We hebben het de afgelopen dagen erg druk gehad. Dat is natuurlijk een beetje een relatief begrip, maar laten we zeggen dat we het druk hebben gehad. Zaterdag zijn we met een van de havenmeesters van Annapolis boodschappen gaan doen. We hadden Stanley in juni, toen we hier voor het eerst zijn geweest, al ontmoet. Hij was toen in zijn functie als havenmeester en we raakten toen meteen aan de praat. Hij was toen herstellende van een zware hartaanval en was aan het wachten op zijn oproep voor een open-hart operatie. Die heeft hij in augustus ondergaan en hij is langzaam bezig op te krabbelen. Hij vond het leuk, dat we contact met hem zochten en we maakten een afspraak om weer te gaan winkelen. We gebruiken dan zijn klantenkaart en krijgen daardoor korting. Hij krijgt bovendien korting op zijn volgende tankbeurt bij de supermarkt. Dankzij onze volgeladen boodschappenkar krijgt hij de volgende keer dat hij gaat tanken $0,35 korting per gallon. Hij had nog een paar van dit soort uitjes in het verschiet en zijn volgende tank zou verdomd goedkoop worden.

Het was gezellig met Stanley. Hij woont alleen op zijn boot de Corsaire, waar hij vroeger veel mee gecruised heeft. Hij kent de oostkust goed en zijn tips zijn dan ook nuttig en leuk om te horen. We reden ook nog langs de liquor store – in veel Amerikaanse staten mag er geen alcohol verkocht worden in de supermarkt – en West Marine en een tuincentrum. In het tuincentrum kocht ik een nieuw spuitpistool voor op de slang van de dekwaspomp. Daar gaat zout water doorheen en hoewel die dingen vrijwel helemaal van plastic zijn, zitten er toch net een of twee ijzeren piefjes in, die daar helemaal niet tegen kunnen. We hadden gelukkig een reserve aan boord toen de eerste het begaf en nu hebben we weer een nieuwe reserve.

Inmiddels was het lunchtijd geworden en Stanley stelde voor om naar ‘Naval Bagel’ te gaan. Wij weten niets van bagels, en kennelijk is dat de beste bagel in de staat. Daar in de buurt gekomen veerde Stanley ineens op en vroeg of we van ‘Knockwurst with Kartoffelsalad’ houden. Er was geen twijfel over mogelijk, dat hij enthousiast was over dat idee. Ik zei dat ik dat een heerlijk gerecht vond en hij vertelde over ‘Regina’. Een Duitse vrouw, Regina, die na de oorlog met een GI mee terug was gekomen uit Duitsland en daar een ‘diner’ wilde beginnen. Ze kreeg – als vrouw – van de bank geen lening (zie All in the Family ‘Edith versus the Bank’ http://www.youtube.com/watch?v=_F3Ic1-Lvhc voor het tijdsbeeld) en begon op heel kleine schaal Duitse gerechten te verkopen. Ze bouwde zonder enige hulp van de bank een bloeiende tent op, die vandaag door haar kinderen wordt gerund en onder de naam Regina loopt als een trein (geen Fyra).

Stanley en ik namen een ‘Bockwurst mit Kartoffelsalat”, terwijl Hanneke zich volstrekt te buiten ging aan een gigantische portie ‘French Toast’ (wentelteefjes). We ondervroegen Stanley vooral over de Intra Coastal Waterway. We willen daar op zijn minst een stuk van varen, maar de verhalen erover zijn zo dramatisch, dat we er meer tegen opzien dan een Atlantische oversteek. Stanley stelde ons gerust en we kregen er weer meer vertrouwen in.

’s Middags hadden we een grote teleurstelling. We wilden in de Naval Academy naar het museum, waar een grote tentoonstelling was over de ‘naval battles of the 1812 war’, de tweede oorlog van de Amerikanen tegen de Britten en hun kolonies om de onafhankelijkheid veilig te stellen. Helaas, ‘due to the sequester’ was het museum gesloten. Daar hadden we goed de pest in. We hadden het toch in juni moeten doen toen we er ook alle kans toe hadden.

