Verhalen

De hele nacht was de stilte voor de storm. Het water van de baai lag erbij als een spiegel. Op de kaart staat aangegeven dat de bodem “mud” is. Dat bleek overduidelijk toen we het anker ophaalden; wat een meur. Het is voor het eerst, dat we de dekwaspomp voor het doel gebruiken waarvoor we hem hebben geïnstalleerd op aanraden van Rob Schuttrups. We hebben hem vaak gebruikt om te douchen of om het dek af te spoelen, maar dit keer waren we er echt blij mee.

Terwijl Pim het anker ophaalt, spoelt hij meteen de modder eraf met de zoutwaterpomp, zodat de ankerkluis schoon blijft.
We hebben de wekker op 7 uur gezet. Een tropische storm is een vervelend ding, maar het grote voordeel is wel, dat zo’n storm op de voet gevolgd wordt en er voortdurend voorspellingen worden gedaan over de weg die de storm zal volgen. We weten dan ook, dat we tot aan het einde van de middag de tijd hebben om in veilige haven te komen. Als we om 8 uur wegvaren, kunnen we rond een uur of een in de haven zijn.
Het is lastig om hier nauwkeurig te berekenen hoe laat je gaat aankomen. De stroom wordt bepaald door eb en vloed, door de regenval en het water dat door de verschillende rivieren wordt aangevoerd en door de wind. Omdat de wind al dagenlang vanuit het zuid oosten komt, hebben we eigenlijk steeds stroom mee gehad en staat het water in de baai heel erg hoog.

Het regent de hele dag onafgebroken. Een voorbode van het weer wat in aantocht is. voor het eerst sinds de eerste week van de oversteek van Las Palmas naar St. Lucia hebben we ons oliegoed nodig. Het lijkt Nederland wel. Hanneke’s rode petje blijkt niet bestand tegen deze watervloed en begint hevig af te geven. Het Pauw T-shirt lijkt nu op zo’n 70’er jaren creatie, toen we onze T-shirts zelf verfden.
We varen in het begin tussen veel vissersboeitjes door, waar allemaal krabbenpotten aanhangen. Het is goed oppassen geblazen.

Pim biedt aan om boven te blijven als we eenmaal onderweg zijn. Het heeft geen zin om allebei kleddernat te worden. Dat geeft Hanneke de gelegenheid een uitstekende lunch te verzorgen. Het is koud en het lijkt haar dan ook uitermate passend om erwtensoep te maken. Daar worden we weer een beetje warm van.
Aangezien we nu weer wat meer in het noorden zijn, slapen we inmiddels ook weer onder fleece dekentjes, maar dat bevalt niet goed. Ze zijn te klein en we vervangen ze dan ook gewoon door het dekbed.

Het zicht wordt er niet beter op. We steken de Potomac over; de grote rivier waar Washington DC aan ligt. We zien wat schepen op de AIS, maar lang niet iedereen heeft dat en daarom zetten we de radar ook bij. De iPad, inmiddels ons hoofd navigatie systeem, helpt ons de ingang van de kreek te vinden. Eenmaal daar zien we de smalle vaargeul, die door boeien keurig gemarkeerd wordt.

Antares komt vlak na ons binnengelopen en we doen gezamenlijk een welverdiend aankomstbiertje onder onze zonne/ nu regentent, tot ook dat te nat wordt en we naar binnen gedreven worden door stortbuien, gepaard gaand met onweer. Andrea is nog wat onder de indruk van de eerste storm van het jaar, omdat die naar haar genoemd is. Later in de kroeg zien we de beelden van “Tracking Andrea” op het nieuws. We zijn blij, dat we goed beschut liggen, maar hopen toch, dat ze haar geplande koers, net voor de kust langs, zal blijven volgen. Het is inmiddels wel duidelijk, dat de havendagen in Norfolk dit weekend in het water zullen vallen.

En de dag na Andrea is het alsof er niets gebeurd is. Het ziet er allemaal weer vredig uit en we kunnen onze natte spullen weer te drogen leggen.

