Whaling Station op de achtergrond op het eilandje.

Lekkere golven die te pletter slaan op een verlaten strand.

Dit oude hondje liep een heel eind met ons mee.

Nu weer terug naar boven.

Gouden palmbladeren schitteren in de zon.

We lopen langs een mooi hekje.

De geiten lopen voor ons uit.

Wat een uitzicht!

Even een drankje voor we verder gaan.

Er wordt harde muziek gedraaid.

Bert en een onbekende.

Terug over de boardwalk komen we een zwarte reiger tegen.

We gaan samen met de ‘Biba’ en ‘Charlie2’ (Annemieke en Robert) wandelen over de kam naar Friendship Bay.

De barman uit het vorige blog heeft zijn boot klaar staan om te gaan varen, maar wegens gebrek aan bemanning komt het er die dag niet van.

Bert, Nelie en Pim op het Dinghy Dock.

Double-ender. (Een spitsgatter; van achteren ook spits toelopend zoals aan de voorkant)

In deze ringen haakt de bemanning zijn tuigje en dan kunnen ze ver buitenboord hangen als tegengewicht voor het schuin gaan.

Roxanne is Miss Bequia en heeft een leuk winkeltje onder het Internetcafé.

Daar drinken we een kopje koffie.

Hier zetelt de douane enz.

Aangezien ze hier 4 walvissen per jaar mogen vangen en vroeger waarschijnlijk veel meer, is dit het eiland waar ze handig zijn in het uitkerven van walvisbotten en tanden tot het leuke souvenirs geworden zijn.

Er wordt wat afgehangen hier. “Island Time Mon!”

Hé, die man hebben we zien spinnakkeren. (Zie vorig blog)

Bovenop de kam zit een Heinekencafé.

De heren rusten even uit.

Er hangen overal volop mango’s in de bomen.

Mooie rode bloesem.

En altijd maar weer die felle kleuren van Bougainvillea.

Wacht al uren…..

We hebben aan stuurboord geen buren.

Relaxed.

De zonnepanelen doen het erg goed.

Bijna een gezicht!

Dit is een hele grote baai en wij liggen aan de highway waar alle dinghies langskomen scheuren, want het is best een eind varen naar de kant.

Bert en Nely van de ‘Biba’ zijn aangekomen en dat is een erg gezellig weerzien sinds de ARC aankomst in St.Lucia.

Hij hijst een piepkleine spinnaker om na het roeien weer thuis te komen in zijn hollandsevlagbootje.

Er staan allerlei gezellige restaurants aan de boardwalk.

Er mogen hier 4 walvissen per jaar gevist worden en dit zijn wervels en een kaakbot als stille getuigen van de Whalers vangst ; nu dienst doend als barkrukken.

Een echte Pizzahut.

Met dit soort boten wordt hier nog geraced. Als Hanneke de was aan het doen is bij ‘Maria’s Laundry’, vertelt de barman van het café erboven dat ze morgen een race hebben. Hopelijk dichtbij genoeg om te kunnen zien.

Dit is die barman en hij gaat morgen ook racen.

Vlakbij ons op een oude steigerpaal zit een Green Heron te vissen.

We varen vroeg weg en zien de vissers hun netten binnenhalen. Het belooft weer een mooie dag te worden.

Het is voor de verandering wel eens leuk om land te zien als je aan het zeilen bent. Leuke gekleurde huizen.
We rollen de fok uit en houden in verband met stroom, de motor aan. Als we oversteken naar het volgende eiland Bequia steekt de wind op en we gaan als een speer onder een heerlijk zonnetje richting Port Elizabeth.
Het is een grote hoefijzervormige baai met zeker 60 boten erin voor anker. We varen door het ankerveld heen op zoek naar een goed plekje en komen helemaal voorin het veld in 3 meter water te liggen. Er zijn wat buitjes, dus alle luiken en ramen gaan voortdurend open en dicht. Bij de eerste druppels gaan we al tot actie over, want meestal barst het daarna goed los. Gelukkig duurt het niet lang zo’n bui.

We varen met Klontje naar de kant om een stempel in ons paspoort te halen. De man in Wallilabou Bay gaf ons alleen een Cruising Permit voor de Grenadines.
Deze dikke amandelboom is 140 jaar oud.

