Verhalen

We moeten nog een aantal dingen aan Nelly Rose doen, voordat we kunnen vertrekken. We hebben eigenlijk de hele dag de tijd, want we willen pas tegen zonsondergang vertrekken. De jachthaven heeft daar geen probleem mee, maar verwacht wel dat ze vanaf een uur of vier onze boks nodig kunnen hebben. We beloven dat we dan in ieder geval aan boord zullen zijn, en dat we dan ‘on a moment’s notice’ weg kunnen varen. Daar hebben ze geen moeite mee.

We hebben Klontje voorlopig niet meer nodig. We weten nog niet wat we na Charleston gaan doen, maar daar zullen we haar niet gebruiken. We maken haar zorgvuldig schoon en ze ziet er weer voortreffelijk uit. Ze is inmiddels ruim een jaar bij vlagen intensief gebruikt, maar dat is haar niet aan te zien. We zijn er inmiddels handig in om haar op te rollen en bovenop het dek te binden. Pim ziet alleen nu al een beetje op tegen het oppompen, wat onvermijdelijk ook weer op ons afkomt. We spuiten ook Nelly Rose nog een keer helemaal schoon.

Terwijl we zo aan het klussen waren, kwam deze zilverreiger naast ons vissen. Er zwemmen honderden kleine visjes vlak tegen de steiger en dat leek hem wel een smakelijk hapje. De reiger werd daardoor volledig in beslag genomen en trok zich niets van Pim aan, zodat die rustig foto’s kon maken.
De reiger blijft een hele tijd vrij rustig staan, zodat de visjes onder hem aan hem wennen.

Hij kijkt aandachtig om zich heen en houdt tegelijk de vissen in de gaten.

Dan gaat hij ineens door de knieën en schiet zijn nek het water in.

Beet! Met zijn vangst in de snavel vliegt hij meteen naar een volgende steiger om daar lekker te tafelen zonder pottekijkers.
We maken onze klusjes af en gaan nog even naar het lokale maritime museum. We hebben nogal wat van dit soort musea gezien en iedere keer leren we weer iets nieuws. Het zijn vooral de lokale accenten, die het weer interessant maken.
De verhalen zijn niet echt altijd helemaal op elkaar afgestemd. In St. Michaels werd ons verteld, dat de ‘Oyster Wars’ het gevolg waren van de komst van de vissers uit de Long Island Sound toen die daar de Sound hadden leeggevist, maar dat er daarna tot ver in de twintigste eeuw een bloeiende oestervisserij mogelijk was. Hier in Beaufort werd verteld, dat de komst rond 1900 van de oestervissers uit de leeggeviste Chesapeake uiteindelijk de oorzaak was van het verdwijnen van de commerciële oestervangst bij Beaufort. Jammer dat we het verhaal in Long Island niet gehoord hebben.

Aan de wand in het Maritieme Museum hangt ook linksonder de dolfijnvis, die Pim een keer heeft gevangen en weer losgelaten. Te mooi!

Misschien niet zo groot als de scharen die in Somes Sound bij het restaurant aan de muur hingen, maar zo groot worden ze dus, als ze op leeftijd mogen komen. Overigens vertelden ze ons indertijd bij ‘Abel’s’ dat die grote oude beesten lang niet zo lekker zijn als de kleintjes, die we normaal voorgezet krijgen.

300 BC : de eerste “Vuur Toren” bij Alexandrie.

We wisten niet, dat de beenderstructuur in de vinnen van de walvis er echt als een hand met vingers uitziet.

Deze antieke buitenboordmotor met roer werd gebouwd door ene mijnheer Evinrude in de twintiger jaren van de vorige eeuw.

In een grote hal aan de overkant is een man druk aan het schuren aan zo’n mooi bootje, zoals we die eerder hier hebben gezien. Er wordt hier ook les gegeven. Om een beetje uit de kosten te komen wordt de hal ook verhuurd als trouwlocatie. Er was gisteren net een trouwerij geweest en alles zag er dan ook pico bello uit.

Na dit bezoekje vertrekken we en gaan de zee weer eens op, lang geleden was dat.

Ruim een uur na ons vertrek worden we getrakteerd op deze prachtige lucht.

