Verhalen

De tabaksbladeren hangen te drogen in de schuur van palmbladeren.

Rollen…

Klaar!

Smoking on the horse.

Zo trots op hun auto.

het is zaterdag en er wordt gespeeld in het stadion. Dit is dé sport van Cuba.

Ze hebben 3 helmen en één borstbeschhermer, ze ruilen voortdurend.

Fietser, handkar en paard en wagen elkaar inhalend op de smalle weg.

Sulky’s zie je ook vaak.

In het weekend doen ze de was.

Verhuizen.

Kunst te koop.

Toch een hoedje gekocht.

Kerkje van Vinãles.

Na een half uur, stond hij daar nog te wachten….

Gezellig, al die veranda’s.

Ché duikt op de gekste plekken op.

We zijn hier maar 1 nacht helaas, dat is veel te kort om alles te zien.

Vrolijk gekleurde huizen met veranda in de stad met goeddeels onverharde wegen.

We gaan al vroeg te paard, als de flarden mist nog rond de Mojote’s ( soort platte bergen) hangen en de toeristen nog op een oor liggen.

Onderweg naar de tabaksplantage kun je ook nog een drankje krijgen.

Boer met koe.

Schuur van palmbladeren, waar de wind doorheen kan, zodat de tabaksbladeren goed kunnen drogen.

Onderweg komen we deze koe met pasgeboren kalf tegen. Kan niet ouder dan een week zijn.

Het is windstil en heel rustig.

De varkens lopen hier vrij rond te scharrelen.

Er staat een dode boom vol met roofvogels.

We krijgen tabaksles van Leonardo, die we gisteren in de salsa-tent al tegenkwamen.

Onkruid er tussenuit halen.

Ze zitten op een eenvoudige manier met wat touw vastgebonden.

Dit is maniok.

Het is een prachtige omgeving met die typische platte bergen.

Onze paarden rusten even uit.

Leonardo heeft ook een winkel, maar voor ons kapt hij het bovenstuk van een kokosnoot eraf en stopt er een rietje in, zalig.

Het Cubaanse Capitool.

De boom der vrijheid.

Leuk met al die mooie auto’s eronder.

De schoenmaker.

Het busstation. 3 en een half uur naar Vinãles in de provincie Pinar del Rio; ten westen van Havanna.

Na een kwartier in die bus kregen we een aanrijding. Er was een electriciteitskabel over de weg gevallen en de auto voor ons stopte, maar onze chauffeur zat met zijn collega te kletsen en had het te laat door.

Zonde, gaat de man een maandsalaris kosten om dit te repareren.

Na een uur komt er politie en veel overleg.

Ondertussen komt er van alles langs.

Bussen zijn er hier in alle soorten en maten. Ook nederlandse bussen, waar dan Craïlo nog op het bordje staat.

Midden op de grote weg draaien is niet ongewoon.

We krijgen na 2 uur een verse bus en gelukkig ook een sanitaire stop op een mooi plekje.

Als we eindelijk pas in het donker aankomen, staat er een menigte mensen zich te verdringen bij de uitgang. Ze willen allemaal dat we bij hen komen logeren in hun Casa Particulares. ( soort B & B) wij hadden echter al besproken en worden opgewacht met een naambordje met erop: Pim y Johanna.

Sommigen worden met de geitenkar opgehaald, maar wij lopen 2 straten verder met onze gastheer.

Roberto komt tot halverwege Pim, maar zijn bijnaam is : El Macho.

We gaan de stad in voor een kleine rondwandeling, om daarna naar het busstation te gaan.

We drinken een kopje heerlijke cubaanse koffie bij de Bodeguita waar Ernest Hemingway ook geregeld neerstreek. Iedereen krast zijn naam in de wanden.

Er komen toeristen binnen, die om 11.00 uur al aan de Mojito’s gaan. Aan de klaarstaande glazen te zien, verwachten ze nog meer van dat soort klanten.

Leuke hoek.

Zomaar op straat, een pindaverkoopster. In een A 4 tje gerold zitten de lekkere nootjes. Ze kosten bijna niks..

Hier binnen wordt gebouwd en opgeknapt.

De puppy is pas 4 weken oud.

We zijn op weg naar Central Havanna om vandaar met een gedeelde taxi naar de bus te gaan, die ons naar Vinãles zal brengen.

Er staan buiten lange rijen om de bank in te mogen. De rij voor de ATM is gelukkig wat kleiner.

Dit is nog een projekt.

Het Capitool van Cuba.

Het nationale theater.

Ze verkoopt iets Dutch, maar we hebben het niet geprobeerd.

