Verhalen

De Delaware is een oude voetgangers pont.

In het stuurhuis krijg je een aardig idee van het gemak, waar we tegenwoordig de boot mee kunnen besturen. Hier vind je een heel indirect roer. De hendel om voor- of achteruit te schakelen komt naast de schipper uit de vloer, maar het gas hendel zit achter de schipper. Verder staat er een motor in met een laag toerental en een knots van een vliegwiel, zodat het geheel maar erg langzaam op toeren komt. Vooruitdenken is een voorwaarde voor schadevrij varen met dit houten schip. Schepen van hout, schippers van staal; zo luidt het oude gezegde.

De eerste motorboten waren omgebouwde zeilboten, maar het duurde niet lang of de motorboot kreeg zijn eigen ontwikkeling. De Drakeboat was een van de eerste ontwikkelingen om mee te gaan tongen naar oesters. Lang en smal, zodat ze snel was, maar het was geen erg stabiel schip. De vissers stonden met die lange tongen op het gangboord. Een nat pak zal ongetwijfeld af en toe het gevolg zijn geweest.
Rondom de waterkering zie je een lijn lopen, die midscheeps aan een houten hendel zit. Met die lijn en de hendel kon het roer bediend worden, zodat je overal op de boot kon sturen.

Oesters uit blik, was vroeger heel normaal. Het was, in tegenstelling tot kreeft en zalm, wel altijd een luxe.

Het inblikken van oesters was zwaar werk.

Oorspronkelijk werden in de Chesapeake Bay alleen oesters gevangen met de ‘tong’, twee harken die als een schaar aan elkaar zaten. Toen de Long Island sound was leeggevist met de daar gebruikelijke sleepkorven, kwamen die vissers met hun boten naar de Chesapeake. Met die sleepkorven kun je veel dieper vissen, maar oorspronkelijk kozen deze vissers de makkelijke weg en gingen op de ondiepe gebieden de concurrentie aan met de traditionele vissers, die de tong bleven gebruiken. Dat werd de oorzaak van de eerste oester oorlog. Uiteindelijk werd de baai opgedeeld in ‘dredging’ en ‘tonging’ gebieden. Op de meest rechtse boot wordt gevist met de tong. De boot daarnaast is uitgerust met duikapparatuur. Een duiker in een klassiek pak met zo’n grote bronzen helm daalt af, terwijl de lucht van bovenaf wordt aangevoerd. Daarmee breng je de bodem het minste schade toe. Je pakt immers alleen op wat je nodig hebt, maar het was gevaarlijk en omslachtig. De zeilboot is een Skipjack waarmee sleepkorven over de bodem werden gesleurd. Per trek kwamen geweldige hoeveelheden oesters, maar ook een heleboel andere dingen, naar boven. De boot helemaal links, gebruikt een hijskraan met een grijpbak eronder. Dat was de manier om op nog grotere dieptes te gaan vissen, toen de oesterstand al behoorlijk ver was teruggelopen.

Lincoln, in zijn jonge jaren als advocaat, trakteerde graag op oesters.

Een skipjack in het museum geeft een goed beeld, hoe het er aan toe ging. De vissers bleven soms dagen op zee en de oesters werden door runners opgehaald om ze naar de kant te brengen.

De rode gebieden zijn de gebieden die waren voorbehouden aan het tongen en in de lichtblauwe gebieden mocht gesleept worden. Overtredingen tegen alle bepalingen waren aan de orde van de dag. De oestervissers kenden twee soorten overtredingen, die waarvoor je betrapt en beboet kon worden en die waar niemand achter kwam. Gebiedsoverschrijdingen en overtredingen van de vangstbeperkingen leidden regelmatig tot ware veldslagen. De tongers tegen de slepers, het ene gebied tegen het andere en met zijn allen tegen de oesterpolitie.
Uiteindelijk mocht het allemaal niet baten en, hoewel het langer duurde dan in de Long Island Sound, werd uiteindelijk ook de Chesapeake Bay leeggevist. Op onze heenreis waren we in Oxford getuige van de pogingen om de oester weer terug te brengen in de baai. Oorspronkelijk zat er zoveel vis in de Chesapeake Bay, dat John Smith op zijn eerste ontdekkingsreis aan het begin van de 17e eeuw schreef, dat hij zelfs probeerde om met een koekenpan vis te vangen. Hij moest vaststellen, dat de koekenpan niet erg geschikt is om vis mee te vangen, ongeacht de grootte van het aanbod.

Hier kun je de route van de trekvogels zien. Ze komen allemaal over de Chesapeake Bay. Dat betekende, dat er ook flink op gejaagd werd. Er is een hele cultuur ontstaan rond de jacht op waterwild.

Dit is een zinkboot, die werd bij de eendenjacht gebruikt. Op de brede randen zetten ze dan de houten lokeenden. Met behulp van deze boot kon er zelfs gejaagd worden als er ijs lag.

Lokeendenwerkplaats.

Sommigen zijn echt prachtig.

Alle soorten en maten.

Het was niet echt een weidelijke jacht. Het ging om het resultaat en met twee lopen kun je meer dan met een enkele loop. die gedachte werd natuurlijk ontwikkeld tot ridicule proporties.

Er is veel ontwikkeling geweest, voordat we terecht kwamen bij het huidige jachtgeweer. Hanneke dacht eerst, dat dit een giek voor het bootje was, maar het is een enorm lang en groot kaliber geweer.

Als we teruglopen naar Klontje, is het vloed. Het water is aardig boven normaal gestegen. Dat heeft ook te maken met de enorme hoeveelheden water die uit de lucht is komen vallen.

Leuk binnenplaatsje.

