuwe nog mooiere stranden met nog blauwer water, maar we willen ook mensen zien die anders leven dan de geïmporteerde levenswijze in deze Franse kolonie. Met alle ‘couleur locale’ blijft het tropische versie van onze westerse maatschappij. We moeten door deze stokbroden cultuur heen, hoezeer we er ook van genieten en weer op zoek naar verdere verten. Niet meteen, maar toch wel in de komende weken. Eerst nog Raiatea en Bora Bora en misschien nog wel zo’n perfect vakantie strand, maar daarna gaat de ontdekkingsreis weer door.
We zijn op de 30e vanuit de Marina Papeete in alle vroegte naar de iets verderop gelegen Marina Taina gevaren om daar te tanken. Dankzij een briefje dat we bij de douane hadden opgehaald konden we belastingvrij tanken, omdat we een buitenlands jacht op doortocht zijn. Dat betekende dat de diesel bijna de helft goedkoper werd. We hebben de grote tank en alle kleine tankjes tot het nokkie gevuld en kunnen nu weer een hele tijd vooruit.
Vanuit Taina zijn we naar Moorea gemotord. Het is maar een mijl of 15 varen en er stond geen zuchtje wind. In Moorea ankerden we dichtbij het Hilton resort in redelijk diep water, dat bovendien nogal troebel was, omdat er een rivier in de baai uitkomt. We zijn vooral naar Moorea gevaren, omdat je hier kunt zwemmen met pijlstaartroggen. Die worden hier door de gidsen gevoerd en blijken een hoog aaibaarheidsgehalte te hebben. Met al dat makkelijke voer komen er natuurlijk ook nog wel wat blacktip haaien op af. Die zijn op zich niet gevaarlijk, maar kennen niet het onderscheid tussen je hand en de dooie sardien. Als ze dan happen, kunnen ze zich zomaar een beetje vergissen, dus het blijft oppassen geblazen. Ook de pijlstaart rog heeft de ogen bovenop het lichaam zitten en de bek met de scherpe tandjes aan de onderkant, dus de coördinatie daartussen is niet zo zuiver als bij ons mensen. Het eten met mes en vork zou hen zwaar vallen en ze happen gewoon veel in de hoop dat het lekkere hapje er bij zit.
Het was een erg leuke ervaring. Zo leuk, dat we de Rafiki – die op het punt stond te gaan vertrekken – ervan overtuigden dat ze ook moesten gaan kijken. Wij wilden best nog een keer gaan en voeren de volgende ochtend in alle vroegte door het labyrinth van bombies en grotere stukken koraal voor de bemanning van de Rafiki uit. In alle vroegte, want dan ben je voor de toeristen uit. Nou was het zaterdag en dat bleek duidelijk wisseldag te zijn en er kwamen geen toeristen. We hadden de roggen dus helemaal voor onszelf.
’s Middags gingen we anker op en voeren we richting Huahine. De eerste paar uren moesten we motoren, totdat de wind in de loop van de nacht net voldoende werd om te kunnen zeilen. Rond een uur of zeven de volgende ochtend voeren we door de pas het atol van Huahine binnen. We ankerden voor het dorpje Fare, waar we gezellig met Boxing Kangaroo en de Rafiki van alles beleven. Daarover meer in het fotoverslag.
Vanmiddag gaan we anker op en varen we naar een wat zuidelijker gelegen baai tussen de twee eilanden Huahine Nui en Huahine Iti (groot en klein Huahine) in. Het water daar schijnt helderder dan glas, gin of wodka te zijn en dus moet het daar goed snorkelen zijn.

Als we met Klontje naar de andere kant van de haven varen om onze gastank te laten vullen, komen we een drijvende dooie rat tegen.

Er zijn weer een aantal cruisersvrienden aangekomen en dat is natuurlijk een reden om naar het Happy Hour van de lokale brouwerij te gaan.

Samen met de belgen Bregt en Lynn varen we in een uur naar de andere Marina om diesel te tanken.
Dreigende buien op de horizon, maar wij blijven droog.

We vragen via de marifoon toestemming aan de havenautoriteiten om langs de runway van het vliegveld te varen, maar we moeten een paar minuten wachten tot er 2 vliegtuigen zijn gelandt.

