Verhalen

We zijn om een uur of vijf ‘s middags weggevaren uit English Harbour. Antigua is een prachtig eiland en Nelson’s Dockyard is daarbinnen een heel bijzonder plekje.
We hadden vandaag eerst nog onverwacht bezoek. We hadden de informatie op het blog van de Drift Away verkeerd begrepen. Zij schrijven voor dat blog en, net zoals wij als we op zee zijn, laten het dan door het thuisfront op het web zetten. Dat leidt tot tijdsverschillen, zodat wij dachten dat we de Drift Away helemaal niet meer zouden zien, omdat ze door ons pas vrijdag verwacht werden. We waren dan ook wat verrast, toen er om een uur of 11 op de romp geklopt werd. Yme was er al.
Hij ging eerst ‘even’ inklaren en wij gingen ondertussen uitklaren, brood kopen, brandstof tanken en de boot schoon maken. Daarna kwam Yme met zijn zwager Eric, verhalen over hun heerlijke geslaagde overtocht.

Yme en Eric van de Drift Away genieten van hun welverdiende aankomst biertje aan boord van de Nelly Rose.

Even later is het dan toch zo ver. We varen de baai uit op weg naar een van onze eerste echte mooie zonsondergangen. Eerst moeten we het rif aan de zuidkant van Antigua passeren. Door dat rif wordt er een grote lagune gevormd waar het water heel vlak is, terwijl de golven op het rif beuken. Een heel apart gezicht.
We hebben wel al heel veel spectaculaire wolkenverkleuringen gezien alle keren dat de zon voor ons onder de horizon verdween, maar vrijwel altijd hangt er dan op die horizon toch ook een wolk, waardoor je de grote oranje bal niet echt kunt zien verdwijnen. Dit keer was dat helemaal anders.

Met links op de horizon het eiland Montserrat zie je daarnaast de zon echt verdwijnen. Dat gaat hier best wel snel. Vanaf het moment dat de onderkant van de zon de horizon raakt tot het moment, dat het laatste puntje ervan verdwenen is, duurt het minder dan een minuut.
Bij vertrek hadden we een enkel rif in het grootzeil, maar nu we meer naar het noorden gaan verliezen we de bescherming van het vaste land van Antigua en al gauw zetten we het tweede rif erin. Met 20 knoop wind uit het oosten loopt Nelly Rose dan 7,5-8 knoop. We gaan dan ook ruim harder dan we gepland hadden.
We kunnen voortduren zien waar we zijn, omdat de eilanden in het donker als grote bakens aan de horizon licht afgeven. Eerst verdwijnt Antigua stuurboord achter, maar al gauw zien we aan bakboord Nevis en St. Kitts stralen. Even later komt St. Eustatius en dan varen we, veel te vroeg, tussen de lichtkoepels van Saba en St. Barts door. Vanaf dat moment is het nog maar 20 mijl naar St. Maarten en het is nog geen 4 uur. De gang moet er uit. We rollen de fok helemaal weg en proberen het zo uit te kienen, dat we kort na zonsopgang de haven binnen kunnen varen.
De Norwegian Jewel, een cruise ship met een paar duizend passagiers, is op weg naar Philipsburg en vraagt ons of wij zo vriendelijk zouden willen zijn om voor hen uit te wijken, zodat hij koers en snelheid aan kan houden. Hij heeft een krap schema aan te houden en hij zou ons zeer erkentelijk zijn. Op zo’n moment strijk je over je hart en geef je grootmoedig je rechten op.
Even later laten we in Simpson Bay het anker zakken vóór de brug naar de lagoon. Vanaf hier hebben we uitzicht op het resort waar Hanneke met Barbara naar toe gaat. We worden verwelkomt door een pelikaan. Toepasselijk want het heet hier Pelican Bay.

Ons verblijf in Antigua loopt ten einde. Dat is jammer, want het is een prachtig eiland. We hadden oorspronkelijk het plan om hier veel korter te blijven en ook nog naar Barbuda te gaan. Het weer gooide roet in het eten en het was goed zo. Barbuda is geen eenvoudige bestemming. In de pilot wordt gewezen op veel moeilijkheden, die met slecht weer alleen maar moeilijker worden. De wind blies de afgelopen dagen vrijwel constant tussen de 27 en 32 knopen met uitschieters tot 37 knoop. Op het vliegveld werd zelfs een vlaag van 42 knoop gemeten. Zelfs in onze beschutte baai, door Nelson ‘Hurricane Hole’ genoemd, kwamen de vlagen soms hard door.
We gaan dus vertrekken. Tijd voor een beach party.