Zondag zijn we weer naar de beurs gegaan. Dit keer voor een lezing over de ICW, de Intra Coastal Waterway. Die heeft duidelijk twee stukken. Het eerste stuk tot Beaufort gaat eigenlijk over meren en heeft nauwelijks (dat is het spannende woord) restricties voor onze diepgang van een kleine 2 meter. Het tweede deel heeft behoorlijk forse tijverschillen tot meer dan twee meter en de daarbij behorende harde stroom. De lezing bevestigde de indianenverhalen die de Amerikanen ophangen over de ICW. In het eerste deel zijn vooral de sluizen heel erg eng. Nou zijn we in Nederland iets meer gewend aan sluizen, maar als je met een hele vloot boten naar binnen vaart die het niet gewend is en die het eng vindt, dan wordt het dat ook weer.

Toch was het verhaal nuttig voor ons en we hebben besloten om in ieder geval tot Beaufort over de ICW te gaan. Daarna zien we dan wel weer. Over dat tweede stuk was ook Stanley iets voorzichtiger, hoewel hij er ook enthousiast over was. We zien wel wat we doen na Beaufort. We hebben de keuze om de kust langs te varen of binnendoor te gaan. We willen in ieder geval naar Charleston, want dat schijnt echt leuk te zijn. Die beslissing betekende wel dat we meteen op de beurs zaken moesten doen. We hebben een pilot en een kaart nodig en vooral ook een verzekering voor de sleepdienst van TowBoat US. We worden lid van Boat US en krijgen daarmee een geweldige korting op de verzekering voor de sleepdienst. TowBoat US heeft op een heleboel plaatsen, zowel langs de kust als in de ICW, bootjes liggen om je los te trekken als het toch fout is gegaan. Het schijnt onlosmakelijk met het bevaren van de ICW te zijn verbonden en ook de inlets en de kustwateren van South Carolina en Georgia hebben veel ondieptes en wandelende zandbanken. Ik hoop, dat we over een paar maanden zeggen, dat het echt zonde van ons geld is geweest.

We kopen ook nog een ClampTite van AKcooltools (www.akcooltools.com). De foto’s verduidelijken wat dit wonderbaarlijke apparaatje mogelijk maakt. Om een ons bekende Nederlander te citeren: “Hoe hebben we ooit zonder gekund.”

’s Avonds hadden we een afscheidsdiner met onze Duitse vrienden. Zij blijven om verschillende redenen nog langer hier hangen en Wolfgang en Ute gingen weer terug naar hun boot op de Bahama’s. Wij zijn nu op weg naar St. Michaels aan de oostkant van de Chesapeake Bay. Dat schijnt heel leuk te zijn. De zon schijnt eindelijk weer, dus de camera wordt binnenkort ook weer in gebruik genomen.

Wat een regen hier. Het duurde echt even voor Pim Klontje droog had. Dat moet, anders krijgt Hanneke natte billen.

We kregen bezoek van de havenmeester. Vandaag had men ineens bedacht, dat we in de vaargeul zouden liggen. We discussiëren in Amerika niet met de autoriteiten. Dat vinden ze niet prettig. Bovendien had de man een vrije mooring. Aangezien we de hele dag op de kant zijn, vonden we dat een schone zaak. De achterbuurman lag echt in de vaargeul. Ook hij moest verkassen op last van de havenmeester.

We zijn nog op dinghysafari onder de brug door geweest en dan zie je dit aan een steiger achter een huis liggen.

Lekker rustig idee.

Het is snertweer en alleen de echte fanaten zijn gekomen. Dat zijn er nog genoeg. Je moet er niet aan denken, dat het een mooie zonnige dag zou zijn. Dan wordt het erger dan de Bijenkorf voor de feestdagen. Schuifelen over steigers in de hoop dat je er niet afvalt. Er liggen veel van de Usual Suspects zoals Jeanneau, Beneteau, Bavaria, Hanse en ook Amerikaanse ‘volume boatbuilders’ maar ook heel mooi spul wat we in Nederland of Dusseldorf niet zo vaak te zien krijgen. Wij kijken eigenlijk vooral bij de kleine accessoire standjes. Vooral de kaarten van de Intra Coastal Waterway en de kustwateren van hier naar Florida. We neigen er steeds meer toe dat te doen. De Amerikanen zeggen dat het echt een leuke ervaring is.
We wilden naar een lezing over de ICW, maar die was uitverkocht. We proberen nu voor zondag een plaatsje te krijgen.