De volgende morgen heeft Hanneke de wacht van 9 – 12. Kort voor twaalven hoort ze ineens ‘Splash’ naast de boot en zijn er een stuk of 6 dolfijnen.

Naast het anker springt deze omhoog.

Vlak vóór de boeg!

Soms heel dicht bijelkaar.

Mooie afsluitsprong en na 10 minuten houden ze het weer voor gezien. Met prachtige sprongen verdwijnen ze in oostelijke richting.

De windstille dag wordt afgesloten met een mooie zonsondergang.

Inmiddels zijn we in Charleston aangekomen na 2 nachten varen, maar hier hebben we nog foto’s van Beaufort. Boofort ligt overigens in Noord Carolina. In Zuid Carolina ligt ook nog een Beaufort aan de kust – de Franse settlers hadden net zoveel creativiteit als de Engelsen met al hun plymouthes, falmouthes en portsmouthes – maar het South Carolijnse Beaufort wordt uitgesproken als Bjoefort.
We hebben een uitgebreide wandeling gemaakt door de gezellige straten van Beaufort.

Zondagmorgen na Halloween op Frontstreet. Alles gaat wat later open dan normaal, maar het gaat open.

Tegenwoordig heten ze Pharmacy

Veel vertrouwen in de mensen hier bij deze plantentafel, maar ze zullen het budget er ook niet sluitend door krijgen.

De oude gevangenis: Jale. Je bent toerist of je bent het niet.

Historisch huisje van de eerste settlers uit 1778.

Een van de kerken van het stadje. Wel de oudste, die, net zo als de meeste gebouwen hier, stamt van rond 1800.

Echt leuk om hier rond te wandelen.

We zijn een dag te laat. Gisteren was het Halloween en dan heb je pompoenen nodig. We kunnen alleen maar gissen hoeveel er gelegen hebben. Er is nog voldoende over.

Heel veel pompoenen over.

Ook hier weer veel vertrouwen.

Leuke straten met veel ruimte. Alle huizen hebben aan de straatkant een veranda.

Onder die onmisbare veranda van al die huizen hangt een bordje aan de muur met bouwjaar en de naam van de oorspronkelijke bewoners. Hier en daar is nog wel een stukje land tussen de huizen vrij waar iets nieuws gebouwd zou kunnen worden. Zou er dan een schoonheidscommissie zijn die een oogje in het zeil houdt? We denken van wel, maar gek genoeg is dit een van de vele vragen die we hier niet gesteld hebben. We gaan met veel vragen weg, zoals over de huizen op palen en de bootjes met hoogzit.

De plaatselijke herberg was vroeger het hoofdkwartier van de marine.

Het echtpaar kwam aanroeien met deze twee prachtige houten bootjes; his and hers. Ze hebben genoten van het ontbijt in het Boardwalk Cafe. Even later zien we ze wegroeien.

Kopje koffie in de Boardwalk Café, waar iedereen uitgebreid komt ontbijten. Dat uitgebreid heeft dan nog echt een hele andere betekenis dan bij ons of zelfs in Engeland. Het is een complete warme maaltijd met onder andere ‘grits’. Dat is mais griesmeel, een klassieker hier in het zuiden. Het is net zo dik als een stevige puree en ze doen er peper en zout doorheen.

De kranten in de US hebben meerdere formaten en niet alleen groot en tabloid (Is de Telegraaf al over?) Ze hebben hier vooral ook lange en smalle kranten.

Katoen was, naast tabak heel belangrijk.

Op zondag na de kerk komt dit gezelschap altijd hier gezellig samen ontbijten; al jaren. Vrouwen links, mannen rechts!

Deze auto rijdt door het water vóór de oude bioscoop na de hurricane van 1927.

De meeste boten zijn vanochtend vertrokken, maar wij gaan eerst Klontje schoonmaken en opgevouwen op het dek leggen; de boot afspuiten en vanmiddag nog even naar het maritieme museum. Wij gaan pas vanmiddag om 17.00 uur weg. We hebben besloten om toch over zee direct naar Charleston te varen.