Paard en wagen is een heel gewoon iets in de stad, hoewel je hier ook veel bussen ziet.

Voor 2 Cuc (dollar) mag je erin gaan zitten en een foto nemen. Een echte toeristtrap.

Je kunt ze natuurlijk ook huren voor een dagje met chauffeur..

Er is een probleem en hij moet even op zijn kant gezet.

Prachtig, die pauwen op die stille plekjes.

Even uitrusten van het spelen in de band.

We hoorden eerst het geschreeuw en zagen daarna pas, toen we de binnenplaats opliepen, dat het papegaaien waren.

Mooie entreé.

Dit is een Japans restaurant met binnentuin.

Levend beeld, ze zijn verkleedt als Taíno indianen, die hier waarschijnlijk de eerste bewoners waren. Totaal uitgeroeid later door de Cariebs.

Nog zo’n levend beeld, hij kon leuk jongleren.

Er is een klein beetje hoogteverschil in de stad.

Mercedes.

Indiaan als boegbeeld.

Iets met jerrycans en vullen, doodeng.

De brievenbus.

In dit gebouw stond op 11 jan. nog een kerstboom te schitteren.

Schooluitje.

Er loopt een pauw langs, op zijn gemakje kuierend door de binnenplaats.

mensen strijken over de sik van dit beeld. Het is gemaakt ter ere van een man, die hier in de buurt woonde en altijd iedereen probeerde te helpen en in ruil daarvoor te eten kreeg, getuige zijn lepel en vork die de zelf meenam.

Ook in de st.Franciscokerk staat nog een kerstboom. De kerk is heel eenvoudig zonder opsmuk met een mooie sfeer.

Een stukje van de ondergrondse watertoevoer uit lang vervlogen tijden. Er liep een netwerk van 1200 km lengte dat water uit de dichtsbijzijnde rivier naar de stad bracht.

Hanging garden.

Het kleine parfummuseum, waar ook een winkel bijzit met erg weinig keuze.

Mooi plafond.

Onze gids, Rubens koopt een gekarimelliseerde appel gevuld met kokos, een lokale lekkernij. Het was niet te eten zo zoet Hij viel al na 2 min. uit elkaar over mijn t-shirt.

Ze zijn hier apetrots op die mooie ramen.

De restauratie van dit gebouw is helaas gestaakt wegens gebrek aan fondsen.

Moderne kunst tussen de oude architectuur geeft een mooi contrast.

We strijken even neer voor een drankje op het terras van de bierbrouwerij.

Het vijfde van de mooie pleinen in Havanna.

Overal die gietijzeren hekjes in allerlei vormen.

In Havanna gebruiken ze echte kannonnen als amsterdammertjes.

Dit is een restaurant met het thema: De letteren.

Erstaan oude drukpersen als decoratie tussen de tafels.

Weer zo’n serene binnenplaats.

Binnenplaats vol groen.

2e Hands boekenmarkt, maar allemaal over Castro of Ché of Karl Marx enz…

De klokken zijn gescheurd en staan te wachten op een werkzamer leven.

Je kunt overal goed zien dat er vroeger betere tijden waren voor sommigen. Nu is het een museum geworden.

De pauw ligt lekker in het zonnetje te slapen op een binnenplaats.

Standbeeld van Christoher Columbus, die hier natuurlijk ook als eerste plek aan deze kant van de oceaan is aangekomen.( zoals zovele eilanden in de Carieb beweren.)

Dit is echt het oudste fort aan deze kant van de plas, gebouwd door de spanjaarden.

Het beeld bovenop de toren staat als miniatuur afgebeeld op de flessen rum van Havanna Club rum.

Het doet nu dienst als keramiekmuseum.

In de slotgracht ligt kunst: keramieken schalen van deksels van schildpadden.

Het boekenmarktpleintje naast het oude fort met een relaxte sfeer.

In het midden is het lekker groen.

het christusbeeld staat ver weg aan de overkant van de baai.

De ingang naar de baai is dermate smal dat het lijkt of het schip wielen heeft en over land komt.

Deze dames zijn verkleed als oude creoolse vrouwen en proberen hier een centje extra mee te verdienen.

Op deze plaats is is de eerste mis gehouden aan deze kant van de wereld.

het is natuurlijk een spaans gebouw en om er toch een Caribisch tintje aan te geven zijn er ananassen op de pilaren gezet.

dit is een heel duur hotel, hotel Isabella.

Je waant je hier al de hele tijd in een werkend automuseum, maar ze hebben nog oudere verzameld in dit museum.

Geen haast hier.

Hier wonen veel mensen.

Maar hier is de binnenplaats een leuk restaurant geworden met hangende planten.