Heerlijke band erbij. Dat zouden ze op de Hiswa ook best kunnen gebruiken.

Hamburgertje erbij in de absolute stortregen.

Veel Jeanneaux.
Er lag ook een X-44XP. Een prachtig schip, maar met alle liefde voor de X jachten, zou ik hier niet met een XP willen varen. Die hebben een torpedovormige bulb, die uitsteekt voor de kiel. Dat is een echte lobsterpotcatcher.

Heerlijke dag.

Mooi systeem om je zeilen netjes te bergen.

Die balletjes heten : kloten. Daar komt het woord echt vandaan.

Weer aan boord en extra donkere wolken pakken zich samen boven de tentoonstelling…..

We waren gisteren toch behoorlijk geschrokken. Het is een raar gezicht,als je terug komt bij je boot en je denkt, dat hij niet meer helemaal op dezelfde plaats ligt. Ik nam een dwarspeiling op de kant en hield het in de gaten en ik kon geen beweging vaststellen. Ik nam aan, dat ik me toch vergist had en dat de wind gewoon wat gekrompen was, waardoor het leek alsof de boot, waar we eerst naast lagen, nu voor ons lag.

Het hield me toch bezig en onze reactie was dan ook snel, toen we duidelijk begonnen te krabben. Hoe was dat in hemelsnaam mogelijk? Een paar nachten geleden schreef ik nog op het blog, hoe tevreden we zijn over ons Delta anker en de ketting.

Je moet er niet aan denken, wat er zou zijn gebeurd, als we een uur later op zoek waren gegaan naar Nelly Rose. Dan hadden we haar waarschijnlijk tegen de oever terug gevonden. Vlak naast het 5-6 meter diepe plateau, waar we voor anker lagen, lag de vaargeul, die 9-13 meter diep is. Eenmaal daar zou het anker met ketting de boot niet meer echt hebben afgeremd en meteen daarna is de wal.

Toen we eenmaal opnieuw hadden geankerd, bleef ik me natuurlijk afvragen, waarom het anker losgebroken kon zijn. Zou er iemand tegen onze ketting aangevaren kunnen zijn? Dat is niet onmogelijk, maar ook niet erg waarschijnlijk. We hadden eerder in Black Point met nog meer wind en veel meer golfslag gelegen, en toen had het anker het goed gehouden. Dat was echter op een mooie compacte zandbodem en hier is het soms modder, soms klei. Toen we aankwamen woei het ook al 20 knoop en daarom had ik al extra ketting gezet. Op 5-6 meter diep met ongeveer 40 cm tijverschil moet 35 meter ketting toch genoeg zijn. Na aankomst lag de boot echt goed op haar plaats en we zijn pas na een uur of vier van boord gegaan. In die tijd was het al harder gaan waaien. Maar er leek geen reden tot ongerustheid.

We weten niet hoe laat de wind nog verder is opgestoken, want toen zaten we beschut in de stad en meestentijds zelfs binnen. Het anker was kennelijk pas kort voor onze terugkomst begonnen te krabben, want zover van de oorspronkelijke plaats lagen we niet. Goede raad was duur. Hoe konden we herhaling voorkomen. Uiteindelijk besloot ik om 10 meter meer ankerketting te zetten. Je kunt dat ook niet onbeperkt doen in verband met alle boten om ons heen. Waarschijnlijk belangrijker was het verminderen van de windweerstand. Onze fok is strak opgerold en de hoes er omheen wordt met een rijglijn strak en klein gehouden. Dat zal het wel niet zijn geweest, maar de huik van het grootzeil zit er alles behalve strak omheen en bolt helemaal op, als de wind er onder slaat. Ik heb daar omheen een rijglijn gebonden, zodat ook dat pakketje compact bleef. Waarschijnlijk heeft dat er toe bijgedragen, dat de nacht zonder verdere drama’s is verlopen. Geschrokken waren we wel degelijk. Zeker als je aan de mogelijke gevolgen denkt.

