Verhalen

We varen bij Poole naar buiten, de zee is nog wat hobbelig maar de zon schijnt. Na 3 kwartier spotten we onze eerste dolfijnen. Het zijn er 2 en ze zijn ook snel weer vertrokken, maar toch een mooi cadeautje voor Pim!

We varen vannacht door en behalve dat we de wind op de kop hebben en dus de motor bijzetten gaat het prima.

Mooie zonsondergang en alleen op de wereld.
Prachtig om Falmouth binnen te lopen met laaghangende bewolking en de burchttoren van St. Mawes aan de andere kant.
We hebben later een probleempje met het bijladen van de accu’s en Pim is druk met rondlopen met de multimeter, gesteund door Thomas (Zinschitz Yacht Service). Hopelijk heeft dit het gewenste resultaat. We gaan het morgenochtend uittesten met het bakken van brood in de broodmachine.

Het is de laatste dag van de Falmouthweek en het is er gezellig vol met mensen. We eten heerlijk bij Rick Stein’s Fish and Chips. Later aan boord worden we getrakteerd op een concert van een Bob Marley Coverband en na afloop vuurwerk!

Het brood is uitstekend gelukt, je eet er dan alleen natuurlijk te veel van.
Het probleem is nog niet opgelost. Pim is er druk mee en ik ga de was doen en naar de Chandler (watersportwinkel) op zoek.

Eindelijk werkt alles weer en we ruimen de onvermijdelijke rotzooi weer op en gaan jerrycans scoren.

Hier naar beneden, tja, dat moet je wel even weten.

Falmouth is echt een havenstadje en dat is aan het stadje te zien. Er is vertier voor zeelui en in sommige kroegen kom je elkaar dan tegen. The Chain Locker and Shipwrights bar is zo’n kroeg. I
k stond in de rij bij de bar waar twee zeelieden, die kennelijk al een tijdje aan het passagieren waren, stonden te overleggen wat ze zouden gaan drinken. Ze lieten hun beurt een aantal malen voorbijgaan voordat ze een besluit namen. Ze wilden een RedBull-Jägermeister. De barjuffrouw zei, dat ze dan een heel blik RedBull zou moeten openmaken en als ze dat over de twee glazen zou verdelen, dat er dan weinig ruimte voor de RedBull over zou blijven.
De twee “stellar pillars of society”, in goed Nederlands: deze twee hoekstenen van de maatschappij – nou, zeg maar zwerfkeien – overlegden nogmaals met elkaar en besloten dat ze dan allebei twee RedBulls met Jägermeister wilden drinken. Daarbij wilden ze dan ook nog een pint van het goedkoopste bier. Dat werd een Carlsberg.
De eerste helft van het blik Redbull werd verdeeld over twee glazen en daar kwamen twee borrelglazen Jägermeister naast te staan. Die borrelglazen zonken de heren vervolgens af in de grotere glazen om vervolgens dit setje in een keer achterover te slaan. Dit gehele proces werd nogmaals herhaald en daarna waggelden de heren met bijna kaarsrechte rug naar de kade waar ze op de grond gingen zitten om de pint te nuttigen.
Eindelijk was ik aan de beurt om onze drankjes te bestellen. Hanneke had inmiddels buiten een tafel voor ons gevonden, die – net zoals alle andere tafels van de Chain Locker – zo schuin staan, dat je een forse slok van je drankje moet drinken voordat je het neer kunt zetten. Geen probleem, het was een heerlijke pint.
Toch kozen we de volgende keer voor het horizontale terras van de Quayside Inn, direct boven de chainlocker. Het extra comfort woog niet op tegen de sfeer en het bier van de Chain Locker. De volgende keer gaan we weer daarnaartoe.

Ik ga nog een keer naar de supermarkt en Pim maakt de kotterstag klaar. Spannend, morgen gaan we de Golf van Biskaye over. Het weer ziet er goed uit, dus wegwezen hier.

Er liggen hier 2 schitterende boten, een J-class uit Nederland en nog een beeldige echte oude schoener. Moest ik nog even op de plaat vastleggen.

Wasje draaien, zout wegsoppen en naar de markt.

S’avonds komen de Noren een glaasje drinken en het wordt een hele leuke avond met gitaar en samenzang, waarna we veel te laat op een terrasje belanden met een Paella voor ons neus.
Wij gingen daarna naar de boot, maar Noren weten niet van ophouden. We hebben ze de volgende dag niet meer uit hun boot zien komen.
Nog een lekkere wandeling gemaakt om La Corūna eens goed te bekijken.