We hadden de nodige voorzorgen getroffen voor het geval de wind ons toch zou bereiken. Zo hadden we de grootzeilhoes helemaal vastgesnoerd om te zorgen dat we zo min mogelijk wind zouden vangen. En lag de boot “kreuzverschnurt” met een hele serie lijnen tussen alle 8 palen. Dat bleek niet nodig. We kregen weinig wind, maar wel heel veel regen. Er waren voortdurend waarschuwingen voor flash floods. Zo dicht bij de zee/baai, waar de rivier al redelijk breed is, kan dat niet echt veel kwaad, maar hogerop kan dat in korte tijd tot griezelige toestanden leiden.
Wij hebben uiteindelijk zelfs de zonnetent boven de kuip gehangen om een zo groot mogelijk droog vlak op de boot te hebben.

De fok was natuurlijk drijfnat geworden en nu het weer zonnig en windstil is, hebben we die uitgerold om te drogen.

Dit was een steiger, waar het allemaal al eerder was fout gegaan. Op de website leek het een prachtjachthaven en dat is het ooit echt geweest. Nu is het een vervallen toestand, omdat de eigenaren failliet zijn gegaan. Een ambitieuze man heeft het overgenomen, maar hij moet het allemaal zelf opknappen, omdat hij geen kapitaal kan aantrekken. Er is een voortreffelijk restaurant bij en dat is misschien de mans redding. Dat is echt een tripje naar deze kreek waard.

De omgeving is heel mooi en zeer rustig. Iemand zei: dit is het einde van de wereld.

De dichtsbijzijnde winkel is 4 mijl verderop en heeft niet zo veel, vertelt men. Gelukkig is er hier wel een restaurant en daar krijgen we 6 eieren van cadeau, zodat we toch ons eitje voor het ontbijt knnen koken.

Er hangt natuurlijk wel een Amerikaanse windvlag.

Ook de Antares, die met zijn neus naar de kant ligt, rolt de fok uit om te drogen. Alle jassen mogen ook naar buiten.

Onze Duitse vrienden zijn vandaag een jaar onderweg. Dat moet gevierd worden en dus gaan we bij Spinnakers een hapje eten.

Omdat het zaterdag avond is, speelt in het restaurant een Blue Grass band; typische Amerikaanse volksmuziek. De mannen zijn echt goed. De lead zanger is minstens 70, maar hij heeft een geweldig repertoire. Hij komt uit het dorp. De andere bandleden zijn echt vaklui. De banjospeler, de gitarist en de bassist zijn allemaal virtuoos op hun instrument. We genieten van hen, maar evenzeer van het publiek, dat helemaal opgaat in hun muziek.

Pim raakt in gesprek met Cathy en Jay, die opgegroeid zijn met deze muziek. Ze kennen wijs en woorden van heel veel nummers. Jay komt uit Wyoming, maar heeft het cowboy leven verruild voor het zeilersbestaan. Hij vaart nu met Cathy door de Chesapeake Bay. De Bay heeft meer kilometers kustlijn dan de hele westkust van de VS. Toch wil hij graag met Cathy naar de Bahama’s en hij is dan ook erg blij met onze enthousiaste verhalen daarover.
Hoewel we het erg leuk vinden, wordt het toch niet echt laat. De band houdt er om half 10 mee op. Dat is een half uur later dan normaal, want het publiek was zo enthousiast. Dat is maar goed ook, want we willen de volgende dag weer verder.

We varen om half elf uit en komen eerst langs de zwaar beschadigde A-stijger, die gekaapt is door een stelletje visarenden. Die visarenden maken onvoorstelbaar slordige nesten. Wel redelijk veilig aan het einde van zo’n totaal vergane steiger en de andere nesten zijn meestal op de bebakening van het vaarwater en dus ook redelijk veilig. Toch is het niet meer dan een slordige verzameling takken. Een zwaluw zou het niet eens als nest herkennen.

Hier zit het vrouwtje nog te broeden en als we in de buurt komen laat pa zich van het nest afvallen. Hij vliegt weg in de hoop onze aandacht van het nest af te leiden, terwijl ma een en ander rustig gade slaat. Hij laat zich van zo van het baken afvallen.

Hier wordt het nuttige met het aangename verbonden. De vissersboot haalt de krabbenpotten op terwijl de juffrouw voorop ligt te zonnen.

Dit is een meetboei, die gegevens over wind, stroom en temperatuur doorgeeft. Je kunt hier in de baai niet genoeg meten, want wij kunnen er geen peil op trekken. Ook vandaag hadden we de hele dag weer stroom mee, terwijl we eigenlijk al dagen de rivier stroomopwaarts bevaren.

