De hele nacht was de stilte voor de storm. Het water van de baai lag erbij als een spiegel. Op de kaart staat aangegeven dat de bodem “mud” is. Dat bleek overduidelijk toen we het anker ophaalden; wat een meur. Het is voor het eerst, dat we de dekwaspomp voor het doel gebruiken waarvoor we hem hebben geïnstalleerd op aanraden van Rob Schuttrups. We hebben hem vaak gebruikt om te douchen of om het dek af te spoelen, maar dit keer waren we er echt blij mee.

Terwijl Pim het anker ophaalt, spoelt hij meteen de modder eraf met de zoutwaterpomp, zodat de ankerkluis schoon blijft.
We hebben de wekker op 7 uur gezet. Een tropische storm is een vervelend ding, maar het grote voordeel is wel, dat zo’n storm op de voet gevolgd wordt en er voortdurend voorspellingen worden gedaan over de weg die de storm zal volgen. We weten dan ook, dat we tot aan het einde van de middag de tijd hebben om in veilige haven te komen. Als we om 8 uur wegvaren, kunnen we rond een uur of een in de haven zijn.
Het is lastig om hier nauwkeurig te berekenen hoe laat je gaat aankomen. De stroom wordt bepaald door eb en vloed, door de regenval en het water dat door de verschillende rivieren wordt aangevoerd en door de wind. Omdat de wind al dagenlang vanuit het zuid oosten komt, hebben we eigenlijk steeds stroom mee gehad en staat het water in de baai heel erg hoog.

Het regent de hele dag onafgebroken. Een voorbode van het weer wat in aantocht is. voor het eerst sinds de eerste week van de oversteek van Las Palmas naar St. Lucia hebben we ons oliegoed nodig. Het lijkt Nederland wel. Hanneke’s rode petje blijkt niet bestand tegen deze watervloed en begint hevig af te geven. Het Pauw T-shirt lijkt nu op zo’n 70’er jaren creatie, toen we onze T-shirts zelf verfden.
We varen in het begin tussen veel vissersboeitjes door, waar allemaal krabbenpotten aanhangen. Het is goed oppassen geblazen.

Pim biedt aan om boven te blijven als we eenmaal onderweg zijn. Het heeft geen zin om allebei kleddernat te worden. Dat geeft Hanneke de gelegenheid een uitstekende lunch te verzorgen. Het is koud en het lijkt haar dan ook uitermate passend om erwtensoep te maken. Daar worden we weer een beetje warm van.
Aangezien we nu weer wat meer in het noorden zijn, slapen we inmiddels ook weer onder fleece dekentjes, maar dat bevalt niet goed. Ze zijn te klein en we vervangen ze dan ook gewoon door het dekbed.

Het zicht wordt er niet beter op. We steken de Potomac over; de grote rivier waar Washington DC aan ligt. We zien wat schepen op de AIS, maar lang niet iedereen heeft dat en daarom zetten we de radar ook bij. De iPad, inmiddels ons hoofd navigatie systeem, helpt ons de ingang van de kreek te vinden. Eenmaal daar zien we de smalle vaargeul, die door boeien keurig gemarkeerd wordt.

Antares komt vlak na ons binnengelopen en we doen gezamenlijk een welverdiend aankomstbiertje onder onze zonne/ nu regentent, tot ook dat te nat wordt en we naar binnen gedreven worden door stortbuien, gepaard gaand met onweer. Andrea is nog wat onder de indruk van de eerste storm van het jaar, omdat die naar haar genoemd is. Later in de kroeg zien we de beelden van “Tracking Andrea” op het nieuws. We zijn blij, dat we goed beschut liggen, maar hopen toch, dat ze haar geplande koers, net voor de kust langs, zal blijven volgen. Het is inmiddels wel duidelijk, dat de havendagen in Norfolk dit weekend in het water zullen vallen.

We genieten van de Chesapeake Bay. We varen ieder dag een uurtje of 5 om een baaitje verderop te komen. Al die baaien zijn even mooi en heerlijk rustig. De wind is ons ook gunstig gezind, zodat we ons er echt met een Jantje van Leien vanaf maken. Vanmorgen was er ook weer ongeveer 17 knoop wind schuin van achteren. We rolden de fok uit en lieten ons lekker lui door dat zeil voortslepen.