We hebben de afgelopen tijd eigenlijk weinig gezeild. Hoe mooi Maine ook was, we hadden er vaak erg weinig wind en voeren er korte stukjes, zodat we het makkelijke alternatief kozen. De afgelopen dagen konden we ons hard weer ophalen. Ook vandaag waren de zeilcondities weer heerlijk, ook al moesten we ons er behoorlijk voor inpakken. We zijn op weg naar Annapolis naar de boatshow. Nog even onder de brug door en dan stuurboord uit ligt Annapolis. We voeren alleen achter de genua aan. Met dat ene zeil haalden we toch een gemiddelde snelheid van bijna 7 knoop!

Het is een totaal circus in Annapolis. Het is een van de populairste boten tentoonstellingen in de USA en die neemt de stad natuurlijk over, maar dit soort gezellig straatjes blijven onaangetast leuk.

De hele middenstand leeft natuurlijk optimaal naar dit evenement toe en de etalages worden extra aangekleed. Deze luxe snoepwinkel is daarmee ook meteen klaar voor het ‘trick or treat’, de grote snoepjesjacht op 30 oktober als het Halloween is.

Binnen in deze reuze lollies zitten echte appels. De buitenkant losbandig, de binnenkant gezond.

We zien het allemaal weer met nieuwe ogen.

Deze hoedenwinkel wordt druk bezocht. Ze hebben van alles voor op het hoofd en zelfs voor op de lamp..

Als we terugkomen bij het dinghy dock zien we, dat het water hoog is opgestuwd door wind en tij.
Er is vandaag heel hard gewerkt voor de opening van de tentoonstelling. We zullen morgen proberen wat foto’s te maken om een beeld te geven van de tentoonstelling en alles wat er bij komt kijken. Het zal niet een van de beste tentoonstellingen worden, want het weer is de laatste uren behoorlijk verslechterd en het wordt de komende dagen niet beter. Het is ook fors harder gaan waaien. De dinghy tocht op de terugweg na een borreltje ter gelegenheid van het weerzien met onze Duitse vrienden en de pizza op de kant was dan ook allerminst comfortabel. Op weg naar de boot had Pim bovendien de indruk dat ons anker aan het krabben was en dat we behoorlijk naar achteren waren geschoven. Er leek echter op het eerste zicht niets aan de hand, maar we zaten nauwelijks binnen, toen Pim, die toch onrustig bleef, ineens het grote jacht dat schuin achter ons lag, naast ons zag opdoemen. We kwamen meteen in actie. Hanneke startte de motor, terwijl Pim het anker binnenhaalde. de eerste poging om opnieuw te ankeren – in het stikke donker – had niet het gewenste succes. We kwamen op te diep water te liggen en niet lekker ten opzicht van ander schepen. De tweede poging lijkt beter geslaagd, maar Pim zal vannacht waarschijnlijk niet erg rustig slapen.

Het lievelingshuis van Pim was toch niet zo bescheiden als het front leek. Toen we er langs voeren op weg naar een Marina om daar water te tanken, zagen we dat achter dat front nog het nodige schuil ging. Het verscholen deel van het huis is nog minstens twee keer zo groot als het voorhuis.
We zijn in dit deel van de Chesapeake Bay overigens voor water afhankelijk van de wal, omdat de baai hier nog zoet is. Daar kan onze watermaker niet tegen. Als we eenmaal halverwege de baai zijn, wordt het water zo brak, dat we wel weer water kunnen maken. Voorlopig hebben we de watermaker geconserveerd.

Lekker zeilweer, maar de zon laat het na het prachtige weekend een beetje afweten. Vandaag werd het nog 18 graden, maar voor morgen zal de thermometer op 15 graden blijven steken. Over donderdag kunnen we beter helemaal niet praten, maar daarna gaat het langzaam weer de goede kant op. We hopen, dat daardoor de bomen sneller gaan verkleuren.

We lopen in op een Canadees, die we voorbijgaan. De kans, dat hij ons blog leest is klein, dus kunnen we hier wel zeggen, dat we hen voorbij stoven. We maakten foto’s van elkaars boten. Zij zijn waarschijnlijk ook op weg naar Annapolis, zodat we dan de plaatjes kunnen uitwisselen.