Dit huis stamt uit 1870 en is bijzonder, omdat het van baksteen is. Wat een leuke dag was dit. Heel blij dat we St.Michaels niet hebben overgslagen. Tevreden kruipen we aan boord voor een lekker glas wijn om de dag mee af te sluiten. Morgen vroeg op om de volgende 50 mijl te varen. Er wordt helaas geen wind verwacht.

Het is een museum dat een groot gebied beslaat met meerdere gebouwen, waarin exposities zijn over de historie van en het leven in de baai. De bodem onder het museum bestaat voor een groot deel uit oesterschelpen. Oesters waren een belangrijke bron van inkomsten hier en het tart de verbeelding, als je je een voorstelling maakt van de bergen oesters, die hier ooit aan land werden gebracht.

De eerste loods wordt gebruikt voor het restaureren van schepen. Het museum heeft een aantal schepen gerestaureerd, die op zichzelf nu als nationaal monument worden gezien. Het museum organiseert ook cursussen in houtbouw en restauratie, zodat belangstellenden kunnen meehelpen met de restauratie van de oude schepen. Pim zou het wel weten als hij hier zou wonen.

Pim staat dan ook geboeid met een van de scheepstimmerlui over de verschillende projekten te praten. Vorige week is net de Rosie Parks voor het eerst te water gelaten. Voor het eerst, zodat de romp kan dichttrekken. Daarna gaat ze weer de kant op om het staand en lopend wand te installeren en de romp nog een keer te breeuwen. Tijdens de oesterfeesten in november is dan de officiële tewaterlating.

Voor het lopend wand heeft het museum nog voor heel veel schepen blokken in voorraad; allemaal afkomstig van schepen die niet meer in de vaart zijn. Zo’n schip versleet, maar de blokken moesten bruikbaar blijven, zodat ook op een schip, dat alleen nog maar geschikt is voor de sloop, nog goede blokken te vinden te zijn.

Met deze modellen kun je de verschillende fases zien van een romp die over de spanten wordt gebouwd.

Buiten liggen er een aantal historische schepen, die allemaal nog kunnen varen. Hier ligt ook de Rosie Parks, een skipjack, zoals die boten hier genoemd worden. Ze is net te water gelaten. Ze lijken behoorlijk veel op de Friendship Sloops, die we in New England tegenkwamen. Deze skipjack werd in 1955 oorspronkelijk gebouwd door Bronza Parks voor zijn broer Orville Parks en genoemd naar hun moeder Rosie. Het was een van de laatste skipjacks, die ooit is gebouwd. Dat jaar 1955 was ook het jaar van Rosa Parks, de zwarte vrouw, die in Alabama in de bus weigerde op te staan voor een blanke en vervolgd werd voor burgerlijke ongehoorzaamheid. De mevrouw van het museum zei, dat de boot naar Rosa Parks was genoemd. Dankzij Wikipedia weten we beter, maar het is een mooi toeval. Het incident van Rosa Parks vond plaats op 1 december, en toen lag de Rosie Parks allang in het water.
Jammer van de condens in de lens. Daar heeft de kleine Nikon helaas af en toe last van.

Tussen de gebouwen door in de baai erachter ligt Nelly Rose.

We gaan nog een kijkje binnenin de vuurtoren nemen.

Het is er zeer eenvoudig. (Helaas weer condens.)

Boerenbont was hier ook al ‘in’.

Hout of kolen? Alles wat brand.

Krabben werden gekookt en verpakt. In het begin van de 20e eeuw werd door Frederick Jewett, van de ‘black-owned’ onderneming van Coulbourne en Hewitt, een kwaliteitsgradatie voor ingeblikte krab ontwikkeld (regular, claw, special, backfin, lump) geïntroduceerd, dat vandaag nog wordt gebruikt.
Het schoonmaken van de krabben was een arbeidsintensief karwei, en er werd gezocht naar machines om de hordes vrouwen en kinderen te vervangen. Dit apparaat heeft in ieder geval nooit goed gewerkt. Er kwamen teveel schaalresten in het vlees mee.

Hij wordt dan ook niet meer gebruikt. We konden niet uitvinden of het tegenwoordig wel machinaal gaat. Daar blijven we nieuwsgierig naar.

Ook oesters waren heel belangrijk als bron van inkomsten. Er werd een film vertoond, waar we de meer dan manshoge bergen konden zien van de aan land gebrachte oesters, die ook ingeblikt werden. De schalen liggen onder het museum.

Het zicht op het museum vanuit de oester afdeling.

Oesters werden met ‘tongs’ naar boven gehaald. Pim heeft hier zo’n tong in de hand en haalt oesters naar boven.

Er zitten er zowaar een paar in. Deze zijn vandaag al een aantal keren gevangen…

Op de heenweg hebben we genoten van Oxford. We vonden dat een prachtig stadje, maar de bewoners zelf zeiden, dat we zeker ook St. Michaels aan moesten doen. Daar kwam het toen niet meer van, maar we hadden het voor de terugweg naar het zuiden in onze planning opgenomen. Dat is maar goed ook. Het is echt de moeite waard. Eigenlijk hebben we haast. Het wordt hier snel behoorlijk veel kouder. Het water is inmiddels, na alle regenval en door het gebrek aan zonneschijn, afgekoeld tot minder dan 20 graden, terwijl het de vorige week – toen we in de Sassafrass rivier waren – nog meer dan 25 graden was. Daar moeten we het dus niet meer van hebben en de luchttemperatuur is ook rap aan het afnemen. Voor maandag aanstaande wordt hier, we zijn hier ruim 100 zeemijlen landinwaarts, verwacht, dat het kwik niet boven de 12 graden zal komen. Voor Norfolk wordt dan nog 17 graden verwacht. We hebben dus haast. Ons eerstvolgende echte doel zou ons volgende week maandag nog ruim 20 graden te bieden hebben. Het leven zonder kachel kent een andere planning dan het leven met een kachel.
Dat neemt niet weg, dat we geen spijt hebben van onze uitstap naar St. Michaels.

