Minister Plasterk kwam op bezoek op het eiland. Tijd voor een demonstratie teneinde een referendum voor onafhankelijkheid af te dwingen. De uitkomst van het referendum van 10-10-’10 heeft een andere invulling gekregen, dan een groot deel van de inwoners voorzien had. Het is niet aan mij om daar inhoudelijk op te reageren. Daarvoor is mijn informatie vele malen te oppervlakkig. Toch heb ik uit vele verschillende hoeken van de samenleving op Bonaire kritiek gekregen over de manier waarop Nederland met het eiland en haar bewoners omgaat. Ik herken mij er in, omdat het mij deed denken aan het referendum over de Europese grondwet. Ja of nee, en de politiek schreeuwde om het hardst wat er zou gebeuren, als we voor of tegen zouden stemmen. We zouden gebeten worden door de kat of door de hond, maar waar het over ging wist niemand.

Het interview met www.caribischnetwerk.com, dat de volgende ochtend op de radio te horen was.
Zo ook het referendum op Bonaire. De lokale politiek voorspelde kennelijk gouden bergen, maar de uitkomst schijnt voor vele mensen van de lokale bevolking desastreus te zijn. Er heerst ontevredenheid en vele inwoners willen een nieuw referendum. Een absolute zeperd voor het koloniaal bewind vanuit Den Haag. Als je er niet in slaagt om met de – toen – 12.000 inwoners van het eiland te communiceren, hoe wil je dat dan ooit met de Nederlandse bevolking doen, laat staan met de cultureel nog veel gevarieerdere Europese bevolking.
Dat is de reden dat ik me vrij voelde met de demonstranten in gesprek te gaan. Vooral als schrijver van “de Macht van Tien”, een boek dat er voor pleit om juist bij grote beslissingen de bevolking te betrekken, teneinde draagvlak te creëren voor de uiteindelijke beslissing, maar ook als Nederlander, die vindt dat wij ons koloniale verleden kennelijk niet los kunnen laten. Bevoogdend bepalen ambtenaren vanaf een grote afstand wat goed zou moeten zijn voor de mensen hier. Als twee PvdA’ers hun sturing krijgen vanuit Turkije, moeten ze het veld ruimen, maar als Nederlanders hier de dienst willen uitmaken, is dat normaal. We zien het eiland nog steeds als ons bezit.
Goed, we gingen de demonstranten dus sterkte wensen met hun actie. Dat werd op prijs gesteld. We kwamen in gesprek en vroegen hen of ze het boek van Trix van Bennekom “De Tragiek van Bonaire” kenden. Dat bleek voor de meesten niet het geval. Het boek, dat zeker ook een politieke lading heeft, schildert duidelijk wat er sinds 10.10.’10 gebeurd is. Het leek mij een goed idee om dat aan Plasterk aan te bieden, dus stelde ik een exemplaar ter beschikking, zodat de mensen hem dat aan konden bieden. Dat leidde weer tot een interview voor de lokale radio en uiteindelijk de suggestie dat ik het boek aan Plasterk zou geven. Hij kon ieder moment uit zijn vergadering met de Eilandraad naar buiten komen. Ik overwon mijn initiële aarzeling op aandrang van de lokale mensen en sloot mij aan bij de rij van geduldig wachtende mensen.
Na geruime tijd kwam de minister naar buiten en stond de pers te woord. Hij werd door de charmante reporter hard geattaqueerd en leek daardoor even verrast. Hij viel in ieder geval terug op vertrouwde retoriek. Hij legde uit, dat de Eilandraad, de democratisch gekozen Eilandraad, de gesprekspartner is van de Nederlandse regering en dat het via die democratische weg mogelijk zou zijn om invloed op het beleid te hebben. Dat herhaalde hij op verschillende manieren op de vragen die daarna volgden. Hij zei een lesje op.
Daarna was ik aan de beurt. “Excellentie, mag ik u dit boek aanbieden. Het is geschreven door een makamba (zeg maar het equivalent van een allochtoon), die vermoedelijk partijgenoot van u is en die ook vindt, dat u beter naar de bevoolking zou moeten luisteren. Er zijn veel dingen niet goed gegaan.” De minister probeerde ook mij te sussen met het verhaal over de democratisch gekozen Eilandraad, waarop ik zei, dat democratie slechts een keuze biedt, soms tussen twee kwaden, maar dat het toch mogelijk zou moeten zijn een wat minder eenvoudiger, een wat menselijker benadering te kiezen. “Democratie is iets anders dan luisteren naar de mensen. Mensen zijn nu niet gelukkig met wat ze hebben.” Plasterk antwoordde toen, dat dit ook in Nederland kon gebeuren en dat het ook wel voorkwam dat in ‘Europa’ besluiten werden genomen, waar bijvoorbeeld de mensen in Amsterdam niet zo gelukkig mee waren, maar dat was nou eenmaal niet anders.
Na die ongepaste vergelijking stapte hij snel in de auto. Europa en Amsterdam vergelijken met Nederland en Bonaire? Alsof de enige maatstaf hiërarchie is. Ik hoop, dat hij het boek wel zal lezen.

