Dit is Noronqui, waar we een enkele nacht helemaal alleen voor anker liggen.

Het is nogal warm, 32 graden. We ritsen de zonnetent tussen de
bimini en de buiskap en zo hebben we tenminste een beetje schaduw.

Morgen gaan we weer verder varen.

We liggen nu op een prachtig plekje bij Isla Carenero.
Als we later op de dag naar het rif snorkelen, komen we een
klasje van 12 octopussen tegen, die verschillende groottes hebben.

Dit is de boot, die iedere woensdag met voorraden naar Gran Roque vaart.
Dat is een evenement, omdat er verder nooit iemand langs komt.

We gaan op dinghysafari naar de huisjes aan de oostkant van
het lange eiland. Het is net alsof je in een aquarium vaart.

Als we aankomen, wordt er door meerdere honden geblaft en komen
ze aanrennen vanuit deze vissershut.

Lange strengen aan elkaar geknoopt koraal dienen om schaduw te geven
en als versiering.

Als we het paadje aflopen naar de noordkant, lopen de honden gezellig
met ons mee.

Selfie

Pim speelt met de honden, die eindelijk weer eens worden uitgelaten en dat is toch weer heel wat anders dan de hele dag op jezelf rond zwerven.

Schier eindeloos strand.

En je hoeft het met niemand te delen.

De reiger zat rustig op het bootje te vissen, maar de hond zwemt
er resoluut op af om hem te verjagen, zodat ie opvliegt.

Als we naar een volgende hut lopen, zien we een keurig aangelegde
soort van tuin.

Alles wordt mooi omzoomd door grote conchschelpen.

Daar verderop ligt Nelly Rose

Het dorp van bovenaf

Dit is de andere kant, de Caraïbische zee

‘T is best een klim in die hitte, maar wel de moeite waard.

In de verte het vliegveld.

Lekker zonnebakken.

Een droger heb je hier niet nodig.

Kunst aan de muur.

Huiswerk of YouTube?

Er staat geen indicatie bij wie deze held is op het plein.

Op deze kaart zijn wij rechtsonderin Los Roques binnengevaren en
nu liggen we rechtsboven.

Hangplek

Deze mannen zijn volgens ons vast aan het indrinken voor
het grote huwelijksfeest vanavond.

Nog zo’n mooie herberg.

Deze zal ook wel niet goedkoop zijn.

Deze mannen wilden persé ook op de foto.

Tamme papegaai als huisdier.

Afscheid van El Gran Roque. Morgen varen we weer verder.

We zijn heen naar het strand geroeid, maar terug hebben we wind mee en laten we ons rustig naar de boot toedrijven.

Het leven is goed en we genieten ervan.

Even nog wat plaatjes van ons mooie huisje.

En nog maar eentje.

Pim heeft een mooie gele lijn gefabriceerd, waarmee we Klontje nu heel makkelijk aan de zijkant op kunnen hijsen. Dat is voornamelijk ivm diefstal, maar ook wordt ie dan vanonder minder snel groen van de algen.

‘s Avonds als bijna iedereen alweer door de kleine bootjes is opgehaald, komt deze boot nog wat rondjes om ons heen draaien met joelende kinderen achterop het opblaasding.
Als de stuurman dan ziet hoe Nelly Rose heen en weer geschud wordt door zijn golven, heft ie zijn handen omhoog in een gebaar van “Sorry, niet aan gedacht”

Er zitten 6 pelikanen lekker te zonnen op dit bootje.

Het is vandaag maandag en straks vind hier een huwelijk plaats. Het is mooi versierd voor deze feestelijke gelegenheid.

We komen langs de school en gluren even naar binnen.

Bij één van de 3 winkeltjes is Chavez vereeuwigd op de muur. Je kunt er trouwens geen verse spullen krijgen behalve eieren.

Hier gaan we naar toe. Deze vuurtoren is ongeveer 300 jaar oud. Ondanks dat het nog geen 11.00 uur is, is het al behoorlijk warm en veel beschutting van bomen zullen we niet krijgen.

We zijn nu halverwege en hebben goed zicht op het dorpje met ongeveer 1200 inwoners.

