Ze is weer keurig opgeknapt en bijna klaar om het water in te gaan.

‘Jonas the Rigger’ wordt nog even de mast ingehesen om te kijken hoe de spinakerval kon door schavielen en alle bedradingen en stagen te controlleren.

Normaal 19 meter boven het water, nu ruim 21 meter boven de grond.

De Hydrovane staat erop en straks gaan we leren hoe ie werkt. Het betekent in ieder geval, dat we een noodroer hebben en dat we straks vele malen minder energie verbruiken dan met de automatische piloot, want die zuigt veel Ampères.

Croton kan zo’n prachtige kleur hebben! We rijden voor de zoveelste maal naar de Douane om te kijken of de 2e voetrail is aangekomen vanuit Denemarken.

Zelfs bij de Douane zijn ze blij voor ons dat het ding er eindelijk is.
Graham van Dynamite’s Yachtservices komt ook met zijn vrachtauto. Hij is niet zwaar, maar wel onhandig lang.

Hier zie je de oude voetrail met de 2 deuken en de nieuwe, die ze morgen gaan monteren.

De 2e voetrail, die is opgestuurd vanuit Denemarken, is vanochtend in Port of Spain aangekomen! Nu moet ie nog in een vrachtwagen (4m lang!) naar de haven van Chaguaramas komen. Daar wordt ie dan bij de douane afgeleverd, waarna hij eindelijk kan worden gemonteerd. Dat wordt nog spannend, want als het goed is, wordt donderdag Nelly Rose in de slingers van de bootlift gehangen aan het einde van de dag. Dan kunnen ze het roer er weer onder hangen met de seals die vrijdagmiddag zijn gearriveerd en kunnen we de volgende ochtend als eerste het water weer in. Verder is de watertank en ook de dieseltank weer vol en het onderwaterschip is klaar.
Het begint er op te lijken….

Deze bananen zijn nog in het beginstadium.

Er komt weer een evenement op het sportveld en de bimini’s schieten als paddestoelen uit de grond. Er zal wel weer luide muziek bij zijn zoals dat hier hoort.

Vandaag is de boatshowday van de Powerboats, die op 23 augustus gaan racen van Trinidad naar Tobago. Dat ligt hier ongeveer 60 NM vandaan. Filmpje met die luide muziek, die goed doordrong tot onze 13e verdieping, staat onder ‘Video’.

Het wordt vast weer een mooie zonsondergang.

Welterusten.

X-Yachts Denemarken (waar Nelly Rose is gebouwd) heeft tóch een andere voetrail bij DHL op transport gesteld en het schijnt (durf nauwelijks te hopen) dat ie a.s. vrijdag aankomt. Dan moet ie eerst nog door de douane en dan kunnen ze hem er maandag op monteren. We wachten af of het dit keer wel gaat lukken. Dat zou betekenen, dat we dan dinsdag te water zouden kunnen. De afspraak met de Travellift is in ieder geval provisorisch gemaakt.
Voor het roer hebben we ook nog een onderdeel nodig, dat inmiddels in Engeland is aangekomen en we zijn benieuwd wanneer dat in Trinidad zal verschijnen. Het is ook in handen van DHL.

Daar komt weer een flinke bui aan, maar het blijft lekker warm gelukkig. Even later was het zicht compleet verdwenen.

Er ligt een bootkraan in de haven.

Onderweg kwamen we deze ‘Flamboyant’ tegen. Hij lijkt dood, maar hij staat op het punt om te gaan bloeien. Je ziet de eerste rode bloemetjes al voorzichtig beginnen. Grappig hoe recht die electriciteitsdraden zijn in tegenstelling tot de vorm van de boom.

Niet veel later zal ie er ook zo uit gaan zien en daarna zal het groen het aanzicht steeds meer overnemen en verdwijnen de rode bloemen. Uiteindelijk komen er ook nog lange peulvruchten in te hangen. Het is de nationale boom van Puerto Rico, maar hier ook volop vertegenwoordigd.

Ze glanst weer!

De nieuwe klapschroef zit er weer onder.

Nu moet ie nog behandeld worden met Propspeed.

