Boston Yacht Club (1866)

Ook hier ‘Rules and regulations’.

We gaan borrelen bij Jeppie, een oud vriendje. Hij heeft vanuit zijn huis een schitterend uitzicht op de baai.

Spreekt voor zich.

De toren van het stadhuis.

Ieder huis heeft een kleurtje.

Blauw is een van de populairste kleuren, maar dan wel in vele schakeringen.

Ongeverfd ceder komt hier minder voor.

We hebben het weer naar onze zin.

Leuk om te zien hoe iedereen zijn best doet om bloemetjes te laten bloeien waar ook maar mogelijk.

Het is bijna Halloween.

‘s Avonds gaan we met ‘Klontje’, die aan Jeppie’s eigen steiger ligt, naar de boot. Hij heeft zijn eigen kreeftenkooi, die hij van zijn steiger laat zakken en waar hij regelmatig wat mee ophaalt!
De baai is overigens op dit moment vergeven van de kwalletjes. In een enkele oogopslag zie je er meteen honderden. Noch Jeppie, noch Bernie hadden dit eerder zo gezien. Ze zijn maar een paar centimeter groot en we vermalen ze bij de honderden als we met de dinghy naar de boot terugvaren. Het licht achter de boot op, als ware het een groot protest. Helaas kunnen we dit niet fotografisch in beeld krijgen. Daarvoor zijn ze te doorzichtig.

Diner op de Boston Yacht Club met Bernie en Lynn. Pim voor het eerst sinds lange tijd met een stropdas om. Dat had niet gehoeven. De sfeer was heel informeel.

Iedere dinghy heeft zijn eigen genummerde vaste plek hier.

Indian summer is aan het beginnen. Lynn biedt ons aan om bij haar thuis een was te doen en rijdt ons meteen even naar een winkel.
Pim helpt daarna Bernie met het winterklaar maken van zijn boot de ‘Mystic Rose’.

Met dit industriële monument wordt Mystic Rose de volgende dag op een vrachtwagen gehesen. Die vrachtwagen rijdt vervolgens door de straatjes van Marblehead naar de winter stalling. Alle boten moeten hier op 1 november uit het water zijn.

De Boston Yacht Club van 1866.

De toren is van de Townhall van Marblehead

Vrijwel alle huizen zijn van hout en hebben allemaal een eigen kleurtje. De meeste kleuren zijn mooi. In de winter mogen er hier geen auto’s langs de straat geparkeerd worden in verband met het sneeuwruimen. Dan komt het hele stadje nog beter tot zijn recht, tenzij er natuurlijk een paar meter sneeuw ligt. Hoewel, dat is dan vast ook weer heel mooi.

Heel veel gebouwen hier, zoals deze kerk, stammen uit de 17e eeuw, toen Marblehead een belangrijke haven was.

Een van de eerste bomen in herfsttooi. Het is bijna een reden om langer hier te blijven. De herfstkleuren in deze omgeving zijn zo spectaculair.

Het is bijna Halloween.

Dit is een echt mooi stadje met hoogteverschillen en kromme straatjes, heel gezellig.

Vroeg opstaan heeft veel voordelen. Zo’n zonsopgang bij Smutty Nose Island is er een van.

De sekte/klooster maar nu met het mooie ochtendlicht.

Deze vuurtoren staat op een ander eilandje dan het huis van de vuurtorenwachter. Als het regent of stormt was dat kennelijk toch wat bruut om van het een naar het ander te gaan. Er is dan ook een overdekte gang die huis en vuurtoren verbindt.

Het is heerlijk weer en we zitten weer te genieten.

2 vuurtorens, allebei op hun eigen eilandje.

Wij krijgen er geen genoeg van al die vuurtorens. De woonhuizen erbij zijn behoorlijk prettig. Toch zijn de meesten nu geautomatiseerd.

In de verte doemt de skyline van Boston op.

We naderen de baai van Marblehead, de thuishaven van de Boston Yacht Club. Vandaag gaan nog veel mensen een klein stukje zeilen. Het is hier echt een zeilersgemeenschap. Je ziet veel minder motorboten dan verder naar het zuiden.

Langs de kant van de baai in Marblehead staan grote huizen. Marblehead is het Laren van Boston.

Er liggen hier een paar duizend moorings, waar nu nog veel schepen aan liggen. Aan het einde van de week zal het al veel leger zijn. De wachtlijst voor een mooring is erg lang. Het kan tot 15 jaar duren voor je een plekje krijgt.