Profi vissersboot, die de enorme hoeveelheid krabbenpotten hier ophaalt en weer laat zakken. We hebben er niet echt last van, want ze liggen in een keurig grid, met rechte lijnen, zodat we er makkelijk tussendoor kunnen varen en er toch vrij van kunnen blijven.

Antares, met aan boord Olav en Andrea, ligt naast ons voor anker in deze prachtige stille baai.
Morgen moeten we er wel vroeg vandoor, want de tropische storm Andrea komt er aan. Andrea zal daar nog het nodige over moeten horen in de komende dagen.

Na een doodstille nacht, als geweldig contrast met het stadslawaai van Norfolk, varen we gezamenlijk met de Antares verder naar het noorden. De Trinity is vanochtend vroeg al vertrokken voor een bespreking met een werf, waar ze later dit jaar aan de boot willen werken. We zullen ze morgen of overmorgen wel weer tegenkomen.
We komen langs een hoogzit te water. Er zitten nesten op van zeearenden. Halve bomen hebben ze er naar toegevlogen.

Even later zien we twee zeearenden op een markeringspaal zitten. Als we dichterbij komen, vliegt er net een weg.

Het zijn mooie vogels, die goed kunnen vliegen. Als ze naar een vis duiken zijn het net duikbommenwerpers. Ze moeten sneller en accurater zijn dan een pelikaan. Die pakt gewoon de hele omgeving van een vis in zijn bek, maar de zeearend moet precies de vis pakken. Een indrukwekkend gezicht!

Hij kijkt echt verstoord naar Pim, die deze foto maakt.

Het valt ons ineens op, dat we weer heel veel condensstrepen zien van het vliegverkeer. Het zal ongetwijfeld ook klimatologische oorzaken hebben, maar het vliegverkeer is hier natuurlijk een stuk intensiever dan boven de Caribbean.
De strepen verwaaien tot wolken en die hoge nevelbewolking hebben wij al lang niet meer gezien. We hebben ineens geen kraakheldere strak blauwe luchten meer en dat op hetzelfde moment, dat we ook het gin heldere water achter ons hebben gelaten.

Het is een kalm dagje met vrijwel geen verkeer om ons heen. De Chesapeake Bay is een soort IJsselmeer. Hij is 150 zeemijl lang en gemiddeld zo’n 10 mijl breed. De oevers zijn laag en er komen overal kreken en rivieren in de baai uit. Die hebben allemaal oude Indianen namen, zoals de Piankatank rivier, waar we voor deze nacht het anker hebben laten zakken.

We gaan voor vertrek uit Norfolk nog even naar de enorme shoppingmall, om een simcard voor onze Amerikaanse prepaid telefoon te halen. Raar om weer in de wereld van roltrappen en liften te zijn, maar een Starbucks coffee is toch wel lekker.

We moeten nogal lang wachten bij de AT&T tel.winkel, dus gaat Hanneke in een massagestoel zitten om verwend te worden en dat bevalt haar zo goed, dat ze Pim daarna ook nog overhaalt om te gaan zitten.

Maersk is overal. Every good story has a great plot and this plot has a great story. Dit kunstwerk heet “the Plot”, het plekje. Het is de verwachting, dat er uiteindelijk gebouwd zal gaan worden, maar zolang dat nog niet het geval is, is het een gezellig trefpunt voor de Norfolkers.

Hier wordt het verhaal van dit plekje verteld.

Het is echt een modern trefpunt. In plaats van schaakstukken op grote velden, worden op deze grijze muur s’avonds games geprojekteerd. Kun je bijvoorbeeld autoracen op dit gigascherm, maar alle andere Xbox varianten worden ook gespeeld.

De Caramel Fudge Cheesecake werd geserveerd door Amy.

Om 13.00 uur vertrekken we en komen we onze oude achterbuurman tegemoet, die met een lading toeristen het Marinegeweld komt bekijken.

Een oude clipper die ze in 1978 weer in de vaart hebben genomen. Er wordt serieus mee gezeild, en er is veel animo voor. Ze hebben sommige dagen wel tot drie groepen klanten.