Ze hebben hier wel geld vanwege de olieproductie, maar niet iedereen mag daarvan meegenieten.

Ook hier zijn ze krom.
We gaan met veel plezier nog even tanken met onze ‘Rent a Wreck’. Hele tank volgegooid voor € 13 ! Pim heeft met Ducttape de bumper en de koplamp aan de motorkap vastgeplakt, want die dreigden er af te vallen.

Streperige zonsondergang.

De schroef is gisteren bij de douane aangekomen en door Pim opgehaald.
De boiler is vandaag aangekomen, maar het is vandaag een of andere nationale feestdag dus we wachten tot maandag met het ophalen ervan, daar we anders overtime bij de customs moeten betalen.
De voetrail is een heel verhaal. Nadat we via het Track en Tracenr. zagen dat het eerst via leipzig naar Madrid was gestuurd vanuit Denemarken, hebben we aan de bel getrokken bij X-yachts Holland alwaar we hem besteld hadden. Daarna zagen we dat ie terug ging naar Leipzig en vervolgens naar Cincinatti op 16 juli. Daarna bebeurde er niets meer. Telefoontjes naar Nederland, maar daar waren ze inmiddels met vakantie. Telefoontjes naar X-Yachts in Denemarken hielpen ook niet, die waren ook met vakantie. Telefoontjes met DHL Denemarken die zeiden dat we het vanuit Trinidad moesten proberen. DHL Trinidad kan alleen iets vinden als ze een foto van het pakje hebben met een beschrijving. Dat konden wij niet leveren. Neef Fop ingeschakeld, die hier de weg beter kent. Via hem hebben we ook met DHL Trinidad gesproken en er druk op gezet. Mr. Anil van DHL heeft zijn best gedaan, maar Lost and Found in de States kan het pak niet vinden. Het is 4 meter lang en 10 cm. in omtrek. In een laatste poging sturen we e-mails naar alle adressen van X-Yachts Denemarken en krijgen naast talloze ‘Out of Office’ berichten 2 antwoorden. De direkteur en de spareparts-manager.
We spreken uiteindelijk af, dat er een nieuwe voetrail zal worden opgestuurd. We vragen aan Fop of we nog wat langer in het heerlijke appartement mogen blijven om op die zending te wachten en na akkoord, bestellen we het ding. Dit keer krijgen we een foto hoe het er uit ziet en van vrachtpapieren die het begeleiden.

Helaas krijgen we niet lang daarna een email van Knud, dat DHL het pakket geweigerd heeft. Het is te lang. Daar gaan we niet meer op wachten en we vragen of het mogelijk is om het per zeevracht naar Nieuw Zeeland te laten sturen. We blijven hier nog tot de schroef er weer onder zit en de boiler weer ingebouwd en de zeereling provisorisch is gerepareerd, zodat ie toch veilig is. Kortom acceptatie is de enige uitweg van het hele gedoe. Ondertussen genieten we van het landleven en Trinidad.

Als we ‘s ochtends naar de boot rijden, komen we langs lantarenpalen, die druk bewoond worden door de gieren.

De saildrive zit er weer in. Nu nog wachten op de schroef.

We nemen een kijkje bij de ‘propellerman’. Een mooie oude baas, die hier nog altijd staat te liefhebberen en ondertussen een goed bedrijf in schroeven heeft opgezet.

JC would be proud to see the beautifully made props.

Deze zijn wel erg groot.

Veel handwerk en opspattende vuursteekjes, maar hij wil geen lasbril op…

We gaan vanavond uit eten bij een oude klasgenoot van Pim’s klas in Lausanne in 1980.

Niks verandert.