Dit superjacht is gebouwd bij Oceanca in Alblasserdam. (Vroeger Werf de Noord)

Bregt en Lynn moeten ook hun jerrycans vullen. We moesten eerst een papier halen bij de douane en daardoor krijgen we de diesel voor de halve prijs. Gisterenavond nog een erg gezellige avond gehad. Escaped Velocity en Enki II kwamen eten. Pim heeft een heerlijke risotto gekookt. Marce en Jack zijn Amerikanen en Diana komt uit Nieuw Zeeland met haar man Alex, een Hongaar.
Straks kunnen we onze gastank op gaan halen en als het dan niet te laat is, kunnen we eindelijk weg. Het weer is nu weer stabiel en we hebben zin om naar Moorea te gaan.

In het reisbureau, waar Hanneke de visa voor Australië regelt, hangt deze kaart met Tahiti in het middelpunt van de Stille Zuidzee. Ongelofelijk dat we hier op eigen kiel zijn.

Er wordt weer hard geklust. Eerst is de andere trekstang vervangen met behulp van Bregt en daarna is de blokkage in de bilgepompslang verholpen. Hoeven we tenminste niet meer met de hand te hozen.

De vissen worden op kleur ten toon gespreid.

Het stadhuis is een van de weinige oude gebouwen. De stad heeft verder overal 5 verdiepingen, niet hoger.

Dit gebouw staat aan de zijkant in de tuin van het stadhuis en wordt op dit moment gebruikt voor een optreden van een zangkoor van de christelijke jeugd.

Er staan ook een paar hele grote bloemen; geen idee wat voor soort dit is.

De overdekte markt in het centrum is een gezellig gedoe met groente, vis, jurkjes enz..

Hulahooprokjes, die zijn voor gevorderden.

Hij speelt vast een deuntje om te demonstreren. De ukelele’s zijn klein, maar maken behoorlijk veel geluid.

Verder zijn er veel gevlochten mandjes, tasjes , hoeden, placemats en wat je nog meer kunt fabriceren van bladeren.

De vrouwen zitten de hele dag bloemenkransen in elkaar te rijgen.

Het is best gezellig en makkelijk om zo midden in de stad te liggen. Even snel een nieuw batterijtje voor een horloge halen, een rits bij de schoenmaker laten herstellen enz.. Er is wel een drukke boulevard, waar ze hard rijden, maar ze stoppen direct als je richting zebra loopt. Het zal wel hard worden afgestraft.

Streetart.

Aaaaah!

Sundowners samen met de Fietsploeg van Fakarava, French Curve en Full Circle.

Deze man maakt schilderijen met spuitbussen en frites tuutjes.

Oma zit driftig mee te spelen s’avonds op het plein.

Afgelopen woensdag was er hier aan de andere kant van het eiland een grote golf van 5 m. voorspeld. De bemanning van de Rafiki is daar in een bootje gestapt om het te bekijken. Adam maakte deze foto. Spectaculair! Dat hebben wij gemist helaas.

Zondag gaan we vertrekken naar het volgende eiland: Moorea. Het ligt vlakbij, ongeveer 10 NM varen.

De allerlaatste dag in Fakarava merkten we, dat de stuurboord-achterkamer van Klontje lek was. Gelukkig was de volgende destinatie de marina van Papeete, zodat hij op het steiger kon worden gerepareerd. Met behulp van Bradly van Toccata ( onze glueman) hebben we hem schoongemaakt, geplakt en natuurlijk ducttape erop geplakt. Dat proces hebben we nog 3 x herhaald en nu lijkt het probleem voorbij te zijn. Tja, het is wel onze auto.
Heel blij met onze gerepareerde dinghy.

Vóór ons ligt weer zo’n hele groot zeilschip. Blij dat wij niet voor al dat onderhoud hoeven te zorgen.

Als Toccata verhuist naar de ankerplaats van de oude marina, varen we een uurtje mee, om aldaar naar een grote Carrefour te kunnen gaan. Zij trekken morgen weer verder. Altijd lastig om dan goeiendag te zeggen en maar hopen dat je ze straks op een volgend eiland weer tegenkomt.

Onderweg zien we een bui langs komen, maar wij blijven droog.

s’Avonds gaan we naar de jaarlijkse Haiva van Frans-Polynesië. Het is de grote danscompetitie. Vlak voor het zou beginnen, komt het water met bakken uit de hemel vallen en wordt de start anderhalf uur uitgesteld. Na de bui komen er tientallen mensen op de grote vloer om het water eraf te vegen en droog te maken. We zien drie verschillende groepen en ook enkele solodansers en danseressen. Een groep bestaat uit zo’n 80 mensen en het is erg indrukwekkend om te zien. Vooral de choreografie van de tweede groep was heel creatief. Er wordt om het hardst met de heupen gewiegd en de mannen slaan hun kniëen heen en weer tegen elkaar aan. De snelsten krijgen het meeste applaus.. Helaas mogen we geen foto’s maken en ook niks drinken of eten. Zelfs onze paraplu moeten we inleveren. Gelukkig zitten wij onder het afdak en blijft het verder droog.