We blijven onder de indruk van de hoeveelheid materiaal dat er ligt in deze haven.

De kranen pauzeren even.

Maar als we in de buurt van de vliegdekschepen komen, blijkt er nog maar een te liggen. Er zijn er dus ergens tussen de drie en de vijf vertrokken. Ra ra, waar zijn ze heen? Er is toch niets iets aan de hand in de wereld wat wij helemaal gemist hebben? We nemen niet aan, dat ze Erdohan nu al gaan ophalen.

Vervolgens zien we eerst in de verte nog een duikboot, die voor ons naar buiten gaat en later komen we deze Santa Maria-achtige tegen.

Het was verder redelijk rustig in de haven. Dit containerschip uit China was het enige commerciële schip dat we tegenkwamen. De marine was wel druk aan het oefenen. We werden voortdurend bedreigd met arrestatie, als we te dicht in de buurt zouden komen.

We varen de Chesapeake Bay weer in en komen onderweg heel even wat dolfijnen tegen en verderop een heleboel zeearenden. We ankeren in alle stilte op een prachtig plekje. 2 mannen (vissers) in hun Boston Whaler (een werkboot) komen een kletsje maken en beloven morgen met oesters terug te komen.

We zoeken een watersportwinkel en de plaatselijke VVV vertelt waar we moeten zijn.

Monument voor de Confederate soldiers, die hun leven hebben gegeven.

Het stikt hier van de kerken. 5 vlakbij elkaar.

De boot van Robert en Kerstin is ook aanwezig : Trinity

Norfolk gezien vanuit Portsmouth.

Dukdalven: Daar gaat aardig wat hout inzitten.

s’Avonds, als we een borrel drinken op de Trinity, komt deze bak met veel lawaai van de motoren en met bijpassend publiek om even wat te gaan drinken bij Hooters.

Hanneke bestijgt de trappen om ons te melden bij het imposante Custom’s House voor de bootpapieren. Dit blikt echter de personeelsingang te zijn.

De klanten moeten door de zij-ingang.

We hadden nogal wat zorgen over de toestand van ons onderwaterschip en waren eigenlijk van plan om Nelly Rose op de kant te zetten en er nieuwe anti fouling op te doen. Eigenlijk hadden we dat pas in augustus willen doen. Dan gaan we naar Nederland en zetten we de boot toch op de kant, maar we hadden het idee, dat het echt niet meer ging. Robert stelde voor om er eerst voor de zekerheid een duiker naar te laten kijken. Dus kwam Jake, een vriendje van de havenmeester, die gespecialiseerd is in het schoonmaken van onderwaterschepen.

Hij heeft een Hookah- slang aan zijn gewone duikfles bevestigd en kan dus zonder het gewicht van de fles en met veel meer bewegingsvrijheid de boot afkrabben.

Hij heeft een volledig gezicht masker. Dat is hier in de smerige haven een groot goed, want je krijgt geen water in je mond en je hoeft niet steeds je mondstuk tussen de kaken geklemd te houden.

Hij is al met al een dik half uur bezig voor een zeer redelijk bedrag. Hij heeft een aantal ‘barnacles’ van roer en kiel verwijderd, maar alles bij elkaar zag het er volgens hem nog goed uit. Hij dacht dat we het echt nog wel een paar maanden zouden kunnen volhouden. Daarbij helpt het, dat vanaf hier het water ook steeds kouder zal worden. We hoeven niet nog een extra keer de kant op en dat scheelt een hoop tijd, moeite en geld.

In de Caribbean deed Pim dit nog zelf. Hier is dat lastig. Nog niet vanwege de temperatuur van het water, die valt nog wel mee, maar het zicht is maar heel beperkt en dan wordt het werk voor de professional.

We zijn in Amerika en de Zeemeermin heeft dan ook een BH aan.

Het is vanavond Prom night. Er lopen overal enorm opgedirkte middelbare scholieren rond, die zich vervolgens met zoiets als deze Stretch Hummer naar het bal laten vervoeren. De bals waren in het Marriot en Sheraton en meer van dat soort gelegenheden. Waarschijnlijk was dat ook de reden, dat de stad op zaterdagavond zo goed als uitgestorven was.

Oud en jong naast elkaar.