We liggen hier in een hele kleine baai vlak voor het stadje. In de zomer schijnt het hier heel erg druk te worden en moet je echt rond het middaguur al binnenlopen om een plaats aan de kade, in de marina of in deze baai te hebben. Rondom het Chesapeake Bay Maritime Museum kun je aan de kade of zelfs in een box. Ook verderop zijn er veel mogelijkheden om aan te leggen, maar, zoals gezegd, dat ligt zomers helemaal vol. Bovendien wordt het hier dan serieus warm. Temperaturen kunnen oplopen tot 40 graden en dan is het bovendien vaak windstil. De maanden mei en juni en september/oktober zijn echt ideaal om van de baai te genieten. Het Maritime Museuem is hier gekomen als alternatief voor de olie raffinaderij, die eerst was gepland om de gevolgen voor de lokale economie van de ingestorte oester markt op te vangen. Daar waar de Long Island Sound door overbevissing al aan het begin van de negentiende eeuw bevrijd was van de oesters, heeft het hier veel langer geduurd, voordat de baai leeg was, ondanks de komst van de vissers uit die Long Island Sound. Daarover verderop meer.
De raffinaderij werd gepland in de zestiger jaren, maar stuitte – god zij geloofd en geprezen – op heel veel verzet. Dat verzet had een kans, omdat heel veel mensen uit Washington hier hun weekenden en vakanties doorbrengen. Als alternatief werd het museum voorgesteld. Dat paste ook veel beter bij de redelijk kleine bevolking. In die periode werd het Hooper Strait Lighthouse geautomatiseerd en het oorspronkelijke lighthouse werd hier naartoe verplaatst als start van het museum.

Door dat museum werd de toekomst van dit gezellige stadje, met al haar mooie en leuke huizen, veilig gesteld. Het is veel minder miljonairderig dan Oxford, maar het is daarom niet minder geliefd.

Het is hier lekker groen.

Er waren hier vroeger scheepswerven en oester vissers en daarom veel relatief kleine huizen.

Dit is Tar House. Het dateert uit het midden van de 17e eeuw.

De Main Street is verfrissend in vergelijking met veel andere toeristische winkelstraten. Het heeft eigen producten en een eigen stijl. Op het ogenblik wordt veel aandacht besteed aan Halloween en dat gebeurt heel creatief en met groot gevoel voor humor. Een bijkomend voordeel van die aandacht voor Halloween, dat op 30 oktober wordt gevierd, is dat de kerstversiering in ieder geval tot daarna wordt uitgesteld.

Dit is een van de evenementen, die we hier zullen gaan missen. Een terriër race; wie bedenkt er zoiets. Verder is er de 20e een lezing over de Oesteroorlogen, en het leven in de 19e eeuw, waar we graag naartoe zouden willen. Ook Halloween en de oesterfeesten de week daarna zijn weer erg leuk.

Halloween zal hier groots gevierd worden.

Dit is een van die producten, die uniek zijn voor deze winkel. Het zijn echt Ongelofelijke Handtasjes. Aan de overkant worden kleden verkocht en cursussen om die te leren maken. Het moge allemaal kneuterig lijken, het straalt wel een echte gezelligheid uit.

Deze heks is tegen de lantarenpaal aangevlogen. Haar bezemsteel is tegen de muur geplakt.

Het kan nog gekker.

We gaan een café in voor een kop koffie en nemen een tafel naast deze trompe l’oeil.

Het onderschrift bij dit schilderij is:”I told you so”

Herfstkleuren

Zo’n begraafplaats geeft altijd een goede indruk van de familienamen in zo’n stadje en laat zien, wanneer de historie hier begon. Triest zijn de kleine steentjes bij sommige graven. De graven zijn van de ouders; de kleine steentjes, soms meerdere bij een graf, van de kinderen die op jonge leeftijd zijn overleden.

Te Koop.

Eendjes in de zon, die eindelijk weer schijnt. Het is een heerlijke dag.

Op de ‘Patriot’ doen ze : Narrated historical tours. Daar wordt onder andere verhaald over de manier waarop de Engelse vloot in de luren werd gelegd in de oorlog van 1812. De Engelsen voeren in 1813 (echt) de rivier op en wilden de scheepswerven van St. Michaels bombarderen. De bevolking verduisterde de stad en stak allemaal kaarsen aan op een stuk land er dichtbij. Dat land werd vervolgens plat gebombardeerd. De stad en de werven bleven gespaard.

John Smith, een Engelsman voer met dit soort zwaardbootjes naar de kant, toen hij de Baai – door hem Chesapeake Bay genoemd – verkende.

Main Street veranderde afgelopen vrijdag avond nog in een rivier. Het water in de haven stond werkelijk tot aan de rand en hier en daar zelfs een beetje daaroverheen.

Het was die avond een gezellig weerzien met onze Duitse vrienden, die we lang niet gezien hadden. De Antares en de Trinity zijn ook in Maine geweest, maar we waren er alle drie net op een andere tijd. De Antares hebben we nog wel een avond gezien, maar dat was het. Het was leuk de overlappende en de afwijkende ervaringen met elkaar uit te wisselen.