De kathedraal van Papeete zit op zondag helemaal vol.

We gaan drinken bij de brouwerij met ‘Boxing Kangaroo'(Bregt en Lynn) en de ‘Dutch Wanderer (Cees). Cees is een geoloog die al jaren in Canada woont, waarvan delaatste 10 jaar op zijn boot. Hij is op weg naar China om daar les te gaan geven.

Als de Engelsen van ‘Rafiki’ er bij komen met zijn zessen is één niet meer genoeg..

Ineens loopt daar een behoorlijk getattoëerde franse mevrouw langs..

Dit is één van de 7 drummers. Hij heeft een  bijzondere ketting.

Het gaat in rap tempo.

Nu volgt het rotsblokheffen, eerst gaan de vrouwen.

Ze tilt het onhandige rotsblok van 40 kilo met gemak omhoog.

Deze stoere bink probeert het rotsblok van 160 kilo van de grond te krijgen en dan moet het nog verder omhoog.

Het is met veel moeite gelukt en zonder gekreun. Hij liet hem wel snel vallen en net niet op zijn tenen.

Dit is de winnaar! Het lukte hem binnen vier seconden. Daarna draaide ie zelfs nog een ererondje.

De teamwedstrijd voor de mannen is begonnen.

Ondanks dat iedereen behoorlijk fanatiek is, wordt er tussen het gooien door gelachen en de sfeer is echt gemoedelijk. Ze hebben samen plezier.

Zou je hier ook speer Pro’s hebben?

Er staat inmiddels een woud van speren achter de paal. Er doen zo’n 70 mannen mee met deze competitie. Ieder heeft 10 speren.

Toch is het wel even zoeken voordat iedereen zijn eigen speciaal gekleurde speren gevonden heeft.

Het is best moeilijk om hem te raken.

Soms knallen ze een speer, die er al in zat, er weer uit.

Met dit speciale meetapparaat wordt er op de mm. nauwkeurig opgemeten, wiens speer er het hoogste in de kokosnoot zit.

Ondanks de pittige golven gaan een paar jongelui toch zwemmen.

En kitesurfen natuurlijk.

Het was een bijzondere dag en erg leuk om mee te maken.

We arriveren al vroeg bij het jaarlijkse internationale Polynesische sportevenement, dat gehouden wordt op een terrein naast het musée de Tahiti. Er zijn ook deelnemers uit Hawaii en Nieuw Zeeland.

De golven beuken tegen de kade aan. In de verte ligt het eiland Moorea waar we later naar toe zullen gaan.

De zelfgemaakte speren worden naar een kokosnoot bovenop een paal gegooid. Eerst gaan de kinderen met hun mamma’s. Moeders zoent haar zoon en wenst hem succes. De kinder- en de damescompetitie wordt gelijktijdig afgewikkeld.

Het is best ver en hoog. Voor de vrouwen en kinderen vanaf 15 meter afstand en op een hoogte van 6,2 meter. De mannen moeten straks vanaf 20 meter aan de slag en de kokosnoot hangt dan op 7,8 meter.

Hij doet geweldig zijn best en raakt hem ook meerdere keren.

Ook de vrouwen zijn bloedserieus en fanatiek.

Op een ander veld zijn ze bezig met een wedstrijd coconuthusking. Ze slaan de kokosnoot bovenop een paaltje en moeten dan de schil er zo snel mogelijk afkraken. Er doet ook één vrouw mee. Zij krijgen allemaal 15 kokosnoten, en ze verslaat alle mannen met groot gemak. Onder Video kun je er een filmpje van zien.

De klok loopt en het is warm. Dit is een van de oudste sporten op deze eilandenarchipel.

Bijna alle locals dragen prachtige bloemenkransen.

De meisjes zien er mooi uit en natuurlijk ook met zwarte parels.

Als iedereen binnen de vastgestelde tijd tien speren heeft gegooid, wordt de paal naar beneden gehaald en gaat de jury punten toekennen. De noot is verdeeld in vijf vakken. De kruin is tien punten waard. De vlakken daaronder acht, zes, vier en de onderkant twee punten.

