Onze tweede B&B heeft een mooie strakke keuken. Zo zou ik hem ook wel willen. Vooral de Fisher & Paykel afwasmachine is mooi en erg handig.

Het is lastig ramen lappen, maar met zo’n lange stok lukt het wel. Het hoeft gelukkig niet iedere week.

Onze buurt heet Parnell en is de eerste suburb van Auckland.

Het stond er oorspronkleijk vol met leuke houten huizen met porches gedecoreerd met houtsnijwerk.

Het is een dure buurt, maar het ziet er ook echt leuk uit met gezellige winkeltjes en restaurants.  Schijnbaar woont de primeminister hier ook ergens.

Je mag hier meestemmen over de nieuwe  routes van de bussen. Voor nieuwelingen is het openbaar vervoer lastig te doorgronden. Het wordt gerund door verschillende maatschappijen en wij hebben geen kaartje kunnen vinden waar alle mogelijkheden op staan.

Op weg naar de jachtclub komen we langs meerdere van dit soort stallingen voor de speeltjes van de niet-zeilers met honderden PK’s aan de spiegel. Er staat een giga heftruck om de jachten te water te laten. Ik ben benieuwd hoe vaak de bootjes gemiddeld te water gaan en hoeveel er niet meer dan eens per jaar opgepakt worden.

Dit zit ingelamineerd in de vloer van de entree van de jachclub in Auckland.

We gaan een kijkje nemen bij het Royal Yacht Squadron. Ze hebben een mooi groot clubhuis op een prachtplek tegenover de stad.

Er is een lekker ruim balkon bij, waar het tijdens de lunch helemaal vol zit.

Dit is een van de imposante prijzenkasten. Hier staan Louis Vuiton bokalen en de officiële kopie van de America’s Cup.

Wij vonden deze erg mooi.

New Zealand heeft niet alleen een belangrijke maritieme traditie, maar ook zeilen als sport is heel erg belangrijk in het land. Het Maritieme Museum geeft van beide kanten een prachtig overzicht. Het ziet er goed uit van buiten, met traditionele schepen in het water, en een van de Steinlagers aan de muur.

Nooit geweten dat onze Abel Tasman uit Lutjegast kwam. Hij was het die deze hoek van de aarde ontdekte in de zeventiende eeuw. Hij rapporteerde er over aan de VOC, maar die zag er niet veel in. Pas honderd jaar later kwam Cook, die voor de Engelsen beslag legde op Australië en Nieuw Zeeland.

Altijd stoer zo’n mooie oude sleepboot.

Het land moest bevolkt worden en er werden veel ideeën ontwikkeld om het aantrekkelijk te maken voor mensen om hier naartoe te gaan. Sommigen gingen gratis naar hun beloofde land en soms kregen er zelfs een heel stuk land bij. Het museum geeft een mooi beeld van die hele periode; van de eerste immigranten die op de oude zeilschepen kwamen, van de mensen die met stoomschepen werden gebracht en uiteindelijk van de luxe passagiersschepen, die in de vijftiger jaren nog grote aantallen mensen vervoerden.
Het winnen van de America’s Cup was voor Nieuw Zeeland waarschijnlijk een nog grotere gebeurtenis dan het winnen van de Rugby World Cup. De gekte in de straten daarna was totaal. Dit is een kopie van de Cup. De beker zelf is een zilveren cup, die ook wel de Auld Mug wordt genoemd. In 1995 werd de schaal ernstig beschadigd door een politiek activist die streed voor volledige rechten voor Maori’s in Nieuw-Zeeland. De cup werd (gratis) gerepareerd door de oorspronkelijke zilversmid, Garrard’s uit Londen.

De eerste zeilboot die de cup won kwam daarvoor naar Engeland. Het was de schoener America, waarnaar de one guinea cup is vernoemd. Het is de oudste sport trofee waar nog steeds om wordt gestreden.

Dit is de boot waar de Kiwi’s de Cup mee wonnen! De Black Magic.

De sokken hangen een eindje verderop.

Er is tegelijkertijd een expositie van historische badpakken in het museum.

Grappig om te zien al die oude badpakken.

Eenmaal weer buiten drinken we een biertje in het café aan het water waar nog meer moois ligt.

Prins Charles en Camilla liepen daarachter rond. Ze zijn op werkbezoek in NZ en regelmatig op de TV.