Vroeger waren deze vuurtorens echt bewoond. Er staat er bij ieder riviermonding minstens een. Deze heet Point No Point, omdat hij de ondiepte voor een inham markeert.

We proberen altijd foto’s van onze passagiers te maken. Meestal zijn dat vogeltjes, maar dit keer zit deze gouden Libelle op een draad van de zeereling.

We varen de Patuxent rivier op en zijn meteen weer in de bewoonde wereld.

Twee helgele ogen, die keken de fotograaf aan.

Bij Solomon’s Island gaan we de Mill Creek op. Het eiland zelf is een groot watersport centrum. We gaan daar morgen met de dinghy nog naartoe.

Dit is niet de M van Mullersleepboten, maar van de familie Moran.

Het is hier echt prachtig!

De meeste huizen met bijbehorende speeltjes zijn groot.

Als zomerhuis niet gek toch?

En zo zijn er nog velen! De meesten mooi om te zien en met mooie goed onderhouden tuinen er omheen.

We vonden het anker gisteren al vies, maar toen we vandaag om 10 uur anker op gingen, kwam het echt met zoveel modder er omheen omhoog, dat de individuele schakels niet meer te herkennen waren.

We halen het anker meter voor meter omhoog en spuiten de blubber er zoveel mogelijk van af. Dat koste een klein half uur meer dan gepland.

We varen de kreek uit langs prachtige zomerhuizen met de bijbehorende speeltjes. Boten, die soms groter zijn dan de Nelly Rose, liggen hier bij het ‘zomerhuisje’. What crisis? Het ziet er allemaal wel mooi en goed verzorgd uit; heel welvarend.

Dit stond eigenlijk niet duidelijk op de kaart. We waren eerst bang dat er hier naar olie geboord zou gaan worden, maar de spaarzame commentaren op de kaart hebben het over een tunnel. Misschien dat het een brug-tunnel verbinding over de Chesapeake Bay moet worden. We zullen het in de buurt navragen.

Na een uitermate nat dagje is het nu weer heerlijk weer en we genieten van een voortreffelijke zeildag. We zijn eigenlijk best een beetje lui met al die korte stukjes van 25-30 mijl. De accu’s vinden het af en toe ook lekker om stevige doorgeladen te worden, maar halve wind, met 12 knoop wind is gewoon verwennerij. Daar moeten we van genieten.

We krijgen niet echt genoeg van de visarenden. Ze broeden werkelijk op iedere vast baken met die rommelige nesten. Sommigen zijn al aan het voeren en we varen er ook ieder keer (erg) dicht langs in de hoop de jongen te kunnen zien. De volgende passage, maar dat is pas over een dag of drie, gaat Pim ervoor op de giek staan. Dit is nog staande op de opgerolde dinghy.

Cove Point Lighthouse is weer een van de bijzonder vuurtorens van Maryland. Er is echt een hele verzameling van mooie en/of merkwaardige vuurtorens. Sommige staan scheef, anderen staan op poten, er zijn gemetselde en geklonken ijzeren exemplaren; heel bijzonder. Op de website: www.unc.edu/~rowlett/lighthouse/md.htm krijg je er een aardig idee van.
Deze heeft wel wat van een schilderij van Edward Hopper, maar die staan vooral in Maine. Daar komen we nog op terug.

Vandaag hadden we voor het eerst een paar uur stroom tegen. Volgens de getijden informatie zouden we pas om 3 uur ‘s middags stroom mee krijgen, maar dat was al kort na twaalven het geval. Daardoor halen we gelukkig de vertraging van het ophalen van het anker weer in, zodat we toch voor de borrel in Oxford kunnen zijn.

Dit is een trainingsschip voor de koopvaardij. Het is State of Maine. We vonden dat ze weinig respect hadden voor ons als zeilend schip. Minder dan menig Cruise ship of containerschip dat voor ons de koers heeft aangepast. We zjjn zelf maar een graadje hoger gaan sturen. Wie weet deed zo’n jongen (of meisje) net examen.
Even na het passeren van de State of Maine gaan we richting Oxford en dus stuurboord uit de Covy Creek in. De wind wordt minder en we gaan bovendien bijna voor de wind, zodat de snelheid ernstig terug loopt. Om drie uur besluiten we toch maar om de zeilspullen op te bergen en op de motor verder te gaan. Niet zozeer vanwege die borrel, maar ook voor de accu’s. We hebben vandaag zeilend een heerlijk bruin brood gebakken (elektrisch) en ruim een uur lang water gemaakt. Een paar extra ampères kan dan geen kwaad.