Ziet er gezellig uit. Gaan we ook nog verkennen, maar vanavond zijn we uitgenodigd in de Boston Yacht Club, door mensen wiens J42 we ooit hadden willen kopen. Dat ging toen niet door en daarom hebben we onze X 412 gekocht. Met die mensen zijn we echter in contact gebleven.

We liggen aan een mooring van een vriendje uit Nederland, die hier al heel lang woont.

Deze bijzonder geconstrueerde vuurtoren bewaakt de ingang van de haven van Marblehead.

Corinthian Yacht Club. Daar komen we niet. Dat is de concurrent.

De foto’s, die bij Pim’s verhaal horen zijn per ongeluk eronder terecht gekomen, dus je moet even terug scrollen om die te zien.

We varen weer vroeg weg; de zon doet verwoede pogingen om door te komen. Maine blijft verrassen met allerlei prachtige luchten en vergezichten.

Twee vuurtorens in één shot; oud en nieuw. Ook de nieuwe is nu geautomatiseerd.

The Indian summer gaat hier al een klein beetje beginnen. Als de vergezichten hier nu al spectaculair zijn, dan is dat eigenlijk nog kinderspel vergeleken bij wat de natuur hier in de komende weken te bieden heeft. Werkelijk met pijn in het hart moeten we besluiten, dat we daar niet op kunnen wachten. Indian Summer is onvergetelijk mooi, maar het wordt te koud en het weer te instabiel.

De collectie vuurtorens wordt rap groter. Er zijn er genoeg hier en dan hebben we er nog een paar overgeslagen, omdat ze echt niet mooi waren.

Het wordt uiteindelijk heerlijk weer en zelfs soort van warm. Dat komt ook, omdat we dat beetje wind wat er is op de motor, doodvaren. We bakken lekker in de zon.

We komen aan bij ons doel voor vandaag na 7 uur varen. “Isles of shoal” zijn kleine privé eilandjes, waarvan sommigen door een dijkje van rotsen aan elkaar verbonden zijn. Zo vormen ze een hoefijzervorm waar je lekker rustig kunt liggen. Dat doen boten hier al sinds 1614. Op het ‘Star Island’ staan heel wat gebouwen. Vroeger was het een hotel, waar mensen vanuit Portsmouth ( Hier aan de overkant op het vasteland) kwamen voor weekenden en vakanties. Een beetje van het soort zoals we dat kennen uit de film ‘Dirty Dancing’. Veel meer dan dirty dancing is hier ook niet te beleven. Het hotel heeft het in deze tijden dan ook niet overleefd. Nu is het gebouw in gebruik door een religieuze gemeenschap met veel regels waar je aan moet voldoen als je ze wilt bezoeken. We laten het er bij . Ons Klontje ligt nog opgevouwen op het voordek, dus we kunnen toch niet weg.

Deze meeuw heeft Hanneke’s hart gestolen. Zijn (of haar) blik zegt: ‘Als ik nou heel lief kijk, dan krijg ik vast nog een stukje brood’. Pim wordt naar beneden gestuurd om brood te halen, dat Hanneke daarna grootmoedig aan de meeuw voert.

Vannacht hebben we onder 2 dekbedden geslapen. Het heeft gevroren. Zonder verwarming moet je hier niet langer blijven. Echt tijd om naar warmere streken te vertrekken. We ruimen nog wat op en maken nog wat schoon. De meeuwenschijt is verwijderd en de talloze veertjes zitten in de vuilnisbak. De Jonbuoy ( safety-equipment) is weer voor een jaar gecertificeerd. De buitenboordmotor heeft een beurt gekregen. Kortom we kunnen weg!

We vertrekken uit Rockland langs de breakwater vuurtoren.

Sommige Windjammers vertrekken rond deze tijd naar het Caribisch gebied, anderen gaan nu de wal op. Wij zullen ze niet veel meer zien, maar we hebben er van genoten.

Owl’s head vuurtoren.

Dit zal voorlopig wel de laatste zijn die we zien.

Typisch Maine.

Zonsopgang nabij Portland.

Witte vuurtoren met bijgebouwen.

Er wordt hard gewerkt hier.

Aan de rechterkant zie je een stellage, waarmee ze hun boot te water laten.

Zo, we hebben er weer een paar voor de collectie.