Zondag avond eten we nog een keer met elkaar, maar dit keer is het echt afscheid. Ute en Wolfgang vliegen terug naar Nassau op de Bahama’s waar hun boot ligt en de anderen blijven nog in Annapolis voor allerlei technische zaken.

Helemaal in de verte zien we weer die prachtige hexagonale vuurtoren. De foto die we op de heenweg daarvan gemaakt hebben siert nu de cabine van de Nelly Rose. We hebben hem in Nederland laten afdrukken en laten plastificeren. Een blijvende herinnering aan de Chesapeake Bay. We hebben overigens ook de foto van de vroege ochtend in Somes Sound opgehangen. We varen nu aan de andere kant van de baai omdat we op weg zijn naar St.Michaels.

Het is meer een baken dan een vuurtoren, maar waar leg je de grens?

Er staan vele ‘witte huizen’ langs de waterkant.

We gaan bij St.Michaels voor anker in een rustig baaitje. Even bijkomen van de hectiek van de grote stad.

We vertrekken om 08.00 uur uit Elizabeth City. Het zal zeker geen hoogtepunt van onze reis blijken te zijn. Het was meer het contrast wat je nodig hebt om te zorgen,dat je niet blasé wordt voor alle prachtige dingen die we onderweg tegenkomen en beleven.
We varen naar de Albermarle Sound, een soort van IJsselmeer en er staat genoeg wind om alleen op de genua toch een knoop of 7 te kunnen varen. Meer is ook echt niet nodig. De zon laat het een beetje afweten in tegenstelling tot de verwachtingen. Pas laat in de morgen laat die zich uiteindelijk zien. Het is hier ook redelijk diep, zodat we niet zo gespannen de vaargeul hoeven te volgen. Sommige van de moerasmeren lijken heel breed, maar de vaargeul is smal en daarbuiten is het soms minder dan een meter. Het is dan belangrijk om te weten waar je bent en we zeilen vaak van paal naar paal en plakken pijltjes bij de palen, die we gehad hebben, zodat we ons niet kunnen vergissen. Het is lekker als dat even niet hoeft.

Dit vind Hanneke een mooi huis.

Hier bouwen ze Zeppelins of Blimps, zoals ze die hier noemen. Rechts zie je nog de pilaren staan van een nog grotere houten hangar, de grootste geheel houten hal die ooit bestaan heeft, maar die volledig is afgebrand. Er waren onderhoudswerkzaamheden geweest waarbij ook gelast was. De brandwacht had tot middernacht toezicht gehouden, maar toen dacht men dat het genoeg veilig was om naar huis te gaan. Om twee uur is het echter alsnog gaan branden en toen was er binnen enkele minuten al geen redden meer aan.

We krijgen nog één draaibrug tot Beaufort. Pim roept hem op en we hoeven niet eens vaart te minderen. Superservice. “Alligator River Bridge”.

Hij gaat meteen achter ons weer dicht. Het is inmiddels lekker weer en we varen nog steeds gemoedelijk achter onze genua aan.

Het is 14.00 uur en het lijkt wel een zonsondergang, zo donker wordt het naast ons. We weten uit ervaring van de oversteek, dat zo’n squall dan onze koers gaat kruisen. Hanneke trekt alvast wat regenspullen aan, want die ziet de bui al hangen.

Er valt nauwelijks regen uit deze bui. Er komen maar een paar druppels uit, maar destemeer wind. Het ene moment varen we lekker met 12-15 knoop wind en het volgende ogenblik staat er 30 knoop. Pim draait gauw de genua weg, totdat er nog maar een derde van het zeil overblijft. Toch lopen we op die zakdoek nog steeds 7 knoop en meer. Nelly Rose vindt het heerlijk.

Hier kun je goed de strepen zien, die de wind over het water trekt.
We varen over de Alligator River en passeren Rattlesnake Bay. Het is hier puur natuur en er woont geen sterveling. Het is dan ook een ideaal oefengebied voor de Amerikaanse piloten, vermoedelijk van de Navy, die hier met hun Tomcats en andere speeltjes uitgebreid aan het oefenen zijn. Ze komen op boomtop hoogte langs razen. Het is een enorm lawaai!
We gaan voor anker tegenover 2 andere boten, die hier ook voor de nacht blijven, vlakbij Deep Point. Zij liggen in een hele klein stukje naast de vaargeul waar het voor hen diep genoeg is. Wij gaan iets verder aan de andere kant en liggen daar in water van twee en een halve meter diep. Wat later komen er nog twee andere zeilboten naast ons liggen. Voor een derde is geen plaats meer en die moet een stukje terug om een plekje te vinden. Verderop is de eerste mogelijkheid om te ankeren ruim twee uur varen verder en daar is niet genoeg daglicht meer voor.
De motorjachten hoeven dit soort tussenstops niet te maken. Zij varen van marina tot marina, van bewoonde wereld tot bewoonde wereld, maar dat halen wij niet bij daglicht. Vandaar dat we dit soort plekjes op zoeken. Het waait nog steeds hard en er staat een behoorlijke deining, maar al aan het begin van de avond gaat de wind liggen en wordt het rustig, totdat de nachtvluchten van de Navy aan de beurt zijn. Als het net goed donker is, breekt de oorlog weer uit en wordt er weer hard geoefend. We bedenken, dat het rond negen uur wel klaar zal zijn en dat blijkt gelukkig te kloppen, zodat we toch rustig zullen kunnen gaan slapen, maar we hebben nog een foutje gemaakt. We hebben iets te laat het hor in de opening naar de kajuit gedaan. Niet handig als je in een moeras ligt en we moeten dan ook flink op muggenjacht. We hebben daarvoor een absoluut onmisbaar apparaat: ‘the Jolt’. Het lijkt op een tennisracket met ijzeren draadjes waar elektrische spanning op gezet wordt met behulp van batterijen. Als er een mug tegenaan vliegt, dan knettert het en je vindt nauwelijks iets van de mug terug. We ontdoen ons met dat apparaat van 26 muggen. Het rook geroosterd, maar we slapen mugvrij. Helaas begint het om een uur ‘s nachts weer te poeieren, zodat het toch een wat onrustige nacht wordt.
De volgende morgen staan we om zeven uur op en varen om half acht weg. Er zijn al drie boten weg als wij vertrekken. Die zijn echt met het eerste licht vertrokken. Het is erg koud; 10 graden en we kleden ons dus warm aan, maar het is wel strakblauw.