De Tred Avon Yachtclub ziet er deftig uit, maar wij gaan ankeren.

Ook hier barst het weer van de mooie huizen. Mooi, maar vooral ook groot.

Dit is de beroemde Robert Morris Inn. Een leuke herberg waar George Washington met zijn maatjes nog heeft getafeld. Daar gaan we zeker nog een kijkje nemen.

Sommige huizen lijken wel hotels, zoó groot.

Huis met torentje. Ook weer strak in de lak.

Na het eten zitten we nog even op het terras te genieten van de stilte en het licht van de ondergaande zon.

Huis in de verte, waar een hele deftige heer vandaan kwam. Gekleed in een navy short sleeve shirt en een off-white, ruim zittende, knie lange korte broek vervoerde hij zijn in het rose gehulde dame langzaam met zijn 150 PK van en naar de jachtclub voor de borrel. Ze wuifden heel vriendelijk. (Wij zijn meer zwaaiers.)

Deze is ook mooi!

Bij de opgaande zon is het licht, nu op de andere oever, weer prachtig. De verstilde schoonheid over het vlakke water is rustgevend.

Het gashandel van de buitenboordmotor blijft hangen. Pim lost het op met WD 40.

De totale rust wordt alleen een paar keer verstoord door een man, die krabben aan het vangen is.

Hij heeft kippenbotjes in een lijn geknoopt, die hij op de grond heeft laten zakken. Aan beide kanten houdt een boei het einde boven water. Dat legt hij over een groot wiel en vlak voor dat wiel schept hij de blue crab met een schepnet van het botje af. Hij komt een keer of tien langs en daarna zijn de botjes kennelijk kaal gegeten en houdt hij er mee op. Hij had een goede vangst vandaag. Het seizoen was laat op gang gekomen, maar nu liep het lekker.

Er zit een plastic Uil op een paal om de meeuwen af te schrikken, zodat het privé steiger niet wordt onder gepoept. De meeuwen houden hem gezelschap.

Shellfish Research, wat een lastig woord om snel te zeggen. Zij zetten hele bakken vol oesters uit in een poging de teruggang in de oesterstand tegen te gaan. Oesters worden begroeid door allerlei micro organismen, die heel belangrijk zijn om het water te zuiveren. Dit wordt ons uitgelegd door de biologen, die dit project uitvoeren. Ze kweken de oesters op het land op en zetten ze nu uit.

Zo kweken ze nieuwe oesters, op oude dragers. Hier zitten een stuk of vijf jonkies op.

Historisch huisje

Het doet allemaal erg engels aan. Oxford is een van de eerste plaatsen waar de Engelsen zich gevestigd hebben. Het is nu meer een plaats waar mensen een weekend huis hebben of waar ze met pensioen gaan. Mensen met gevoel voor cultuur, die het historische karakter van het plaatsje cultiveren.

Rood vogeltje

Misschien toch een soort musje? Hanneke denkt, dat het een mannelijke mus is en dat het vrouwtje boven hem zit.

Doorkijkje over donkerrode lelies.

Regelmatig golfpatroon over het smalle strand.
Dit is slechts een eerste indruk van dit karakteristieke stadje. Er komt nog een hele serie foto’s aan. Het is een luxe oord, maar niet buitensporig, niet brallerig.

Moet je hebben hier: Veranda, boven of onder.

De oude boom heeft het hekje al een beetje verdrongen.

Geschiedenisles.

Pim kijkt naar het bord, waarop staat, dat hiervandaan de oudste privé veerboot in de States over de Tred Avon rivier gaat. De veerdienst wordt al sinds het begin van de 19e eeuw onafgebroken uitgevoerd.

Bij de Tred Avon Yacht Club staan een stuk of 6 van deze beeldige bootjes op de kant. Ze hebben wat weg van Draken, maar zijn het niet. Morgen gaan we naar de jachtclub. Dan wordt er wedstrijd gezeild en we zijn uitgenodigd voor het buffet (crabcakes and all). Dan zullen we wel meer uitvinden over deze scheepjes.

Dit is het oude douanehuisje.