Pim heeft een knipbeurt nodig en belandt in deze eenmanszaak, waar hij keurig voor weinig geld onder handen wordt genomen. De kapper vindt witte mensen moeilijk te knippen. Pim vindt het spannend, maar het eindresultaat voldoet. Het is minder warm op de kop.

De waterkant ziet er wel gezellig uit. Het seizoen is eigenlijk afgelopen, maar je kunt je wel voorstellen hoe het er hier uit moet zien als hier met vrijwel alle boten van de ARC kerst wordt gevierd onder leiding van de Scandinaviers.

‘Business is very slow mon’

Altijd mooi die Bougainvillea.

De plaatselijke hangjeugd.

Er dreigt weer een flinke bui, dus we gaan terug naar Nelly Rose.

Achter komt een Nederlander ankeren. Je ziet hem snorkelend vóór zijn boot om te kijken of het anker er wel goed inligt.

We liggen in deze hoefijzergevormde baai met 3 anderen, waaronder een Nederlander. Hij chartert al 7 jaar met zijn mooie tweemaster de Grenadines langs.

We zoeken de douane, die ergens in dit gebouw moeten zitten. De ambtenaar komt één uur per dag hier.

Waarschijnlijk is dit een van de kleedkamers geweest toen ze de film draaiden. Nu is het Douanekantoor.

Pas als je binnen bent, zie je dat je in een filmdecor loopt en dat alles van triplex en plastic is gebouwd.

We liggen vlak bij de kant met de boeg aan een mooring en de achterkant met een lange lijn, twee oude aan elkaar geknoopte vallen, aan een steiger vast. Leonie en Adam waren hier in 2009 en toen heeft de mooring het begeven en zijn ze op het strand vastgelopen. Dat lazen we in hun prachtige reisverslag Vijftig tinten Blauw toen wij al hadden vastgemaakt. Hoewel alles duidelijk betere tijden gekend, de film werd in 2003 gemaakt, komen wij de nacht goed door.

Er is een soort van Museum gemaakt met veel foto’s van Johnny Depp en Kyra en wat overgebleven rekwisieten en draaischema’s.

Het restaurant heeft geen klanten, behalve wij als we er even gaan internetten.
Alles is natuurlijk in het teken van de film ingericht.

Gezellige borreltafel…

In de film draait Jack binnen dit wiel rond als een razende.

Heerlijk rustig in piratenland.

We varen om 10.00 uur weg uit Rodney Bay en gaan achter de fok aan naar het zuiden.

De dag ervoor nog even naar een grote supermarkt geweest met Klontje. En ja hoor, ze hebben Weetabix!

Achter de Marina is de lagoon en daar kun je de dinghy vlakbij de supermarkt aanleggen.

De Optimistjes krijgen training. Voor ons is het tijd om weer verderop te gaan. We doen het in kleine stukjes.

Na een paar uur varen komen we bij de 2 Pitons, hoge steilomhoog rijzende bergen. We gaan er tussenin aan een mooring liggen.

Indrukwekkend om tussen die poortwachters in te liggen. Het wordt geen comfortabele nacht. Stroom en valwinden zorgen ervoor, dat de boot meerdere malen om haar as draait.

Ineens komen er 2 vogels op hun gemakje op de bakboordschoot zitten.

Rechts ligt een resort, waar je je kennelijk door 4 handen tegelijkertijd onder handen kunt laten nemen. Wij gaan hier echter snel weg. ‘s Morgens om 8 uur gaan we anker op naar St. Vincent, het hoofdeiland van de Grenadines.

Met behulp van een vriendelijke man in een roeiboot liggen we tussen de mooring en een lijn op de kant in. Hier is de filmset van ‘Pirates of the Caribbean’.

Naar de zeekant kijken we uit op een doorkijkrots.

Leuk doorkijkje.

Het ziet er vanaf de boot anders heel echt uit. Gezellig met al die doodskisten….

Na 17 maanden komen we weer terug in St. Lucia. Het is redelijk onvoorstelbaar als je vergelijkt hoe we ons voelden toen we hier voor het eerst binnenliepen en hoe we ons nu voelen. We hebben heel veel geleerd en veel handelingen zijn tweede natuur geworden. We bewegen ons met een veel groter gemak, zowel op de boot als op het land.