Pim zit onderweg hard aan het manuscript van zijn boek ‘de Macht van Tien’ te werken. Het zijn de laatste puntjes op de i. Maandag as. gaat het naar de uitgever en komt hopelijk nog dit jaar uit.

Achterop zit je in de wind en is het flink koud, maar Hanneke zweert dat ze onder deze verpakking een smile van oor tot oor heeft.

Heerlijke zeildag!

Netjes op een rijtje met eidereenden op de voorgrond.

Mooie rotsformaties.

Aankomst in het mooie Diamond Cove, waar de stoelen uitnodigend klaar staan.

De ‘Island Romance’ vaart ieder uur langs om mensen naar hun eilandjes te vervoeren.

We zijn weer onderweg. Dinsdag morgen hebben we nog een paar klusjes afgewikkeld, maar toen wilden we toch echt weer weg. We kozen voor Tennant Harbour, een bestemming die maar een paar uur varen is, voor het geval er toch nog iets niet zou kloppen, maar dat bleek (afkloppen) niet het geval te zijn. Er was geen spat wind, dus gingen we op de motor. Het is hier weer uitermate mooi en inmiddels ook extreem rustig. Het seizoen is duidelijk afgelopen. Dat is logisch, want het is verdomd koud. Na de eerste nacht, toen we nog bij Journey’s End Marina lagen, stonden de bloemen op de ruiten. Nelly Rose had ooit een kachel, maar die is op weg naar de Canarisch Eilanden al gesneuveld (koolaanslag) en we hebben toen besloten om hem niet te vervangen. Meer ruimte in de bakskist en bovendien zouden we gaan varen in warme streken.
Zoals gezegd, het is hier heel erg rustig. Alle moorings in Tennant waren dan ook leeg. Het is ook vroeg donker en geholpen door onze jet lag konden we dan ook vroeg op kooi, zodat we de wekker de volgende morgen op 6 uur konden zetten. We stonden net op tijd op om te genieten van een ongelooflijk mooie zonsopgang. De foto’s komen zo gauw we weer internet hebben. Er zijn nog meer mooie foto’s, zoals van Hanneke, warm ingepakt in haar oliegoed. Je ziet niet eens haar ogen, omdat die bedekt zijn door de zonnebril, maar ze had gegarandeerd een glimlach van oor tot oor op haar gezicht. Zo lekker hebben we vandaag gezeild. We voeren naar het westen, met een noordenwind. vna rond de 12 knoop. Gelukkig niet meer, want die wind was koud! Vandaar die ingepakte Hanneke. Naarmate we verder vorderden kwamen we ook minder en minder grote velden boeien voor de kreeftenfuiken tegen. Die fuiken zijn een aspect van Maine dat we niet zullen missen.
De vangst met die fuiken wel. Onze laatste avond in Rockland zijn we nog even naar ons favoriete kreeftencafé gegaan voor een twin lobster dinner. Ook daar kon je merken, dat het kouder is geworden. Een aantal kreeftenvissers is er inmiddels mee gestopt of vist minder lang vanwege het daglicht en de koude. Betaalden we een maand geleden nog minder dan $20,- voor een paar lobsters, nu was het $25. De mensen van het café zeiden, dat het in december en januari wel eens $30 zou kunnen worden. We moeten er niet aan denken.
Onze prachtige zeildag bracht ons vandaag tot Diamond Cove. We hadden die plek gemarkeerd op aanraden van iemand. Helaas hebben we er geen idée meer van wie dat was, anders zouden we hem of haar even een bedankje hebben gestuurd. Wat een mooi plekje. En dat recht voor de deur bij Portland.
Morgen varen we naar een paar eilandjes voor de kust bij Plymouth. Hopelijk hebben we dan internet, zodat we wat foto’s kunnen laten zien. Tot dan.

Uitzicht vanaf ons appartement in Breda. We hebben genoten van ons verblijf in het vaderland. We hebben veel mensen wel en ook veel mensen niet gezien. We zijn zelfs nog een paar dagen er tussenuit geweest naar Frankrijk, in de buurt van Le Touquet. De dokters-en tandartsafspraken zijn allemaal goed verlopen en nu zijn we weer terug bij Nelly Rose in Rockland, Maine.

Het was even merkwaardig om Nelly Rose te zien na haar metamorfose. Het onderwaterschip was altijd licht, maar die blauw/witte kleur is niet meer verkrijgbaar in Micron 66.