Dit is een van de eerste schepen die hier in Nieuw Zeeland speciaal werd gebouwd om wedstrijden mee te varen. Het schip is inmiddels meer dan honderd jaar oud.

De heren zitten lekker een biertje te drinken.

Terwijl de dames zich suf kletsen..

Het was een leuke dag in dit mooie Maritieme Museum. Als je in de buurt bent, moet je zeker even gaan kijken!

Als we eindelijk klaar zijn met klussen aan de boot, pakken we de bus naar Auckland. Na drie uur komen we over de brug vanwaar deze foto is genomen.

We slapen in een B&B middenin de stad en in de parkeergarage eronder staat deze aparte auto, een Lamborghini.

De kamer is piepklein, maar het uitzicht vanaf de 28-ste verdieping is grandioos.

Het is nu niet druk op dit belangrijke kruispunt van Queenstreet. Alle verkeerslichten gaan tegelijkertijd op rood en dan mogen alle voetgangers oversteken; ook diagonaal. Dat kan er voor onze ogen raar uitzien, maar in Tokyo doen ze dat al decennia lang.

De beroemde Sky Tower van Auckland is nog net te zien tussen de glazen reuzen van banken en verzekeringsmaatschappijen.

Er zijn vooral veel moderne gebouwen in deze stad, maar een enkel element laat zien dat Auckland ook een historie heeft. Die gaat niet veel verder terug dan de tweede helft van de negentiende eeuw. In tegenstelling tot Australië is er in Nieuw Zeeland sinds die tijd over het algemeen een goede verstandhouding geweest met de oorspronkelijke bevolking. Die stammen oorspronkelijk van het Aziatische vaste land en van Indonesie en de Philippijnen. Vandaar zijn mensen ongeveer 3000 jaar voor het begin van onze jaartelling over zee getrokken naar Polynesië. Toen de Markiezen overvol raakten zijn de mensen van daaruit uitgewaaierd naar de Paaseilanden, Hawaii en naar Nieuw Zeeland. Het zijn dus mensen met een andere achtergrond dan de oorspronkelijke bewoners van Australië. De Maoris en de van oorsprong Europese bevolking leefden goed naast en met elkaar en dat is vermoedelijk ook de reden, dat er niet moeilijk wordt gedaan over de grote influx van Aziaten. De verwachting is, dat zij over een jaar of twintig net zo talrijk zullen zijn als de mensen met een Europese oorsprong. Als je het straatbeeld vandaag bekijkt lijkt het alsof dat nu al het geval is. Er lopen heel veel vooral jonge mensen van Aziatische oorsprong door de stad.

We kopen een stekker met plug voor NZ voor onze Apple spullen. We zien voor het eerst accessoires voor de Applewatch.

“Oud” gebouw naast de glanzende nieuwe. Oud is natuurlijk relatief in zo’n vrij nieuw land.

In onze koffie zit een Silver Fern ; het nationale symbool van Nieuw Zeeland.

Ferrybuilding, hiervandaan vertrekken omder andere  de ferry’s naar de noordkant.

Naast het scheepvaartmuseum ligt deze reuze outrigger. Ze zijn met 10 van die dingen gaan varen vanuit Frans Polynesië via Hawaï naar San Francisco en nog heelhuids aangekomen ook. Ze zijn gebouwd naar de overgeleverde vorm van de schepen waarmee de Polynesiers tussen de eilanden voeren en waarmee Nieuw Zeeland als laatste land ter aarde uiteindelijk door mensen werd bevolkt.

Ze vertrekken zometeen voor een toeristentochtje.

Eerst nog een stuk door het bos vóór we de rivier weer gaan oversteken.

Schitterend uitzicht. Je ziet de rivier mooi meanderen. Het was afgaand water, zodat we op de terugweg niet meer zo diep door het water hoefden te waden.

De eigenaar Stewart heeft al een poosje niet meer gezwommen, want zijn zwembad is overgenomen door een groot aantal kikkers. Het bankje met paardenhoofden op de voorgrond heeft ie zelf gemaakt.

Toen wij afspraken dat we zouden komen rijden, vertelde hij, dat we bij hem geen lunch konden krijgen en dat we zelf sandwiches mee moesten nemen Toen we er echter eenmaal waren, stond ie erop dat we mee zouden tafelen en van zijn overheerlijke eenvoudige boerenhap mee zouden eten.