We zijn gisteren om vijf uur ‘s middags uitgevaren op weg naar Charleston in South Carolina. Het is 220 mijl varen en daar doen we normaal gesproken zo’n 36 uur over. We zouden ‘s morgens in alle vroegte kunnen vertrekken. Het begint om 6 uur licht genoeg te worden om het toch relatief onbekende vaarwater uit te kunnen varen en dan zouden we de maandagavond om 6 uur aan kunnen komen. Dan mag er echter niets tegen zitten, want anders moet je in het donker een volstrekt onbekende haven met veel stroming binnen varen. Dat doen we eigenlijk uit principe niet. De maan is in het laatste kwartier en komt pas na middernacht op, dus daar moet je het ook niet van hebben. We kiezen liever voor een vertrek aan het einde van de dag. Dat betekent dan wel twee nachten op zee en langzaam aan doen, maar dan hadden we ook nog een kans, dat we een stukje kunnen zeilen. Als dat zou lukken, dan zou het zeker langzaam geweest zijn, want de weersverwachtingen geven weinig hoop op wind van enige betekenis, hoewel waarschijnlijk wel uit de goede richting. Terwijl ik dit schrijf is inmiddels gebleken, dat de hoop om een stukje te zeilen volstrekt ijdel is. Er is minder dan 1 knoop en de oceaan ligt erbij als een spiegel. Op de motor, met een gereduceerd toerental, mikken we nu op een aankomst in Charleston dinsdag ochtend rond een uur of zeven.
Later vertrekken was ook niet echt een optie, want er komt een rest van een tropische storm aan, die nog steeds 35 knoop wind geeft, en dan recht op de neus. Daar hebben we ook geen zin in en we willen echt om Cape Hatteras heen. We verwachtten daarvan een zelfde effect als het verschil tussen de noordkant en de zuidkant van Cape Cod opleverde, maar dan met een nog aangenamere stap in de temperaturen en die verwachting is inmiddels volledig uitgekomen. Het zeewater is in temperatuur gestegen van 20 naar 24 graden en we zitten overdag weer in luchtige zomerkleding aan dek. ‘s Nachts voldoet ‘iets’ extra’s met lange mouwen, maar is het nu ook aangenaam.
We hadden wel een onrustige nacht, dankzij de US Navy. Het lokaal varende verkeer (wij, nog een andere zeilboot en een visserman) werd regelmatig opgeroepen door de US Aircraft Carrier 5 km afstand te houden. Ze voeren met ‘niet standaard verlichting’ – zeg maar onder vrijwel volledige black out – en deden nachtvliegoefeningen. Voortdurend vlogen 4 helikopters af en aan. Er was één ontzettend grote heli bij. De carrier lag eerst nog stil, maar ging uiteindelijk varen. Dan gaan ze hard. Hij kruiste ons pad een kleine mijl voor ons. Het hield ons goed bezig, vooral toen het apparaat in beweging kwam. We hebben hen toen opgeroepen en kregen de geruststelling dat we onze koers en snelheid mochten aanhouden.
De rest van de wachten verliepen rustig. Tot ik (Pim) bezig was met mijn ochtendslaapje. Vlak voor het wisselen van de wacht riep Hanneke ineens “Dolfijnen”! Daarvoor maken we elkaar bij nacht en ontij altijd wakker en het was al heel lang geleden, dat we ze op open zee nog uitgebreid hadden kunnen bewonderen. De tuimelaars in de noordelijke wateren zijn niet zo sociaal als hun grotere verwanten in deze buurt. Het waren er een stuk of zes, die gezellig met ons kwamen spelen. We hebben er een paar foto’s van, maar de mooiste sprongen staan er helaas niet op. Daar hebben we nog meer oefening voor nodig en die krijgen we maar zelden. In ieder geval nooit genoeg, want we krijgen er nooit genoeg van om deze beesten om ons heen te mogen bewonderen.
We gaan in Charleston een plekje zoeken waar we de boot een paar dagen met een rustig gevoel kunnen achterlaten, want we gaan naar Charlotte in North Carolina, waar een nichtje van Hanneke met haar man (en hun honden!) woont.
Morgen komen er weer foto’s.

We beginnen aan het – in ieder geval voorlopig – voor ons laatste deel van de ICW. We zijn op weg naar Beaufort en we zijn duidelijk weer beland in een meer bewoond deel van North Carolina.