28 januari 21:46

Arrival in Isla de la Juventud

We couldn’t leave Maria la Gorda at 8 o’clock on Saturday morning as we had
to clear out with the Guarda, who agreed to help us at 8 o’clock. When
Hanneke and Steve arrived there exactly at the agreed time, the man
obviously was still asleep in his little cabin that doubled as his office.
We managed eventually to hoist the anchor at nine o’clock, resigned to a day
of motoring as there was only a very fluky 4 knots of wind at most. We set
out without having a clear idea where we would be going. We would have loved
to go to the Laguna de Cortes on the west side of the Golfo de Batabano, but
had to decide to skip that as we most likely would not be able to get in.
That basically made us decide not to sail through the Golfo de Batabano on
our way to Isla de la Juventud, but to stay on the south side of the Cayos
de San Felipe. The weather forecast indicated light winds from the north
east and the weather appeared to be stable; making this a viable option. The
south side of the keys is completely open to the south on what is basically
the Caribbean Sea and can get very unpleasant if the seas would come from
that direction. Virtually all the passages in between this particular string
of islands that connect the Golfo with the open sea are shallow and we
wouldn’t be able to run for cover on the north side. All this was not
expected so we felt happy to commit to this route. It would not be possible
to reach the islands by day light and we therefore had to find an
intermediate stop. Calder’s guide suggested that in this type of conditions
La Furnia, just to the west of Cabo Frances, should be a decent anchorage,
although he hadn’t been there himself.
We headed there and found it to be a pleasant stop under these conditions,
but really only when the winds are east to north east and the seas are calm.
The holding depends on the ability or the luck of being able to place your
anchor in one of the thin sandy patches, as otherwise it will land on rock
or grass. Emma Louise’s Rocna anchor dug in nicely, whereas our heavy Delta
refused to do so. With enough chain it held us in place for the night
nonetheless.
La Furnia must be a good fishing ground. Steve caught a large fish on his
way there and cut it in half. We sailed by Emma Louise with the boat hook
extended and he kindly hung our half on it in a plastic bag. It tasted
really very nice, but before preparing it we watched with total amazement
and admiration the fishing antics of the locals. One guy, seated on what
looked like a large tractor tyre, paddled himself around whilst fishing with
nothing more than a line and a hook, straight from his hand. Another guy did
the same, but seated on a large lump of Styrofoam. two other guys actually
had the luxury of a small rowing boat. The pictures to support this story
will be placed at some time in the future.
The Sunday brought yet again a day’s motoring, but with the prospect of a
great day’s sailing towards the following day. We motored to Cayo Real, the
first island of the Cayos de San Felipe, where we arrived early and where we
enjoyed the afternoon reading and swimming until a guy in a row boat came
telling us, that we were in the middle of the main shipping lane past the
island (Not. We were anchored against two barely submerged bits of reef) and
he told us to anchor further in shore. You don’t argue with authority here,
especially if your language skills are not up to it, so we obliged.
The following morning dawned indeed with all the great promise of a splendid
day. The wind was around 10 knots for most of the day and we steered 35 – 40
degrees of the apparent wind. Nelly Rose loves those conditions and easily
gave us 7,5 knots allowing us to leave Emma Louise for dust. They have a lot
more storage space and creature comforts, but days like today confirm to us
that we made the right choice when we chose our type of boat. We arrived in
the Marina Siguanea three hours before Emma Louise, who did have to tack to
make it here. It’s not a race, mind you; it really isn’t. It’s just the
effortless passage making that Nelly Rose gives us. We love it and we don’t
really miss the creature comforts all that much.
Marina Siguena unfortunately isn’t what we hoped it would be. We knew, that
it would be highly unlikely that we could make it into the marina, that has
shoaled at the bar to probably 1.50 meters. We would need at least 2,1
meters. The disappointment is much more that we are not allowed to leave
here and anchor a mile further north where there is a resort hotel for
divers. We can only bring the dinghy ashore in the marina. Nowhere else. The
Guarda is hanging on to our Despacho as long as we are in his area. We can’t
find out if he is just being difficult or under strict orders from the
military that seem to have a large presence in the area.
The man was trying to be helpful and he brought in a friend to translate,
expecting or fearing our lack of fluency in Spanish. We don’t quite know
what the friend did, apart from repeating, by and large in Spanish, what the
guy from the Guarda said. He did however speak slower, using less and
sometime different and simpler words, so that we ended up understanding each
other more or less, but not managing to convince the authorities that we had
other plans. We wanted to follow Nigel Calder’s suggestion to rent a car in
the resort and discover the island from there. Unfortunately that wasn’t
possible. The resort said that the car rental is in Nueva Gerona, so that’s
where we will head tomorrow. Calder writes, that we are not always allowed
in there. We’re ready to be surprised.