Na een uur of 5 zeilen, gijpen we het grootzeil, maar laten de genua nog over bakboord staan. Nu varen we ‘Melkmeisje’. Op zee zouden we dan de spi boom erbij zetten om de genua te stabiliseren, maar dat is niet echt de moeite voor een rak van een goed uur. Pim stuurt de boot op de hand en kan het zeil aardig vol houden. Na een uur gijpen we de fok ook en gaan we hoger aan de wind varen, zodat we ondanks de afnemende wind nog goed de vaart er in houden. We varen de Chester River op tot vlakbij Queenstown, en gaan daar in de buurt voor anker. Morgen een kleine 30 mijl met ruime wind naar Annapolis.

We liggen hier moederziel alleen en er ligt dan ook niemand onder onze zonsondergang.

Door het C&D Canal komen we in de Chesapeake Bay. We waren hier natuurlijk ook al op de heenweg, maar er is hier genoeg te zien om nog enkele weken te blijven. De baai is op zijn mooist in mei en oktober. In de tussenliggende maanden wordt het hier echt heel erg warm. De bomen beginnen bovendien hier ook al wat te verkleuren en hoewel het nooit zo spectaculair wordt als in Vermont, New Hampshire en Maine, hopen we er toch nog iets van mee te krijgen.
Bovendien willen we naar de Boatshow in Annapolis. Niet omdat we iets nodig hebben, maar omdat er veel moois te zien zal zijn.
Bij het binnen varen van de baai komen we dit weerstation tegen. Het is niet alleen een goed heenkomen voor de aalscholvers, maar het maakt het varen echt een stuk prettiger, omdat de weersvoorspellingen tegenwoordig echt heel accuraat zijn, eigenlijk zelfs van uur tot uur.

En natuurlijk weer een vuurtoren. Waarschijnlijk hadden we deze op de heenweg ook al gefotografeerd, maar we beginnen een beetje het overzicht te verliezen. De rest van de ‘lighthouses of the Chesapeake Bay’ hebben we in ieder geval wel al gezien, met uitzondering van het monument dat in St. Michaels op de kant staat. Daar gaan we na de boatshow in Annapolis naartoe.

Als we de Sassafrasrivier op varen, zien we een Nederlandse vlag. Dat hebben we niet meer gezien sinds we voor het eerst in Rockland aankwamen. We varen er een rondje omheen en maken kort kennis met Martijn, die in zijn eentje rondvaart op de ‘Princess Mia’. Hij is ook net in Maine geweest en ook op weg naar de Boatshow in Annapolis , die Woensdag begint. We kletsen even met hem en zullen straks in Annapolis een biertje met elkaar drinken.

Er zijn toch wel heel veel rijke families in de States. Ook hier staan weer overal uiterst prettige huizen met glooiende gazons langs het water.

We zijn hier echt in ‘powerboat country’ beland. Het is natuurlijk een van de laatste mooie weekeinden van het seizoen en de Sassafrass River is een heel geliefde bestemming. Er zijn meerdere van dit soort vlotten met een aantal boten gevormd. het is een uitermate gezellig spektakel. Iedereen is aan het zwemmen en maakt veel plezier. Een groot aantal blijft ook overnachten. Het weer is stabiel, dus de vlotten worden niet opgebroken. Je ziet rechts een man, die een achteranker uitbrengt om de hele zaak op zijn plaats te houden. Het hele spul licht dan aan drie ankers. Een kajuit zeiljacht dat net even voor ons aankwam had hele grote problemen om te ankeren. Ze krijgen uiteindelijk zelfs woorden met de bemanning van een motorboot, omdat ze over zijn ankerlijn heenkomen. Na drie of vier vruchteloze pogingen met twee types anker geven ze het uiteindelijk op. Wij hebben geen idee waarom ze zoveel problemen hadden. Wij lieten het anker zakken en we lagen als een huis. Lang leve onze 25 kg zware Delta met alleen maar ketting. Het andere zeiljacht had hooguit 10 meter ketting.

Dit is Pim’s lievelings huis.

Behalve slierten ganzen met hun gekwebbel komt ook deze meneer met zijn grasmaaimachine op de rug nog voorbij. Hij zwaait vriendelijk terug als de motorboot bewoners hem met een luid ‘show-off’ begroeten.

Vandaag harde windstoten gehad, die gepaard gingen met flinke regenbuien. Blij dat we hier nog rustig voor anker liggen. Later op de avond zien we in de verte toch nog een zon ondergaan.