De zon wint snel aan kracht en het wordt wat aangenamer. De route lijkt ineens erg avontuurlijk te worden. We varen op de volgende palen af, de nummers kloppen, de richting klopt, maar het lijkt alsof de palen in het riet staan.

We komen dichterbij, maar zien nog steeds geen opening.

Pas op het laatste moment blijkt, dat er iets naar bakboord een heel kanaal achter dit riet verscholen gaat. Geen verrassing, maar toch een opluchting.

Er wordt door de motorboten hard gevaren in het kanaal, echt hard, zodat de oevers behoorlijk voor hun kiezen krijgen. De wortels worden bloot gespoeld door de golven.

Daar worden de bomen niet beter van en die gaan dus dood. Na een tijdje verliezen ze dan alle houvast en vallen om. Daar wordt niets, of in ieder geval niet veel aan gedaan. Op de kaart staat aangegeven, dat je in het midden van het kanaal moet varen om vrij te blijven van al deze dode bomen en andere rommel.

De strook met bomen is maar heel smal. eigenlijk is het hele gebied moeras, maar toen dit kanaal werd gegraven, stortten zij de aarde uit de vaargeul op de oever, zodat die strook daar kon ontstaan.

Iemand heeft besloten hier nieuwe bomen aan te planten. Geen idee wat daar de achtergrond van kan zijn. Je kunt er over land niet bij komen en er woont niemand in de buurt. Dit was het enige teken van welke menselijke inspanning dan ook minimaal 10 mijl beide kanten op.

Door slaven keurig recht gegraven.

Twin sisters.

Stootvogel. Geen idee wat voor soort.

De zoveelste brug. Deze is geen probleem, de volgende echter wordt penibel.

Mijlpaal met waterstand hoogte. Nu worden we echt een beetje zenuwachtig, want de volgende burg is door een slordigheidje geen 65 voet hoog geworden, maar slechts 64 voet. Wij hebben echt 62 voet nodig en het water staat 1 voet boven peil. Dat betekent, dat er maar 63 voet voor ons over zal blijven. Moet kunnen toch? Dit wordt vervolgd.

Je moet echt in het midden varen, want sommige boomstronken zitten onder water zelfs.

Tegen het einde van het kanaal, komt er weer wat bewoonde wereld in de vorm van een enkel huis. Vrijwel alle huizen zijn hier op palen gebouwd. We weten niet of dat tegen overstromingen of dat de naam Alligator River nog steeds betrekking heeft op haar bewoners. We hebben geen alligator gezien, maar weten ook niet echt hoe je die kunt vinden. Zin om er naar te zoeken hebben we ook niet en zwemmen doen we niet in water onder de 19 graden.

Dit is niet het laatste huis, dat we op dit deel van de tocht te koop zien staan.

Dit is ‘De spannende brug’. Het zou net moeten kunnen, maar we hebben geestelijk eigenlijk al afscheid genomen van de windex. Meer schade riskeren we echt niet. We varen vanaf stilstand heel langzaam op de brug af. Van te voren roept Pim nog een motorboot op, die ons net voor of zelfs onder de brug dreigt in te halen. We vertellen hem dat we een marginale doorvaart hebben en vragen of hij zou willen wachten. Zijn hekgolf zou zeker het verschil maken, maar hij legt zijn boot meteen stil. Uiteindelijk kun je het niet echt zien of het nou wel zo geweldig krap was of niet, maar we hebben niets geraakt.

Terugkijkend naar dat hoge ding. Het ging goed! Pfoei, opluchting…. We bedanken de motorboot voor zijn consideratie en iedereen gaat weer rustig verder.

Na de brug houdt het kanaal meteen op en wordt het water weer breder en komt er weer wat meer afstand tot de hoge bomen aan de kant, zodat we weer kunnen gaan zeilen.

We zeilen de Kindred Spirit voorbij en op dat moment ziet hij onze Nederlandse vlag. Hij roept ons op over de marifoon in het Nederlands! Hij heeft de eerste acht jaren van zijn leven in Delft gewoond en heeft nog familie onder andere in Vinkeveen. Hij heet Pam en spelt zijn naam P A M. Wel verrassend voor hem dat Pim daarna zijn naam spelt P I M. Grappig moment.

Hier veranderen de merktekens. Stuurboord wordt groen en vierkant voor het vaarwater, maar de gele merkjes voor de ICW blijven aan stuurboord wel driehoeken.

Het rode merkteken heeft nu dan ook gele vierkantjes.

Hanneke dacht eerst dat er een vuurtoren aan kwam varen, maar het was een duwboot. Blij dat we die niet in het kanaal tegenkwamen. We hebben de mooie vuurtorens van de Chesapeake en New England nu definitief achter ons gelaten. We weten niet wat het zuiden ons wat dat betreft te bieden heeft. We gaan ons misschien wel toeleggen op duw- en sleepboten, hi hi.