Aankomst in Isla de la Juventud

We konden zaterdagmorgen niet al om 8 uur weg, omdat we niet voor acht uur
konden uitklaren. Toen Hanneke en Steve stipt om 8 uur bij het kantoor, dat
ook dienst deed als de slaapkamer, aankwamen, lag de beambte nog in bed en
moesten ze even wachten. We gingen uiteindelijk om 9 uur anker op voor een
dagje varen op de motor, want de wind was variabel en nooit meer dan een
knoop of vier. We vertrokken zonder een duidelijk idee over onze bestemming
die dag. We zouden heel graag naar de Laguna de Cortés aan de westkant van
de Golfo de Batabano zijn gegaan, maar we durfden dat niet aan, omdat we
waarschijnlijk te diep steken om de laguna in te komen. Als een gevolg van
dat besluit, besloten we meteen om niet door de Golfo de Batabano te varen
op weg naar Isla de la Juventud, maar om zuidelijk van de Cayos de San
Felipe te blijven. Het weerbericht voorzag in stabiel licht weer voor de
komende dagen met wind uit het noord oosten, waardoor dit een haalbare optie
was. De zuidkust van de keys is volledig onbeschermd naar het zuiden,naar de
Caribische Zee en kan heel onplezierig worden, als wind en golven van die
kant komen. Vrijwel alle passages die tussen deze rij eilanden liggen en die
de Golfo met de open zee verbinden zijn verzilt en hebben daardoor
onvoldoende diepgang om bij opkomend slecht weer naar de bescherming van de
noordkant te komen. Dat werd allemaal niet verwacht en we aarzelden dan ook
niet om voor deze route te kiezen. Het zou echter niet mogelijk zijn om de
eilanden bij daglicht te bereiken en we moesten dan ook een tussenstop
maken. Daar komt eigenlijk maar één plaats voor in aanmerking en dat is La
Furnía, net ten westen van de Cabo Francés. Volgens Calder zou dit een
redelijke ankerplaats zijn bij de juiste condities en dat bleek te kloppen.
Het kan echt alleen als de wind uit noord oost tot oost komt en de zee kalm
is. De bodem is niet ideaal om te ankeren en veel hangt af van je
vaardigheid of je mazzel om het anker op een van de kleine zandplekken te
laten zakken. Daarnaast is rots of gras. Het Rocna anker van Emma Louise
groef zich keurig in een klein zandplaatje, terwijl onze zware Delta er
bovenop bleef liggen (het laagje zand is heel dun). Het maakte niet veel
verschil, want we zetten gewoon een heleboel ketting en bleven daarmee de
hele nacht keurig op onze plaats liggen.
La Furnía moet een heel goed plekje zijn om te vissen. Steve ving een forse
vis op weg daar naartoe en sneed die doormidden. Wij voeren langs de Emma
Louise met een uitgestoken bootshaak, waar Steve onze portie in een plastic
zak aan hing. Het was een heerlijk visje, maar voordat we er aan toe kwamen
om het te bereiden, keken wij vol verwondering en met bewondering naar de
capriolen van de vissende lokale bevolking. Eén man zat in een grote tractor
band en peddelde zichzelf met zijn voeten voorwaarts, terwijl hij met enkel
een lijn en een haak vanuit de vrije hand aan het vissen was. Een andere man
deed hetzelfde, gezeten op een groot blok piepschuim. Twee andere mannen
genoten van de luxe van een heuse roeiboot. De foto’s bij dit verhaal zullen
te zijner tijd zeker verschijnen.