Zoals zo vaak gaan dit soort goed bedoelde acties in de anonimiteit verloren, maar dat was dit keer niet helemaal het geval. Nog dezelfde dag hoorde Helène, de echtgenote van een vroegere baas van mij, het interview op de radio. Zij wonen alweer tien jaar op het eiland. Toen de volgende ochtend bij een andere nieuwsuitzending ook Hanneke aan het woord kwam met een oproep aan de Nederlandse regering om in ieder geval AOW aan de ouderen uit te keren, wist ze het zeker. Pim en Hanneke zijn in de stad. Helène toog naar de demonstranten en vroeg hen, waar ze ons zou kunnen vinden. Die vertelden haar, dat wij op een boot zaten en dat de douane waarschijnlijk wel meer zou weten. Daar kwam Helène Jaap van de Margalliti tegen, die ons weer wist te vertellen, dat Helène en Frank die avond bij Karel’s zouden borrelen. Het werd een hele gezellige avond!

Als dank voor het zich inzetten voor hun zaak, krijgt Pim dit mooi roze petje van Bonaire. Roze, vanwege de flamingo’s.

Pim biedt het boek “De Tragiek van Bonaire” geschreven door Trix van Bennekom aan Minister Plasterk aan.

Misschien helpt het?

We zijn weer aan het klussen, want we constateerden weer een kleine lekkage in de koelwaterleiding. De vloer van de ‘schuur’wordt eruit gesloopt en dus ligt alles weer overhoop. Het is lekker om weer in de warmte te zijn, maar ook wel weer even wennen.
Het onderwaterschip heeft tot onze verbazing geen groene baard gekregen en het beetje stof wat aan boord ligt, is er zo weer afgespoeld.

We huren de auto één dag langer, zodat we makkelijk kunnen uitklaren in Willemstad en we gaan nog een keer naar Albert Heijn om wat spullen te halen. Het bureau van Budget bevindt zich in het luxe hotel van de Sant Barbara Plantation, waar ook een mooie golfbaan bij hoort.
Ondertussen is Pim weer 2x in de mast geweest om te kijken of we de wifi antenne gerepareerd kunnen krijgen, wat tot gevolg heeft dat we nog een paar keer naar de verschillende watersportwinkels gaan. Nog geen geluk helaas.

De lobby is ruim opgezet en helemaal open.
s’Avonds gaan we nog naar Pier One, waar altijd op donderdagavond een borrel + daghap voor de cruisers is. We komen weer wat bekenden tegen en hebben een gezellige avond.

We slaan ook nog wat wijn in, omdat we het nu makkelijk kunnen vervoeren.

We rijden Willemstad binnen langs leuk beschilderde huizen.

Ze doen het nog! De oude getrouwe ANWB wegbewijzering.

Bij Albert Heijn doet Pim zich tegoed aan een verse haring bij het karretje buiten.

Hanneke kiest voor een vers gebakken stroopwafel.

We komen weer langs de vrolijke huizen, alleen nu van de andere kant.
Op de terugweg vanuit de stad komen we wat geiten tegen.

Het blijken er wel een stuk of 20 te zijn.

Bijna 1000 PK. Je kunt het maar nodig hebben.

Dit is Seru Boca Marina, waar we heel rustig liggen.

We zetten alles weer zeevast en halen de hoezen vast van de zeilen af. Morgen heel vroeg vertrekken we weer naar Bonaire. Daar komen eind deze maand vrienden aan boord, die met ons mee terug naar Curacao gaan zeilen. Welterusten..

We zijn inmiddels weer terug op Nelly Rose in Curacao, waar we inkopen en een paar klusjes moeten doen voor we uit de Marina vertrekken naar een ankerplaats in het Spaanse Water. Hieronder nog wat foto’s van onze cruise op de Quantum of the Seas.