We zien verscheidene stilliggende of langzaam varende bootjes met mensen ,die hoog staan en speurend het moeras gadeslaan. Ze zijn goed gecamoufleerd en het licht helpt ons ook niet. Geen idee wat ze zien, zoeken of jagen…..
We ankeren weer in een andere kreek. De Kindred Spirit en een andere Amerikaan gaan al iets eerder aan de oostkant van het vaarwater een kreek in, maar wij willen liever onder de westwal. Daar ligt niemand en dat maakt je misschien wat onzeker. Gelukkig komen er even later twee andere boten ons gezelschap houden. Kennelijk hebben we het toch goed gezien. Of vertrouwen zij juist op ons? Het zijn meer melige spelletjes dan werkelijke zorgen.
Dit keer gingen de luiken bijtijds dicht en het hor er in, zodat de grote muggenjacht ons bespaard is gebleven.

We zijn om half 8 als tweede weggevaren, maar we halen de Cara al snel in.

Is onze Australische vriend Bugs toch kapitein geworden? Er liggen hier een paar van die hele grote vissersschepen. Het is maar een paar mijl varen naar de Oceaan.

Het is erg koud als we vertrekken en het duurt uren voordat de zon eindelijk doorbreekt. Dat scheelt meteen een jas. In het begin is het maar 8 graden en we dragen handschoenen en vele laagjes kleren. We weten dat zo nauwkeurig, omdat Hanneke een buitenlucht thermometer heeft aangeschaft, zodat we haar lijden beter kunnen documenteren. De Amerikanen praten alleen in graden Fahrenheit en daar begrijpen we niet veel van. We weten wel, dat 35 graden verdomd koud is en 100 graden woest heet. Dat zijn zo’n beetje de extremen waartussen de temperaturen hier in North Carolina zich tussen bewegen van de winter tot de zomer.

Verder heerlijk gezeild, dat dan weer wel. Om 11.30 laten we het anker vlak voor de brug van Oriental zakken. Die brug is duidelijk veel te laag voor ons, maar we liggen hier goed.
Eerst even lunchen en dan Klontje klaar maken om naar de kant te gaan.

Het landmark voor ons om terug te komen bij onze marina is de convenience store op de hoek. Daar gaan we nu maar even niet naartoe, want er staan 4 politie auto’s voor.
< />

De agent heeft er bezwaar tegen dat we een foto maken en het lijkt of de arrestant naar ons zwaait. Geen idee natuurlijk wat het allemaal te betekenen heeft.

We zijn de USS Yorktown gaan bekijken ( en.wikipedia.org/wiki/USS_Yorktown_(CV-10) ). Nadat de oorspronkelijke Yorktown in 1942 tot zinken werd gebracht, werd meteen begonnen met de bouw van deze Yorktown, die begin 1944 in de vaart werd genomen en in de resterende oorlogsmaanden nog een belangrijke bijdrage leverde.

Bij de kaartjesverkoop zitten deze vrouwen de hele dag biezen mandjes te vlechten. Een kunst, die is overgeleverd van hun voorouders uit Afrika. De manden waren van belang bij het ‘dorsen’ (geen idee of dat bij rijst ook zo heet) van de rijst.

De entrée

Een van de badkamers voor de manschappen. De officiers hadden meer ruimte, maar niet echt meer luxe.

Een van de slaapzalen. Er waren meerdere soortgelijke accomodaties aan boord, zo dicht mogelijk bij de werkomgeving van de groep die daar sliep. In totaal waren er ongeveer 3.500 mensen aan boord.

Sleutelbos van een bootsman. Hij had twee van dit soort sleutelringen.

Naast de tandarts; is er natuurlijk ook een operatiekamer en een ziekenboeg aanwezig. Alle faciliteiten van een stadje met 3.500 inwoners zijn aanwezig, zoals een kerk, die voor alle christelijke diensten werd gebruikt, een volledig uitgeruste drukkerij, bakkerij, slagerij en volledige werkplaatsen om alles aan de praat te kunnen houden.

Speciaal voor Adam nog even de Apotheek.

De keuken

Met een kaartsysteem voor de recepten. Turkey voor alle manschappen en voor 10.000 chocolate chip cookies.

We gaan eerst in de flightsimulator en klimmen daarna in een vliegtuig

Indrukwekkende hoeveelheden metertjes in de machinekamers. We zijn afgedaald tot helemaal onderin het schip en helemaal tot boven in de commando toren geweest. We hebben dit hele indrukwekkende stuk engineering van boven tot onderen en van voor tot achteren bekeken.

We hebben geluncht in de mess van de onderofficieren; rijst met draadjesvlees, dat volgens zeggen van de oud marine man echt representatief was voor de kwaliteit die aan boord werd geserveerd.

Hier zie je de kabel waarmee de vliegtuigen na de landing worden afgeremd.

Door die slurf bovenop kunnen ze bijgetankt worden in de lucht.

Wat een ruimte.

De eetkamer van de hoogste stafofficieren, met piano en TV.

De drukkerij.

De kapper is ook onontbeerlijk
Er is zijn ook 6 gevangeniscellen met ieder 3 kooien erin.

Schier eindeloze gangen.

Dit is een vluchtgang voor de mensen die helemaal onderin werkten. Het wordt nu vol gegooid met geld
.

De onderzeeboot hebben we overgeslagen. Hier kun je mooi zien hoe we hier naar binnen gevaren zijn.

We hebben ruim drie uur rondgewandeld door het park Middleton. Het is groot en er valt veel te zien.

Er lopen ook 2 schildpadden naast de zilverreiger.

Het grote terrasvormig grasveld ligt voor het grote huis, dat door brand en het leger van de unie zwaar beschadigd was en alleen constructief is opgeknapt. Op zich was het geen geweldig mansion, maar wel een groot huis.