Zondag werd weer een dagje motoren, maar dit keer met de volgende dag als
ideale zeildag in het vooruitzicht. We motorden naar Cayo Real, het eerste
eiland van de Cayos de San Felipe, waar we vroeg aankwamen en genoten van
een heerlijke rustige middag met een boek en wat zwemmen, totdat een of
andere man ons kwam vertellen, dat we moesten gaan verliggen, omdat we
midden
in de vaargeul langs het eiland zouden liggen. (Nonsens, we lagen naast twee
bijna eilandjes van nauwelijks onder water liggende stukken rif.) We moesten
dichter bij de kust gaan liggen. Je gaat hier niet in discussie met de
autoriteiten, zeker niet als je taalvaardigheden daar onvoldoende voor zijn,
en we voldeden aan ‘s mans wensen.
De volgende ochtend bracht inderdaad de verwachte prachtige dag. De wind was
gedurende vrijwel de gehele dag ongeveer tien knoop en we stuurden 35-40
graden van de schijnbare wind. Nelly Rose geniet van dat soort condities en
sneed met zeven en een halve knoop door het vlakke water, zodat we Emma
Louise snel op de horizon achter ons zagen verdwijnen. Zij hebben veel meer
opslagruimte en luxe aan boord, maar het zijn dagen zoals deze, die ons keer
op keer weer bevestigen dat wij – voor ons – de juiste keuze hebben gemaakt,
toen wij voor ons type schip kozen. We kwamen drie uur voor Emma Louise aan,
ook omdat zij nog een slag hadden moeten maken om hier te kunnen komen. Het
is echt geen wedstrijd; echt niet. Het is gewoon genieten van de moeiteloze
manier waarop wij met de Nelly Rose dit soort dagen varen. Wij houden
daarvan en missen de extra luxe niet.
Marina Siguena is helaas niet wat we ervan verwacht hadden. We wisten dat
het onwaarschijnlijk was, dat we de marina in zouden kunnen varen, omdat de
drempel voor de ingang tot 1.50 meter verzilt is. Wij zouden minstens 2.10
meter nodig hebben. Wat we niet wisten, is dat we alleen hier in de marina
met de dinghy aan land mogen en niet bij het hotel twee kilometer verderop.
De Guarda houdt onze despacho vast, totdat we zijn gebied weer verlaten. We
komen er niet achter of de man gewoon moeilijk doet of handelt volgens
strikte orders van de militairen, die hier een oefenterrein hebben.
De man probeerde ook behulpzaam te zijn en had een vriend meegenomen om te
vertalen, vanuit de verwachting of de angst, dat wij geen Spaans zouden
spreken. We weten nog steeds niet wat het werkelijke nut van de
desbetreffende vriend was, want eigenlijk deed hij niet veel meer dan het
herhalen van hetgeen de Guarda zei, vrijwel uitsluitend in het Spaans. Hij
sprak wel langzamer en gebruikte daarbij minder en soms misschien
eenvoudiger woorden, zodat we elkaar allemaal wel min of meer begrepen, maar
we slaagden er via hem in ieder geval ook niet in om de autoriteit er van te
overtuigen, dat we eigenlijk hele andere plannen hadden. We wilden eigenlijk
Calders suggestie volgen en een auto huren in het resort om daarmee het
eiland te gaan bezichtigen. Ook dat bleek niet mogelijk. We belden het
resort, en hoorden dat we alleen in Nueva Gerona een auto kunnen huren. Daar
gaan we morgen dan maar naartoe. Calder schrijft, dat we daar niet altijd
binnengelaten zullen worden. We laten ons graag verrassen.