Hieronder het gebouw dat je als eerste ziet als je hier naar toe vaart, het Oceanografisch Instituut.

Mooi oud kerkje gewijd aan Santiago Matamores. Hij ging ten strijde tegen de Moren.

Het stadhuisplein, waar de avond ervoor nog een sopraan hartstochtelijk stond te zingen.

Sommigen van de oude gebouwen staan er nog, maar de meesten zijn vervangen door hogere met beglaasde balkonnetjes.

Er zijn nogal wat lieden op straat die wat bij proberen te verdienen. We zien onder andere een jongleur, die met stokjes in zijn hand een ander stokje kunstig omhoog gooit. Op zich niet zo bijzonder, maar het wordt wel heel apart als je de stand van zijn ogen in aanmerking neemt. Hij kijkt met zijn rechteroog in zijn linkerbroekzak. Er speelt een hele grote man op een kleine mandoline, er staat een aardige – geen goede – violist te spelen, maar de kroon wordt gespannen door een man met een doedelzak. We zijn in Galicia, Gaelic oftewel Keltisch dus en de doedelzak is een nationaal instrument hier. Wel kun je zien, dat de crisis ook bij de straatmuzikanten heeft toegeslagen, want ‘s mans zak is lek en dat doedelt toch wel heel anders. Hij moet zich de pestpokken blazen, maar ook af en toe stoppen om adem te halen. Op die manier neemt hij toch wel iets heel karakteristieks van de doedelzak weg. We hebben hem beloond voor zijn ijver en bovenstaande foto genomen. Ik had ook graag de jongleur nog op de prent gezet, maar dat werd door Hanneke afgestemd.
We zijn weer eens op weg naar de chandler voor wat reserveharpjes. In de winkel kruipt Pim achter de toonbank en doet of ie daar al jaren werkt en zoekt op zijn gemak uit wat van zijn gading is. De meneer naast Pim is Hr.Pombo, de kleinzoon van de man, die in 1950 de winkel heeft opgericht.

We maken nu plannen voor het vertrek, maar laten dat afhangen van de Noren, die misschien hulp nodig hebben vanwege motorproblemen.

We liggen in een gloednieuwe Marina met alles erop en eraan. Bijna tegenover de niet zo nieuwe Supermercado, dat is heerlijk, hoef je niet zo ver te sjouwen met de handel. We gaan op onderzoek door het mooie oude stadje en genieten ondertussen van het heerlijke weer.

Dit mooie ronde rode visje hebben we s’avonds in de pan gegooid, was erg lekker klaargemaakt door Pim.

De volgende dag blazen we voor het eerst onze dinghy op en dopen haar : “Klontje” en wensen haar een behouden vaart.

We gaan nog even de stad in, dit keer met fototoestel.

heel oud kerkje met dito graanopslaghuisje.

Beetje jammer van die BMW.

De oude Mercado.

Overal leuke doorkijkjes

Oma heeft het rustig.

Griezelig al die draden boven de straat, maar hier heel normaal

Deze kroeg heeft dezelfde hobby als Pim en doet ons denken aan de bijkeuken in Buggenum.

Het stadhuis is ook mooi.

We liggen hier prima, want s’nachts begint het keihard te poeieren.
De volgende dag varen we samen met de All-Linn naar twee baaien verderop en gaan daar allebei voor het eerst ankeren. Het lukt allemaal uitstekend en we hebben goed kunnen slapen, al ging Pim er natuurlijk wel 3 keer uit, omdat het nog steeds 20-25 knopen (windkracht 6) woei.

Daags daarop doorgevaren naar Islas Ons, waar Eirik naar ons toe kwam zwemmen om naar ons anker te kijken en eigenlijk ook wel voor een biertje, waarna hij door Eirin als taxi weer werd opgehaald.

Eigenlijk heb je voor dit eiland een speciale ankervergunning nodig, daar het een natuurreservaat is, maar we wagen het er op.

Het was om kwart over 8 een mooie zonsopgang, die alleen door Pim werd gezien. Ik lag nog lekker te slapen na een gezellige avond met de Noren. (www.all-linn.blogspot.com) We gaan met Klontje naar het nudistenstrand, waar gelukkig niemand te vinden is en klauteren naar de vuurtoren.

Vandaag varen we naar Vigo en Eirin vaart een dagje met ons mee.

Bij de Real Club Nautico de Vigo staat een karavaan klaar met Optimistjes om de combi Galicië te gaan zeilen dit weekend.

Mooie oude stad met van die leuke pleintjes en natuurlijk heerlijk weer!