Aan het strand, met uitzicht op onze boten komen we samen met Sundancer II. Zij gaan waarschijnlijk niet rechtstreeks naar St. Maarten, maar maken een stop in St. Kitts (staat voor St. Christophers). Zij gaan dan vrijdag morgen weg, overnachten 55 mijl verder in St. Kitts en varen dan zaterdag door naar St. Maarten. Althans, dat is het plan, maar de plannen van een cruiser worden met laag water beneden de vloedlijn op het strand geschreven. Misschien vinden ze het in St. Kitts zo mooi, dat ze er weken blijven hangen en zien we ze nooit meer! Er moet dus goed afscheid genomen worden.
Wij gaan namelijk donderdag avond, rond een uur of 5, en varen dan de nacht door. We komen dan ergens in het begin van de ochtend in St. Maarten aan.

We hebben onszelf uitgenodigd op het strand van een resort. De eigen gasten zijn zich inmiddels aan het teruggetrekken in de bars en rondom het zwembad.

We hebben na de borrel natuurlijk geen tijd (!?) meer om te koken en gaan dus bij hoge uitzondering uit eten. Een Fransman die zich heeft gevestigd op Antigua en die ons een voortreffelijk maal voorzet voor een hele beschaafde prijs. Logisch, want we moeten zelf alles op een steen bakken.

Op de terugweg komen we met de Dinghy langs de net geopende “Salty Dogs Pub”. Zij hebben iedere dinsdag avond live muziek en het beviel ons wat we vanaf het water hoorden. We moesten stoppen en dat bleek de moeite waard. De gitarist is een oude rocker, de drummer en de bassist zijn ook toppers en de Canadese toetseniste was er heel trots op, dat ze door die jongens was gevraagd om met hen de fantastische zangeres te begeleiden.

Later op de avond kwam er ook nog een zanger voor de band staan en zong samen met deze schoonheid. De band speelde maar een paar reggae nummers en ze deden dat voortreffelijk. Reggae is natuurlijk heerlijke muziek, maar de stijl heeft dringend behoefte, alsof zoiets mogelijk zou zijn, aan een nieuwe Bob Marley. Waar je ook maar loopt over, welk eiland ook, meerdere malen per dag hoor je dezelfde nummers langskomen. Natuurlijk, toen Gregory (Guiness) de Redemption Song a capella ten beste gaf, terwijl wij door het regenwoud over de Indian River dreven, was dat onvergetelijk en het blijft een briljant lied.
In ieder geval, dit stel was een verfrissende afwisseling met nieuw en oud, rap en soul, rock en veel Adèle. Dat kon het schatje als de meesteres zelf.

Na een prachtige avond is het buiten de baai pikkedonker. Het is nieuwe maan. De Leander is ruim verlicht. Ernaast ligt inmiddels de “Icon”, een vergelijkbaar Nederlands jacht, maar dat is niet zo uitbundig verlicht.

We zijn vandaag met de bus naar St. John gereisd. St. John is de grote stad van het eiland en bovendien ook de haven waar de cruise schepen binnenkomen. Een groter contrast tussen een aankomst in English Harbour met je eigen boot en de aankomst aan boord van één van de drie cruise liners die er vandaag voor anker lagen kun je je nauwelijks voorstellen.
We reizen met mini bussen, waar in Nederland misschien een man of 15 in zouden kunnen plaatsnemen, maar die hier, dankzij de klapstoeltjes in het gangpad 25 mensen kunnen vervoeren. Je gaat gewoon langs de kant van de weg staan en houdt de hand op en de bus stopt. Als je dan weer uit wilt stappen roep je gewoon, dat je eruit wilt en dan stopt de bus. Dan stop je de buschauffeur per persoon drie Eastern Caribbean Dollars in de hand en rijdt hij weer tevreden verder. Voor een ritprijs van €1,- zijn wij aan de andere kant van het eiland.