Heel erg in de verte zie je de Nelly Rose in de baai van Francisqui liggen.

Bij de lagunes groeien wel wat mangrovebosjes, maar verder is het dor en droog.
We maken ook nog een filmpje van het uitzicht rondom. Dat staat dan onder hoofdstuk Video.

Deze jonge pelikanen zijn geheel niet bang van mensen.

Deze man heeft de duik goed op de film staan.

Hanneke is iedere keer net te laat.

Het is hier goed toeven voor mensen, die van zand houden.

Wij begrijpen inmiddels heel goed waarom Leonie en Adam hun boek
www.vijftigtintenblauw.nl hebben genoemd. Dat is nog te bestellen en een
absolute aanrader.

Het is een ongelofelijk mooie plek en iedereen loopt zichtbaar te genieten. Wat zijn wij
toch een bofkonten!

Terwijl we ons drankje bestellen, lopen er overal hagedisjes langs onze voeten en eentje
probeert zelfs een hapje grote teen van Hanneke te nemen.

Hier kun je mooi zien hoe hun staart geschubd is.

Wat is het hier schitterend!

Sumi ( Japanse vader) sshudt een lekker drankje voor ons.

Caiparinha is volgens Adam wat we hier moeten drinken en dat doen we
dus ook. Ze zijn wel sterk en Hanneke waggelt behoorlijk daarna.

Wat een vakantieparadijs!

Veterbikini’s staan eigenlijk alleen mooi als je heel dun bent.

Ze hebben hier grote vissen gevangen. Het zal wel van een walvis zijn.

Niet aankomen!

Speciaal voor ons nichtje Luna

Deze hond vindt dat zijn baas harder moet lopen. Het is een jonge
vrolijke labrador-achtige, die de hele dag in zee aan het springen is.

De mannen verzamelen om 5 uur op het strand na het werk als
watertaxi of visser.

De ingang naar het kerkje is versierd met een leuk Mariabeeldje.

Lekker strand met de bootjes.

Als we teruggaan, wil de buitenboordmotor van de watertaxi het niet
meer doen, maar na enkele verwoede pogingen en een
kwartier later, springt ie gelukkig aan, zodat we toch
nog voor het donker thuis zijn.

De volgende dag gaan we naar het strandje vlakbij de boot.
Het water is heel ondiep en een prachtkleur. Hanneke laat Klontje uit.

De meeuwen komen op eten af, dat een jochie net in het water
heeft gegooid.

De pelikaan slikt een netgevangen visje door.

Er zijn een heleboel pelikanen hier.

We wandelen naar de oostkant, waar een hoop mensen snorkelen
tegen het rif aan.

De lagune, omzoomd door roze zand.

De regenwolkstraat, waar niets uitvalt.

We varen met een snelle watertaxi naar El Gran Roque vlak langs een rif. Je ziet de rotsen eronder. Schijnbaar wonen hier schildpadden en later zien we er ook eentje.

Het is ook een snelle jongen.

El Gran Roque heet zo niet voor niets. Het vliegveld is eigenlijk alleen een airstrip

Er staat wel een heuse verkeerstoren.

Als je aankomt, moet je wel tot je knieën te water. Hier is niemand, zoals in Haïti, die je even
op de rug neemt, zodat je droge voeten houdt, maar in dit heerlijk heldere water is dat geen probleem.

Er zijn hier alleen zandstraten met gezellige amandelbomen en zo. We hebben een paar kleine vrachtwagentjes gezien, die spullen van de postboot en het vliegveld kunnen bezorgen, maar eigenlijk gaat alles en iedereen te voet of met de boot.

Muurtjes worden opgeleukt, zodat het geheel een mooie indruk geeft.

Nog zo’n muur.

Het dorpsplein (Plaza) is wel betegeld, zodat er lekker gedanst kan worden. Er wordt ook een spelletje voetbal gespeeld.

Dit is een Posada, wat zoveel wil zeggen als een herberg. Er zijn er een stuk of 12 en sommigen zijn zeer luxe ingericht, zien we als we naar binnen gluren. Er is op een van de eilanden ook een resort gebouwd, maar de regering heeft dat stilgelegd. Ecotourisme was daarbij het sleutelwoord. De kleinschaligheid van de posada’s betekent dat een groter deel van de bevolking profiteert van het tourisme.