Naomi regelt voor ons een bezoek aan de brug, waar we een uitgebreide uitleg krijgen van de Staff Captain, een heel vriendelijke Fin.

Er zit ook een raam in waarin je onder je de zee kunt zien voorbijrazen. We varen meestal 20/21 knoop.

Gigantische ruitenwissers houden het zicht schoon aan de achterkant.

Geen enkel schip op de horizon.

Alles wordt hier strak in de gaten gehouden.

Boven op de brug zit het solarium met verschillende pools en whirlpools, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt.

De hutten aan boord zijn heel plezierig.

Iedere avond vinden we een ander handdoekenbeest op ons bed.
Natuurlijk hebben we ook in de botsautootjes gezeten.

16 verdiepingen telt dit schip!

Hanneke waagt zich ook in de I-Fly. Het filmpje dat ervan getuigd staat onder Video in de menubalk.

Overal aan boord is spraakmakende kunst te zien. Dit ding knipoogt als je erlangs loopt.
De vlinders zijn van beschilderd emaille en allemaal anders, 16 verdiepingen hoog.

Heel vroeg in de ochtend komen we langs het Statue of Liberty.

Manhattan ligt er mooi bij! Het was een bijzondere leuke ervaring, waar we erg van genoten hebben en het is heerlijk om zonder jetlag aan de overkant te komen.

We treffen Nelly Rose aan zonder al te veel aangroei, maar wel erg stoffig, de spuit gaat er snel overheen om het eraf te spoelen.

Het was heerlijk om weer even herenigd te zijn! Wat zullen we ze missen allemaal.

We steken de Atlantische oceaan dit keer nier per vliegtuig over, maar met een liner : de Quantum van de Royal Caribbean. Het is de maiden voyage en we zijn met zijn zessen. Pim’s zusje en haar man gaan mee en ook haar dochter en echtgenoot, die aan boord werken. Het is de proefvaart en er gaat nog van alles mis, maar wij hebben het erg gezellig met elkaar. Hierboven is de Bionic Bar, die doet het soms wel en meestal niet. Het is een van de nieuwste snufjes aan boord.

Zo nu en dan zijn er grappige presentaties en mag je op de foto met figuren uit films en TV series, o.a. Pinokkio.

De eerste paar dagen was er veel wind en ruwe hoge golven. Er lopen veel mensen rond met zeeziekte pleisters achter hun oren. De anderen lagen waarschijnlijk op hun bed.
Later ging het er iets rustiger aan toe en mochten we weer buiten komen. Lisette en Maarten zijn ook volop aan het genieten.
Op de achtergrond zie je de Azoren.

Daar er iemand een operatie moest ondergaan, die ze aan boord niet konden uitvoeren, maken we een pitstop in de Azoren.

Er zijn verschillende zwembaden en whirlpools aan boord. Met het slechte weer dat we hadden is het grappig om te zien hoe daarin flinke golven ontstaan en het water er gewoon overheen begint te klotsen.

Er is een enorm soort haak met een ei aan het eind, waarin 20 mensen omhoog kunnen worden gehesen om ook vanaf de zijkant hoog in de lucht een selfie te kunnen maken met het schip als achtergrond.

Er komt nauwelijks vieze lucht uit de schoorstenen.

Je kunt tussen de benen van dit enorme kunstwerk doorlopen om weer naar binnen te gaan.

Nog iets grappigs ; een antieke bus.

Aan de binnenkant blijkt het een Hotdog tent te zijn.

Op het sportveld kun je ook een cursus jongleren doen of aan een trapeze hangen onder deskundige leiding van de circusschool.

In de 12 liften zitten draaibare bordjes in de vloer, zodat je altijd weet welke dag het is. De tijd is moeilijker, want we gaan bijna iedere dag een uur terug in de tijd, maar dat levert soms toch problemen op.

We hebben ons niet aan de klimwand gewaagd, hoewel Pim nog even aarzelde.
Pim zit in het klaslokaal van de I-Fly in afwachting van instructie voor de Vrije Val.

Nadat we hoorden dat iemand zijn arm uit de kom was geschoten, houden we deze surfattractie maar voor gezien, alhoewel een hoop mensen zeer veel plezier hadden.