We gaan even een kijkje nemen in de Robert Morris Inn. Het is gebouwd vóór 1710 door scheepstimmermannen. Met materialen voor de scheepsbouw. Het werd gekocht voor Robert Morris Sr. De vader van een van de belangrijkste mannen uit de eerste dagen van de VS. Robert Jr. woonde hier vanaf zijn 13e jaar. Hij was een vriendje van George Washington en was een van de Founding Fathers, vooral verantwoordelijk voor de financiering van de revolutie en mede ondertekenaar van de Declaration of Independence, the Articles of the Confederation en grondwet van de VS. De hele plaats hier ademt die historie.

Zeer stijlvol ingericht van binnen en nog immer in gebruik als een van de beste Country Classic Inns in de USA.

De blauwe kleur is ook bijzonder.

Overal hangen mooie tableaux aan de muren. Het blijken later stukken van een behang te zijn met historische momenten uit de geschiedenis van Amerika. Jacky Kennedy heeft, nadat ze hier had gelogeerd, het huis opgezocht, waar het behang origineel hing en het laten strippen om de verbouwing van het Witte Huis een beetje op te leuken.

Aan ieder hoekje wordt aandacht besteedt.

Ze hebben hier voetpaden langs de wegen. Dat zie je niet overal in de States.

Porch met swingchair en natuurlijk de amerikaanse vlag, die hier veelvuldig wordt uitgehangen.

Mooie huizen. We hebben nog even bij de makelaar gekeken. De prijzen varieerden nogal van het betaalbare tot “op aanvraag”. Dat betaalbare bleek een one-bedroom condo te zijn en dus ook weer onbetaalbaar. Er staat niet veel te koop in deze omgeving die door oud geld gedomineerd lijkt te worden.

Het is niet de goedkoopste buurt om te wonen, maar wel gezellig.

Alles keurig in de verf.

Regelmatig staan er stukjes picketfence, beschildert door lokale kunstenaars, verspreid door het hele stadje.

Nu begrijpen we eindelijk, waar de ietwat vreemde carrillon-geluiden vandaan komen. Bovenin de toren van het kerkje hangt gewoon een luidspreker. Om 12.00 uur en om 18.00 uur gaat het CD-tje aan! Die van 07.00 uur is er kennelijk al een keer uitgestemd.

We lopen even het kleine museumpje met tuintje binnen.

De geschiedenis van dit plekje.

Zo’n lokaal museum staat vol met van alles en vooral nog wat, zoals deze oude lens voor een vuurtoren.

De post mevrouw was een icoon gedurende lange jaren. Ze droeg een pistool en werd dan ook Pistol Molly genoemd.

Deze aparte klok is gemaakt van grote oesterschelpen. Oesters werden hier veel gevangen en verpakt in de Packinghouses, waarvan er hier zeker 50 waren. Ze waren een grote werkverschaffer. Zie de lijst die naast de klok hangt. Nu proberen ze de oesterstand weer een beetje op peil te krijgen. De Shellfish Research hebben we al laten zien. De lokale bewoners hopen, dat het allemaal wat uitmaakt, maar ze maken zich grote zorgen.

Dit museum was vroeger een ijssalon en dit is nog de oude kassa ervan. Hij wordt nog gebruikt als Hanneke een sticker koopt voor op de buitenboordmotor.

Het curriculum op de Military Academy was uitgebreid en intensief. Je vraagt je af, wat ze bedoelden met training Gentlemen “in the Southern Sence”. Daar ligt mogelijk de reden in besloten, dat na de brand het geheel nooit meer is geopend.

Let op de tekst: bewoond door alleen of vooral Indianen.

Delftsch Blauw is ook vertegenwoordigd.

Tijd Voor de lunch. We kopen een sandwich bij de Deli en picknicken in het parkje aan het water.

Een saaie wand is omgetoverd in een muurschilderij met de oestervissersbootjes.

Dit ziet er uit als een oud kerkje, maar is waarschijnlijk toch altijd een huis geweest. Het is nu een kapper, maar ze had geen tijd om Pim te knippen. Dat wordt langzamerhand wel weer nodig, maar de nood is wat minder, sinds hij met een grote schaar de lok boven zijn voorhoofd heeft verwijderd.

Een oude jachtwerf, die naam maakte in de tijd van de houten jachtbouw. Daar hadden ze een patent voor de double planking. We moeten er nog met een camera naar binnen. Er staan juweeltjes.

