Het grote verschil met varen op de Noordzee was gisteren, dat Pim op het
voordek door warm water werd natgeregend en overspoeld. Een situatie die wat
dat betreft dan misschien niet onaangenaam was, maar die toch geheel
voorkomen had moeten en mogen worden.
We hebben de hele dag heerlijk achter onze Genaker aan gezeild. Er was
weinig wind, maar het zeil gaf ons toch een beschaafde vooruitgang. Tegen de
avond, Hanneke had net uit de nog net niet verrotte groenten een heerlijk
menu samengesteld en stond op het punt met de voorbereiding daarvan te
beginnen, keken we nog even goed om ons heen en prezen onszelf gelukkig.
Overal om ons heen ontwikkelden zich grijze luchten, maar achter ons zag het
er allemaal nog mooi uit, hoewel, naast ons begon het ineens ook grijzer te
worden. (Terwijl Pim dit aan het schrijven is doet Hanneke even een
elastiekje om zijn haar. Dat voelt vreemd aan, maar is lekker koel in de
nek. Het zou goed kunnen, dat daar in de loop van de dag nog een foto van
wordt gemaakt.)It “It looks like it  is on a converging course with us
Brian.” En die woorden zijn nauwelijks over zijn lippen, of een enorme
windstoot raakt de boot. Pim spring achter het roer en probeert het nog te
voorkomen, maar de boot wordt door de genaker vrijwel helemaal plat
getrokken. “Hanneke. Hatches!!!!”roept Brian en Hanneke gaat binnen aan het
werk om een grote puinhoop te voorkomen. Ook de wash boards gaan erin, zodat
de boot hermetisch voor indringend water is afgesloten. Brian laat de
genaker zo veel mogelijk vieren, maar dat kan maar beperkt, want dan heb je
helemaal geen contrôle meer over dat zeil. Pim stuurt zoveel mogelijk voor
de wind om de zijdelingse krachten te minimaliseren, maar we broachen nog
een keer voordat we het een beetje op de rit hebben. We gaan met een
bloedgang koers 240 graden. Voor het eerst, dat er een vleugje noord in de
windrichting zit. Het is duidelijk, dat zeil moet eraf, maar hoe gaan we dat
aanpakken. Zodra we het gevoel hebben, dat we de boot een beetje stabiel
hebben, neemt Brian het roer over en gaat Pim, stevig gezekerd, naar voren.
De snuffer moet over de genua getrokken worden. Dat is een lange slurf, die
aan een soort trompetkelk zit. Die trompetkelk is van carbon fiber, immens
sterk, licht en glad. Daarmee kun je de bolling van boven naar beneden uit
het zeil trekken en de slurf voorkomt dan, dat het zeil weer bol wordt. Het
overwinnen van die bolling is echter geen sinecure. Op dat moment schiet Pim
een tip van GertJan Poortman te binnen: “Zet een blok op het dek en haal
daardoor de retriever line, zodat je met je spieren en je gewicht kunt
trekken.” Op de demo video van de Genaker zie je immers, dat mensen het touw
rechtstreeks van boven naar beneden trekken. Ze gaan er als het ware aan
hangen. Nou, in die demo video niet hoor, die is bij windkracht drie op een
zonnige dag op de Solent geschoten en dat is toch heel wat anders dan de
huilende windstoten die met 25-30 knopen over ons dek jagen terwijl je
bekogeld wordt door – gelukkig hard smeltende – hagel. Aan de retriever lijn
hangen zou geen enkele optie zijn. Je zou zo overboord zwaaien. Pim belegt
de lijn met een slag over een kikker en benut iedere verzwakking van de
kracht op de lijn om hem beetje bij beetje binnen te halen. Hoe lang dat
heeft geduurd weten we geen van allen, maar best wel lang. Het blijft tot
het einde spannend, want als je de lijn zou laten schieten, zou de
trompetkelk zonder meer door het snel opbollende zeil weer naar boven
gekatapulteerd worden. Gelukkig lukt het de trompet aan dek te krijgen en
hem met de schoten vast te binden aan het dek. Brian laat de val zakken en
Pim geleidt de slurf naar beneden en brengt uiteindelijk het puntje naar de
cockpit. Brian trekt hem verder de cockpit in en Pim gaat weer naar voren om
de trompetkelk los te maken, zodat het geheel naar achteren kan.