Het ziet er dankzij de vele vuilnisbakken schoon uit in tegenstelling tot veel andere eilanden. Er wordt hier zelfs gescheiden ingezameld.

De huizen zijn ware kunstwerkjes.

We gaan naar de plaatselijke Italiaan, die geen pizza serveert, daar er te weinig mensen zijn. Ineens komt er tot onzer verbazing ook een schildpad door de zaak heen lopen.

Hij heet Donatello en is naast de twee teckels gewoon hun huisdier. Het stikt hier van de honden trouwens; allemaal lijkend op labradors. Ze hebben zonder uitzondering allemaal hangoren.

De bomen zijn van onderen wit geschilderd. Wat de reden daarvan is, is ons niet duidelijk, maar het ziet er leuk uit.
commentaar webmaster: Dit wordt gedaan, om er voor te zorgen dat bacteriën en ongedierte de stam van de boom niet aantasten. Het wordt ook gedaan om te voorkomen dat bijvoorbeeld mieren de boom inklimmen.

Zonsondergang tijdens een nachtje doortrekken. Alsmaar verder westwaarts.

Prachtige kleuren om ons heen.

We liggen in de lagune van Los Roques. We voeren aan de zuidkant bij de vuurtoren van Sebastopol naar binnen. Er stonden best wat golven en als het dan ondieper wordt en smal door zo’n gat heen, lijkt het erger en spannend. Als je over die natuurlijke drempel (5 meter en wij steken 1.90) heen bent, wordt het water heel kalm en kun je weer ademhalen. We kregen als tip van andere cruisers (Blabberopreis), dat er bij het eerste mangrovebosje rechts, een mooie ankerplek is. (Wat een prachtige aanduiding trouwens) Heerlijk helemaal alleen hier. We hebben gesnorkeld en ons totaal verbaasd over de gigantische hoeveelheden kleine vissen hier.

Dat duurde maar een paar uur en toen kwam deze hele Armada vóór ons liggen.

Mooie streep rood bij het ondergaan van de zon.

Verderop aan de buitenkant van het rif ligt een wrak van een trawler.

We blijven hier een paar nachten lekker liggen. Welterusten.

Als het begint te schemeren, komen er honderden vogels een visje versnaperen. Ze maken
nauwelijks lawaai. Het is een schitterend gezicht.

De onderkant van de wolken zijn, als je goed kijkt, groen van kleur. Ze weerschijnen het water
in de lagune. Daar is het erg ondiep en kunnen wij niet komen.

We varen op de motor een uur of twee naar het Noorden en varen dan de hoefijzzervormige
baai van Francisqui in. De kleuren lijken uit de brochure te komen, maar het klopt echt!

Erg ondiep hier, mensen lopen hele stukken door het water. Erachter zie je hoe de golven op het rif beuken.

Er komt een joekel van een catamaran naast ons liggen. Dat is echt een compleet
appartement met aanverwante speakers met luide muziek

Op het smalle strand staan de parasollen, die vanochtend vroeg al werden opgezet om de
toeristen ( rijke Venezolanen) op te vangen. Ze worden met kleine bootjes vanuit het
hoofdeiland hier naartoe gebracht. ‘s Avonds wordt alles keurig opgeruimd en zie je er niets
meer van. Het is hier namelijk een Nationaal Natuur Park.

Op woensdag komt de grote boot met alle voorraden naar het hoofdeiland El Gran Roque
Er is zelfs een klein vliegveldje, waar 4x per dag deze 4 propellervliegtuigen aankomen vol
toeristen.

Er staat één strandtent, waar we nog wel eens zullen komen….