En alweer een zonsondergang na een mooie zeildag. De maan komt om 22.00 uur op en we varen er recht tegenin. Alsof je over een verlicht asfaltdek aan het rijden bent. Het is ook altijd erg rustgevend als je dan de Grote Beer ziet. Hij begint de avond met zijn steel rechtovereind en langzaamaan draait ie ondersteboven. Tja, tijd zat als je s’nachts op wacht zit.

We laten het anker om 02.00 uur zakken. We genieten van een aankomstbiertje en gaan daarna lekker slapen. Erg leuk om de volgende dag de baai van Rodney Bay weer te zien na bijna anderhalf jaar.

De fruitman Gregory komt zijn waren aanbieden, een goedlachse man die overrijpe papaya’s en mango’s verkoopt. De tomaten en de bananen zijn zalig. Er groeit van alles op het dak….

We gaan weer klussen op zoek naar het zoetwater lek waardoor onze kelder volloopt. We halen alle spullen uit de berging en leggen daarmee onze slaapkamer vol. We speuren naar de bron. Niet eenvoudig want het gaat maar om een druppeltje per seconde denken we. Voorbij de boiler blijkt echt alles helemaal droog te zijn. Het moet de boiler zijn en dat blijkt. We zien een pulserend beetje water. Het lijkt heel weinig, maar een hoop druppeltjes maken het toch behoorlijk nat.

We gaan in ieder geval toch ook de slangen vervangen. Dan hoeven we daar niet meer naar om te kijken. De bakboordbakskist moet ook leeg.

Grappig dat andere cruisers smalend lachen als ze dit soort voor hen zeer herkenbare foto’s zien. Ze hebben het allemaal zelf ook meegemaakt en Leonie en Adam hadden er dan ook nog 2 kleine kinderen tussendoor lopen.

We krijgen het vandaag niet af. We reorganiseren de zooi zodanig, dat we wel aan boord kunnen slapen, maar voor borrel en eten gaan we naar de kant. Na een dag hard werken is het goed toeven in het internetcafé op de tweede verdieping. Op de terugweg met de dinghy verzeilen we in een behoorlijke regenbui. Drijfnat komen we weer aan boord, terug in de puinhoop.

Het vogeltje dat hier in deze lamp nestelt naast het billiard, heeft een geel borstje.

In de bakskist kruipen is niet eenvoudig. Jezelf eruit worstelen is nog weer heel wat anders. Klussen daaronder vergt vaardigheden waarover Pim zichzelf verbaast. Eigenlijk zou hij een extra polsgewricht willen hebben halverwege zijn onderarm. Hanneke assisteert als een operatiezuster en helpt met het doorduwen en trekken van de nieuwe slangen.

Totaal opgevouwen in de bakskist worden de slangen doorgetrokken en vastgezet met tie-ribs.

Het eindresultaat mag er zijn. De boiler moet er nog een keer uit, maar de nieuwe slangen zien er goed uit.

Nu kan eindelijk alles uit de zeekooi weer naar de schuur getild worden.

Snorkelaars met duikvlag.

Logo op de WC deur geknutseld.

Nog even tanken bij de Marina in St. Croix en dan zijn we eindelijk weg.

Lekker op weg.

Er ligt een best grote vliegende vis onder de gashandel.

Na 2 dagen komt er een egret aanvliegen. Die is serieus de weg kwijt en hoort hier helemaal niet. Het dichtstbijzijnde land is op dit moment 20-30 mijl naar het oosten. Je hoopt dan ook, dat zo’n vogel rap bakboord uit gaat, maar helaas is dat niet het geval.

Dit kleine vliegende visje kwam onder de buiskap doorgespoeld met een golf water.

Aan deze squall zijn we ontsnapt gelukkig. Verder geen hemelwater gehad.

Eindelijk weer 4 dolfijnen die om de boeg komen spelen en onder de boot doorzwemmen.

De zeilen staan er mooi bij en het vlaggetje van St. Lucia hangt in het want met daaronder de gele inklaarvlag.