Zodra je het gebied van English Harbour verlaat, verandert de wereld. Het is echt een gated community en daarbuiten woont de lokale bevolking. Eenmaal buiten de poort staan er weer kriskras door elkaar , vooral, houten huisjes en cafeetjes en restaurants in een bonte verscheidenheid van kleuren. Het toerisme en de jachthaven zijn hier aan deze kant van het eiland duidelijk de bron van inkomsten. De baai van Falmouth is een stuk groter dan het ernaast gelegen English Harbour en er liggen veel meer schepen; gewone cruisers en superjachten. Echte cruiseliners kunnen hier niet naar binnen, omdat het te ondiep is.
We komen aan op het busstation van St. John, dat meteen naast de public markets ligt. Speciale gebouwen voor vlees, vis en groenten en fruit.

Op de markt voor groente en fruit is dit meisje erg geïnteresseerd in de foto’s die Hanneke van haar maakt. Helaas mag het spelletje van de moeder, oma of tante niet al te lang duren. Die ziet er kennelijk iets in wat haar niet bevalt. Jammer.

De weeg systemen zijn nog van voor de tijden van Van Berkel’s patent. Het muntgeld dat er naast ligt zijn EC$. Bij harde wind, en ook bij niet zo heel harde wind, kun je ze beter niet zo laten liggen.

De kinderen gaan gewoon mee naar het werk en slapen dan in een mand onder de toonbank.

Barbecue op straat. Het rook heerlijk, maar we hadden net geluncht.

De vader des vaderlands, Sir Vere Cornwall Bird, father of the Nation and National Hero. De bloemen op het monument zijn vers.


Ook Mondriaan kent een rastavariant.

En aan de andere kant lag er nog zo een. Dit zijn relatieve kleintjes, met maar een paar duizend passagiers. Veel passagiers van de Duitse boot waren ‘s morgens al met een hele serie busjes naar English Harbour getransporteerd. Verder zijn er ongetwijfeld een grote hoeveelheid mensen naar de eindeloze stranden aan het Noorden van het eiland gebracht.

In de stad liepen er merkwaardig weinig blanke mensen rond.

Kennelijk zijn de oude telefooncellen omgebouwd tot hotspots.

Na een week het voortreffelijke Kubbuli (naar de oude naam die de Carib aan Dominíca hebben gegeven) zijn we nu toe aan Waddadli, hetgeen zoveel betekend als ‘welkom’.
Dat doet overigens denken aan een shoppingtrip van Pim met Hilton, nog in Dominíca. Ze moesten naar een chandler om vlaggetjes voor deze eilanden te kopen. Toen dat gelukt was moest er een biertje gedronken worden. Tijdens dat biertje vertelde Hilton, dat hij zich altijd liet scheren in Roseau. Dat leek Pim ook wel wat. Op naar de kapper van Hilton, die overigens vertelde, dat de kapper hem altijd elektrisch scheerde. Dat bevreemdde Pim, maar hij had ‘A’ gezegd. Eenmaal binnen in het hard oranje geschilderde huisje, keek de kapper hem aan en vroeg of hij niet de voorkeur gaf aan het mes? Pim sprak die voorkeur uit, waarop zijn gezicht nat werd gespoten en de barbier met het – weliswaar vlijmscherpe – mes meteen aan het werk ging. Scheerschuim blijkt een overbodige luxe of beter gezegd, lijkt overbodig. Toen hij na de behandeling de after shave of alcohol over het gezicht spoot dacht Pim daar even anders over. Het leek wel alsof er jodium op een schaafwond werd gedaan. Na afloop moest dit succes natuurlijk ook weer even gevierd worden met een Kubbuli.

Het schoonheidsideaal is kennelijk tegenwoordig ook afhankelijk van de attributen. Het mobieltje komt op dezelfde plaats als het haar en de cosmetica.

Religie lijkt heel belangrijk op het eiland.

Op weg naar de stad telden we zeker een twintigtal kerken. De ene kerk zit strakker in de lak dan de andere en dat heeft misschien iets te maken met de buurt waar die kerk staat. Zo lijkt het er ineens op, dat er een sociale structuur rondom het kerkbezoek op het eiland bestaat.
In de bus mochten we niet vloeken. Dankzij de flits merkten we, dat dit zelfs in lichtgevende letters was geschreven.

We naderen de thuishaven weer. Dit is het uitzicht over de baai ernaast, de baai van Falmouth. Uit het Engelse Falmouth vertrokken wij op 21 augustus naar de overkant van de Golf van Biskaje. Nelson deed dat in de 17e eeuw en ging meteen hiernaartoe.