25 januari 2014 16:59

Our most western position thus far.

We left Marina Hemingway a week ago, maybe at the time still with mixed
feelings whether it was the right thing to do. You’re rarely ready
discovering a spot, certainly something as rich as La Havana. Hanneke and I
would normally hoist our sails and sail the 300 miles to our first
destination, the Golfo de Batabano, with probably two nights at sea. On the
day of our arrival we would be knackered, but we would be where we wanted to
be. This trip showed us clearly that what you normally do is not necessarily
the best. Being a creature of habit may take away a lot of the fun on offer.
Sheryl and Steve don’t like to do short overnights, because they don’t like
the day that they spend recovering. We agreed to follow their lead and as a
consequence we have been making the journey in daily instalments of about 40
miles, stopping along the way in beautiful quiet and secluded spots. The day
sailing was really nice and very relaxed each and every day, although you
have to be careful with your navigation in and out of the reef as well as
when sailing behind the reef. Some nights we stayed on board of our own
boat, and some nights we joined each other for dinner. Last night we
celebrated having reached the south shore in Maria La Gorda, where we
arrived from Los Morros.
In Los Morros Hanneke and I actually went alongside the dock there. In
contrast to what was written in the ‘A Cruising Guide to Cuba (Agirre and
Virgintino; 2013)’ there is plenty of water, at least on the west side of
the dock, to come alongside. We had 3.5 meters under the boat and more than
enough room to come around, so that we could moor with the bow into the
wind and the waves. That is the good news, but the bad news is, that the
position is untenable in anything but the mildest seas. The dock is pointing
directly to the north and offers no protection from any weather influences.
There are huge black fenders mounted alongside, so any fishing trawler or
similar might be OK in some of the conditions, but not our precious Nelly
Rose. We spoke to the Guarda, who was not interested in our paperwork after
we told them of our plans, and then hastily retreated to a nice anchorage in
3 meters of water south of the Ensenada Bolondron, there is not enough water
inside, that gave us plenty of protection against the northern winds that
were expected and would only be bad for anything from west to north-west.
For really bad weather there would be a natural canal, the Canal de Barcos,
that is very well protected with 3 – 6 meters of water and is supposedly a
bit of a hurricane hole. We didn’t have to go there as we spent a very nice
night with up to 20 knots of wind coming from the north, that didn’t bother
us at all.
From here on, I will refer to the guide mentioned above as the Cuba Guide
and to Calder’s book as such. The impression now is , that the Cuba Guide is
a hastily written superficial book, that is to be taken with a large pinch
of salt, whereas Calder’s guide, although out-dated, is well researched and
has excellent charts and navigational information. In a country that is
changing continuously, you’ll have to find your own way to a large extent
and no pilot can ever be as accurate as the ones we have been used to
sailing the south coast of England for instance.
Rounding the Cabo de San Antonio with its Roncali lighthouse was
unspectacular from a sailing perspective in a north east wind of about 15
knots. We lazily sailed behind our genoa, making enough speed. It was
spectacular for us, as the position of 85 degrees and 57,500 minutes West
was our most western position of this trip and will be for this year. Wonder
what next year will bring?
The wind being as it was we went to windward around the Punta Perpetua and
pointed just about high enough to follow the coast on our way to Punta del
Holandes. We sailed past that nicely named headland for about an hour and
then tacked onto starboard tack into the Bahia de Corrientes for about an
hour and then tacked again in the direction of Maria la Gorda. It was a rare
occasion that we sailed directly to windward and had to do some tacking. It
will however be an integral part of our journey east along Cuba’s south
coast. Cuba clockwise or anticlockwise it is one of those choices, that once
made, you have to live with. Thus far we like the life as we contemplated at
length in the beach bar accompanied by a live band that played the right
music for the tourists in this resort that is specialised in diving. I was
enjoying the music a wee bit too much in the rickety plastic chairs on the
terrace and crashed through one. I obviously wasn’t the first to whom this
had happened as the waitress immediately replaced the destructes example by
two chairs stacked in order to reinforce the construction. An also somewhat
heavyset gentleman sitting at a table next to us immediately saw the wisdom
of that construction and doubled up on his seating arrangement as well.
We will never know what we have possibly missed in our final destination if
we would have sailed there directly, but we have no reason to regret that;
none at all.

Onze meest westelijke positie tot nu toe.