Op de hoek van de Neuse River en het volgende stuk van de ICW staat dit grote en wat bijzondere huis.

Een visarend met een lekker hapje tussen de poten.
br />

Huis met zeilboot en motorboot op de steigers.

Lekker kleurrijk

Alle boten worden hier naar boven gehesen.

We krijgen keurig een slowpass, zodat we nauwelijks last van hun hekgolf hebben.

De spoorbrug staat altijd open, tenzij er een trein aankomt.

Mijlpaal 200

Ineens zijn er, en dat is totaal onverwacht zover de rivier op, een stuk of 6 dolfijnen. Later horen we dat ze hier vaker komen spelen. Zelfs voor de town quay, de boardwalk van Beaufort, komen ze de wandelaars, die daar flaneren, vermaken.

Ze zijn een beetje aan het spelen.

Weer zo’n hoogzit-bootje. De buitenboordmotor zit middenin onder de toren ingebouwd.

De mannen staan met grote lieslaarzen aan te vissen in het 19 graden water.

Prachtig bootje. Die worden hier bij de werkplaats van het maritiem museum gebouwd.

Hond voorop.

Beaufort

Hier is vanavond de Halloweenparty. We liggen er vrijwel recht voor en er komt live-music. We gaan er dus maar naartoe. Dat heeft meer kans dan slapen.

We overleggen met de havenmeester hoe onze verdere route eruit zal zien. Er gaat niks boven local knowledge.

Gezellig in de schommelstoelen een drankje drinken!

Het stadje heette eerst Smith’s Creek, maar toen een van de bewoonsters aan het einde van de 19e eeuw de naamplaat van de gezonken USS Oriental ergens tegen een muur zag hangen, vond ze Oriental leuker dan Smith’s Creek. Een dorpsvergadering werd belegd, waar de naamswijziging werd voorgesteld en goedgekeurd. Vandaar deze wat uit de toon vallende naam. Het was van oudsher een thuishaven voor een vissersvloot en het is uitgegroeid tot de – zelfbenoemde – ‘sailing capital of North Carolina’.

Het stadje ziet er vanaf het moment dat je er voet aan wal zet, gezellig en verzorgd uit. Het is leuk om weer bloemen te zien na een paar dagen moeras.

In het kleine haventje bij het Towndock liggen deze mooi onderhouden oude vissersschepen uit het jaar 1948. Die boot aan de wal heet Nellie Crockett. Dat geeft meteen een soort verwantschap.
Onze eerste gang is natuurlijk naar de watersportwinkel en daar slagen we meteen heel goed. Veel beter dan zo’n WestMarine ellende, die nooit hebben wat je zoekt. Bovendien hebben ze ‘complimentary’ fietsen. We maken daar dankbaar gebruik van, en gaan met een flinke omweg naar de supermarkt.

We merkten het al toen we vanochtend wakker werden. Het is nog steeds steenkoud. Hier is de bevestiging dat het herfst is; grote bollen vol paddestoelen.

Geen idee welk soort dit is.

Er staan prachtige grote, omvangrijke bomen.

Het is een mooi dorp en zodra we even stoppen om op onze kaart te kijken stoppen vriendelijke mensen, die vragen waar we naar toe willen en ons dan uitgebreid de weg wijzen en belangstellend van alles vragen. We zijn echt in het zuiden. De mensen zeggen Howdy en Y’all.

Ook dit huis is helemaal anders dan de Victoriaanse huizen, die we tot nu toe in New England hebben gezien.

De Buitenbibliotheek is een initiatief wat kennelijk veel breder is dan deze ene ruilkast. We hadden het nog niet eerder gezien, maar er schijnen er veel te zijn. Het is een initiatief om het lezen te bevorderen.

Overal staan Amerikaanse brievenbussen. De meesten zijn redelijk standaard, maar sommige mensen maken er toch iets individuelers van. Deze mensen zijn daar in ieder geval volledig in geslaagd.

Een stoere Dodge politieauto met zeilbootje, het logo van Oriental; sailing capital of North Carolina.

In de supermarkt slaan we de kikkerpoten uit China maar over.

De vismarkt, waar alles in grote koelkisten klaar lag.