We varen de Delaware Bay op. De opkomende zon weerkaatst in de ramen van deze vuurtoren.

Dit jacht heeft de hele nacht op een paar mijl afstand naast ons gevaren. We konden het alleen op de AIS zien. Nu draait het tegelijk met ons de Delaware op, terwijl de tanker op reis gaat om een nieuwe lading olie op te halen.

Geen idee wat ze hier precies aan het doen zijn, maar ze zijn in alle vroegte op zaterdag al bezig.

Niet alles waar je langs komt is mooi. De stoom uit de koeltoren laat zien hoeveel wind er is; geen.

Voor dit scheepje zijn de condities natuurlijk helemaal ideaal.

Net als we het Chesapeake-Delaware Canal in draaien komen deze jetski’s met een absolute bloedgang aanscheuren. De heren rijden waarschijnlijk met choppers van Harley origine over het land.

2 bruggen uit verschillende tijden achter elkaar. De nieuwe brug is nog in aanbouw.

We gaan even tanken in het jachthaventje, waar we op de heenweg vastliepen wegens te weinig water. Er is inmiddels gebaggerd en het is nu overal meer dan 3 meter diep. We kunnen zonder problemen helemaal achterin het haventje bij de dieselpomp komen.

Ook het tankje van ‘Klontje’ wordt gevuld.

De Drie Musketiers.

Cuttyhunk was dit keer totaal anders. Het seizoen is hier zo goed als voorbij en we lagen er maar met 4 boten. Je komt nog een enkele boot tegen, die op weg is naar het noorden om daar de kant op te gaan en er zijn er ook een paar, die net als wij de warmte weer opzoeken. Het weer zit niet mee en dit wordt dan ook de saaiste tocht, die we tot nu toe gemaakt hebben. Dit keer is het doel even belangrijker dan de reis. We gaan weer vroeg op pad en gaan niet aan land in Cuttyhunk.

Aan het einde van het kanaaltje stonden twee mannen te Flyfishen. We maakten een foto van de eerste, maar deze man, de tweede, riep meteen, dat we de verkeerde te pakken hadden. Hij vond zichzelf veel knapper. De eerste foto was niet echt gelukt, dus kunnen we niet zien of de man gelijk had.

De noordelijke vuurtoren van Block Island, waar we bij ons vorige bezoek nog helemaal naar toe gefietst zijn. We maken een pitstop in Block Island om de tank met diesel te vullen.

Zo groot is op zee de afstand tussen een sleepboot en zijn vracht. Vooral ‘s nachts is het oppassen geblazen. Je wilt er echt niet tussendoor varen. De sleepboot voert daarom speciale verlichting.

En alweer een vuurtoren.

Je kunt hier mooi de stroomdraad zien, waar het in tegengestelde richtingen stroomt.

Na de snelle pitstop varen we het kanaaltje bij Block Island weer uit. Hier staan een stelletje zilverreigers te vissen.

De saaie reis op de motor wordt opgefleurd door een onverwachte bezoeker. Deze lifter komt aan boord terwijl wij minstens 40 mijl van het dichtstbijzijnde land verwijderd zijn. Hij is kennelijk vermoeid, maar heeft een merkwaardige manier van uitrusten. Hij fladdert voortdurend overal naartoe.

Eerst nog onder de buiskap, maar al snel voelt ie zich behoorlijk thuis en vliegt naar binnen, waar hij op de computer van Pim een piepklein drolletje achterlaat.

Hij gaat gewoon op het fototoestel zitten om naar buiten te kijken.

Op tafel.

Hanneke probeert op alle mogelijke manieren het beestje water en brood te voeren. Ze zet zelfs de wasbak in de badkamer vol. Hij drinkt er geen druppel uit , maar is ijdel genoeg om zichzelf gade te slaan in de spiegel.

Het brood vindt ie niks wert en uiteindelijk besluit hij zijn reis weer te vervolgen. Hij gaat er helaas in oostelijke richting vandoor. Dat is richting Ierland. We denken niet, dat dit verhaal voor onze lifter een happy ending kan hebben. Het hield ons in ieder geval leuk bezig.