Deze toch wel twee meter grote alligator lag lekker te slapen. Het is de eerste keer, dat wij zo’n beest in het wild zien. Ze houden zich niet op in echt zout water en zelfs brak water schijnt hen niet echt goed te bekomen, zodat wij er vanaf Nelly Rose niet veel mee te maken zullen krijgen. Pim is bereid lijf en leden in de waagschaal te stellen om er met onze kleine Nikon toch nog een goede foto van te kunnen maken. Toen hij in de buurt kwam en hij wilde kijken of hij achter het beest lang kon wandelen om met de zon mee te fotgraferen, stond ‘Ali’ op en waggelde het water in.

Het is bladstil en alles weerspiegelt mooi.

Voorbeeld van een rijstveld. We weten nu eindelijk hoe rijst verbouwd wordt en waarom de waterhuishouding daarbij zo’n belangrijke rol speelt.

De Plantage ligt aan de Ashley rivier. Het rijstveld is slechts door een dijkje van de rivier gescheiden, maar is hier nog te brak om de velden mee te kunnen irrigeren, dat water kwam via een stelsel van sloten en kanalen van verder landinwaarts.

Deze Live Oak is ongeveer 400 jaar oud en een Nationaal Monument. Een Live Oak wordt ook wel een Evergreen Oak genoemd, omdat hij zijn blad ook in de winter niet verliest. Hij ziet er altijd ‘live’ uit in vergelijk tot de andere soorten die hun blad verliezen.

De strikt geometrisch aangelegde kamertjes tuin biedt veel privacy. Er zijn geheime tuinen, waarin geliefden elkaar konden ontmoeten en tuinen die op grote kamers lijken. Henry Middleton, die in 1741 met de aanleg begon, had zich laten inspireren door de Fransman die de tuinen in Versailles aanlegde.

Als we terugrijden richting Charleston komen we langs een bijzonder begraafplaats.

Op ieder graf liggen de stenen, (ipv rechtopstaande grafzerken), met een bosje zijden bloemen erop.

In Charleston lopen we nog even een chocolaterie binnen, waar ze heerlijke chocoladekoekjes maken met Pecannoten. We mochten een klein stukje proeven. Later belanden we in een Ierse pub waar we de Baseballwedstrijd van de Red Sox bekijken tegen de Cardinals.

Middleton is een van de vele plantages, die in het zuiden met behulp van slaven werden gerund. Middleton zelf was het hoofdkwartier van de familie Middelton, die een groot aantal plantages runden. Ze woonden hier en het is dan ook niet vreemd, dat ze er alles aan deden om hun leven hier zo aangenaam mogelijk te maken. Hier maakten ze verschillende producten van de grondstoffen die elders werden verbouwd of gewonnen. Ze hadden hier ‘task slaves’. Slaven die een ambacht konden uitoefenen en die een beter opleidingsniveau hadden dan de slaven die werden ingezet bij het bewerken van het land. Op Middleton werkten ongeveer 150 slaven in tegenstelling tot de soms 400-500 slaven op de andere plantages. De slaven op Middleton werden niet beter of slechter behandeld dan op andere plantages, maar de vaklui hadden ook daar een beter leven. Veel van de slaven op Middleton werkten in de tuinen en maakten het mogelijk om er iets heel moois van te maken. Dat moet natuurlijk altijd in ogenschouw genomen worden bij het bekijken van al dit moois.
Het is maar net 150 jaar geleden, dat slavernij werd afgeschaft. Dat mensen werden verhandeld voor bedragen die varieerden van $200-$500, afhankelijk van de waarde die zij voor het bedrijf konden hebben. Die slaven werden door Engelsen en Nederlanders vanuit Afrika vervoerd naar deze streken. In Afrika werden ze gekocht van andere Afrikanen of van blanke milities die slaven gingen vangen. Er waren allerlei wetten die ervoor zorgden, dat de slaven controleerbaar bleven. Zo werd het na een grote opstand verboden om slaven nog langer te leren lezen.
Alles, letterlijk alles, wat we hier in South Carolina zien, en wat we niet anders als mooi kunnen beschrijven, is door dit grote menselijke drama mogelijk gemaakt. De minachting voor de zwarte medemens, die vandaag nog steeds doorklinkt bij sommige blanken is niet het enige raciale conflict waar we op attent werden gemaakt tijdens deze reis. De minachting waarmee ook de Aziaten nog in de 60’er jaren werden behandeld en die de oorzaak was van zowel de conflicten in Vietnam als in Korea en die ook nu de conflicten in het Midden Oosten nog mogelijk maakt, die minachting door de vermeende superieure blanke voor de anders denkende medemens kun je onmogelijk los zien van alles wat hier is gebouwd en gemaakt.
We zouden van deze schoonheid pas echt vrijuit van mogen genieten als we de lessen uit die tijd helemaal in ons dagelijkse denken hebben verwerkt. Als we deze schoonheid bezien in het besef van het onrecht dat we anderen hebben aangedaan en als we leren accepteren, dat verschillen in mensen en culturen bestaan, maar dat die verschillen geen enkele afbreuk mogen doen aan de gelijkwaardigheid van alle mensen ongeacht ras, nationaliteit of welke culturele achtergrond dan ook. Als we de schoonheid ervaren als levend monument van de fouten uit ons verleden en daardoor ons toekomstige handelen baseren op de erkenning daarvan, zodat de offers van al die mensen uit het verleden een waarde voor de toekomst hebben.

We begonnen ons bezoek aan Middleton Place (www.middletonplace.org) bij de stallen, waar ook de ‘slave quarters’ waren.