Een week geleden verlieten we Marina Hemingway met misschien op dat moment
toch nog wel gemengde gevoelens of dat al het goede moment was. Je bent
zelden klaar met het ontdekken van een plaats, zeker niet als dat zo rijk en
divers is als La Havana. Hanneke en ik zouden normaal gesproken onze zeilen
hijsen en de 300 mijl naar onze eerste echte bestemming, de Golfo de
Batabano, in één keer zeilen met vermoedelijk twee nachten op zee. Op onze
dag van aankomst zouden we dan hartstikke moe zijn, maar we zouden zijn waar
we wilden zijn. Deze trip heeft ons duidelijk laten zien, dat wat je normaal
doet niet altijd het beste hoeft te zijn. Als je een gewoontedier bent kan
je dat een hoop leuke ervaringen kosten. Sheryl en Steve houden niet van het
‘s nachts doorzeilen voor korte reizen, omdat ze niet houden van de dag die
ze nodig hebben om daar van te herstellen. We besloten hun voorbeeld te
volgen en maakten de trip in etappes van ongeveer 40 mijl. Onderweg ankerden
we in prachtige verlaten, rustige beschermde baaitjes. De dagelijkse
zeiltrips waren heerlijk en erg ontspannend, hoewel je wel zorgvuldig en
geconcentreerd moet navigeren, als je het rif in of uit vaart en tijdens het
zeilen tussen het rif en het land. Sommige avonden bleven we aan boord van
ons eigen schip, andere nachten dineerden we bij elkaar. Afgelopen avond
vierden we het bereiken van de zuidkust in Maria La Gorda, waar we aankwamen
vanuit Los Morros.
In Los Morros legden Hanneke en ik de Nelly Rose eerst aan de kade, die daar
de zee in steekt. In tegenstelling tot wat er staat in de ‘A Cruising Guide
to Cuba (Agirre and Virgintino; 2013)’ is het, in ieder geval aan de
westzijde van de steiger diep genoeg om aan te leggen. Het is er 3,5 meter
diep en we hadden genoeg ruimte om rond te maken, zodat we konden aanleggen
met de boeg naar de wind en de golven. Dat is het goede nieuws, maar het
slechte nieuws is, dat het een onmogelijke aanlegplaats is in vrijwel alle
condities. De steiger wijst precies naar het noorden en biedt geen enkele
bescherming tegen de invloeden van het weer. Er zijn grote zwarte
stootwillen gemonteerd, zodat een vis trawler er in redelijke condities nog
goed kan liggen, maar niet onze dierbare Nelly Rose. We spraken er kort met
de Guarda, die geen enkele interesse had in ons papierwerk, nadat we hen onze
reisplannen hadden verteld en vertrokken snel naar een mooie ankerplaats in
3 meter water, ten zuiden van de Enseñada de Bolondron (erbinnen is niet
genoeg water) waar we perfect beschermd lagen tegen de voorspelde
noordenwind. Alleen met harde wind uit west tot noordwest zou het hier
onprettig kunnen worden. Bij echt slecht weer is er aan de andere kant van
de Enseñada de Bolondron een natuurlijk kanaal, het Canal de Barcos, dat
hele goede bescherming biedt in 3 – 6 meter water en dat kennelijk zelfs als
hurricane hole zou kunnen fungeren. Wij hoefden daar niet naar toe en
brachten een rustige nacht door met 20 knoop wind uit het noorden.
Vanaf nu zal ik aan bovengenoemde gids refereren als de ‘Cuba Guide’ en aan
‘Calder’s boek’ onder die naam. De indruk is nu, dat de Cuba Guide een
haastig geschreven oppervlakkig boek is, dat met grote korrels zout genomen
moet worden. Calder’s boek daarentegen, hoewel deels verouderd, is het
resultaat van zorgvuldige research en biedt excellente kaarten en nautische
informatie. In een land dat voortdurend veranderd, zul je toch grotendeels je
eigen weg moeten vinden en geen enkele gids of pilot kan hier zo accuraat
zijn als de gidsen waar we aan gewend zijn, zoals bijvoorbeeld over de
zuidkust van Engeland.
Het ronden van Cabo San Antonio met de Roncali vuurtoren was zeil technisch
heel plezierig en niet spectaculair met een noord oosten wind van 15 knoop.
We zeilden lekker lui achter onze genua aan. Dat ging snel genoeg. Het was
voor onszelf wel spectaculair, want we bereikten hier een positie met 85
graden 57.500 minuten West. Dat is de meest westelijke positie tot nu toe op
deze reis en zal dat ook dit jaar blijven. Wat zal het volgende jaar ons
brengen?
De wind was gunstig en we konden voorbij Punta Perpetua net hoog genoeg
oploeven om de kust te volgen tot Punta del Holandes. We zeilden een uur
voorbij dat punt met die welluidende naam en gingen toen overstag. We
zeilden over bakboord een uur de Bahía de Corrientes in en gingen toen weer
overstag in de richting van Maria la Gorda. Het gebeurt maar zelden dat we
moeten kruisen en dat we dus overstag gaan. Dat zal echter een vast
bestanddeel zijn van onze reis oostwaarts langs de zuidkust van Cuba. Cuba
met de klok mee of tegen de klok in; het is een van die keuzes waar je,
eenmaal gemaakt, mee moet leven. Tot nu toe vinden we dit een goed leven,
zoals we uitgebreid evalueerden gezeten op een terras van het strand café,
begeleid door een orkestje, dat de juiste muziek speelde voor de toeristen
in dit resort, dat is gespecialiseerd in duiken. Ik genoot een beetje teveel
van de muziek, en zakte door een van de krakkemikkige plastic stoelen.Ik was
duidelijk niet de eerste die dit lot beschoren was, want de serveerster kwam
ogenblikkelijk met vervanging voor het vernietigde exemplaar aan, dit keer
twee van de zelfde stoelen, maar dan gestapeld, een veel steviger
constructie. Een eveneens wat zwaar uitgevallen mijnheer aan de tafel naast
ons zag meteen het voordeel van deze constructie en verdubbelde zijn zetel
ook meteen.
We zullen nooit weten, wat we mogelijk hebben gemist op onze uiteindelijke
bestemming, nu we er niet direct naar toe gevaren zijn, maar we hebben geen
enkele reden om daar spijt van te hebben; helemaal niet.