De propeller is behandeld met propspeed. Het voelt raar en sticky aan, maar dat is kennelijk bedoeling. Propspeed is een productbuit Nieuw Zeeland, dat aangroei van de schroef moet voorkomen. Als dat zo is, dan geeft dat heel veel voordelen. We houden het in de gaten.

We inspecteren het onderwaterschip voordat ze weer te water gaat.

Raar, als je huis daar in de banden hangt.

Blij dat ze weer natte voeten heeft. Pim vaart haar met iemand van de werf naar de steiger. We zijn níet echt erg enthousiast over het werk van de werf. Vrijwel alle klusjes verdienen maar net een voldoende. Onze ervaringen met X-Yachts en Ship Shape in Muiderzand hebben ons kennelijk verwend.

En nu naar de winkel om alles in te slaan voor de komende tijd.

Pim spuit alle viezigheden van het dek af en vult de watertank en Hanneke ruimt de boodschappen op.
We zijn blij dat we weer aan boord wonen, maar zullen iedereen wel missen. Hopelijk krijgen we van iedereen updates via de Mail/Facebook/Skype/Facetime, zodat we toch een beetje op de hoogte blijven. Leve het Internet.
We gaan nog niet weg. De hydraulische achterstagspanner is tijdens het verblijf op de wal naar de vaantjes gegaan en het werk aan de elektriek is niet goed gedaan. Morgen om 7 uur staat de verantwoordelijke man weer voor ons klaar. We hopen donderdag te kunnen varen.

Lieve mensen, we zijn wegens dentale zorg een weekje vertraagd en vliegen pas op 23 sept. weer terug naar Rockland.
Ondertussen hebben we in Nederland een heerlijke tijd met veel ontmoetingen en gezelligheid. We kunnen nu ook de verjaardag van onze oudste kleinzoon Mees (7) meevieren en hebben de jongste kleinzoon Michiel (1) zijn eerste onafhankelijke pasjes zien maken! Pieter (5) fietst inmiddels op zijn eigen fiets naar school, dus er zijn nogal wat ontwikkelingen geweest!

Er is een klein meningsverschil bij uw bloggers. We zouden op blogvakantie gaan, maar we hebben het nog even zo leuk, dat we dat toch nog even moeten schrijven.

We zijn nog in Rockland, waar we Nelly Rose van binnen en buiten een grote schoonmaakbeurt geven, met steun van de werf. De schade aan de kiel na onze dreun op Swan’s Island valt gelukkig erg mee en wordt door de werf opgeknapt. Onder de vloer is het schoon dus die ging er vandaag weer in. Daardoor hebben we de ruimte om alles leeg te halen, schoon te maken en weer in te ruimen.

‘s Avonds eten we nog gauw een keer kreeft. Dat zal straks in Nederland niet meer gebeuren.

Deze mooie oude foto van een Rocklandse zesmaster hangt in het eetcafeetje.

Dit zijn kleintjes en volgens Pim onder de maat, maar wel lekker.

Kreeften Klauwen Kunst.

Nog meer Kreeften Klauwen Kunst

IJsje toe. Dat is nog moeilijk kiezen met al die vreemde namen.

Kunst gemaakt met schelpen in een van de talrijke gallerietjes hier, die de groenteman en bakkers winkels hebben overgenomen nadat die waren verdreven door de grote supermarkten. Dat heeft het aanzien van dit soort stadjes heel ingrijpend veranderd.

Er is vanavond (maandag) Bluesnight in deze bar.

Anthony Gomes (Dat spreken ze hier uit als Kooms, met een zacht K, zeg maar Guooms) treedt op met een superdrummer en basgitarist. Hij speelt de sterren van de hemel en is helemaal bezeten van zijn muziek. Een nummer van Jimi Hendrix speelt hij, als rechtshandige, op een linkshandige Fender Stratocaster, zoals de linkshandige Hendrix het op een ‘normale’ gitaar speelde. Hij vertelt Pim een heel verhaal daarover. Het heeft echt zin om het zo te doen. De knoppen zitten dan anders onder je handen en als je dan langs de fader gaat met je handen is de actie volgens hem logischer. Onder zijn voeten heeft hij een orgie van voetpedalen, waar hij echt van alles mee kan.

Er is hier iedere maandag bluesnight. Dat is natuurlijk normaal een avond waarop er weinig gebeurd en daarom kan een man als Anthony hier voor een man of honderd vaste fans komen spelen. Hij komt graag vanwege het enthousiaste publiek en die maken dat helemaal waar. Het is een allegaartje, maar met gemiddeld een hoge leeftijd. Deze overgrootmoeder heeft de avond van haar leven. Er loopt ook een Schot rond met een kilt aan.