We imiteren de prom gangers zoals die links en rechts op de foto gingen.

In Ned. rijden de pizzabezorgers op scooters. Hier hebben ze ook nog een dak boven hun hoofd. Er was zelfs een electrische.

Olav en Andrea besloten een pizza te delen en bestelden daarom dit 18″ wagenwiel. Een groot deel ging uiteindelijk mee in een doggy bag en werd de volgende dag koud voor de lunch gegeten.

Aan de overkant in Portsmouth zijn 3 marinedocks waar het weekend gewoon wordt doorgewerkt. Even verderop lag ook nog weer een vliegdekschip in een droogdok.

Dit flatgebouw van Carnival heeft hier maar een paar uur gelegen.

We liggen hier in een kleine en rustige jachthaven aan een parkje. Hanneke heeft deze foto gemaakt vanuit de stuurhut van de ferry waarmee we overstaken naar Portsmouth.

Dit is zo’n ferry. Het is een kopie van een oude riverboat.

Vriendelijke kapitein.

Het geheel is gelukkig wel totale kitsch. Het wiel is een licht aangedreven decorstuk. Eronder zitten twee normale scheepsschroeven, zodat de ferry prima kan manoeuvreren.

Dit is de oever aan de Hampton kant. Het ziet er allemaal heel vriendelijk uit.

Groen met lage gebouwen

Ook indrukwekkende gebouwen in de neo classicistische stijl, waar de States zolang zo dol op waren.

Alles wat hier de klok slaat lijkt Navy te zijn. Norfolk is een van de drie grote Navy bases van de States. Hier heeft de Atlantische vloot haar thuisbasis. Het barst hier van de vliegdekschepen, die hier zo te zien voor onderhoud liggen. We mogen natuurlijk niet precies zeggen hoeveel er liggen, maar het zijn er meer dan vier en minder dan zes.

De omvang van de vloot is indrukwekkend. We zien van allerlei soorten maritiem geweld en dit is pas de ingang van de Elisabeth rivier. De schepen liggen aan de kade of in een van de talrijke droogdokken die hier zijn.

Niet alleen de grijze kleur van de schepen herinnert ons aan het karakter van het materiaal. Het hospitaalschip onderstreept dat nog even fijntjes.

Bijna alles heeft hier met de marine te maken. Pim probeert later op Google wat informatie over de schepen te vinden en komt op de website van de US Navy terecht, waar heel veel te vinden is. Die website vraagt wel meteen of ze de lokatie van de computer in mogen inschakelen. Ze houden toch nog steeds een oogje in het zeil.

Los van de marine is Norfolk ook een hele grote container haven. aan beide zijden van de rivier staan hoeveelheden container kranen. Deze blauwe Maersk boot uit Hong Kong is maar een kleintje. Zij gaat met al haar Maersk containers bij de blauwe kranen liggen, die dan ook wel weer van Maersk zullen zijn. Wat een gigantisch bedrijf is dat toch.

In al dat maritieme geweld verdwijnt het leven aan de oever een beetje naar de achtergrond. Pas als we om de bocht heen zijn, zien we Norfolk aan de noordelijke oever liggen. Aan de andere kant ligt Portsmouth.

We zijn in de Waterside Marina aan een park in downtown Norfolk. Zodra de Customs and Boarder Protection is langs geweest mogen we aan wal.

Het doel: Norfolk, Virginia

Kort na ons vertrek, afgelopen maandag, komt deze merkwaardige contraptie op ons afvaren. Het blijkt een vissersboot te zijn, die 4 bootjes voort sleept. In die bootjes zitten mensen te vissen. We hebben nooit eerder zoiets gezien, maar het lijkt een beetje op een poging om ook het vissen met een lijn te industrialiseren.

Hier is het nog redelijk rustig, terwijl we de beschutting van de eilandjes rondom Nassau verlaten.

Het wordt steeds ruiger en schuiner. De eerste twee dagen was het redelijk sportief. De wind was meestal rond de windkracht 6 en we voeren redelijk hoog aan de wind.

We liepen als een trein!

Dag drie kon je alleen maar als een ideale zeildag kwalificeren. Het is slecht zichtbaar, maar we gingen met de golfstroom mee 11,6 knoop over de grond en 6 knoop door het water. Ruim 5 knoop stroom mee!