Op het veld hiernaast zijn de traditionele dansen van de Marquesianen begonnen.

De Marquesianen zijn een groter en veel steviger volk dan de Tahitianen.

Het zijn hele stoere binken die je niet graag in het donker tegenkomt. De vrouwen zingen er hoog tussendoor. Ook hiervan staat een filmpje onder Video.

De dans is imponerend en ook zo bedoeld. De band klinkt ook meer als oorlogtromgeroffel eigenlijk.

Helemaal gelukkig.

Er staan nieuwe filmpjes onder Video!

We zijn bij Tahiti aangekomen.

De haven van Papeete heeft een belangrijke functie bij de bevoorrading van alle eilanden.

Als we aankomen in de marina, staan er een welkomstcomité. Er liggen zeker 10 boten die we kennen.Dat wordt gezellig.

We liggen weer aan de walstroom voor het eerst sinds Panama. Dat vinden de accu’s wel fijn.

We lopen langs de drukke boulevard door een park en zien heel veel outriggercanoo’s.

Er zitten al wat mensen te wachten op het komende evenement : Vruchtlopen.

Dit zijn de stokken, die ze moeten dragen. De lichte zijn van bamboe met een enkele tros bananen en de zwaardere zijn van boomstammen met wel 4 trossen bananen of soms ook een soort grote wortels. De zwaarste zijn 50 kilo en daar moet je dan een paar rondjes (ongeveer één kilometer) mee rondtorsen in de hitte.

Dit is het organiserende comité van de zomerfeesten.

Miss Papeete zal straks de prijzen gaan uitreiken. Miss Tahiti komt ook nog.

Eerst mogen de vrouwen hun rondjes lopen.

Daarna mogen de mannen, die moeten meer rondjes rennen en met een veel zwaardere lading. Sommigen komen totaal gebroken over de finish.

Je hoeft hier kennelijk geen rood vlaggetje aan de voor of achterkant te hangen bij uitstekende delen.

We komen langs een triest monument.

Er staat een vrouw bij te huilen…

s’Avonds lopen we samen met de bemanning van Toccata de stad in.

We drinken een biertje bij de lokale brouwerij.

Daarna eten we op een plein, dat overdag parkeerplaats is, maar s’avonds verandert in een groot eetfestijn. Overal staan dit soort uitklapbusjes met allemaal hun eigen terras. Erg lekker gegeten. Pim steak met frites en Hanneke tuna met rijst. Er wordt geen alcohol geschonken, zoals we al meerdere keren hebben meegemaakt op deze eilanden, zijn ze daar heel streng mee.

Er komen misschien wat veel foto’s van steigers, maar ach..

Als je dan over zo’n steiger loopt, schiet de haai net weg.

Aan de onderkant miechelt het van de vissen.

We lunchen bij Elda op het strand. Ze is een beetje humeurig, maar het eten smaakt goed.

We gaan internetten bij Fakarava Yachtservices. Daar zit je gewoon op de veranda van een frans stel, waar je ook de was kunt laten doen. Het is alleen erg duur, wij sparen het wel op tot we in Tahiti zijn. We huren wel prima fietsen bij hen.

Allemaal boeitjes die de plaats markeren waar de lijnen van de oesternetten aan hangen.

We zijn samen op weg met Full Circle en French Curve,(Amerikanen) naar de noordpas, waar we straks ook weer door naar buiten zullen varen.

Zoals je kunt zien, is deze pas heel breed. Dit keer zien we geen vogels en Manta’s.

Wel mooi gekleurde schelpen.

Niemand te zien.

We komen langs een oude vuurtoren.

Zigzagsteiger.

Nelly Rose ligt rustig achter haar anker met nog 15 anderen.

Zo drogen ze de copra. Het dak kan op een rails heen en weer schuiven.

Dit is de tekening van de boot die hier wordt gebouwd. Het is tevens een leerproject.

Zo gaat ie er uitzien over 14 dagen.

Er wordt hard aan gewerkt.

Na ongeveer 32 km fietsen, eten we een hamburger bij Kori Kori.

De volgende dag gaat Pim duiken bij de Zuidpas, waar hij tussen muren vol haaien zwemt en zich aan het koraal moet vast houden vanwege de stroom.

Deze mevrouw staat haar vissen schoon te maken. In de verte springt er net een omhoog.

Ze gooit de ingewanden naar een haai, die om haar heen zwemt.

In dit soort bakken wordt het water vanaf het dak opgevangen.