Onze reis komt prachtig uit met de stroming. We gaan niet naar binnen bij Cape May, want op het moment dat we daar om half vijf ‘s morgens aankomen, begint de stroming net de Delaware in te lopen. Daar maken we dankbaar gebruik van. We komen zelfs op het goede moment aan bij het C&D Canal, zodat we meteen doorvaren naar Chesapeake Bay. De vertraging die we op hadden gelopen, omdat we door de kaakchirurg pas een week later dan gepland konden vertrekken, is weer ingelopen.

Het is bizar zo veel verschil als 7 mijl kan betekenen voor het klimaat. We hadden besloten om tot aan Cap Cod niet ‘s nachts door te varen, omdat het nog te koud was. Zo hadden we ook besloten, dat we nu zo snel mogelijk naar Chesapeake terug willen. Natuurlijk missen we daardoor mooie stukjes van New England zoals Cape Cod, Martha’s Vineyard en Nantucket. Stuk voor stuk toeristische trekpleisters en dat is natuurlijk niet voor niets. We zouden al die plekjes echter toch maar half kunnen doen, want meer dan één of een enkele keer twee nachten zou er toch niet meer inzitten. Daarom hebben we ook Boston rechts laten liggen en gaan we niet nog een keer langs New York. Dan maar in één keer door naar Chesapeake.
Het verschil tussen de noordkant en de zuidkant van Cape Cod wordt verklaard door de watertemperatuur, het gevolg van allerlei golfstromen. Dat zal ongetwijfeld ook te maken hebben met het woelig gedrag van het water in het Cape Cod Canal, waar getij èn temperatuurverschillen op elkaar stoten. De wind speelde daarbij eergisteren nauwelijks een rol van betekenis. Die kan het geheel nog een keer extra interessant maken. We besloten na het kanaal te overnachten in Cuttyhunk, een van onze favoriete plekjes op onze toch door New England. Daar hebben we het weer nog weer een keer degelijk bestudeerd. Een groot hoge druk gebied spreid zich uit van Cape Cod tot zuidelijk van Chesapeake, en dat blijft de komende dagen liggen. Onze koers ligt ongeveer over de 1018 mB isobar en de kern van 1020 mB ligt een paar honderd mijl naar het oosten. Er zijn dus nauwelijks drukverschillen. Dat beetje wat er is zorgt voor een paar knoop wind recht op onze neus. Het hoog gaat de komende dagen nog fors toenemen en dan worden de drukverschillen over een korte afstand snel groter. Het gaat maandag echt hard waaien en dan zou het hoog aan de wind worden. Van het ene extreem in het andere. We besluiten dan ook om van Cuttyhunk in een keer op de motor naar Cape May te varen. Met een beetje mazzel komen we daar bij laag water aan en kunnen we meteen met de stroom mee naar het C&D Canal. Niet ideaal, maar het leven blijft ook op het water bestaan uit compromissen. Ok, tussen goed en super, maar het blijven compromissen.
Op Cuttyhunk is met enige moeite misschien wel aan diesel in jerrycans te komen, maar het is eenvoudiger om door te motoren naar Block Island, nog zo’n favoriete bestemming, om de tank daar op te toppen. Na een pitstop van precies 15 minuten varen we weer naar buiten en zetten koers op 245 graden, rechtstreeks naar de Delaware/Cape May; een afstand van ruim 200 mijl. De Atlantische Oceaan licht erbij als een spiegel. In de loop van de avond trekt de wind nog even een beetje aan tot 7 knoop, maar daar hebben we ook niets aan. Even later is het weer 4 knoop en minder.
Ik schrijf dit rondom het middaguur op vrijdag en we zijn New York inmiddels voorbij. De wereld is weer helemaal van ons. In de nacht kwamen we af en toe nog wat vissermannen tegen, maar nu is het water weer helemaal leeg. Leeg, op een kleine mus na, die ver van land helemaal uit de koers geraakt is en waar Hanneke inmiddels een persoonlijk project van gemaakt heeft. Er wordt een vorstelijke maaltijd van water en brood klaargezet in de hoop, dat het beestje zich thuis zal voelen en op krachten kan komen, zodat zij/hij (Vermoedelijk volgens vele vrouwen een hij. Wie gaat er nou zo ver van huis en raakt dan de weg kwijt?) als we eenmaal weer land in zicht hebben, de reis weer kan voortzetten. Terwijl ik dit schrijf vliegt de mus de cabine in en zoekt eten op de tafel. Die is natuurlijk schoon en er liggen dan ook geen voedselresten. Ook de slaaphut biedt geen soelaas en het vogeltje vliegt weer naar buiten. Wordt vervolgd.