We naderen de eigen veilige souvenir winkeltjes van onze gated community weer.
In Nelson’s Dockyard de gangspillen die werden gebruikt om de schepen te hellen. Er waren er vier, maar één ervan heeft het niet overleefd.

Om deze assen werden lijnen gespannen vanuit de top van de tuigage, waarmee de boten scheef getrokken konden worden. Het onderhoud werd in vredestijd door de bemanningen van de schepen zelf gedaan, maar als de Fransen weer eens lastig waren en er oorlog was, was er een professionele ploeg aan het werk, om de fregatten zo effectief mogelijk in de vaart te kunnen houden.

Het is pokkenweer vandaag. dat zijn we helemaal niet meer gewend. We hadden gisteren al met verbazing naar het weerbericht gekeken en zagen, dat het zou gaan regenen en ongezellig fors zou blijven waaien de komende dagen. Tijd voor een belangrijk besluit. We schrappen Barbuda, met pijn in het hart, en blijven een paar dagen hier liggen. Net als we dat besloten hebben zien we naast de boot een schildpad, die zo nu en dan zijn kleine hoofdje boven water uitsteekt en daarmee wat knikt alvorens weer onder water te verdwijnen. Onze camera schiet voor dat detail werk op afstand helaas te kort. Op termijn zal er toch iets met een telelens aan boord moeten komen.
We gaan op verkenning met de dinghy. Iets verder in English Harbour is nog een goed geconserveerd overblijfsel uit ‘Georgian Times’. Het had vroeger een wat andere functie, opslag voor pek en teer, maar het is nu de Admiral’s Inn.
Op weg daar naartoe zien we eerst een rij kolommen uit het water steken waarvan we ons afvragen wat het zou kunnen zijn. We dachten eerst aan een scheepshelling, maar daarvoor lijkt de constructie niet helemaal handig.

Tussen de palen ligt een laag wit zand, maar daarnaast ligt een kanaal. Dat is voor een helling niet zinvol.

Dichterbij gekomen, denken we te zien, dat het kanaaltje er echt bij hoort.

Dan moeten we maar aan land om uit te vinden waarvoor de constructie ooit gediend heeft. In de pilot en op wikipedia komen we er niet achter.

De Admiral’s Inn heeft een prachtige aanlegsteiger en ze zetten er een voortreffelijk bakje koffie.

Deze foto laat duidelijk zien, dat het kanaaltje onderdeel was van de oorspronkelijke constructie.

Het uitzicht leidt ons even af van onze oorspronkelijke missie. Het is een prachtig plekje. Er ligt een koffietafel boek met allemaal prachtfoto’s van Antigua en Nelson’s Dockyard. In dat boek staat een mooie foto van de pilaren met als tekst er onder ‘the Careening Yard’. Geschiedvervalsing! Het ‘careenen’ van de schepen, het hellen van de schepen, gebeurde even terug met behulp van enorme kaapstanders, daar komen nog foto’s van. Een schip werd dan aan zijn ankers vastgelegd midden in het vaarwater en met lijnen aan de mast schuin getrokken, zodat er aan de onderkant van de boot gewerkt kon worden. Deze mooie pilaren hadden er niets mee te maken.

De man aan de balie kon ons niet meer vertellen dan dat het de oude sail loft, de zeilmakerij was. Wij zagen in onze fantasie al hoe de zeilen tussen de palen werden gespannen om er aan te werken, maar dat leek ons ook niet echt handig. Er bleef ons niet anders over dan een bezoek te brengen aan het lokale museum, nou, ‘museum’. De mevrouw die daar de shop bemande kon ons eindelijk het verhaal vertellen.
Het gebouw was inderdaad de zeilmakerij. Dat was een houten gebouw boven op de pilaren met een mooie vlakke houten vloer en een grote sleuf boven het kanaaltje. De zeilen werden met roeiboten daar naartoe geroeid en in het kanaal gesleept, zodat ze vandaar naar boven getakeld konden worden, de zeilmakerij in. Als het werk klaar was, ging het de omgekeerde weg.
Er bestaan helaas geen afbeeldingen van. We zullen het dus met deze bouwstenen en onze fantasie moeten doen.