‘Witt’s End’ was ooit een kroegje met biljarttafel en Jukebox gerund door een weduwe met 2 kinderen, die nadat haar man, een visser,was gestorven, toch de eindjes aan elkaar moest knopen. Er was toen nergens bier te koop, dus ze voorzag duidelijk in een behoefte.

Het is ook een commerciële vissershaven. De schepen kunnen hiervandaan dichtbij de oceaan op.

In het weekend is de vissersvloot thuis

Na een bord met hutspot en rookworst ( ja, zó koud is het!) gaan we op tijd onze kooi in.

We hebben het de afgelopen dagen erg druk gehad. Dat is natuurlijk een beetje een relatief begrip, maar laten we zeggen dat we het druk hebben gehad. Zaterdag zijn we met een van de havenmeesters van Annapolis boodschappen gaan doen. We hadden Stanley in juni, toen we hier voor het eerst zijn geweest, al ontmoet. Hij was toen in zijn functie als havenmeester en we raakten toen meteen aan de praat. Hij was toen herstellende van een zware hartaanval en was aan het wachten op zijn oproep voor een open-hart operatie. Die heeft hij in augustus ondergaan en hij is langzaam bezig op te krabbelen. Hij vond het leuk, dat we contact met hem zochten en we maakten een afspraak om weer te gaan winkelen. We gebruiken dan zijn klantenkaart en krijgen daardoor korting. Hij krijgt bovendien korting op zijn volgende tankbeurt bij de supermarkt. Dankzij onze volgeladen boodschappenkar krijgt hij de volgende keer dat hij gaat tanken $0,35 korting per gallon. Hij had nog een paar van dit soort uitjes in het verschiet en zijn volgende tank zou verdomd goedkoop worden.

Het was gezellig met Stanley. Hij woont alleen op zijn boot de Corsaire, waar hij vroeger veel mee gecruised heeft. Hij kent de oostkust goed en zijn tips zijn dan ook nuttig en leuk om te horen. We reden ook nog langs de liquor store – in veel Amerikaanse staten mag er geen alcohol verkocht worden in de supermarkt – en West Marine en een tuincentrum. In het tuincentrum kocht ik een nieuw spuitpistool voor op de slang van de dekwaspomp. Daar gaat zout water doorheen en hoewel die dingen vrijwel helemaal van plastic zijn, zitten er toch net een of twee ijzeren piefjes in, die daar helemaal niet tegen kunnen. We hadden gelukkig een reserve aan boord toen de eerste het begaf en nu hebben we weer een nieuwe reserve.

Inmiddels was het lunchtijd geworden en Stanley stelde voor om naar ‘Naval Bagel’ te gaan. Wij weten niets van bagels, en kennelijk is dat de beste bagel in de staat. Daar in de buurt gekomen veerde Stanley ineens op en vroeg of we van ‘Knockwurst with Kartoffelsalad’ houden. Er was geen twijfel over mogelijk, dat hij enthousiast was over dat idee. Ik zei dat ik dat een heerlijk gerecht vond en hij vertelde over ‘Regina’. Een Duitse vrouw, Regina, die na de oorlog met een GI mee terug was gekomen uit Duitsland en daar een ‘diner’ wilde beginnen. Ze kreeg – als vrouw – van de bank geen lening (zie All in the Family ‘Edith versus the Bank’ http://www.youtube.com/watch?v=_F3Ic1-Lvhc voor het tijdsbeeld) en begon op heel kleine schaal Duitse gerechten te verkopen. Ze bouwde zonder enige hulp van de bank een bloeiende tent op, die vandaag door haar kinderen wordt gerund en onder de naam Regina loopt als een trein (geen Fyra).

Stanley en ik namen een ‘Bockwurst mit Kartoffelsalat”, terwijl Hanneke zich volstrekt te buiten ging aan een gigantische portie ‘French Toast’ (wentelteefjes). We ondervroegen Stanley vooral over de Intra Coastal Waterway. We willen daar op zijn minst een stuk van varen, maar de verhalen erover zijn zo dramatisch, dat we er meer tegen opzien dan een Atlantische oversteek. Stanley stelde ons gerust en we kregen er weer meer vertrouwen in.