Hun jongste dochter is vandaag 30 geworden en wij mogen het familiefeestje bijwonen. We eten gezellig aan een lange tafel op de veranda. Heerlijk dat je zo lekker lang buiten kunt zitten en dat het dan nog steeds aangenaam warm is. We smeren ons ‘s avonds buiten altijd wel in, want in dit gebied wil je niet gestoken worden. Er heerst op verschillende Caribische eilanden een variant van Denghé, met een moeilijke naam : Chikungunya.
Er is nog geen medicijn tegen. Wij hebben al van meerdere mensen gehoord die het hebben gehad, waaronder 2 andere zeilende echtparen. Je krijgt er hoge koorts van en al je botten gaan flink pijn doen. Dus wij smeren.
Op de achtergrond in de hoeken van de kamer staan papegaaien. Het leken opgezette exemplaren, maar het bleken uit één stuk houtgesneden beesten te zijn, waarbij ieder veertje net echt lijkt. Dit blijkt de hobby van Ann Marie’s nieuwe echtgenoot te zijn. Kijk voor de grap maar eens op www.caribbeanwings.net. De houtsnijwerken brengen in de States $10.000 op. Ze zijn allemaal heel erg precies gemaakt. Hij had ook een paar kolibrietjes staan, prachtig.
Ann Marie heeft 3 kleinkinderen en wordt full ingezet als Oma. onze dochter zat lang geleden met haar oudste dochter op Balletles.

Wel heerlijk om ook weer even vaste grond onder de voeten te hebben en breedbandinternet.

Volgens de lange schaduw van Hanneke’s bril is het hier eindelijk ook ná vijven, proost!

Als we aankomen bij Matura Beach, smeren we ons eerst goed in met anti- muggenspul, want we gaan straks het strand op en na 17.00 zijn er vele zandvliegjes, die gemeen steken. Deze lederschildpadjes zijn ongeveer 7 dagen oud als ze de grond uitkomen. Ze kwamen echter naar boven toen het nog licht was en zijn door de rangers hier in de emmer gestopt om niet te worden opgegeten door de gieren.

Heel voorzichtig mag je ze even vasthouden.
Hun vinnen/armen blijven voortdurend malende bewegingen maken. Ze hebben maar één instinctief idee op dit moment : Ik moet naar zee!

Op zijn buikje zie je een open sneetje. Daar zit het reservevoedsel dat ie nodig heeft voor de eerste 2 weken.

Een van de rangers vertelt enthousiast over hun werk. Tot de negentiger jaren werden de Leatherbackschildpadden nog veel opgegeten, maar dankzij de aanwezigheid gedurende de 6 maanden per jaar dat ze hier het strand opkomen om hun eieren te leggen, is het stropen gelukkig afgenomen. Ze leggen per keer ongeveer 110 eieren.

Ze hebben hele grote ogen.
Ze kunnen als ze de eerste paar weken doorstaan wel 80 jaar oud worden.
Helaas overleeft er maar één op de duizend.

We mogen er allebei een op het strand loslaten als het donker is geworden.

Geen beste foto, maar zo kun je wel goed zien hoe enorm groot die beesten zijn. Als ze hun eieren aan het leggen zijn, gaan ze in trance en dan mag je fotograferen, maar zodra ze klaar zijn en de kuil met eieren weer met zand gaan toedekken, mag dat niet meer. Na 60 tot 70 dagen komen de minischildpadjes uit het nest gekropen.

De warmte van het zand bepaalt het geslacht. Als het vrouwtje dichter bij de bomen op het strand kruipt, worden het vrouwtjes. Diegenen, die vlakbij de kustlijn blijven, produceren mannetjes. De mannetjes komen hun hele leven nooit meer aan land. De vrouwtjes komen 7 x per jaar de kant op om eieren te leggen. Ze eten uitsluitend kwallen.
Ze zwemmen met de golfstroom mee naar Nova Scotia en zijn zelfs tot in Madasgascar gesignaleerd nadat ze gechipt zijn.

Er staat onder ‘ Video’ een filmpje van het eieren leggen.

Pim’s oude klasgenoot uit Lausanne van IMD, Bert neemt ons mee naar het ASA Wright Nature Reserve Bird Sanctuary.

We rijden het binnenland in en komen langs deze bergen met akkers op de steile kanten, waar netten overheen gespannen zijn en iets overheen groeit om te zorgen, dat wat daaronder groeit niet teveel licht krijgt.