We hebben een briljante avond en iedereen gaat uit zijn dak bij dit schitterende optreden!

Je kunt met de Windjammers cruises boeken van 3 tot 5 dagen, aanbevelingswaardig!

Vanavond gaan we nog naar een concert van John Hyatt, die hier in The Strand komt spelen, maar morgen nemen we echt afscheid van lobsterland!

Het blog www.nellyrose.nl gaat bijna een maand met vakantie. Het eerste deel van onze reis zit er op. Vandaag precies een jaar geleden voeren we de Veerhaven in Rotterdam uit. We wilden naar Maine en daar zijn we aangekomen. De reis was de moeite waard en de bestemming ook. Wat kun je nog meer wensen. Nelly Rose heeft het voortreffelijk gedaan. We hebben nauwelijks technische problemen gehad. De anti fouling was wel een beetje aan zijn laatste eindje. We hadden maar twee lagen anti fouling aangebracht en we merkten na de lange stop in St. Maarten, dat de boot begon aan te groeien. Het stilliggen in het warme en alles behalve schone water in de lagoon was daar debet aan. Pim heeft toen twee keer het onderwaterschip gereinigd en in Norfolk heeft een professionele duiker dat nog een keer gedaan. Iedere keer dat je dat doet, haal je ook weer anti fouling weg en er zat nu dan ook nog maar weinig op. Als vrouw met baard zou Nelly Rose het op de kermis goed hebben gedaan. Het werd echt tijd om haar een keer op het droge te zetten. Nelly Rose heeft een rustperiode verdiend.

Pim vaart haar met iemand van de werf naar de juiste plek.

Daar gaat ze in de hangbanden.

Op de zijkant van de boot zitten kleine merktekentjes, zodat ze precies weten waar die banden bevestigd moeten worden. Je wilt niet, dat de banden de saildrive raken.

Je kunt nog net de giek zien, ze is helemaal verstopt.

2 mnd. geleden in Norfolk Virginia is ze nog helemaal schoon gemaakt. Daar is niks meer van te zien.

Na een minuut of 20 is ze al weer schoon. Er zaten geen harde schelpen en dat soort dingen op, alleen maar wier.

Ze wordt naar de plek toegereden, waar ze 4 weken zal blijven staan tot wij weer terug zijn uit Nederland.

Toch best spannend allemaal als ze met je huis gaan slepen.

Ze zetten de steunpilaren er tegenaan en een ladder, zodat we erin kunnen klimmen.

Hanneke gaat de was in de machine proppen en ziet dit merkwaardige transport langskomen.

We lopen later naar ons motel aan de rand van de stad en zien, dat er hier deco-bouw wordt gepleegd. De gevel moet net wat indrukwekkender zijn dan wat er achter schuil gaat. Helaas werkt dat niet, als het huis er naast niet wordt gebouwd.
We moeten wel in een hotel, want er gaat aan de boot gewerkt worden en de vloer moet eruit. Dan kun je niet meer goed aan boord wonen. Ook is er geen water meer en kun je niet meer naar de WC.

Rockland is een oud stadje met bakstenen huizen. Dat hebben we lang niet meer gezien.

Snelle hap in een oud café met een tinnen plafond, zoals je hier wel vaker ziet. Dat tin wordt zowel als wand versiering als aan de plafonds aangebracht.

De First National Bank. De gebouwen stammen uit het midden van de 19e eeuw.

Detail

‘s Avonds gaan we naar het oude theater. Er draait een film met een moderne versie van Shakespeare’s Much ado about nothing. We zijn helemaal aangestoken, sinds onze avond met Peter, Lucybelle, Jimmer en Alicia. Het was uitstekend gespeeld met hele goede acteurs, maar toch moeilijk te verstaan dat oude engels. Jammer dat er geen Engelse ondertitels waren. Pim is het verhaal nu aan het lezen op de E-reader, waar we voor $4 de complete werken van Shakespeare op hebben kunnen downloaden. De reis mag nog véél langer duren, maar nu gaat het blog met vakantie.
We vliegen woensdag naar Nederland en zijn op 15 september weer terug bij de boot. Tegen die tijd kunt u een volgende aflevering van onze avonturen verwachten. Tot dan!!!