Hier kun je goed zien, hoe ze met nietpistolen de cedar shingles bevestigen. Houten huizen bouwen gaat heel snel. Onder deze afwerking zitten allemaal grote platen.

‘s Avonds trakteren we onszelf op een etentje in de befaamde Robert Morris Inn, waar ook George Washington aan tafel heeft gezeten. Het is curry night. Het eten smaakt voortreffelijk, de bediening reuze vriendelijk en het geheel ademt een hele prettige sfeer.

Als we later terug lopen naar Klontje over het terrein van de Tred Avon Yacht Club, worden we uitgenodigd om vrijdag avond langs te komen. Er worden dan wedstrijden gevaren in de verschillende klassen, die door de club worden ondersteund. We zijn benieuwd.

We zijn uitgenodigd door Midge en Mike om naar de vrijdagavondwedstrijd te komen kijken vanaf de grote veranda van de Tred Avon Yacht Club. Ze zijn er al als wij aankomen om ons te ontvangen. Het is een erg gastvrij onthaal. We worden aan allerlei mensen voorgesteld, die het allemaal reuze leuk vinden om een stel te ontmoeten, dat uit Europa is komen zeilen.

Op weg naar de club varen we eerst door de vloot boten heen. Ze staan op het punt om te gaan starten. We zijn er eindelijk achter gekomen, dat deze mooie klassiek gelijnde schepen “Shields” heten. Het is een klasse, die ooit is gestart door een mijnheer Cornelius Shields. De boot is ontwikkeld door Sparkman and Stephens en de eerste boten werden in 1962 te water gelaten. Volgens Shields was er behoefte aan een eenheidsklasse van dit type. De boten zijn gemaakt van polyester en de klasse is nog steeds heel succesvol (www.shieldsclass.com). Dit jaar worden de nationale kampioenschappen georganiseerd door de TAYC (Tred Avon Yacht Club). De verwachte deelname is 30 boten.

Ook in het rood is de Shields een mooi schip.

Op de veranda later kijken we wel tegen de zon in.
Het is een gezellige club en we voelen ons er dan ook meteen thuis. We maken kennis met een vrouwelijke majoor uit het leger. Ze heeft een paar jaar in Stuttgart gewoond, maar is blij dat ze weer terug is in Oxford. Stoer type en bijzonder hartelijk. Haar vader was bij de Navy, maar door een probleem met haar leeftijd kon zij daar niet meer terecht en belandde ze bij de army.

De temperatuur is aangenaam en het gezelschap ook.

Er wordt in 2 divisies gevaren; met en zonder Spinnaker. Alles vaart door elkaar heen en op basis van een club handicap systeem wordt er een resultaat berekend. Dat doet er niet heel erg veel toe. Het is vooral gezellig.

Als we later aan tafel zitten voor de CrabCakes, hebben we een interessante discussie met onze gastheer en gastvrouw. Nederland heeft een reputatie nogal liberaal te zijn en de gastheer zegt, dat hij aards conservatief is, maar zijn vrouw prikt daar met veel humor grote gaten in. Het thema “same sex marriage” staat hier hoog op de agenda, zeker nu er op de militaire academy van West Point een lesbisch echtpaar getrouwd is. Een hele stap sinds de “don’t ask, don’t tell policy” is opgeheven. Dit soort gesprekken kan leuk zijn, en was het ook, als ze geen dogmatisch karakter hebben. Kortom het was een leuk bezoek!

We gaan nog even naar Schooners voor een nightcap.

Lange vissersboot met ernaast kooien vol aas in het water. We krijgen een hele uitleg, maar die is helaas boven onze pet. We zullen nooit echte vissers worden.

Verderop wacht Nelly Rose op ons, verlicht door de ondergaande zon. Het toplicht staat aan, dus we vinden haar wel.

Toen we met Mike en Midge bespraken, dat we na Oxford naar Annapolis zouden gaan om daar te kijken naar de Naval Academy en de “stately old houses”, vertelden ze ons, dat er stroomopwaarts richting Easton meer “10-20 million dollar houses” te zien waren dan rondom Annapolis. Om daar een beetje een idee van te krijgen was het meer dan genoeg om een halve mijl de Tred Avon rivier op te varen. Zo gezegd, zo gedaan.

Dit huis doet zelfs een beetje hollands aan. Het zou zo ergens in een buitenwijk van een stad kunnen staan, maar dan wel op de halve schaal.