Oorspronkelijk waren we van plan om gedurende de nacht van Les Isles des Saintes naar Antigua te varen. Dan zouden we in ieder geval met daglicht aankomen bij die onbekende haven. Een beetje optimistisch rekenen overtuigde ons er echt van, dat het ook overdag zou moeten kunnen. We moesten alleen wat geluk met de stroom hebben en voor dag en dauw wegvaren.
Om 05.15 gingen we anker op. Onder de kust van Guadeloupe stond geen wind en voeren we op de motor. Water maken en om de beurt nog even wat bijslapen.

Je kunt aan de kust van Guadeloupe overigens goed zien, dat de Fransen niet alleen croissants als belangrijke cultuur drager hadden geïmporteerd. De kustlijn wordt behoorlijk verziekt door gebouwen die in een alpendorp voor massatoerisme niet zouden opvallen. Jammer, want het is een prachtige kustlijn.
Om kwart over tien waren we bij de noordkant van het eiland en konden we gaan zeilen. We begonnen met één rif, maar al gauw werd duidelijk, dat een tweede rif ook zinvol zou zijn. Toen we daarmee bezig waren trof de eerste vlaag van een squall ons. Snel het rif afgewerkt en we gingen er als een speer vandoor. De stroom stond van oost naar west en gelukkig niet tegen, zoals de Sundancer dat een paar dagen wel had. Ze moesten de hele weg tegen 0,8 knoop stroom knokken.
Voor ons betekende de stroom wel, dat we behoorlijk hoog aan de wind moesten varen om niet onder de rhumbline te komen. Er stond voortdurend 20-22 knoop wind en dat met een forse deining schuin van voren. Dan is de dynamische belasting van en door Nelly Rose veel hoger dan wanneer je op de ruimere rakken vaart. Op de video kun je daar een redelijk beeld van krijgen.
Het ging hard en we kwamen om kwart voor vijf English Harbour in varen. Wat een prachtig plekje. Het uitzicht is rondom heel mooi.

Een prachtig huis op de heuvel.
Het zal daarvandaan een prachtig uitzicht hebben.

Een fort ook uit de tijd van de heer Shirley, die we ook op Dominíca al tegenkwamen.
Bugs en Hellen van de Sundancer II lagen daar al en het was een gezellig weerzien.
Dat het een van de mooiere haventjes is die je kunt treffen blijkt ook wel aan het luxe toerisme dat het aantrekt. Het ene superjacht is nog mooier of groter dan het andere.

Ook start morgen de Oyster round the world Rally. Een toertocht voor Oysters waarvoor voldoende belangstelling blijkt te bestaan.

De volgende ochtend gaan we inklaren en zijn onder de indruk van het gebouw waar we op af varen. Het ziet er allemaal prachtig en met smaak verzorgd uit. De faciliteiten zijn formeel, maar in een mooie omgeving.

Nog wat superjachten.

De havenmeester O’Neil (niet het merk) kwam ons vragen of we wat wilden gaan verliggen, in verband met de verwachte aankomst van een aantal grote schepen, die de ruimte waar wij lagen nodig zouden hebben om te manoeuvreren. We bespraken met hem wat een goede plaats zou zijn en wij verkasten conform verzoek.
‘s Avonds hadden we de Aussies te eten en konden we over onze wederzijdse ervaringen van de eilanden tot nu toe, verhalen.

Vanochtend werden we door luid geroep ruw gewekt. De Leander (http://www.myleander.co.uk/) kwam met haar 2000 ton naar binnen zetten. En wij lagen in de weg! Nou is het ophalen van een anker geen sinecure en zeker niet binnen 2 minuten gedaan en de Leander had haar manoeuvre al ingezet. Het was dichtbij, maar niet overdreven. De begeleiders dachten daar anders over. “Nelly Rose, you have to move!” We startten de motor en lieten de boot wat naar voren lopen en we haalden de anker ketting iets op. Toen lagen we bijna tegen de Sundancer aan en die hoefde niet weg, dus daar zijn we maar blijven liggen.

Later kwam er nog een groot jacht binnen, maar dat voer uiteindelijk toch door.

De wind huilt vandaag regelmatig door de stagen en we zijn dan ook blij dat we lekker hier liggen. Een prachtige baai, met heerlijk zwemwater. We duiken er weer even in……

. We naderen Les Saintes.

mooi rustig plekje, Frans, toeristisch, welvarend met gezellige winkeltjes en dagjesmensen, die met de ferry uit Guadeloupe komen.