Hij heeft ook nog een poosje in India gewoond en uit die tijd getuigd dit beeld.

De woonkamer is één grote teringzooi, maar daar letten we niet op, want de man is reuze onderhoudend met grote verhalen.

Voor een gewone boerenlunch krijgen wij toch een heerlijk voorafje met een goed sausje erbij. Stewart kweekt zelf artichokken, die hij op de markt verkoopt.

Er hangt een Hollandse koffiemolen aan de muur. Toen hij hier 30 jaar geleden kwam, was er geen electriciteit. De bonen werden met de hand gemalen. Er was ook nog geen weg, zodat de bonen te paard bij de winkel gehaald moesten worden. Stewart geniet wel van deze vereenvoudiging van zijn leven, van de vierwiel aangedreven auto en de vacuum verpakte gemalen koffie. We ontmoetten echter ook een Liechtensteiner, die zichzelf daar in de buurt Zwitser noemt, want niemand heeft ooit van Liechtenstein gehoord. Hij weigert om naar de supermarkt te gaan. Hij bedruipt zichzelf al 12 jaar helemaal zelf. De eerste tien jaar deed hij dat samen met zijn vrouw, maar die is na tien jaar teruggegaan naar Europa. Ze vond dat ze bewezen hadden, dat het mogelijk was om zo te leven, maar dat het wel welletjes was geweest. Hij is echter helemaal verslingerd aan zijn manier van leven. Hij ziet er super gezond uit, dus het bekomt hem kennelijk goed.

De dorst wordt gelaafd.

Dit is onze gids Victor. Hij is moeilijk te verstaan met plat NZ-accent, maar aardige kerel.

In de garage hangen alle hoofdstellen, de zadels en nog veel meer…

Mooie kop met veel historie.

We rijden in een uur naar de plek waar we gaan paardrijden. Het is overal lekker rustig. Het is zondag en de mensen zitten in de kerk. Het is een religieus volk. We passeren nogal wat van deze enorme varens; het zijn eigenlijk meer varenbomen.

Zouden ze dit zijn?

Een kraal.

Ja, ze waren het inderdaad en ze zijn nieuwsgierig wie wij zijn.

Rocco krijgt Hanneke en Lopez krijgt Pim.

Ze hebben een onderonsje…

Het wordt spannend, want we gaan rivieren oversteken.

We leggen de stijgbeugels kruislings voor het zadel en houden onze benen zo hoog mogelijk als we de eerste keer de rivier oversteken, maar Pim heeft al natte voeten. Nu begrijpen we waarom de paarden een plastic hoofdstel en singel hebben. Lastig fotograferen, als je zelf moet oppassen dat je laarzen niet vollopen…

Op weg naar de brug.

We gaan onder het hoogste gedeelte door. Zeg maar door de vaargeul.

Na iets meer dan een uur komen we bij de zee. Top!

Rocco heeft een elegant hoofd. Zijn moeder liep hier nog los rond in een wilde kudde.

We halen alles weer eens uit elkaar en er wordt hard gepoetst. Nelly Rose is schoner dan ooit!

De vloerdelen gaan er ook uit en je kunt nu ook van onder de vloer eten!

Natuurlijk heeft Nieuw Zeeland een Nederlandse winkel. Die levert ook per post en Hanneke is heel blij met Hagelslag uit de Dutch Store.

Zo staat ze te koop bij de jachtmakelaar.

Bijna klaar. Nog één laag.

In het weekend huren we een auto en rijden een beetje rond om de omgeving eens te verkennen. Na drie weken wil een mens wel eens even wat anders dan inpakken en poetsen.

We belanden in een pub. Aan het water natuurlijk.

Een shandy en een lokaal biertje, het smaakt goed.

De prachtige vissen, die we voor ons 25-jarig huwelijk kochten, blijven aan boord helaas.

De volgende dag toeren we langs de waterval van Whangarei.

Dit land is spectaculair mooi. De kustlijn zullen we nog veelvuldig fotograferen.

Grote stille stranden.

Dit was alvast een voorproefje van wat ons straks te wachten staat. We verheugen ons erop om dan in een campervan een paar weken door dit land te trekken.