Marquesiaanse meisjes doen een soort handjeklap.

Het enige kanon op dit eiland.

Mural

Hondevoeten met gelakte nagels.

Heerlijk om in stokbroodland te zijn. Ook goed voor ons Frans.

Here comes the rain, la la la la

Als we wakker worden, blijkt er een cruiseschip te zijn binnengekomen vannacht. De passagiers worden door drie reddingsboten naar de kant gebracht. Ze varen de hele dag op en neer.

Deze dames heten de cruisepassagiers welkom. Iedereen krijgt een bloem achter zijn oor.

Er staat iemand van het schip klaar aan de kant om ze op te vangen met koffie en limonade. Ze komen vanuit Singapore en doen een wereldcruise. Pim komt een stel amerikanen tegen, die hem vragen of er hier iets te zien valt. Moeilijk om je verbazing over zo’n vraag te verstoppen.

Iedere keer als er weer zo’n reddingsboot vol mensen aankomt, beginnen ze enthousiast te trommelen. Je hoort het door de hele baai.

Zijn rug is nog niet klaar, hij moet nog een paar uur op de Tattootafel.

Deze dames proberen hun waren aan de passagiers te slijten.

Deze foto’s horen bij een blog of 3 geleden.

We gaan paardrijden samen met Christine. Christine woont met haar man Frank op een mooie houten klipper, die is gebouwd in Hong Kong. Ze zijn op weg naar Hong Kong om het vijftig jarige bestaan van de werf mee te vieren. Frank is een paar weken naar Duitsland.
We worden opgehaald door Sabine, die met ons gaat rijden. Het is ongeveer 20 kilometer naar de hoogvlakte waar zij haar paarden heeft staan. Onderweg vertelt ze van alles over het eiland. We komen steeds hoger en zien schitterende vergezichten.

Loslopende koeien zijn heel normaal.

Bovengekomen wacht ons een nog een prachtig uitzicht. De hoogvlakte is de mond van een vulkaan. Vroeger was die geheel begroeid met de typische vegetatie die je elders op deze hoogte nog steeds kunt vinden, maar die is er af gebrand. Vervolgens is er lossere grond  op gestort die men uit Nieuw Zeeland heeft gehaald. De bedoeling was om hier intensieve veeteelt te gaan bedrijven.


Er hangt een leuke sfeer.

Deze hond loopt de hele tijd met dit poesje in zijn bek rond. Ze zijn samen opgegroeid, maar ja, de hond is wat harder gegroeid.

Pim op de hengst!

Boom met bijzondere wortels.

Wat een gave ervaring.

Hanneke in haar element.

Het is een afwisselende tocht, nu door de pijnbossen.

We zijn weer terug op de hoogvlakte.

Twee van de honden hebben het hele stuk meegerend op zoek naar wilde zwijnen.

Sabine kweekt allerlei bloemen, o.a. Fleurs des coeurs.

Deze hond heeft een niet zo beste ontmoeting met zo’n wild zwijn gehad; een grote wond in zijn nek was het gevolg.

Op de terugweg in de auto komen we een kleine kudde wilde paarden tegen.

Dit is de grote weg naar het vliegveld, maar je kunt niet hard rijden, want na iedere bocht kun je loslopende beesten tegenkomen.

Te hoog om de Nelly Rose te zien liggen.

Na twee nachten in de baai van Vaitahu gaan we nu anker op en motoren naar Nuku Hiva. Het is 85 NM varen en over de verkeerde boeg, we rollen dus niet de fok uit. Het is bovendien behoorlijk rollerig, maar gelukkig houden de dynemalijnen de mast goed in balans. Op één squall na met 34 knopen wind en een plens regen hebben we mooi weer en ‘s nachts de maan erbij.

We komen ‘s ochtends om 09.00 aan en ruimen meteen alles op en laten Klontje te water. Dit is een hele grote baai met ongeveer 40 boten, die allemaal ver uitelkaar liggen. Zo heeft iedereen zijn privacy.