Het ergste bovendeks is geklaard. Hanneke heeft benedendeks de zaken ook
weer op orde, we bergen de genaker op, ruimen de lijnen op, rollen een
puntje fok uit en we zeilen weer verder door een inmiddels hoogst
verontwaardigde zee. De golven komen van alle kanten en de boot probeert ze
allemaal te volgen. Van serieus koken kan geen sprake meer zijn. Hanneke was
net bezig met het fijnsnijden van een ui toen het spektakel begon en ze had
de meeste stukjes weer in het bakje kunnen krijgen. Tomatensla dan maar, met
een paar blaadjes van Basil, die gedurende dit hele avontuur onverstoorbaar
was blijven hangen. We hadden ook nog een paar blikken ravioli en het geheel
ging er voortreffelijk in.
Uiteindelijk kwam de wind weer wat tot rust en konden we de genua helemaal
uitrollen. Zo getuigd liepen we toch weer lekker hard door het water. Het
verschil met het gevoel van kracht dat er door een hard zeilende boot (7-8
knoop) gaat en een luxe drijfpartij bij rond de 5 knoop is enorm. We moesten
er echt weer even aan wennen. Gedurende de nacht bleef het onrustig en ook
nu is het nog niet echt lekker weer. Een gezapig tochtje is het niet. We
hebben nog zo’n 900 mijl te gaan.

We are still not quite used to the more sedate pace, that we should be
enjoying now. After all the 200 mile days we we had, we started to regard
that as the norm. Managing only 213 miles over the last couple of days
combined is a rather sharp contrast. We have about 1000 miles still to go.
At the current pace and including the benefit of the equatorial current,
that should take us about 8 days, for a total passage time of 20 days. We
started off with a goal of 21 days, so that’s not too bad, all things
considered. However, if you are on the half way mark after 9 days, the
logical adaptation of you expectation would lead to 18 days… Are we in a
hurry? No. Are we still having a good time? Yes. So, what’s the rush? James,
Brian’s son, veteran of a few of these crossings says it comes with the
game. You love to get there, but you also don’t want the journey to end.
After having translated Nelly Rose’s Dutch blog using Google translator he
came back to us after the one about us being a speck in the ocean and
thought we were getting quite philosophical by that stage. Seems it’s an
occupational hazard.
In the meantime we have had our 2rd crease beers and that certainly lifted
our spirits again. We still have room for one celebration before we get to
the 3rd and final crease, just before reaching St.Lucia, where we will not
limit ourselves to just one beer. It should be in about 3-4 days, but we
haven’t thought of a right memorable occasion just yet. As you may know, it
will not be because of catching any fish, but the less said about that, the
better. Any suggestions are welcome on the “Gastenboek” section of the blog.
Our Webmaster Pieter wil be delighted to relay them to us.
So, what about us. Hanneke saw a ship last night. OK, probably 10 miles off,
but it’s always nice to know there’s still somebody out there. We see
regular performances of schools of flying fish, managing distances of
probably 200 metres before skirting the water again. We were also treated to
a brilliant show of dolphins. A school of at least 30-35 including some tiny
youngsters. Four of them came past us in a really tidy formation ‘four
abreast’ managing at least 5-6 jumps before they disappeared ffrom vision
under our blue and white genaker.
The winds are light now, but reasonbly steady. We are sailing only with our
genaker as the main would bring little extra and would force us on a
slightly higher course. Besides, we don’t want to stress our damaged boom
vang when it isn’t necessary. It is by now quite hot. The water around us is
30 degrees and there is clear competition for places in the shade when we
are all in the cockpit. From the early afternoon, that’s no longer a problem
as the genaker put’s the entire foredeck in the shade.
On the foredeck we also enjoy our salt water showers. We shower with the 30
degree salt water and then go to the cockpit to rinse off with a little
fresh water. Very refreshing. The fridge copes all right, but at the expense
of copious amounts of electricity. It’s getting a bit too empty to store a
lot of cold, so we are going to fill it up now with all our remaining soft
drinks and juices and some other stuff. That should help us, because our
solar panels cannot quite keep up and we do have to run the engine at
regular intervals. Not bad, but not as nice as the sounds of sailing the
sea.