Het contrast kon natuurlijk niet groter. We hadden er ook echt weer zin in. Mensen, veel mensen. We werden, na een verrukkelijke zeiltocht vanaf de verlatenheid van Las Aves de Barlovento, in Bonaire verwelkomd door Gerard van de Sylfer, die ons hielp om een mooring op te pikken. Als er vlagen van 25 knoop doorkomen is dat soort hulp echt altijd welkom. Hij vertelde ons, dat het Nederlandse contingent hier op Bonaire om vijf uur ‘s middags bij Karel’s borrelt. Daar ontmoetten we dan ook, behalve de Sylfer, de Blabber en de Acapella. Reuze gezellig. Zij vertelden ons, dat er die avond een evenement zou zijn.
Als je zo rondreist als wij, beland je af en toe bij evenementen waar je in Nederland nooit aan toe zou komen en misschien zelfs niet welkom zou zijn. Omdat je er niet bij zou passen vanwege je leeftijd of omdat je er zelf niet over zou piekeren daar naar toe te gaan. Hier gaan iedereen mee in de vaart der volkeren en hebben ze elkaar nodig om het gezellig te maken. Zodoende belandden wij vanavond bij de Pop-Quiz bij Little Havana. Een quiz waarbij jong en oud zich met elkaar meet op het gebied van kennis van de popmuziek. Je zou denken, dat je daar als oudere een voordeel bij zou moeten hebben. Je hebt immers al die jaren top-40 muziek meegemaakt. Top-40 muziek vanaf 1956. Helaas, niets is minder waar. De jeugd blijkt alle belangrijke popmuziek uit de historie met naam en toenaam te kennen, terwijl onze kennis in ieder geval staakte bij de negentiger jaren. De Blabber en de Acapella voegden daar nog een decennium aan toe, maar daarna zaten wij als team redelijk stuk en konden ook de Harmatan en de Foxy Lady ons niet echt op het hoogste niveau helpen. De lokale jeugd zong alles gewoon mee en wist met naam en toenaam waar het om ging. Het is overigens wel leuk om te zien, hoe de muziek uit onze jeugd beklijft. Net zoals het jammer is vast te moeten stellen, dat wij ergens rond ons veertigste levensjaar het contact met de nieuwe muziek hebben verloren. De poedelprijs werd ons bespaard, maar de Hall of Fame van Little Havana zullen we niet verrijken met onze portretten.
Zoals we hier met al die boten liggen, zijn we wel met zijn allen van de klas van 2012. We hebben dan ook een groepsfoto gemaakt, die we zullen opsturen aan het blad Zeilen. Het was immers dat blad dat de bijeenkomst bij de Vereeniging in Loosdrecht had georganiseerd voor de vertrekkers van dat jaar. Het is leuk om te horen wat iedereen sindsdien heeft gedaan en wat ze nog gaan doen. Daar gaan we de komende dagen uitgebreid van genieten. Vanavond was vast een heel gezellig voorproefje van wat ons de komende weken hier rondom het onderwaterparadijs Bonaire ook boven water te wachten staat.

We liggen bij Round Island, een van de vijf of zes drooggevallen stukjes land van een klein plateau ergens midden in de Caribische zee. De eilandjes vormen een Archipel die Las Aves de Sotavento wordt genoemd. Isla Larga – smal en nog geen drie mijl lang – schijnt ooit nog door Nederlanders bewoond geweest te zijn. Ik vind het knap, dat ze het gevonden hebben, want wij konden het pas op 4 mijl afstand met moeite zien. Vanuit een zwiepend kraaiennest in een mast 15 meter boven zee en met een hongerige buik na een maandenlange overtocht zal je het wel wat eerder opmerken, maar het blijft klein en behoorlijk laag. Het is hier heel erg mooi. Een verstilde schoonheid zoals je die op steeds minder plaatsjes op deze aardbol kunt vinden.
Round eiland is vierkant. Ongeveer 350 meter lang en 200 meter breed biedt het ons prima beschutting tegen de passaatwind die met 30 knoop door het wand huilt. We hebben besloten er nog een dag te blijven liggen voordat we ons weer in het rumoer van Bonaire storten. Dat is eigenlijk gek, want we hebben ook wel weer zin in dat rumoer, maar als we daar eenmaal aan toegegeven hebben zal het maanden duren voordat we dit soort leven weer mogen meemaken. Dat zal pas in de San Blas eilanden zijn, ergens in januari.
Eén dag extra dus nog. We zijn inmiddels aangewezen op eten uit blik en zo weinig melk hebben we al twee jaar niet meer aan boord gehad, maar die ene dag redden we ook nog. We kunnen nog 6 broden bakken. We hebben geen idee hoe laat het hier is. Sommige van de klokken aan boord staan nog op de tijd van Trinidad, de iPad heeft zichzelf in Gran Roque toen we even op het internet zaten op Venezolaanse tijd gezet (die verschilt een half uur) en we zijn nog maar 35 mijl van Bonaire, wat weer een andere tijd heeft. Het maakt niets uit. Als de zon erg laag begint te komen maken we een inschatting van de te verwachten schoonheid van de zonsondergang. Als die mooi lijkt te worden wachten we nog met koken, anders proberen we dat voor donker achter de rug te hebben.