De Asa Wright Nature Centre and Lodge is een natuurgebied en wetenschappelijk onderzoek station in de Arima vallei van de Noordelijke Waaier in Trinidad en Tobago . Het Centrum is een van de top birdwatching plekken in het Caribisch gebied ; er komen in totaal 159 soorten vogels voor. Het centrum is eigendom van een non-profit Trust.
Het reservaat ligt op 270 hectare en omvat een hoofdgebouw waar een restaurant in is gevestigd waar je lokale gerechten zoals callaloo soep kunt eten, bereid met ingrediënten uit een eigen biologische tuin. Er is ook hotelaccommodatie waar echte vogelaars een aantal nachten kunnen verblijven en onder begeleiding van gidsen hikes kunnen maken op zoek naar alle vogels die er voorkomen, zoals de oil bird, een nachtvogel. Om die te zien te krijgen wordt wel aangeraden om minstens drie nachten te komen ‘spotten’.

We hebben weleens een kolibri gezien, maar hier zijn er honderden! Deze heeft een wit buikje.

Kolibries zijn een familie van vogels uit de orde van de gierzwaluwachtigen. De familie telt meer dan 300 soorten. De meeste soorten komen voor in Zuid-Amerika. Het oorspronggebied van de kolibries ligt waarschijnlijk daar. Omdat Trinidad vroeger vast zat aan het vaste land van Zuid Amerika deelt het eiland veel van de flora en fauna met dat continent.

En dan begint het op een verschrikkelijke manier knetterhard te regenen.

De vogels trekken zich er niks van aan, want er moet wel gegeten worden.

Dit is een oud Plantation House, waar al jaren niets is veranderd.

We lunchen met allerlei vogelliefhebbers aan dezelfde tafel, mensen komen uit de hele wereld hier naar toe.

Middenin deze foto zie je aan een tak van de boom een soort zakje hangen. Dat is een hangnest van een of andere vogel.

Nog een nest.

Geelbuikjes in dispuut.

We genieten van al dit moois en gaan nog een wandeling maken door de tuin.

Mooie kleuren.

Vreemde bloem, die we al eerder in Jamaïca ook hebben gezien.

Hele grote bloem.

Hele grote bladeren.

Als we bijna weggaan, laat een van de rangers ons door een telescoop deze vogel zien, die in de verte op een tak zit. Het is een Bell Bird en hij heeft een soort baard. Verderop zitten ook nog 2 blauwhoofdige Kaketoes.

Alleen als ie vliegt, kun je zijn gele staart goed zien. Dit is de vogel die de hangnesten bouwt zoals die een paar foto’s terug aan de takken hing.

Mooie gele voetjes.

Voor een filmpje van een kolibri, zie in de menubalk onder: Video.

Toen de Afrikaanse slaven werden bevrijd, zijn er vele Indiërs gehaald, die hun werk konden overnemen op de plantages. Ze bouwden ook hun eigen tempels.

Deze tempel ligt aan de zee.

Dit blauwe beeld staat bij de ingang van het complex.

Het toegangspaadje is heel bloemrijk.

The Temple by the Sea.

Allemaal goden.

Lord Ganesha, the Overcomer of Obstacles and the Lord of New Beginnings.

Nogmaals, maar aan de muur.

Het is hier heel sereen.

Er komen bezoekers aan.
.

Naar aanleiding van een evenement bespreekt iemand met een priester de gebeurtenis en in dat gesprek komt naar voren welke godheid daarbij het beste raad kan verschaffen. Die godheid wordt gesymboliseerd door een bepaalde kleur. Een vlag in die kleur wordt daarom geplaatst, zoals hier bij de tempel ; je ziet ze ook in tuinen van huizen en andere plaatsen

Een eind verderop zien we deze huizenhoge Hanuman staan, ook een godheid.

Geen idee waarom hier kokosnoten zijn opgehangen, maar het ziet er mooi uit.

We zijn nooit eerder in een ashram geweest.

Aparte sfeer wel.

Mooi, om zo in een heel andere cultuur te stappen dan we tot nu toe op onze reis gezien hebben.

Het roer wordt gerepareerd.

Prachtig geworden. Nu nog een laag anti-fouling erover.

Dit is normaal onze slaapkamer, maar nu ligt alles uit de achterhutten hier bovenop. De ankerlier had ook een tik gekregen en moet worden gerepareerd.

Vreemd gezicht zo’n anker op een pallet.