Het ligt er echt prachtig bij.

De meeste huizen zijn oud en in klassieke stijl. Dit is het enige moderne ontwerp wat we zagen. Het paste goed in het landschap en zag er gaaf uit.

Hier zitten een stelletje visarenden gezellig samen op het nest.

Hier heeft iedere generatie weer wat aangebouwd.

Mooi klassiek.

Deze man wilde erg graag laten zien dat hij succesvol is toegetreden tot die meest exclusieve club, de club der superrijken. Helaas zal dit gedrocht hem toch niet de erkenning hebben gegeven, die hij er van verwachtte. Het zal nog tientallen jaren duren, voordat de tuin de aandacht een beetje van het monstrum zal afleiden. De man zal dat niet meer meemaken.

De Chesapeake Bay is beroemd vanwege de vuurtorens. Ze zijn allemaal oud en heel verschillend. Dit is een praktisch exemplaar.

De Vuurtoren van Pisa lijkt me vooral bij nacht erg boeiend als hij een kant op het water verlicht en de andere op de sterren. Of zouden ze het mechanisme met de lens wel waterpas houden? We konden er van onze kant niet dichterbij komen. Hij ligt eigenlijk aan het hoofdvaarwater en wij kwamen uit Oxford via een zijarm.

Het Thomas Point Shoal light. In deze hexagonale contraptie woonde tot 1986 nog een vuurtoren wachter. Het is de laatste vuurtoren in America, die geautomatiseerd is. Eigenlijk wilde de overheid het geval afbreken, maar gelukkig is de bevolking toen grootschalig in het verzet gekomen.

Vissers zijn bezig om de vangst uit deze permanente netten te halen.

In de binnenbaai van Annapolis heerst een enorme drukte. Er is geen enkele mooring vrij. We varen er een rondje omheen en gaan uiteindelijk samen met nog 16 anderen buiten voor anker.

Klein rondvaartbootje komt even aapjes kijken.

Zeilschool of een jachtclub? Er wordt hier op een serieuze schaal de watersport bedreven.

s’Avonds brengt de watertaxi ons naar de vele kroegjes gezamenlijk met Andrea en Olaf van de Antares. Zij zijn inmiddels ook gearriveerd, nadat ze bij een werfje in Deale tot grote tevredenheid een aantal werkzaamheden hebben laten uitvoeren.

Overzicht van het immense terrein van de American Naval Academy in Annapolis. Daar gaan we vanmiddag een kijkje nemen.

De havenmeester Stanley komt langs en biedt aan om morgen mee te komen, als hij boodschappen gaat doen met zijn auto. Dat slaan we niet natuurlijk niet af.

We hebben Klontje nog aan dek liggen en we nemen de watertaxi samen met Olaf en Andrea naar de stad.

Het is een korte maar leuke wandeling van de burgerhaven naar het terrein van de Academy. De wandeling voert ons door rustige straatjes met oude huizen vooral uit de 18e en een enkeling zelfs nog uit de 17e eeuw.

Dit zijn de kleuren, die kenmerkend zijn voor de Navy. Op een huis wordt het nogal wild. Meestal zijn het een paar strepen als accent rond het grijs.

De nationale kleuren zijn veelvuldig aanwezig.

Het Mission Statement van de United States Naval Academy. Ieder jaar komen er 1200 nieuwe studenten aan, de plebes. Uiteindelijk zullen er 900 van hen 4 jaar later afstuderen. Er melden zich ieder jaar meer dan 10.000 mensen, die tussen de 17 en 23 jaar oud zijn, aan in de hoop op een plekje. Sommigen worden geplaatst dankzij een ‘ticket’ van een vooraanstaande Amerikaan. Zo mag de President een aantal plaatsen invullen en ook senatoren hebben dat recht. Dat helpt ze dan de deur in, maar verder ook niet. Het is een enorm strenge en competitieve omgeving. Dat blijkt ook wel uit het hoge percentage afvallers.
De studenten mogen niet getrouwd zijn, geen ‘dependants’ hebben en geen auto. Als je tijdens je studie trouwt, moet je de opleiding verlaten. Als je betrokken bent bij een auto ongeluk moet je de opleiding verlaten. Je wordt geacht om minimaal 5 jaar na je afstuderen te dienen bij de marine. Er worden heel veel verschillende opleidingen op allerlei gebied verzorgd door het 600 man sterke leraren corps. De helft daarvan zijn burgers, die meestal minstens een doctor’s titel hebben. De andere helft zijn carrière militairen, meest marine mensen, die voor een periode van 4 jaar hier geplaatst worden.