Stelletje studenten uit Portugal komen de boel opluisteren.

Een eindje verderop wordt de Tango gedemonstreerd! Kortom weer een mooie dag!

Wandelingetje door het vissersdorpje.

Ondanks het koude water wordt er gezwommen.

Klein, maar een radar moet je hebben!

Een van de vele projecten hier.

Hier bestellen we een kopje koffie en daar krijgen we een lekker sardientje en een plakje aardappel bij en dit:

Het heet Percebes, ziet er uit als pootjes van kleine beestjes, proeft zout en echt geen idee wat het is. We zoeken het op en vinden het op eetsnob.nl.
Merkwaardig vertaald als de eendenmossel. Het is geen mossel, maar een kreeftachtige en wordt hier als lekkernij beschouwd. Komt uitsluitend voor aan de kust van Galicië. Percebes worden gestoken van de rotsachtige steile oceaankust. De stekers dalen af aan touwen om middenin de woeste branding deze delicatesse los te snijden. In Nederland is het gerecht nooit aangeslagen. Het geheel heeft ons € 2 gekost.

Hangjongeren bij eeuwenoud pelgrimskruis.

Het waait hier nu 35 knoop, dus we blijven gewoon lekker liggen, we hebben geen haast meer, wat een heerlijk gevoel!

We struinen het marktje af en kopen bij de vrouwtjes op krukjes achter hun kratjes groente, allerlei mooie dingen om morgen te verwerken in een lekkere spaghettipreu.
De noren komen morgen toch hierheen, zonder nieuwe motor en ze eten een hapje mee.
Ook scoren we 2 tietenkazen, heerlijk!
Eigenlijk moeten we altijd met een fototoestel erop uitgaan. Maar we gingen eigenlijk alleen maar naar de supermarkt. We waren vergeten dat zaterdag in Las Camariñas marktdag is. Marktdag is altijd de moeite waard en een mooi lokaal spektakel; waar ook ter wereld. In Camariñas is het bijzonder, omdat het een klein stadje is. Het heeft ongeveer 3000 inwoners en het is dan ook een heel klein marktje, waar maar een paar serieuze kramen staan. De rest bestaat uit lokale boeren en – vooral – boerinnen, die met een kist aardappelen, een doos bonen en wat strengen uien en knoflook een paar Euro komen bijverdienen.
De vrouwtjes zaten gewoon op de grond of op de kruiwagen waarmee ze naar de markt waren gekomen. Wij sloten meteen vriendschap met een oude tandeloze dame, die haar portemonnee in haar BH bewaarde. Zij hielp ons bij verschillende kramen en vertelde wat we zouden moeten kopen. Als het aan haar had gelegen was de markt na ons bezoek ‘los’ geweest. We moesten ook bonen kopen, die we kennelijk heel erg lang moeten koken. Ik vroeg of dat 10 minuten was, maar het was veel meer. Twintig minuten dan en nog veel meer. Ik krijg de indruk, dat we met die bonen redelijk door onze gasvoorraad heen kunnen komen, maar misschien helpen onze hooimadammen daarbij.
De paprika’s waren fantastisch; diep groen en donker rood of een mengsel van beide kleuren. Het werd allemaal afgewogen met apparatuur die je in Nederland misschien bij de brocante kunt scoren. We kochten ook nog prei en twee mooie kazen in de typische vorm van de streek. Ik ben benieuwd of Hanneke de foto’s, die we daarvan bij terugkeer op de boot hebben gemaakt, bij dit verhaaltje gaat plaatsen.
Die kazen waren overigens bij een echte kraam en hadden ook veel echtere prijzen. Bij de groentedames was het allemaal veel gemoedelijker en het is bizar wat je voor een tientje allemaal kunt kopen. De boot hangt vol met groente en fruit.

Hieronder het resultaat van Pim’s geknutsel met naald en draad!

We slenteren s’avonds door de mooie achterstraatjes van Bayona en drinken wat in de Strijkijzer-kroeg.

Zelfs de tafeltjes zijn strijkplanken.

We motoren recht tegen de wind in naar Viana do Castelo.

We kijken s’avonds een filmpje en gaan lekker op tijd naar bed. Jetlag, een uur tijdverschil!

Leonie had al aangeraden om dit niet over te slaan en ze heeft helemaal gelijk, we vinden het prachtig en genieten van al het moois.

Mooi kerkje/museumpje, kennelijk opgeknapt met EU geld.

Vlak vóór het altaar liggen de graven onder glas tentoongesteld.