Now we’re going to have some lunch. After a first week of bread from the Las
Palmas supermarket and a week of pre baked bread, we’re now onto our freshly
baked bread. The best yet!

We hebben het ineens veel drukker dan toen er nog genoeg wind was. Was het toen een kwestie van het temmen van de boot, nu moeten we op alle mogelijke manieren proberen haar in beweging te houden. De wind is variabel dus als je op het ene moment nog lekker als melkmeisje kunt varen, moet de boom er het volgende ogenblik weer uit, omdat de wind van zuid-oost naar noord west is gedraaid. Dat beetje wind wat er dan nog is in ieder geval. Als er minder dan 5 knoop wind op de windmeter staat, dan is er eigenlijk niets. Dat is de miswijzing als gevolg van het slingeren van de boot, waardoor de windmeter in de top van de mast in beweging wordt gehouden. Boven de vijf kunnen we iets en we slagen er het grootste deel van de tijd in om een gangetje van een knoop of 3-4 te realiseren. Nu is het echter even bijna helemaal op en hebben we voor het eerste de genaker gehesen. Er is net genoeg wind om hem bol te houden, maar daar is het ook mee gezegd.
Al onze goede bedoelingen ten spijt hebben we de windstiltes dus toch niet kunnen vermijden. Hopelijk duurt dat niet te lang, want dan gaat de bemanning morren en dreigt muiterij. Het moet overigens wel héél raar lopen, willen we vandaag niet over de derde en voorlaatste vouw van de kaart heen varen. We hebben in ieder geval een biertje in het vooruitzicht rond een uur of vijf.
Het klappen van de giek op de golven is ook niet zonder gevolgen voor de boot gebleven. Het ziet er naar uit, dat de neer- en ophouder de geest zal gaan geven. We hopen hem in leven te kunnen houden toty St. Lucia, want hij is vrij essentieel voor de zeiltrim. Als ophouder hebben we hem niet meer nodig dankzij de kraanlijn die we in Las Palmas nog hebben ingeschoren.
We zitten hier met zijn allen wel te genieten van de geur, die door de broodbakmachine wordt verspreid. Die geur blijft met dit weer lekker lang hangen.

Thursday was a good day – til the evening. We were making good progress in
lessening wind in the direction we wanted 240 degrees so as to avoid the big
hole in the wind to our North. We passed the half way mark, an event which
the skipper had earlier denoted as worthy of a celebratory beer, Spanish
sausage and olives. Lekker! As darkness fell we saw a large mass of black
cloud covering the horizon in front of us. As we sailed under it the wind
died completely and then boxed the compass – blew from every direction. When
we say blew we mean 0 to 6 knots! And it rained – like the monsoon in India.
We tried to keep Nelly Rose sailing but it was so difficult. Also it was
made complex since we had left the spinnaker boom fixed on the port side of
the boat and could not tack. Well, actually we did – several times totally
unintentionally. Now Raymarine. We have been directing the boat by Course
Over Ground on an electrical instrument. When we had finally found some wind
and we could sail the boat we pointed her in the “correct”direction
according to the COG. This meant 280 on the dial. Not where we wanted to go
but at least we were sailing. Then the wind increased to 20 Knots.We put in
a reef. Then we got the spinnaker pole down – both in pouring rain with P
and B wearing swimming shorts and a foul weather jacket. The only sensible
course to steer was 280 degrees, to windward, blowing 20 knots for 4 hours
in the monsoon but only moving forward at 4 knots. On B’s watch he checked
his wristwatch which has a compass and it said we were sailing NE not S. At
the same time a very faint glow of dawn appeared – it was in the wrong
place! What magic was this. Could there be another Bermuda Triangle? A check
of the main compass confirmed the sorry tale and we let out the main and
genoa and started to sail 245 degrees in the right direction on a beam reach
at 7 knots! Before anyone criticises – we did read the Manual for Raymarine
and can only conclude that the girations under the monsoon cloud earlier had
completely foxed the electronics so they thought N was S and S was N.