Snorkelend is er niet veel te zien, dus zijn we gewoon lekker een eind gaan zwemmen. We hebben de verlenger op de handel van de buitenboordmotor gezet en dat werkt prima. Zo kun je op het bankje zitten en ben je sneller in plané. Dat mag hier niet er liggen veel boten aan de moorings. Vannacht was de wind zo variabel dat we enkele malen tegen de mooring aan bonkten. Pim is er 3 x uit geweest om de lijnen langer en korter te maken.

Allereerst wensen wij allen die dit lezen een heel voorspoedig, gezond en
gezellig 2013!
Vanochtend om half elf zijn we vertrokken uit Dominíca. We hadden weinig
hooggespannen verwachtingen over de wind en dachten dat het motoren zou
worden langs de lijzijde van het eiland. Niets bleek minder waar. Er stond
meteen al een 12-15 knoop wind en we hesen de zeilen met een enkel rif in
het grootzeil. Dat bleek snel te optimistisch. De valwinden over de
bergtoppen van het eiland kwamen met 20-25 knopen naar beneden denderen. Dat
waren best wel lange vlagen en dan wordt het redelijk oncomfortabel aan
boord. Nelly Rose gaat dan behoorlijk op één oor. Kortom, een tweede rif
erin. Tussen de vlagen door ging het dan niet erg hard, maar we maakten
gemiddeld een lekker tempo. Na ruim drie uur passeerden we de noordpunt van
Dominíca en maakten we ons op voor de acceleratiezone die normaal de wind
tussen de eilanden behoorlijk doet toenemen. Niet vandaag. Vrij snel
besloten we het rif eruit te halen en voeren we heerlijk relaxed met een
mooi gangetje onder een stralende zon naar de Franse archipel rondom
Guadeloupe.
Onderweg kregen we gezelschap van een mooie vogel met een witte staart en
een felblauwe snavel. Die dook met enige regelmaat achter vliegende vissen
aan. We konden net niet zien of hij succesvol was, maar het waren mooie
capriolen. De walvissen die hier met grote regelmaat rondtouren waren er
vandaag helaas niet. We blijven er op hopen.
In plaats van door te varen naar Guadeloupe, had Naomi ons aangeraden om te
stoppen op Les Isles de Saintes; een kleine eilandegroep net ten zuiden van
Guadeloupe. Met twee wat grotere (alles is relatief) en een aatal kleine
eilandjes. Er staat weinig over in de pilots en op www.noonsite.com en we
waren dan ook verbaasd om te zien, dat werkelijk in alle baaitjes boten voor
anker lagen. Wij zijn doorgevaren naar de moorings in de baai van
Terre-de-Haut, de hoofdplaats van de eilanden. Er wordt voor morgen tot
overmorgen slecht weer uit het Noord tot Noord West verwacht, en dan liggen
we hier waarschijnlijk net wat veiliger. Voor €11 per nacht kan dat ook goed
uit èn….. morgen om half acht worden de verse croissants en een stokbrood
aan boord bezorgd. We gaan vanavond niet meer aan de kant. Dat doen we
morgen na het ontbijt. Dan moet eerst de dinghy weer van het dek het water
in, de buitenboordmotor er weer achter en meer van dat al. Vanavond zijn we
daar te lui voor. We waren gisteren dan ook ver na cruiserbedtime nog op in
verband met de oudejaarsviering. We hebben geprobeerd via uitzending gemist
naar de conference van van Muiswinkel te kijken, maar dat trok de internet
verbinding op Dominíca helaas net niet. We hebben gezellig spelletjes
gespeeld en ons op TV verbaasd over de manier waarop de politiek in de
States het oudejaar domineerde. Morgen, gesterkt door het Franse ontbijt,
kunnen we er vast weer tegen.

Als toetje van 2012 kregen we bezoek van een 12 cm. grote sprinkhaan!

Kerk in Carib country/ Sineku land

De dienst in deze kerk zal wel lekker swingen met die trommels.

Deze bloem noemen ze ” Snow on the Mountain”

Op het bordje staat dat je geen Tarzan mag spelen.

Dit is een sulphur bron, stonk behoorlijk.

Tja en dan krijgt Hanneke toch een mooi kralenkettinkje van Pim.

De volgende dag gaan Hanneke, Lisette en Naomi inkopen doen.

We beginnen op de markt.

6x per week leggen hier in Roseau cruiseships aan. De Queen Mary 2 ging gelijk met ons weg uit Las Palmas en vaart nu een programma in de Caribbean. Ze was er wel iets eerder dan wij.
.