22 januari 2014 19:20

Lobster

We covered a nice distance over the last days in the direction of Morros,
where we will have to report to the Guarda Frontera again. That reporting is
not going to be as easy as it seems. The Guarda call Morros a Marina, but
that is probably not an entirely adequate description. The Guarda
understandably does not really have any usable concept of a sailboat and its
performance and limitations. We don’t know what we will find when we get to
Morros, but our most recent information tells us about one dock with about
1.60 meter of water alongside. That would be out of the question for us and
for the Emma Louise. The writers of ‘A Cruising Guide to Cuba (Agirre and
Virgintino; 2013)’, actually had to anchor off the dock in water that is
completely open to the Northers, the main disturbance to be expected here
when a cold front, a Frente Frio, comes through. As one was expected for
today, we decided on a lay day.
We left early yesterday from Punta Alonso de Rojas, where we had arrived the
previous day from Cayo Levisa, and motor sailed part of the way in very
light airs. Eventually we had to give up the sailing-bit altogether as the
winds became too light and variable and motored to the Ensenada San
Francisco on the south side of Cayo Zapato. The bay wraps well around us so
that we are well sheltered from the coming Frente Frio that starts with wind
coming from the northwest and then veers north before continuing to its
customary easterly direction where it should be again tomorrow.
We were going to enjoy our lay day and were not a little surprised when we
were woken up by loud shouting shortly after eight. My first thought was
Guarda Frontera, so I jumped out off bed and rushed on deck where I was
greeted by the low toothed smiles of a couple of fishermen who had rowed up
to Nelly Rose from their fishing vessel standing by at a distance. They
proposed the – apparently customary – exchange of beer for lobster. There
was a bit of confusion, because I really didn’t one of those rather large
beasts, fearing they wouldn’t fit our largest pan, but eventually we decided
to risk it and settled for five beers for their smallest lobster, still
huge. From what I eventually understood, that would have bought us two
lobsters, but I settled for one. A great starter for tonight, when we will
have Steve and Sheryl over for dinner.

Kreeft

We hebben de afgelopen dagen goede voortgang gemaakt in de richting van
Morros, waar we ons weer bij de Guarda Frontera moeten melden. Dat melden
wordt niet zo makkelijk als het leek. De Guarda noemt Morros een marina,
maar dat is waarschijnlijk een wat optimistische benaming. De Guarda heeft
begrijpelijkerwijze niet echt een duidelijk idee van wat een zeilboot is en
kan, als het gaat om snelheid en diepgang. We weten nog niet wat we in Morros
uiteindelijk zullen aantreffen, maar de meest recente informatie heeft het
over een steiger met ongeveer 1.60 meter water ernaast. Dat is noch voor ons
noch voor de Emma Louise diep genoeg. De schrijvers van ‘A Cruising Guide to
Cuba (Agirre and Virgintino; 2013)’ moesten ankeren in water dat geen enkele
bescherming biedt tegen de noordenwind, de standaard wind die je hier kunt
verwachten bij een passage van een koufront, een Frente Frio. Aangezien we
zo’n koufront verwachtten besloten we voor vandaag tot een rustdag.
We waren gisteren vroeg vertrokken uit Punta Alonso de Rojas, waar we de dag
ervoor waren aangekomen vanuit Cayo Levisa. We motor zeilden het eerste stuk
buiten het rif, maar borgen uiteindelijk het zeil weg, toen de wind het echt
af liet weten en dat beetje wat er was uit alle hoeken begon te komen.
Zodoende gingen we op de motor weer achter het rif en voeren we naar de
Enseñada San Francisco aan de zuidkant van Cayo Zapato. De baai beschermt
ons vrijwel rondom, zodat we goed beschut liggen voor de Frente Frio die
begint met wind uit het noord westen, daarna ruimt naar het noorden om
uiteindelijk door te draaien naar het oosten en weer tot rust te komen. Daar
zal de wind, als het goed is, morgen weer zijn.
We gingen dus gewoon genieten van een luie rustdag en waren behoorlijk
verbaasd, toen we door luid geschreeuw kort na acht gewekt werden. De eerste
gedachte die door mijn hoofd ging was ‘Guarda Frontera’, dus ik sprong uit
mijn bed en haastte mij aan dek, waar ik begroet werd door het tandenarme
grijnzen van een paar vissers, die naar de Nelly Rose waren geroeid vanaf hun
visserschip, dat vlakbij lag te wachten. Zij wilden met ons de gebruikelijke
transactie ‘bier voor kreeft’ doen. Er was wat verwarring, want ik wilde
eigenlijk geen enkele van de gigantische kreeften hebben, omdat ik bang was,
dat ze niet in onze behoorlijk forse grootste pan zouden passen, maar
uiteindelijk besloten we dat toch maar te riskeren en kwamen overeen, dat we
vijf biertjes zouden geven voor hun kleinste kreeft, nog steeds een joekel.
Uiteindelijk bleek, dat ik toch twee kreeften had gekocht, maar ik heb de
tweede maar niet afgenomen. Het is een perfect voorafje voor vanavond als we
Steve en Sheryl te eten hebben.