’s Middags hadden we een grote teleurstelling. We wilden in de Naval Academy naar het museum, waar een grote tentoonstelling was over de ‘naval battles of the 1812 war’, de tweede oorlog van de Amerikanen tegen de Britten en hun kolonies om de onafhankelijkheid veilig te stellen. Helaas, ‘due to the sequester’ was het museum gesloten. Daar hadden we goed de pest in. We hadden het toch in juni moeten doen toen we er ook alle kans toe hadden.

Zondag zijn we weer naar de beurs gegaan. Dit keer voor een lezing over de ICW, de Intra Coastal Waterway. Die heeft duidelijk twee stukken. Het eerste stuk tot Beaufort gaat eigenlijk over meren en heeft nauwelijks (dat is het spannende woord) restricties voor onze diepgang van een kleine 2 meter. Het tweede deel heeft behoorlijk forse tijverschillen tot meer dan twee meter en de daarbij behorende harde stroom. De lezing bevestigde de indianenverhalen die de Amerikanen ophangen over de ICW. In het eerste deel zijn vooral de sluizen heel erg eng. Nou zijn we in Nederland iets meer gewend aan sluizen, maar als je met een hele vloot boten naar binnen vaart die het niet gewend is en die het eng vindt, dan wordt het dat ook weer.

Toch was het verhaal nuttig voor ons en we hebben besloten om in ieder geval tot Beaufort over de ICW te gaan. Daarna zien we dan wel weer. Over dat tweede stuk was ook Stanley iets voorzichtiger, hoewel hij er ook enthousiast over was. We zien wel wat we doen na Beaufort. We hebben de keuze om de kust langs te varen of binnendoor te gaan. We willen in ieder geval naar Charleston, want dat schijnt echt leuk te zijn. Die beslissing betekende wel dat we meteen op de beurs zaken moesten doen. We hebben een pilot en een kaart nodig en vooral ook een verzekering voor de sleepdienst van TowBoat US. We worden lid van Boat US en krijgen daarmee een geweldige korting op de verzekering voor de sleepdienst. TowBoat US heeft op een heleboel plaatsen, zowel langs de kust als in de ICW, bootjes liggen om je los te trekken als het toch fout is gegaan. Het schijnt onlosmakelijk met het bevaren van de ICW te zijn verbonden en ook de inlets en de kustwateren van South Carolina en Georgia hebben veel ondieptes en wandelende zandbanken. Ik hoop, dat we over een paar maanden zeggen, dat het echt zonde van ons geld is geweest.

We kopen ook nog een ClampTite van AKcooltools (www.akcooltools.com). De foto’s verduidelijken wat dit wonderbaarlijke apparaatje mogelijk maakt. Om een ons bekende Nederlander te citeren: “Hoe hebben we ooit zonder gekund.”

’s Avonds hadden we een afscheidsdiner met onze Duitse vrienden. Zij blijven om verschillende redenen nog langer hier hangen en Wolfgang en Ute gingen weer terug naar hun boot op de Bahama’s. Wij zijn nu op weg naar St. Michaels aan de oostkant van de Chesapeake Bay. Dat schijnt heel leuk te zijn. De zon schijnt eindelijk weer, dus de camera wordt binnenkort ook weer in gebruik genomen.

Emma Louise vaart voor ons uit, maar al snel halen we haar in.

Melkmeisje naar de westkust van Cuba.

Wat een mooie dag.

Los Morros, daar liggen we niet goed. We beuken tegen de kant en op aanraden van de lokale autoriteiten gaan we iets verderop achter een eiland voor anker.

Oei, duiken,ze komen dichterbij….

We liggen er net lang genoeg om het document te laten tekenen en dan varen we weer weg.

De volgende dag varen we richting een grote donkere bui, maar bij ons schijnt de zon en dat levert een mooi plaatje op.

Deze vuurtoren is nog ouderwets bemand en moet iedere 12 uur worden opgewonden.

Het gaat weer heerlijk met een regenboogje dat we zelf maken!

We arriveren om de kaap heen in het aan de zuidkant liggende Maria La Gorda. In dit huis wonen 2 mensen en het doet ook dienst als kantoor voor de havenmeester en de Guarda Frontera.

Het bier heet hier Buccanero.

Er speelt weer een bandje.