We vertrekken uiteindelijk pas om 13.30 uit de baai van Marblehead. De laatste hand aan het boek gaat voor en er gaat toch meer tijd in zitten dan gedacht.
We doen toch nog een poging om al die duizenden kleine kwalletjes te laten zien. Een briljante foto is het niet, maar als je heel goed kijkt zie je de bijna geheel doorschijnende beestjes.

Deze tanker ligt bij de scheepvaartroute naar Boston. We hebben besloten om niet naar Boston te varen. We worden ongeduldig en willen naar het zuiden af te zakken. Een enkele nacht daar liggen heeft geen zin dus zoeken we een andere plaats op die we nog bij daglicht kunnen bereiken. Dat wordt Scituate (S’ituit); een oud Indiaanse naam die koude bron betekent.

De zon staat al laag als we deze vuurtoren vlak voor Scituate passeren.

We varen na 3 uur het kanaaltje van Scituate binnen en pikken in de haven een mooring op.

Scituate moge koude bron betekenen, het water is hier alles behalve schoon. Zo smerig hebben we het al heel lang niet meer gezien.

In dit stadje zijn de huizen simpel grijs geverfd en het doet een beetje saai aan, hoewel er in de pilot een enthousiast verhaal over wordt verteld. We gaan het niet ontdekken. We eten en gaan vroeg op kooi, want we willen morgen bij het krieken van de dag op weg.

De dag kriekt prachtig.

Het heeft echt voordelen om vroeg op te staan. Niet in het minst, omdat we vroeg bij het Cape Cod Canal moeten zijn. Daar moet je echt met de stroom mee doorheen, anders duurt het uren en kan het zelfs gevaarlijk zijn, door het onstuimige water.

Er varen nog wel een paar lobsterboats rond, maar het aantal vissersboeitjes is goddank vele malen minder geworden.

Ondanks alle zeilen die het schip voert, komt het maar traag vooruit. Het ziet er ook uit alsof de man aan boord woont, dus hij is in ieder geval op tijd thuis.

Om 11.00uur varen we het kanaal binnen. Eigenlijk hadden ze hier sluizen moeten installeren, want door de heftige stroom zwieber je al snel alle kanten op. Het was zo echter al duur genoeg en het was pas na vele pogingen, dat het kanaal in 1916 eindelijk werd geopend, toen nog als tol kanaal.

Als je de stroom te pakken hebt, dan schiet het lekker op. We hebben het goed uitgerekend en zijn op tijd vertrokken om met maximale stroom door het kanaal te varen.

Links de snelheid door het water en rechts de optelsom van de bootsnelheid en de stroom, de snelheid over de grond. Het water stroomt dus met 4,5 knoop.

Als we het kanaal door zijn, komt deze visserman aanvaren, die net bezig is de bomen omhoog te draaien.

Hier ligt de Kennedy. Kennedy komt uit deze streek en bracht veel tijd door op Cape Cod. Pim is net een speciale uitgave van the Atlantic over Kennedy aan het lezen. Dit blad is uitgebracht, omdat het volgende maand 50 jaar geleden is, dat Kennedy werd vermoord. Iedereen van onze generatie weet nog, waar hij of zij was, toen dat bekend werd. Het blad geeft een evenwichtige kijk op de man.

Iets te ver weg eigenlijk, maar toch mooi.

We zijn op weg naar Cutty Hunk en hebben 20 knoop wind recht op de neus helaas. Het is hier niet zo diep en er staan van die korte ‘IJsselmeergolfjes’. Er komen regelmatig bakken water over. Dat is minder erg dan aan de andere kant van de Cape, waar het water 13-14 graden was. Hier is de watertemperatuur is 21,6 graden.
De weersverwachtingen voor morgen laten heel weinig wind zien. We willen eigenlijk in één ruk door naar Cape May, maar de vraag is of er voldoende wind is om te zeilen.