Ik had eigenlijk nog nooit gehoord van Viana do Castelo, de eerste stad die we aandoen in Portugal. Dat zegt meer over mij dan over Viana, want dat is een stad met een rijk verleden. Een verleden, dat goed bewaard is gebleven en ook vandaag nog welvaart uitstraalt. Viana heeft een eeuwenoude handelstraditie. Ze handelden met de Engelsen, die vissersnetten naar Viana transporteerden in ruil voor Portugese ‘fortified’ wine. Portuguese wine à Port Wine. Viana is nog steeds een haventje met commerciële activiteiten en een vissersvloot, maar ook toerisme is kennelijk een belangrijke bron van inkomsten. Terecht, want het is een prachtig stadje.
We hebben de afgelopen dagen leren omgaan met onze dinghy en buitenboordmotor. Van die buitenboordmotor hebben we alle prachtige stickers afgesloopt, zodat het apparaat er niet meer zo spiksplinter uitziet. Om de motor zit een touw geknoopt. Dat is niet omdat hij kiespijn heeft, maar daaraan bevestigen we de grootzeilval, zodat we het geheel daarmee naar de dinghy kunnen laten zakken en het ook weer mee aan boord kunnen hijsen. Dat is eenvoudiger dan de handmatige benadering die we de eerste keer hebben geprobeerd en waarbij het erg weinig scheelde of we hadden hem in het water laten kieperen (altijd met een lijn geborgd, maar toch). Het touw zal uiteindelijk door een mooi tuigje worden vervangen.
We varen met veel plezier met Klontje, zoals de dinghy heet. Een paar dagen geleden voeren we door een stuk water waar duidelijk een hele school makrelen aan het dansen of aan het eten was. We voeren heel langzaam om van het spektakel te genieten. Ineens gaf ik heel even een extra beetje gas en toen sprong de hele school even een stukje uit het water. Dat leek eerst toevallig, maar ook bij herhaling reageerde de school duidelijk op de impuls van de motor.

We liggen hier vlakbij een brug voor auto’s en treinen, die ontworpen is door Hr. Eiffel, al 150 jaar oud. 3 andere bruggen zijn inmiddels herbouwd, maar deze doet het nog goed.

Het is echt het ene mooie straatje na het andere!

Vanavond zijn we uitgenodigd door de All-Linn, waar de heren, (Marinecommandanten) voor ons gaan koken, terwijl wij de dames (Marineofficieren) zullen verpozen met ” aan de Amsterdamse Grachten” Ik vermoed tenminste dat het zo’n avond gaat worden.

Ons doel de afgelopen maandag was het ronden van Kaap Finisterre. We hadden in Las Camariñas gewacht op de Noren, die met ons uit La Coruña wilden vertrekken, maar toen motorproblemen kregen. Zondag kwamen zij alsnog. Ze hadden behoorlijk veel wind op het laatste stuk tot 45 knoop over dek. Ze waren dan ook redelijk vermoeid en zegen tevreden bij ons aan tafel, waar we hun aankomstbiertje dronken en de Spaghetti die wij hadden gemaakt verorberden.
Daarna hebben we ze nog snel even rondgeleid door Las Camariñas en een biertje gedronken bij Café Victoria, want veel meer zouden ze niet te zien krijgen van het stadje. We wilden immers voorbij Finisterre en de omstandigheden beloofden voor maandag ideaal te zijn, terwijl er daarna weer veel wind werd verwacht.
We voeren ’s morgens kort na negenen uit met een 10-12 knoop wind van achteren.
We keken nog even achterom naar Las Camariñas.

Een heerlijk briesje over het vlakke water en we hadden dan ook na een paar honderd meter het zeil al staan. We zeilden over bakboord de Ría uit en gijpten kort daarna om de rots in de riviermond met een klooster en de vuurtoren. De rode lijn aan de giek is de bulle talie (vaak ook preventer genoemd), die we al hadden voorbereid voor het voordewindse rak dat zou gaan volgen.

De Noren waren een half uurtje voor ons vertrokken en we haalden hen na twee en half uur in. We hadden afgesproken, dat we van de gelegenheid gebruik zouden maken om elkaars boten in hun element te fotograferen. We hadden geen van beiden nog foto’s van onze varende boten. Vlak voor Finisterre liepen we hen langzaam voorbij. Omdat het werkelijk plat voor de wind was en maar een kort rak van een paar uur, hadden we geen van beide de fok bij staan. Die zou je dan op de boom moeten varen, omdat hij anders zo gaat klapperen en dat is voor een paar uur niet de moeite. We hadden geen haast, de boot liep lekker een kleine 7 mijl per uur en die fok zou er wel bij komen als we na Finisterre hoger aan de wind zouden gaan varen.