Dit is Het Witte Huis , de allereerste wolkenkrabber van Nederland met op de voorgrond een dregger, het kan niet Hollandser!Zo mooi.
We zijn 3 weken in Nederland geweest, hebben in 8 verschillende bedden geslapen, 6000 km rondgereden in ons Fiatje 500. We deden in 3 weken waar je normaal een jaar over zou doen. We hebben veel mensen gezien en veel mensen niet gezien. We hebben er weer energie van gekregen en gaan jullie allemaal heel erg missen. Toch hebben we wel weer zin om verder te trekken. Afscheid nemen voor langere tijd is best zwaar. We wensen eenieder het allerbeste en hopen jullie de volgende keer in goede gezondheid aan te treffen.

De Krakeling, het theater waar we naar de Premiére van ‘Het nut van Tantes’ van broer Pieter Tiddens gingen, is leuk geschilderd. Een hele leuke familievoorstelling, waar we zeer van hebben genoten.

Oasis of the Seas, het grootste cruiseship van Royal Caribbean, was even op bezoek in Rotterdam. Dit is een van de weinige plekken waar een droogdok is dat groot genoeg is om zo’n schip een opknapbeurt te geven. Rechts zie je het nu heel klein lijkende Hotel New York.

De veerhaven vol klassieke schepen is de plek, waar we een dikke 2 jaar geleden vertrokken.

We gaan een kijkje nemen in de nieuwe markthal in Rotterdam en het overtreft onze verwachtingen.

The inside.

Vlakbij Het Potlood en de Pierre Fleur woningen.

De Laurenskerk, die als enige gespaard bleef tijdens de bombardementen op Rotterdam, lijkt een dwerg naast de gigantische markthal.

Grappig om nu eens op een Nederlandse markt te zijn.

Moeilijk om er niet een paar te kopen. Ze zien er zeer smakelijk uit.
Het potlood gezien door de markthal.
‘

Hier zijn de laatste foto’s van onze rondrit over Curacao en de voorbereidingen voor ons vertrek naar Nederland. We genieten op dit moment van ons verblijf in een grijs Nederland.

Dit is in het noorden bij Santa Martha Bay.

Dit zijn de bijgebouwen van een van de landhuizen, die de Nederlanders hier hebben gebouwd.

Hier begon de opstand van de slaven.

Het is zondag en helaas is het museum in dit landhuis, dicht.

Prachtige vergezichten met een zeer afwisselende kust.

Met de electrische lier hijsen we Pim de mast in. Hij gaat kijken wat er is misgegaan , toen in Bonaire tijdens de golven van de windreversal, de antenne van de wifi op het dek kletterde.

19 meter hoog!

Looking down at Nelly Rose.
,
We hebben Nelly Rose in de goede handen van de havenmeester achtergelaten na een flinke schoonmaakbeurt en allerlei voorzorgsmmaatregelen.

Dit is een van de laatste Caribische authentieke huizen, die we op weg naar Willemstad tegenkomen.

Hier zijn het ganzen op de muur, maar we hebben ook leeuwen en goudgeverfde adelaars gezien als decoraties op muren.

We bezoeken een Aloë Vera plantage. www.curaloe.nl

De jonkies, die ernaast beginnen te groeien, worden er tussenuit gehaald, zodat de hoofdplant genoeg energie krijgt.

We nemen ook nog even een kijkje bij de Artfactory van Serena, die grappige dikke vrouwenbeelden maakt.

Deze vinden we erg leuk met die krulspelden.

Een bijzonder bordje voor de WC.

Allemaal kleine dikke vrouwtjes, die erop wachten om geverfd te worden.

We worden uitgenodigd door Anjenie om te komen eten in haar mooie huis aan het Spaanse Water.

De meeste caribische huizen zijn inmiddels vervangen door moderne huizen, maar ze zijn er nog wel her en der.

Op een markt zien we dit jochie al hard werken in de keuken van zijn ouders.

Deze stralende mevrouw verkoopt haar kruidenplanten met veel verve.

Er wordt serieus gekookt hier.

Ook deze prentjes zijn te koop.

Bananenbomen te koop.

De Intratuin.

‘

We varen het Spaanse water op en gaan meteen rechtsaf naar Seru Boca Marina, waar Nelly Rose blijft liggen als wij naar Nederland gaan. Het is een hele rustige jachthaven met een vriendelijke havenmeester, die goed voor haar gaat zorgen. Wij maken de boot klaar voor een maand stilliggen. Buitenboordmotor zoet spoelen, landvasten allemaal dubbel, grootzeilhoes insnoeren en meer van dat fraais. 
We huren een piepkleine Chinese auto en gaan richting Willemstad, wat hier ongeveer een half uur rijden vandaan is. We zitten in zo’n uithoek, dat er niet eens bussen rijden. Ook hier zijn ze met educatie aan de gang en delen ze de visie van de Macht van Tien.