We zagen daar bomen, behangen met parasieten, het zogenaamde Spanish moss. Dat Spanish Moss kun je voor van alles goed gebruiken als je het maar rechtstreeks uit de bomen plukt en het niet van de grond opraapt. Als je het van de grond opraapt is het inmiddels het tehuis geworden van een of ander beestje, wat je niet in je matras of vulling van de zitting van je stoel wilt hebben. Wat dat betreft is het een gevoelig goedje. De ‘bedbugs’ uit het gezegde: “Sleep well tonight, don’t let the bedbugs bite” hebben tot dat gezegde geleid.

alignnone size-full” />
Deze mijnheer vertelde ons van alles over dit Spanish Moss. Zoals het verhaal, dat Henri Ford, die een plantage had in Georgia, die met gevoel voor originaliteit en creativiteit de Ford Plantage heette, het wilde gebruiken voor de polstering van de stoelen in zijn auto’s. Dat bleek geen succes, omdat het toch teveel comprimeerde.

We liepen eerst langs deze reflecting pool.

Hanneke pakt mos uit de live oak zoals dit type boom heet. Dit was zeker niet de grootste van de honderden jaren oude eiken die hier en daar op het landgoed staan.

Beeldje in prachtige tuin

Het is een waar openlucht museum waar het leven op deze plantage uitgebreid uit de doeken werd gedaan. Omdat het ongewoon rustig is, normaal worden de mensen hier busgewijs aangevoerd, loopt een vriendelijke mevrouw met ons mee en laat ons van alles zien (zie het videofilmpje waar pim leert hoe je grits moet malen van mais).
Andere plantages in de buurt ‘Magnolia’ is beroemd vanwege de prachtige tuinen en ‘Drayton Hall’ vanwege het mooie huis.

Kleren werden in de 17e eeuw niet gewassen, maar alleen maar gelucht. De kragen en de manchetten werden wel gewassen en werden daarna in deze Manchette-kruller van hun golfpatroon voorzien.

Kaarsenhanger met kaarsen die van dierlijke was werden gemaakt. Die stinken als een oordeel als ze branden en werden alleen door de slaven gebruikt. Voor het woonhuis van de blanken werden kaarsen van bijenwas gemaakt.

Dit heet een Dutch Oven, een pan die op de hete kolen wordt gezet en waar ook op het deksel hete kolen worden gelegd.

Voorste struik is katoen en de achterste is Indigo. Dat zijn twee van de drie belangrijkste producten, die de Middletons op hun plantages verbouwden. Het derde product was rijst.

Met behulp van de indigo plant kan een hele sterke kleurstof gemaakt worden, waar onder andere Jeans mee worden gekleurd. Het Indigoblokje ligt bovenop het bewaarpotje

De Middletons hadden waterbuffels geïmporteerd vanuit India, omdat de hoeven van de waterbuffel veel beter tegen water in de rijstvelden kunnen dan alle andere beesten die je daar zou willen inzetten. Zij waren daar uniek in. Na de burgeroorlog werden de waterbuffels door het leger van de Union meegenomen naar New York.

De duiven werden gefokt als voedsel voor de veelal rijkgevulde dis.

Slaven die net waren opgepakt en in Fort Goeree op hun transport naar de grote schepen wachten, gingen met deze bootjes aan boord

Deze prenten hangen in het slavenhuis. Onvoorstelbaar!

Aan de linkerkant woonde Eliza met haar man en 3 kinderen en rechts een andere familie. Eliza was al een vrije vrouw, in zoverre als je de negers na het afschaffen van de slavernij vrij kon noemen.

Het Monetbruggetje bracht ons verder de tuin in.

Wat een schitterende vijver!

We varen de tussen de pieren door de haven van Charleston binnen na ruim 36 uur varen op de motor. Niet ideaal, maar we zijn lekker op weg zo.

Terwijl we binnenvaren komt de Freedom ons tegemoet. We lagen in Beaufort naast dit prachtig gebouwde en afgewerkte schip.

Hier, bij een van de oudste steden van de Verenigde Staten, begon in 1861 de burgeroorlog. South Carolina tekende als eerste de akte van afscheiding en er werd hier voor het eerst geschoten op een schip van de Union. Een paar maanden later werd dit fort, fort Sumter, waar de troepen van de Union waren gelegerd, gebombardeerd door de zuidelijken. Na een bombardement van 34 uur moest het fort zich gewonnen geven en was de burgeroorlog begonnen.

Wij gaan op zoek naar een goedkope haven, waar we de boot een week kunnen achterlaten. Daarom varen we een stuk de rivier op onder de grootste hangbrug van de VS. Het blijft een kostbaar geintje in zo’n marina, maar het stukje doorvaren scheelt ruim $200.

Pim tussen de brugdelen

Dit is niet hetzelfde vliegdekschip waar we op zee mee te maken kregen. Dit is de Yorktown, gebouwd tijdens de tweede wereldoorlog en daarna een paar maal gemoderniseerd. Nu is ze een museumschip. Misschien gaan we het nog wel bekijken.

Zo kun je goed zien, hoe groot dat ding is.

We liggen keurig in een heel stille haven, waar alleen een kantoor/miniwinkeltje is. Wel met heerlijk warme douches, wasmachines en een captain’s lounge. Gewoon een kamer met TV en ruilboekenplank.

Dat komt dus niet alleen voor in Maine. Deze ochtendmist komt hier zelden voor en eigenlijk alleen in deze periode van het jaar. We zijn wel blij, dat ons dit gisteren bij binnenkomst bespaard is gebleven.

Ongelofelijk, hoe snel zo’n spin een web bouwt.