Ook de WC staat vol rotzooi.

Ondertussen is het regenseizoen echt wel aangebroken. Er zijn forse buien, die ook landslides ten gevolge hebben, waardoor er langs de kust in het noorden wegen onbegaanbaar worden.

Toch klaart het dan ‘s avonds weer op en kunnen we het voetbalstadion weer zien.

Leontien neemt Paul en ons mee naar de Coroni Swamp. We gaan kijken naar de rode ibissen, die daar ergens ‘s avonds in een boom neerstrijken om te gaan slapen.

We wachten op meer mensen tot we in een boot mogen.

Hondje ligt lekker in de schaduw.

Deze mannen duiken en graaien met hun blote handen naar blauwe krabben om ze te verkopen.

Ze zijn groot en zien er kwaadaardig uit.

Een moedige toerist die de krab vast durfde houden.

Het is sprookjesachtig mooi om onder zo’n groene tunnel door te varen.

De gids wijst ons op deze slang, die boven ons hoofd in een boom ligt te slapen. Wij hadden hem anders nooit gespot. Het is een boa, die ruim twee meter lang zal zijn.

Mangroveboom.

Hij verteld, al hangend aan een luchtwortel, over wat er allemaal te zien is in zijn moeras. Er zijn kennelijk 3 soorten mangrovebomen: rode, witte en zwarte.

Tegenligger.

Termietennest in een boom.

Mooie weerspiegeling in het bladstille water.

Ineens zitten we op wat ruimer water en varen kriskras langs kleine eilandjes.

We gaan met het bootje ergens stil liggen wachten en plotseling komen ze in flarden aanvliegen: Scarlet Ibissen! Ze vliegen overdag naar Venezuela om ‘s avonds weer terug te vliegen naar hun slaapboom.

Het is een schitterend gezicht en ze zijn zo intens rood!
Die ene boom waar ze allemaal in gaan slapen ziet eruit alsof ie rode bloemen heeft. Er zitten er wel honderd. Helaas kunnen we net dié foto niet uploaden. Erg jammer.

We maken een tocht naar La Brea in het zuidwesten van Trinidad. Er is daar een asfalt meer.

Er zijn hier op het Caraïbisch plat, scheuren in de aardkorst waar tussen dit naar boven komt. Ooit ontdekt in het jaar 1595 door Sir Walter Raleigh, die het meteen gebruikte om zijn boten waterdicht mee te maken.

Er wordt nog steeds asfalt uit het meer gehaald en geexporteerd. Sommige straten van New York zijn ermee geasfalteerd. Onze gids legt van alles uit over de verschillende soorten en stadia van opdroging en warmte.

We lopen over soms zachte dan weer harde ondergrond over dit vreemde meer met plassen olieachtig water ertussen.

Blij dat vandaag de zon niet schijnt, want dan schijnt het lastig lopen te zijn.

Door het heldere water heen, kun je zo’n scheurtje in de aardkorst zien.

Onze gids stopt er een stok in en haalt er slijmerig asfalt mee naar boven.

Het voelt warm aan.

Asfalt-afdrukken!

Hij probeert met een aansteker om het omhoogborrelende gas te laten ontvlammen, maar het waait te hard en de aansteker waait alsmaar uit.

Op de achtergrond zie je de fabriek, die het asfalt eruit haalt en exploiteerd. Ieder jaar zakt het niveau ongeveer een voet.

Het is een vreemd landschap waar we doorheenlopen.

Toch groeit en bloeit er van alles, ook vogels zien we er van alles tussenuit pikken. Lijkt me niet lekker, dat olieachtige goedje.

Zelfs prachtige bloemen.

Ooit stond het meer net zo hoog als de weg aan de rechterkant.

Deze bankjes laten zien, dat een Trinidadiaan het liefste niet rechtop zit, maar onderuit hangt. Dat noemen ze hier ‘Limen’.

Hanneke komt nog een mevrouw tegen uit New York, die haar haar prachtig heeft gevlochten. Ze vertelde dat het 6 uur had geduurd voor het klaar was!

Later rijden we langs een van de olieraffinaderijen van dit rijkste der Caraïbische eilanden.