Het internetcafé heeft bananentrossen opgehangen als zonnescherm. Je mag er altijd gratis een paar pakken. Ze serveren ook een heerlijke bananencake.

Godenbeelden zie je op een hoop plekken.

Zeker 12 staan er langs de boulevard.

Dit is geen chinese import junk, maar lokale, handgemaakte kettingen van allerlei soorten pitjes en zaadjes.

Deze mevrouw maakt prachtige tekeningen voor op T-shirts e.d.

Het ziet er rustig uit, maar schijn bedriegt, want we liggen zo nu en dan flink te rollen. Vrienden van ons hebben vannacht op de vloer gelegen om te kunnen slapen.

Het is geen slechte plek om op nieuwe onderdelen te wachten. Kennelijk zijn de nieuwe trekstangen al in Tahiti aangekomen. Het kan echter nog een week duren voor ze in Nuku Hiva zijn.
Hanen en kippen worden niet in rennen gehouden, maar zijn net zo vrij als duiven. Ze lopen gezamenlijk met katten en honden en kinderen onder de tafels door zonder elkaar in de veren te vliegen.

De school organiseert een wedstrijd. Dit zijn de winnaars.

Het is een rustig dorp met erboven deze mooie kam, meestal omfloerst door een wolk. De vochtigheidsgraad is hoog.

Eens in de drie weken komt de voorraadboot binnen. De foto’s  staan nu bij het stukje dat Pim erover schreef.

We gaan weer anker op en varen naar het volgende eiland: Tahuata.

Prachtige bergen, die direct in het water lijken te vallen.
 

We gaan maar weer klussen. De bilgepomp doet het wel, maar het blijkt dat de slang ergens verstopt zit. We kunnen het niet vinden en zetten de pomp maar uit. Als het hard geregend heeft hozen we het water er zelf wel uit.

De volgende dag gaan we weer een baai verder, we komen langs een grote spleet in de bergen.

Zo worden de accu’s ook weer opgeladen, terwijl we langs de mooie kust varen.

We gaan voor anker in de baai van het dorp Vaitahu. Langzamerhand beginnen al die vreemde namen vertrouwd te worden. Er staat een aardige surf tegen de kant aan en uiteindelijk doet ons dat besluiten om niet aan land te gaan. Er is ook nergens een makkelijke plek om met je dinghy te landen. Het geeft niet, want we hebben genoeg eten aan boord.

We liggen precies goed om de zonsondergang te kunnen zien.

We rijden langs de noordkust van dit prachtige eiland.
Op een van de uitsteeksels is een geitenkolonie gehuisvest.
Ze proberen zoveel mogelijk in de schaduw onder het dak hun siësta te houden en de baby’s profiteren van de rust om wat te drinken.
Ze mogen vrij rondlopen, maar zijn wel eigendom van één familie.

Mooi geitje in mooie baai.
The leader of the pack.
We boffen enorm met het weer, want het regenseizoen is kennelijk een maand te vroeg begonnen.

Hangplek in een dorp.
Hele grote hibiscus.
Deze vriendelijke mevrouw int $ 3 pp en nu mogen we naar de heilige plek waar meerdere Tikibeelden staan.
Overal mooie bloemen.
De beelden vertellen ieder hun eigen verhaal van 300 BC geleden. Toen de missionarissen hier kwamen zijn alle beelden ontpiemeld. Een beetje vergelijkbaar met de Taliban die de reuzenboeddha’s in Afghanistan hebben vernield.
Deze stelt een zwangere vrouw voor.
Dit is een hele uitzonderlijke hibiscus : Wit. Die kom je vrijwel nooit tegen.
Hier stond het huis van de hoofdpriester. John heeft ook voor ons gekookt en serveert een heerlijke maaltijd onder een afdak met uitzicht op zee. Hij had zelfs een kleed meegenomen.