Deze foto is van dag vier, toen de wind wat erg licht werd. De Trinity en de Antares voeren onder ons met ons mee.

Morning has broken……(Cat Stevens)

Er worden meerdere rondjes over ons heen gevlogen. Wie zijn die drie boten daar voor de kust van Amerika?

Ochtendgloren

We varen de Chesapeake Bay binnen

De hoezen gaan er vast overheen en het gele vlaggetje wordt gehesen.

De containerschepen varen vlak langs door het diepe kanaal.

Dit is voor het eerst sinds we Nassau verlaten hebben, dat we stroom tegen hebben.

Nog 5 mijl tot de jachthaven in Norfolk. Pim is gebiologeerd door het boek ‘der Schwarm’ van Frank Schätzing. Een absolute aanrader.

We blijven grote fan van de golfstroom. Zelfs zo groot, dat we er vandaag bijna niet uit konden komen.
Vrij snel na de enthousiaste melding van gisteren liep de wind nog verder terug en waren al heel gauw alle illusies, om vanavond bij daglicht nog binnen te lopen in Norfolk, geheel vervlogen. De strategie moest meteen bijgesteld worden, zodat we niet midden in de nacht zouden aankomen. We vroegen nieuwe weerkaarten aan via de satelliet telefoon, maar het weerbericht bleek ineens minder betrouwbaar, dan het de afgelopen dagen is geweest. De wind zou naar het zuiden ruimen en daarna nog verder doordraaien naar het westen. Zowel de drukverdeling, de isobaren, als de GRIB-files kondigden dat aan. De wind zou bovendien aantrekken tot vijftien knoop. We verheugden ons al op een prachtige zeiltocht en maakten ons druk over een aankomst in het donker. Uiteindelijk draaide de wind uren later dan verwacht en van die toename kwam helemaal niets terecht. We zeilden volgens het log de afgelopen 24 uur maar 104 zeemijlen. Volgens onze koerslijn op de kaart legden we 175 zeemijlen af; 71 mijl cadeau van de golfstroom. Een steuntje in de rug van bijna 3 mijl per uur.
We waren door iedereen in alle toonaarden gewaarschuwd voor Cape Hatteras. Zelfs bij windstilte zou het daar spoken, omdat de koude Labrador golfstroom daar de warme golfstroom wegdrukt. Je wilt dan niet eigenwijs zijn en niets riskeren. We passeerden de kaap dan ook op 30 mijl afstand, conform de adviezen. Dat betekent echter ook, dat je dan nog midden in de golfstroom zit. We wilden eigenlijk meteen na de kaap naar het noorden sturen, maar de golfstroom wilde ons niet loslaten. We loefden op met de westenwind en konden naar het noorden sturen, maar onze koers bleef gewoon met de golfstroom mee naar het noordoosten! Wij zijn meteen overstag gegaan en hebben een westelijke koers (270 graden) gestuurd, die ons in werkelijkheid een koers van 20 graden opleverde. Zo waren wij toch nog vrij snel uit de golfstroom. De vrienden vonden onze actie kennelijk wat extreem en hebben wat langer over dezelfde boeg doorgevaren. Zij moesten zich uiteindelijk met behulp van de motor aan de golfstroom onttrekken. Tijdens onze ontsnappingspoging kwamen wij in het vaarwater van het 300 meter lange containerschip YM Great. We riepen de brug op en vroegen naar zijn intenties. “Are you the sailing vessel off our port bow?” vroeg de stuurman. We bevestigden dat en hij antwoorde dat we ons geen zorgen moesten maken. Hij zou achter ons langs gaan en zijn koers naar bakboord aanpassen. Vervolgens zagen we het schip overhellen terwijl het die bocht naar bakboord maakte, zodat hij ruim vrij bleef. Geweldig, dat zo’n professional kennelijk genoeg plezier heeft in onze avonturen, om ons ter wille te zijn.
Niet veel later viel de wind helemaal weg en moest bij ons de motor ook aan. Leuk voor de accu’s, maar we zeilen liever. We houden het in de gaten en varen ongeveer 4 mijl per uur, zodat we morgen ergens in de ochtend Norfolk binnen zullen varen.