We zijn vannacht om 02.00 uur aangekomen in Rodney Bay in St. Lucia. Ankeren in het donker ging goed, maar blijft lastig. Je weet niet precies hoeveel ketting er al uit is en dat helpt niet. De eerste keer begon het anker dan ook meteen te krabben. Nog een keer en we lagen heerlijk. We genoten van het moment alvorens lekker te gaan slapen. Grappig hoe je een gevoel van voldoening kunt hebben, terwijl je eigenlijk alleen maar twee dagen en nachten heerlijk hebt gezeild.

We komen in de loop van de nacht of vroeg in de ochtend aan in St. Lucia. Normaal zouden we dan nu
hard gaan vertragen, maar we kennen de baai van St. Lucia, want daar sluiten
we de cirkel die begon met ons vertrek daarvandaan kort voor kerstmis 2012. De baai is open en er is een voolle maan.
We hadden in St. Lucia afscheid genomen van Brian, met veel dank voor de fantastische
ondersteuning bij de Atlantische oversteek. Hij werd afgewisseld door Penny,
die met ons kerst kwam vieren. Zij vergezelde ons naar Martinique en
Dominica. Daarna stopten we nog in Île des Saintes en Antigua op weg naar
St. Maarten. Daar ging Hanneke een paar weken aan wal en kwam Leslie een week
aan boord. We voeren getweeën naar Philipsburg, St. Barts en St. Kitts. Na een
mislukte poging om Saba aan te doen voeren we weer terug naar St. Maarten.
Daar werd Nelly Rose meegenomen voor een rondje BVI door Harm met zijn
gezin. Zij brachten haar weer veilig daar terug naar St. Maarten via
Anegada, het enige eiland dat Nelly Rose wel gezien heeft, maar wij niet.
Hierna sloten we ons eerste logboek af.
Vervolgens legden wij nog aan, pikten een mooring op of ankerden we in
Virgin Gorda, Marina Cay, Road Town, Soper’s Hole, Cabe Garden Bay,
Charlotte Amalie, St. Croix, Buck Island, Culebra, Puerto Rico, Grand Turk,
Salt Cay, French Cay, Sapodilla Bay (Caicos), Mayaguana, via San Salvador,
waar we niet stopten omdat we de marina niet veilig vonden voor Nelly Rose,
naar Black Point, Great Guana Cay, Staniel Cay, Black Point, Staniel Cay,
Exuma Cays Land and Sea Park, Norman’s Cay, Nassau, Norfolk, Poquoson River,
Piankatank River, Great Wicomico River, Point Lookout Marina, Patuxent
River, Oxford, Annapolis, Baltimore, Delaware River, Cape Mey, Canyon Club
Marina (waar broer Harm aan boord kwam logeren en de waterpomp en een
motorsteun vervangen werden), New York New Liberty Landing Marina, Port
Jefferson, Block Island (4th July), Newport RI, Cuttyhunk, Marion Ma,
Rockland Harbour, Isle au Haut(ajlaho), Stonington, Brooklin, Wooden Boat
School, East Harbor, Somes Sound, Little Cranberry, Swan’s Island, Vinal
Haven, Seal’s Bay, Rockland, Tenant’s Harbor, Diamond Cove, Isle of Shoales
Smuttynose Island, Marblehead, Seituate, Cuttyhunk, Block Island (alleen
voor brandstof), C&D Canal (alleen voor brandstof), Sassafras River,
Queenstown, Annapolis, St. Michaels, Solomons Island, Piankatank River,
Norfolk, ICW Coinjock, Elizabeth City, Deep Point, Belhaven, Goose Creek,
Oriental, Beaufort (onze laatste stop in de ICW), Charleston, St. Augustine,
Palm Beach, Fort Lauderdale, Key West, Marina Hemingway, Baia Honda, Caya
Levison, Punta Alonso de Rojas, Cay Zapato, Los Morros, Maria la Gorda, La
Furnia, Cayos de San Felipe; Cayo Real, Marina Siguana Isla de Juventud,
Ensenada de los Barcos, Nueva Gerona, Cayo Santos, Cienfuegos, Jardinas de
la Reina, Montego Bay, Port Antonio, Île à Vache, Bahia de Aguila, Isla
Beata, Marina Zarpar, St. Croix en nu op weg naar St. Lucia. Terug bij af na
17 maanden. We gaan geen beste en slechtste benoemen. Het is een rondje wat
we nooit hadden willen missen, met veel gedenkwaardige belevenissen en
ontmoetingen.