De goede man zit de hele dag met zijn voeten in het water op een oude tractorband met een lijntje in zijn hand te vissen!

Deze man heeft zo’n piepschuimen vlotje als vissersboot.

Ze gaan er toch behoorlijk ver mee de zee op.

De volgende dag kunnen we weer lekker zeilen.

Voor het eerst sinds ongeveer 3 dagen komen we een boot tegen. Het zijn toeristen op een vissersboot, die naar de goeie plek varen naar de rand van waar het 1000m.diep wordt.

We komen aan bij het eiland dat onder Cuba ligt: Isla Juventud. Sommige boeien liggen er, maar de meesten zijn verdwenen, dus het is goed opletten geblazen.

We moeten hier de Guarda Frontera op gaan halen met de dinghy, want ze willen de boot inspecteren en de bootpapieren bekijken. Vriendelijke kerels.

Aan de rechterkant in het archief staat het verhaal dat bij de volgende foto’s hoort, geschreven op 7 jan.2014

Er wordt met spanning gewacht op Robin en Ulrich van Feyenoord voor hun training.

Voetbalschoenen aan.

Hij kan niet wachten en gaat vast het veld op.

3 leeftijdsgroepen gaan straks meedoen.

Warming-up

Hier zitten de shirtjes en ballen in.

Ze willen allemaal op de foto.

Ook de petjes vinden gretig aftrek.

Dolblij met hun Feyenoord T-shirts.

De Rotterdamse helden komen het veld op.

Ulrich van Gobbel.

Later die week gaan we nog een keer ergens eten met deze Robin Nelissen, echt een aardige vent.

De ballen zijn ook zeer welkom.

Pim loopt tussen de Bobo’s door; o.a. de Nederlandse minister van buitenlandse zaken.

Zelfs de Televisie was aanwezig.

Alles gesponsord door deze bedrijven.

Er wordt hier hard gewerkt aan een Moskvitch.

Chow Chow op het balkon.

Het is zaterdag en niemand heeft haast.

Marktdag, met zelfgefabriceerde spullen.

Fruitkar.

Sleuteldag aan oude Peugeot 404.

De oude weegschaal wordt hier nog intensief gebruikt.

We betalen met Nationale Pesos en krijgen alles voor een habbekrats mee. Je moet wel in de rij aansluiten, nadat je hebt gevraagd wie de Ultimo is op dat moment.

Een staatswinkel met een zeer beperkt assortiment.

Het rijdende automuseum is echt fantastisch.

In zo’n Citroën Avant zijn wij 39 jaar geleden getrouwd. Hier rijden ze nog rond.

Als ze zien dat je hen fotografeert, beginnen ze meteen te zwaaien.

Kleine steegjes.

Ter versiering zijn er eierschalen op de punten van de plant gezet, best leuk toch?

Met dit soort piepschuimenbootjes gaan ze de zee op om te vissen.

Hier kopen we heerlijke tomaten, paprika’s en uien en een ananas.

Er lopen ook overal zwangere of zogende honden rond te scharrelen.

Dit is de dag vóór Oud-en Nieuw en dus wordt er straks een feestmaal geserveerd bij deze familie.

Mooie Classic American Car.

Het is 30 graden, dus iedereen zit in de schaduw te wachten tot ze aan de beurt zijn om hun propaantanks te laten bijvullen.

Zwart geverfde auto.

Ook hier een feestmaal op Oud en Nieuw.

Hele oude Banyontree.

En natuurlijk staat de motorkap weer open, klassiek beeld.

We blijven genieten van die schitterende auto’s.

We gaan eten met Australiërs en Frans Canadezen. € 3,00 inclusief een biertje.

Levensgrote olifanten in een modern gebouwen complex.

Dit is zo’n soort taxi, waar je met zijn zessen makkelijk in kan. Je deelt hem met anderen en betaalt per persoon per zône 10 peso’s Nationales. Ongeveer 35 eurocent. Daarna moet je overstappen naar taxi’s die de in de volgende zône mogen rijden.

Soms maken ze vreemde geluiden en denk je dat je ieder moment door de bodem kan zakken of dat er iets essentieels is onderuit gevallen, maar tot nu toe kwamen we iedere keer goed thuis.