De Pontjesbrug is uniek in zijn soort en staat op dit moment open.

We gaan inklaren bij de immigratie onder de Julianabrug.
Zelfs de saaie dingen krijgen hier een lekker kleurtje.

Langzaam schuift de brug weer naar zijn plek terug.

De huizen mochten vroeger niet wit zijn, daar dat te pijnlijk voor de ogen zou zijn, vandaar alle vrolijke kleuren.

Aan de overkant van de brug melden we ons bij de Douane en worden ontvangen door een zeer vriendelijke meneer. Aan de muren hangen overal klederdrachtjurken uit vroeger tijden in het kader van de Culturele week.

Pim moet 4 formulieren ondertekenen, nadat op de PC wel was vastgesteld waar we vandaan kwamen. Kennelijk werkt het electronisch inklaren op sommige eilanden toch wel, want de man kon zien dat we in Antigua geweest waren vorig jaar.

De doeven, zoals ze in Limburg worden genoemd, komen niks te kort.

Er komen boten uit Venuzuela met verse groenten aan, die meteen in hun kraam vóór hun boot worden verkocht.

Pim maakt afspraken met Yvonne over wat er nog te eten valt. We zijn namelijk aan de late kant voor de lunch in de oude markt. We mogen wel proeven voor we bestellen. Het smaakt voortreffelijk.

Het was bijzonder lekker en in een mooie authentieke locatie.

De lunch-shift zit er op en de dames van de keuken nemen een kleine pauze.

Als we bij de bakker een brood halen, staat deze lieve mevrouw ook op haar beurt te wachten.

Kunst aan de muur.

We lopen weer terug over de pontjesbrug naar de auto, die hoog in de parkeergarage staat.

We zijn blij om te zien dat er nog zoveel vissen zijn.
Scholen vol!

Er groeit van alles aan de pilaren van de pier.

Honderden oogjes, die je bespieden!

Je stapt uit het water, doet je duikkleren uit, legt de lege flessen achterin de Pick-up en dan rijdt je langs de zoutwinningsvelden weer naar de boot.het is allemaal erg makkelijk hier.Er is wel nog een waterspatje op de camera achtergebleven.

In Kralendijk is inmiddels een megajacht aangekomen. Hij is van de tweede man van Microsoft en heeft als een van zijn speeltjes een zeilbootje bij zich, dat net zo groot is als de Nelly Rose!

Beschilderde kabeltrommels doen goed dienst als hangtafels in de Kanti Awa ( aan de waterkant) bar.


We zeilen rustig op het fokje in ongeveer 6 uur naar Curacao. Een heerlijke zeildag en het is fijn om weer op zee te zijn. We genieten extra, daar het even gaat duren voor het weer zover is. Vanuit Curacao vliegen we voor een paar weken naar Nederland.

We zijn op dit moment vanuit Curacao in Nederland aangekomen voor een bezoekje aan kinderen, kleinkinderen, vrienden, tandartsen, doktoren enz. We zijn nog steeds achter met de foto’s, maar daar werken we aan. Hieronder dus nog foto’s van onze duiktrip in Bonaire:

We laden 4 duikflessen in onze achterbak, die keurig op een speciale pallet liggen, zodat ze niet heen en weer kunnen schuiven.

Dit is de Zoutpier waar we onder gaan duiken.

Hier zie je weer een van die pilaren, dit keer een blauwe, waar de boten hun anker voor konden laten vallen, als tenminste de blauwe vlag gehesen was.
Meestal zie je deze wuivende koraalwaaiers als ze al kapot zijn, maar deze is echt helemaal goed.

Grappig visje.

Trumpetfish, die zich verticaal verstopt.

Dit is een french angelfish, die zie je hier best wel regelmatig.

De pilaren van de pier zijn begroeid en er zitten veel vissen.

Parrotfish zijn kleurrijk en kunnen heel groot worden.

Yellowtailklas.

Het is een favoriete duikplek dus we komen nog meer liefhebbers tegen onder water.

Dit is een queen angelfish, een van onze favorieten.

Pim, voor wie hem niet herkent.

Een soort paarse orgelpijpkoraal; later zien we nog grotere.