Wat een fantastisch eiland!

Basil, die we in Porto Santo aan boord hadden genomen, heeft hier in de tuin een plekje in de koude grond gevonden. Hij heeft tijdens de overtocht zijn passage regelmatig met heerlijke blaadjes gerechtvaardigd en zal het hier zeker heel goed doen.

Het prachtige paleis van Naomi en Hilton in de vallei van Loubière. We hebben genoten van het gastvrije onthaal op het vaste land.

Als paddestoelen, zó groot!
We zijn eigenlijk nog niet uitgepraat over Dominíca, maar we laten het hier bij. Het is een parel in de Caribbean. We hebben genoten van wat we gezien hebben, maar Dominíca heeft nog veel meer te bieden. Liefhebbers van ‘hiken’ kunnen hier hun hart ophalen.
Wij gaan morgen naar Les Isles des Saints, een kleine Franse eilandengroep tussen Dominíca en Guadeloupe. Daarna gaan we door naar Antigua en Barbuda op weg naar St. Maarten. We proberen rond 7 januari op St. Maarten aan te komen, maar hey, daar kan van alles tussen komen.

We hebben vandaag weer veel van Dominica gezien. We zijn bevoorrecht, dat het nichtje van Pim hier woont met haar man Hilton, die op het eiland geboren en getogen is. Zijn broer Stowe is tourguide, chauffeur en vooral groot kenner en liefhebber van het eiland. Zowel Stowe als Hilton waren er vandaag bij.
Ook als we thuis zijn wordt er natuurlijk veel over Dominica gepraat en je krijgt dan ook net even iets meer mee van het eiland dan wanneer je als normale toerist op bezoek komt. Zo wordt er ruim gediscussieerd over de bouw van het nieuwe presidentiële paleis. Dat slaat ook werkelijk helemaal nergens op. Het is misplaatste grandeur voor een eiland met net 70.000 inwoners. Het zou fout zijn de functie van de president te vergelijken met die van een burgemeester in een grote Nederlandse stad. Hij is immers eindverantwoordelijk voor het wel en wee van de bevolking. Het is het kantoor “where the buck stops”.

Het paleis wordt gefinancierd door de Chinezen, maar die financiering moet afgelost worden door de Dominicaanse belastingbetaler. Die hebben niets gehad aan de bouw van het paleis, want als de Chinezen financieren voeren ze het project ook uit, met Chinezen uit China. De kosten worden begroot op $27 miljoen.
Zo’n president zou het zich op een eiland van deze omvang kunnen permitteren zich als man van het volk te gedragen en dat zou hem veel respect opleveren. Door zich in zo’n paleis te vestigen laat hij zien, dat hij zich wil onderscheiden van het arme volk; laat hij zien dat hij liever afstand neemt van dat volk. Dat gaat hem (of haar) in het buitenland echter geen respect opleveren. Het laat slechts zien, dat hij (of zij) te koop is, dat hij bereid is zich te laten gebruiken.
Dominica werd in eerste instantie gesteund door Taiwan en later door Japan, die daarmee de stem van Dominica wist te kopen in een poging de internationale walvisverdragen naar de hand te zetten. Bij dat soort verdragen heeft ieder land een gelijke stem, ongeacht de grootte van het land of het rechtstreekse belang bij bijvoorbeeld die walvisvangst. Gek genoeg heeft Dominica eigenlijk wel belang bij het wel en wee van de walvis, want ‘whale watching’ is een belangrijke onderdeel van de toeristen industrie. Met het Japanse geld zijn logistieke projecten, zoals een haven en wegen, uitgevoerd. Met het Chinese geld een paleis en een stadion (voor cricket, maar het kan ook gebruikt worden om te voetballen); brood en spelen voor het volk.
Maar goed, genoeg ergernis over de politieke inspanningen om dit paradijsje op aarde in te zetten voor persoonlijk gewin en pronkzucht. Dat zullen we in de toekomst bij andere eilanden niet aan toe komen, maar dit keer zaten we er dicht bovenop.
Dominica is een eiland dat miljoenen jaren geleden uit de zeebodem is ontstaan door vulkanische activiteit. Dat betekent dat het een hele eigen flora en fauna heeft. 3000 jaar voor het begin van onze jaartelling vestigden zich indianen uit Noord Amerika op de eilanden. Enkele duizenden jaren later werden die overvallen door een andere indianenstam, die de mannelijke leden van de oorspronkelijke bewoners uitmoordden en zich verlustigden aan hun vrouwen. Dat is de basis van de huidige Carib Indians, die alleen op Dominica nog in stamverband leven.