Er wonen achtduizend mensen op de Markiezen. Drie-en-twintig-honderd op Nuku Hiva, waar we nu zijn, twee duizend op Hiva Oa waar we al waren en drie duizend mensen op Ua-Pou, waar we niet naartoe gaan. De rest woont verspreid over de andere zes grotere eilanden. We kunnen niet alles zien, maar Ua-Pou is ook heel bijzonder. Er wonen veel vogels en geiten en de paarden hebben er heel harde spitse hoeven, zodat ze op de steile bergwanden kunnen grazen. Dat hoorden we allemaal van Sabine waar we vandaag mee zijn gaan paardrijden. Sabine heet niet Sabine, maar heeft een prachtige naam in het Markiezisch, die ik precies één keer kon herhalen en toen was ik hem alweer vergeten. Maar echt, een prachtige naam en het is een bijzonder mens.
De echte onvervalste hengst, waar ik op plaats mocht nemen, heette Koa-Ne. Dat is zoiets als Fregatvogel. Het was een lief dier zonder hengstige kunstjes. Het is al spannend genoeg zo’n rijtoer. Het was bovendien onvoorstelbaar mooi. We reden over de hoogvlakte. Een kratermond op 900 meter hoogte. Een deel van het landschap was nog oorspronkelijk, een deel was drie jaar geleden door een brand zwaar beschadigd en een deel was vol geplant met grove den. Dat is gebeurd in 1969 en de bomen staan veel te dicht op elkaar, zodat de stammen in concurrentie om het licht keihard de hoogte in zijn geschoten, maar allemaal dunne sprieten zijn gebleven, zodat het hout commercieel niet bruikbaar is. Hout voor de bouw moet uit Tahiti komen.
Dat zijn zo van die projecten, die waarschijnlijk bedacht zijn op een kantoor in Parijs, waar ambtenaren zich druk hebben zitten te maken over de hoge kosten van de eilanden en waar een of andere wetenschapper of expert heeft gezegd dat het zo wel zou kunnen. Of het in het oorspronkelijke plan of in de uitvoering daarvan is fout gegaan kunnen wij niet achterhalen. Daar zou een Franse parlementaire enquête mogelijk uitkomst kunnen bieden, maar de oorspronkelijk flora heeft behoorlijk veel last van deze grove den als indringer, omdat die boven alles uitgroeit en de veel mooiere en gevarieerde oorspronkelijke begroeiing in de schaduw zet.
De boerderij van Sabine was een huisje van een ander onzalig plan, dat halverwege de uitvoering opgegeven is. Nadat honderden hectaren platgebrand waren, is daarop in de tachtiger jaren aarde gestort afkomstig uit Nieuw Zeeland. Daar is gras op aangeplant, zodat er koeien gehouden konden worden. Dat je melkvee toch ook wat Mais en andere bijvoeding moet geven was of niet voorzien of werd overbodig geacht, in ieder geval is het plan na een aantal jaren, met achterlaten van de gebouwtjes en redelijke weilanden, verlaten. De weide wordt wel steeds slechter, omdat de paar koeien, maar vooral de paarden die er staan alleen de lekkere stukken gras er tussenuit eten en de oorspronkelijk grassoorten of onkruid dat nog is meegekomen uit Nieuw Zeeland laten staan. Onderhoud van de weide bleek voor Sabine een onbekend begrip. De natuur moet haar beloop hebben. Zij zit hier als een soort kraker met haar zestig paarden. De oorspronkelijke project ontwikkelaars laten zich nooit meer zien, maar de kans, dat ze ineens wel op de stoep staan, blijft.
Sabine verbouwt van alles. Prachtige fleurs de coeur in kokosnoten afval, tomaten, citroen, piment, bananen – de honden eten die graag. Ze pellen een banaan tussen de voorpoten – komkommers, orchideeën, avocado’s en nog veel meer. Van alles genoeg, nooit teveel. Ze leeft als een vrouw in het paradijs zonder appelboom. Het was genieten bij haar. 

Ook Jaques Brel heeft op dit eiland zijn laatste jaren gesleten. Hij was wel erg geliefd. Met zijn eigen vliegtuig bracht hij zieke inwoners naar het ziekenhuis in Tahiti.