We hebben nog steeds geen internet, dus gij zult het allen voorlopig met mijn woorden moeten doen. We zijn net aangekomen op Aves Barlovento (11 56,761′ N en 67 26,101′ W). Dat is in een minuscuul archipelletje in het midden van niets. Ik snap niet dat ze het vroeger konden vinden. Ze wisten ook niet echt precies waar het lag. De cartograaf die het geheel rond 1860 in kaart gebracht heeft, had kennelijk een kromme sextant, want volgens zijn kaart liggen we op het land. Dat was in Los Roques ook al zo, dus we vertrouwen vooral op onze ogen.
De zeiltocht hiernaartoe ging voorspoedig. Brian, onze Hydrovane, hield de boot ook voor de wind (20-25 knoop) redelijk goed op koers. Alleen een enkele golf probeert de kont voorbij de neus te drukken en dan loeft ze af en toe wat verder op dan met de Raymarine of handbesturing het geval zou zijn. Afzien op niveau. We doen wel een concessie aan de zeegang bij het bepalen van de koers. Zo varend sparen we stroom en we bakken toch ook nog een brood. Ik ga nog een paar kleine aanpassingen aan de montage doen, maar alles bij elkaar is het een wonderbaarlijk apparaat.
Hoewel de tocht op zich voorspoedig ging was de aankomst wat rommelig. De rolreef inrichting van de genua bleek ineens vast te zitten. Gelukkig wilden we vroegtijdig al wat reven, zodat we er bijtijds achter kwamen. Anders waren we met 8 knoop voorbij dit eiland gescheurd. De trommel bleek zich opgedeeld te hebben in een onder en een bovendeel en de reeflijn had zich strak helemaal daartussen gedraaid. Als een volwaardig Gerdjan Poortman heb ik mij naar het voordek begeven en heb de hele bende vrij kunnen krijgen en vervolgens met de hand op kunnen draaien. Toen dat klaar was stierf eindelijk de (niet zo) BESTO zak van de man over boord reddingslijn en sleepten we plotseling een meter of dertig fluorescerend gele lijn achter ons aan. We proberen dat ondeugdelijk product (wie maakt zoiets nu van niet UV bestendig materiaal?) al een tijdje te vervangen, maar de laatste Budget Marine winkels hadden ze steeds niet. Hopelijk op Curaçao wel. De Jan van Gendten (Genten?) dachten dat we aan het vissen waren en wachtten vol spanning op de vangst. We hadden net alles op tijd op orde om de archipel binnen te varen.
We zijn eigenlijk met gemengde gevoelens al uit Los Roques vertrokken. Carenero was een droom en kennelijk zijn Dos Mosquises en nog zo’n eilandje nog weer mooier. Maar we willen eigenlijk gewoon ook een beetje verder en weer wat mensen zien. Bovendien mochten we deze Aves (na Barlovento komt Sotovento) kennelijk ook niet missen. De onderwaterwereld van Bonaire trekt echter ook en we hebben al sinds 18 augustus geen winkel meer gezien. De eieren en alle verse spullen zijn op. Scheurbuik dreigt. Wat een problemen, wat een keuze.
Hanneke heeft wel al een aantal fotoblogs in de steigers staan, dus als we eenmaal internet vinden, dan gaat het hard.