De Caribs willen eigenlijk geen Caribs meer genoemd worden, maar Kalinago people. Dat komt, omdat de naam Carib Indians besmet is geraakt sinds Columbus, met zijn wat oppervlakkige antropologische observaties, hen omschreef als ‘cannibali’. Hij had dat opgemaakt uit de manden met botten die de Caribs in hun huis hadden staan. Hij dacht, dat de Caribs die botten hadden afgekloven, maar volgens de Kalinago overlevering lag dat net even iets anders. De Caribs begroeven hun doden en lieten die geruime tijd in de grond liggen. Zodra het vlees verteerd was, groeven ze de botten weer op en bewaarden die in manden, zodat hun familiegeschiedenis op die manier bewaard kon blijven en er over verhaald kon worden.

We begonnen onze rondgang over het eiland met een korte stop op het strand aan de Atlantische kant. Daar zagen we een verschijnsel wat we geen van allen eerder gezien hadden, maar wat we ridgeback golven hebben genoemd. Een golf slaat op het strand en stroomt dan terug onder een hoek van een graad of twintig met de aankomende golven. Die terugstromende golf komt dan in contact met de net brekende aankomende golf en op het punt waar ze elkaar dan snijden spat het water extra hoog op. Dat snijpunt bewoog zich daar snel van links naar rechts, zodat het extra hoog opspattende water een schuimkraag van links naar rechts, bijna haaks op de branding, vormde; heel apart.
Vervolgens gingen we omhoog in het gebied waar de Caribs wonen. Ze wonen niet in een dorp. Het is meer een agrarische gemeenschap, die zich uitstrekt over een relatief groot gebied zonder een centrum. Alle woningen hebben wat grond waar van alles op verbouwd wordt. Een deel voor het eigen onderhoud en een deel voor de markt. Ze maken ook nog ‘dug-out’ kano’s van de stam van de gum tree.

Die stam wordt uitgehold en vervolgens met water en stenen gevuld en van onder met vuur verhit. Daardoor wordt het hout zacht, zonder dat het verbrandt, waardoor de vorm kan worden aangepast.

De Carib kinderen gaan in de dorpen in de buurt en later in de stad naar de school en, daar waar andere Dominicanen een aantal jaren geleden niet in de Carib gemeenschap durfden te komen, integreren ze steeds meer in de grotere Dominicaanse gemeenschap, zodat ze als echte stam mettertijd wel zullen verdwijnen.

We gingen lunchen in een typisch indiaans restaurant, waar we kip of vlees aten op een bord met alle groenten en koolhydraten die op het eiland normaal gegeten worden. De rijst en de linze worden geïmporteerd, maar de gebakken (speciale) banaan, de broodvrucht en de twee andere volstrekt onbekende aardappelachtigen zijn lokaal en lekker.

Passionfruitjuice is onze favoriet.

Mooie verzameling flessen met dubieuze inhoud.

Het uitzicht is ook fantastisch.

Vervolgens gingen we naar Emerald Pool, een prachtige waterval in het tropische regenwoud. Toen Pim daar 12 jaar geleden naartoe ging, was dat echt nog een klautertocht op een glad pad door de jungle. Het is nu nog steeds niet rolstoelvriendelijk, maar het is wel een comfortabele wandeling. Het maakt de omgeving waardoor je loopt niet minder indrukwekkend.

Van Emerald Pool gingen we naar Trafalgar, waar twee watervallen op een kleine 100 meter van elkaar naar beneden storten. Ze ontwateren allebei een verschillende gebied, maar liggen toch zo dicht bij elkaar. De linker heet de ‘father’ en de rechter de ‘mother’. Het is erg indrukwekkend.
Het laatste programma punt van de dag was een kort bezoek aan de ‘sulfersprings’, waar het rook als een cellulose fabriek in de 70’er jaren. Dit zijn de laatste resten van vulkanische activiteit op het eiland, net zoals het boiling lake. Dat meer zullen we helaas niet gaan bezoeken. Het is een indrukwekkende hike van een uur of tien en dat zit er voor ons gezelschap dit keer niet in.