Er is een museum voor Jaques gebouwd, waarin zijn uitspraken te zien zijn en je zijn muziek kunt horen. We zijn uiteindelijk niet bij de begraafplaats geweest.

Er werd een vuurtje gestookt en dat levert een mooi mystiek plaatje op met de wolk die net naar beneden kwam en de rook naar boven.

Deze man ziet er wat verslagen uit, hij heeft kennelijk niks gevangen vandaag.

Zijn vrouw heeft het nog niet opgegeven.

Mooie lokale boten met outrigger.
We maken een eilandtour met John, die ons samen met een Amerikaans stel rondrijdt in zijn oude tot busje omgebouwde pick-uptruck. Er groeien scherpe pepertjes aan deze struiken.
We zijn op weg naar de Glimlachende Tiki. Een Tiki is een beeld van een van hun goden.

We lopen over een onverharde weg naar de heilige plek.
Eerst komen we langs een hele oude begraafplaats. Schatting is : 3000 BC.
Hij is niet zo groot. Het lijkt wel of hij een bril op heeft en hij lacht inderdaad.
Er groeien veel parasieten in de bomen.
Als snack krijgen we een stuk Pompelmousse. Uitermate sappig en lekker.
Stikvol vitamine tegen scheurbuik.
Je kunt ze hier zo uit de bomen plukken.
Net als de bananen. John laat ons ook een soort appels proeven, ze zijn anders van structuur, heel zacht, meer een soort mango eigenlijk.
Pim plukt er ook eentje uit de boom. Alles is zo enorm groen hier.
Eerst is de weg keurig geasfalteerd, maar later rijden we een dik uur over zeer hobbelige gravelwegen. Als we helemaal boven zijn, is het uitzicht wel erg de moeite waard geweest.

Wij zijn inmiddels nu na een nachtje doortrekken in Nuku Hiva. Het is het eiland met de grootste populatie. Het was 85 NM varen. Dat hebben we op de motor moeten doen, daar het over de verkeerde boeg was.

Onze aankomst op de Marquesas op Hiva Oa.
Stuurboord is versierd door verschillende Dynemalijnen ter ondersteuning van de mast vanwege de gebroken trekstang.

Dit is een oud fort bovenop een brok lava bij de ingang van de baai in Hiva Oa.

De Toccata heet ons welkom, dat doet goed na een reis van 23 dagen niemand zien.
Terwijl we nog aan het ankeren zijn, komen ze met lange outrigger- kano’s langs pagaaien. We leggen hier ook een hekanker uit daar het een krappe baai is en er veel boten liggen. Zo kun je niet helemaal rondzwaaien en neem je minder plek in.
Ineens begint het keihard te regenen, maar het deert het genot van het aankomstbiertje niet.
Als we naar het dorp lopen, belanden we bij dit hanengevecht.

Het gaat er hard aan toe. Op de terugweg blijkt er een het loodje te hebben gelegd; we zien het lijkje liggen.

We zijn ver weg van alles.
De baai is prachtig.
Hanneke krijgt een lift van een Mevrouw in een pickuptruck als ze brood gaat halen, maar de mevr. moet eerst thuis even haar gasfles ophalen. Ze blijkt hoog op de berg te wonen. Gas is een probleem hier. Er is een staking op Tahiti en het is maar de vraag wanneer er weer gas wordt geladen op de 3 wekelijkse voorraadboot.
Voordat we naar de winkel gaan, moeten eerst haar paarden nog worden gevoerd die op een klein plukje gras staan. Het is een rustig dorp met een vriendelijke Gendarmerie. Het inklaren kostte nog geen 10 min.
We gaan naar het museum van Paul Gaugain. Hij heeft hier zijn laatste jaren doorgebracht en zich niet bepaald geliefd gemaakt bij de bewoners. Drei weken voordat hij zou worden voorgeleid voor het gerecht is hij gestorven.
Er hangen veel schilderijen, maar het zijn natuurlijk wel kopieën.
Hier woonde hij vlakbij de kust.