Sport is heel belangrijk op Annapolis. Iedere student wordt geacht minimaal 2 uur per dag aan lichamelijke activiteiten te besteden. De faciliteiten – zoals hier de worstel hal – daarvoor zijn voortreffelijk. Er is een ook een olympische zwem accommodatie met een 50 meter bad en een apart waterpolo bad en een serieuze tribune. Buiten de campus is een ijshockey stadion, basketbal is belangrijk, er wordt lacrosse gespeeld en ga zo maar door.

Het Football team heet de Goats, naar hun mascotte. De Goats spelen ieder jaar een game tegen de Army. daar valt veel prestige te verdienen. bij de eerste wedstrijd ooit in West Point, werd de Navy geconfronteerd met de mascotte van de Army. zelf hadden ze er toen geen. Een paar ondernemende midshipsmen zijn toen gaan winkelen en kwamen terug met een geit. Probleem opgelost. zo’n beest paste in de vorige eeuw goed bij de Navy, want de schepen hadden toen levende have aan boord; in ieder geval geiten en kippen. American Football gebruikt een bal die vergelijkbaar is met een Rugby bal. Van elke gewonnen game wordt er een bal verguld en vol trots bewaard in deze vitrine.

Daardoor kun je de evolutie van de bal door de jaren heen goed zien. Dit is de oude soort uit 1890. De bal was toen nog behoorlijk rond en groot.

In later jaren werd de bal steeds aërodynamischer en daardoor ook wat slanker, zodat het makkelijker werd om de bal harder en verder te gooien.

Het is natuurlijk allemaal prachtig onderhouden.

En het zijn indrukwekkend grote gebouwen.

De slaapaccommodatie heeft ruimte voor alle 4000 midshipsmen. Ze slapen met zijn tweeën op een kamer. De plebes slapen op de vierde verdieping en hebben geen inspraak bij de keuze van hun kamergenoot. Vanaf het tweede jaar mogen ze hun kamergenoot uitkiezen.

Binnen met de rondleider in het geel. Hij is een oud marineman en hij vertelde mooie verhalen. In deze hal hing vroeger een zeilschip van 25 meter lang aan het plafond, dat men kon laten zakken. Op dat schip zat het totale touwwerk wat je in die vroege jaren ook op een echt schip kon vinden. Daar konden de midshipsmen hun vaardigheden op dat gebied ontwikkelen. Daar stamt de uitspraak “learning the ropes” van.
De hal wordt nu gebruikt voor grote bijeenkomsten en voor sport. Er ligt een basketbal veld in. Ook is er een hoek afgezet waar midshipsmen met hun bezoek kunnen gaan zitten.

Een Wright Flyer zoals die door de Navy al heel vroeg werd ingezet. De eerste Wright Flyer had het hoogteroer nog aan de voorkant van het vliegtuig zitten, maar dat was hier al veranderd. De eerste Flyer kon maar luttele seconden in de lucht blijven, maar dit apparaat had een actie radius van 60 mijl met een snelheid van 50 mijl per uur. Het bouwen van deze replica was een enorme opgave, omdat de gebroeders Wright erg geheimzinnig deden over alle details van de Flyer. In geen enkele bouwtekening waren de maten opgeschreven. Uiteindelijk was de enige referentie voor de bouw de maat van de motor. Daar bestonden nog exemplaren van. De Wright Flyers waren altijd wit geschilderd. Zodat alle constructie details onzichtbaar waren op de foto’s van die tijd.

De muziek kapel. Vanzelfsprekend heeft de Academy een voortreffelijke brass band.

De oecumenische kapel waar christelijke diensten allemaal gebruik van maken. Er is ook een synagoge en een islamitische gebedsruimte. Kerkbezoek is niet verplicht, maar meestal worden de diensten goed bezocht; zeker in de examentijd.

De kerk heeft een knallend groot, groter, grootst orgel. Het grootste van America met 3 klavieren voor de handen en 2 voor de voeten en een hele serie registers voor een totaal van ruim 7000 pijpen!

Belangrijke marineman.