Terwijl wij de All-Linn voorbij voeren zagen we dat Linn stond te vissen voor het gemeenschappelijk avondmaal, maar daar is uiteindelijk weinig van terecht gekomen.

Terwijl we bij elkaar langs voeren spraken we af, dat zij als eerste hun genua zouden zetten, zodat ze ons weer in konden halen en we wat beter getuigde boten zouden kunnen fotograferen. Zo konden zij mooi voor ons Kaap Finisterre passeren met hun genua vol bij. Bovendien kropen zij dicht onder de kant en hadden daar veel wind.

Wij belanden in een gebied met heel weinig wind, zodat we heel traag Kaap Finisterre met een gangetje van 2,8 knoop voorbij sukkelden. Dit is het beeld op onze navigatie computer dat wij op dat moment zagen. Het ronden van die kaap is een bijzonder gebeurtenis. Daarna ben je echt in zuidelijke wateren, een ander weersysteem en een ander Galicia.

De wind pikte weer wat op en we waren behoorlijk achtergeraakt op de Noren, zodat ik het roer zelf ter hand nam en aktief zeilen begon te trimmen om de boot goed op gang te houden. Het is bovendien heerlijk om de Nelly Rose te sturen. We liepen hard op de All-Linn in en maakten een paar prachtige plaatjes voor hun plakboeken, terwijl zij de Nelly Rose fotografeerden.

Zo zeilden wij voor hen uit naar Muros, waar zij overigens eerder aankwamen dan wij. Wij bleven zeilen, maar dit keer ging hun truc vlak onder de wal niet op en belandden zij in een windstilte. Wij konden in de riviermonding steeds hoger zeilen, omdat de wind gunstig voor ons draaide. We voeren over stuurboord door tot aan de zuid oever en gingen daar overstag en kwamen met die slag precies bij Muros uit. Vlak voor de haveningang gingen de zeilen weer naar beneden na een werkelijk fantastische zeildag. Muros is een erg leuk stadje, maar daarover later meer.

We worden wakker in potdichte mist en blijven lekker hier liggen. We ontmoeten weer een paar nederlanders, die ook op de boot wonen en naar Brazilië willen. Altijd leuk om elkaars verhalen te horen. We trekken een paar baantjes in het zwembad en gaan naar ons favoriete Praza de Constitutión voor een café con lêche.

Binnen vind ik een mooie foto van hoe het hier in 1930 was, met vrouwen ,die manden op hun hoofden dragen.

Nu ziet het er zo uit:

Overal grappige details.

Jut en Jul zitten te wachten op kruimeltjes.

Het is nu nog rustig in dit prachtige straatje, dat doorloopt tot aan de haven. Later kun je over de hoofden lopen en is het heel gezellig. De volgende dag is er weer een zonnetje gelukkig.
Dik biedt aan om te helpen met de windmeter die af en toe dienst weigert en gaat de mast in om te kijken. We zijn blij met de elektrische lier!

De heren hebben lekker gekookt en het werd een erg gezellige avond met gitaar en zang.

We varen s’ochtends om 10.00 uur weer naar buiten en hebben een prachtdag: wind in de rug, zon erbij en niet te veel deining. Het is ongeveer 35 mijl varen en de reis gaat voorspoedig. Om 5 uur liggen we vast in de Marina Douro. Dat is een spiksplinternieuwe faciliteit en het is nog helemaal niet klaar, maar er wordt hard aan gewerkt. Wij krijgen 50% korting omdat we deelnemers van de ARC zijn. Naast ons liggen Engelsen met ook een ARC vlag in het want.
We doen de hoezen over de opgevouwde/opgerolde zeilen en leveren de was in. Die wordt overmorgen weer aan boord gebracht. Er is nog geen wasmachine.
Het aangrenzende vissersdorpje heeft betegelde huisjes en een paar kroegjes. Bij taberna San Pedro stappen we naar binnen, omdat er veel lokalen zitten en het er gezellig uitziet.

De sardientjes worden op straat op de grill gelegd en ze smaken fantastisch! Als toetje gaan we voor Crême Bruleé. Ze worden buiten gebrandmerkt.

We zullen een week in Porto blijven. Dat geeft ons de kans om de stad en de bijzondere streek goed te verkennen. Er is een vandaag een port-festival gestart en daar zullen we ook nog wel wat van meepakken.