Accordingly we made no progress for a number of hours. Although sailing at a
rate of knots, our position reports of 03.00 and 06.00 are virtually
identical. It got P and B tired and very wet after all the deck work and
hand steering and we have spent the last 6 hours making up distance and
direction lost.  Such is the life of an ocean sailor. In the course of the night Brian failed to break his neck after he trampled a flying fish to death an was later rewarded by one of its mates as it flew and hit him in the stomach.

Today Friday we are rested and awoke to a sunny sky with 16 knots and making
7 knots in the correct direction. But, Neptune is not kind since having had
a good sail in the morning we are completely becalmed at 1200! Very
frustrating, but part of the game. Maybe, if the waves die down, we’ll even
go for a swim later on…..

Alles is blauw om ons heen. Zelfs Nelly Rose is blauw. Hetzelfde blauw als
de oceaan. Blauw met witte strepen zoals de witte wolken hun accent geven
aan de veel lichtere blauwe lucht. Wolken zoals boven het nederlandse
landschap, maar veel minder scherp gedefinieerd. Brian noemt ze de ‘fluffy
tradewind clouds’. Verder zien we niets, helemaal niets. Een grote leegte
halverwege onze reis. Er zijn wel boten in de buurt, maar in de buurt is dan
toch verder dan 10 mijl, zodat we ze niet kunnen zien. Onze AIS kan soms nog
wel iets verder kijken, maar dat hangt dan af van de plaatsing van de AIS
zender op de andere boot. We zijn meer dan 1000 mijl verwijderd van welk
land dan ook. Hoe klein kunnen we zijn, en toch zijn we halverwege.
Ondanks die grote leegte houden we trouw de wacht. We zien zelden een ander
schip. Toch spotte Hanneke een paar nachten geleden i n het aardedonker de
MV Serenea op weg naar Canada. Het leek alsof de Serenea recht op ons af
kwam. Volgens de AIS was het Closest Point of Aproach 0,3 – 0,5 mijl achter
ons langs. Op het IJ een volstrekt acceptabele afstand, maar niet met een
door wind en golven zwabberende zeilboot op de grote zee. We riepen het
schip op met de marifoon en vroegen of hij ons gezien had. Hij bevestigde
dat en kondigde aan, dat hij zijn koers naar stuurboord zou verleggen. Hij
veranderde vervolgens zijn koers van 306 graden naar 320 graden. Best wel
veel als hij ons al zo duidelijk gezien had…
Wat is halverwege? Dat is een redelijk arbitrair gegeven. We hebben nu 1520
mijl gevaren en in vogelvlucht via de kortste afstand over de aardbol zouden
we nog 1350 mijl te gaan hebben. Dan zouden we dus allang over de helft
zijn, maar beide cijfers kloppen niet. Het aantal mijlen nog te gaan zou
theoretisch kunnen kloppen, maar het zal meer kunnen worden omdat we op zoek
blijven naar de beste wind en meer of minder kunnen worden afhankelijk van
de stroming. De 1520 mijl, die we tot nu toe gevaren hebben, is gemeten door
het water en houdt dus geen rekening met die stroom. Tot nu toe hebben we
eigenlijjk voortdurend wat stroom mee gehad en voorlopig blijft dat ook zo.
Wij hebben aan de hand van de lengte graden bepaald wat voor ons de helft
is. De Sailor’s bar in Las Palmas, waar we voor vertrek wilden gaan
ontbijten, ligt op 15 graden 25′ en de Spinakers bar, waar we onze aankomst
willen gaan vieren, ligt op 60 graden 57′. Halverweg is dan ook, wat ons
betreft, het moment, dat we 37 graden en 41’passeren en dat was vannacht om
05.30 lokale tijd tijdens de wet watch van Brian het geval. Vanavond wordt
dat rond borreltijd gevierd.
Gisteren was de mooiste zeildag tot nu toe en dat bleef zo tot 5 uur
vanochtend. We willen verder naar het zuiden  en we voeren dus met weinig
wind, windkracht 4, halve wind. Nelly Rose vaart dan 7-7,5 knoop en snijdt
prachtig door de golven. De temperatuur was erg aangenaam en omdat je niet,
zoals de laatste dagen, precies voor de wind vaart, brengt de wind ook
aangename verkoeling. Ook in de nacht bleven we op die halve windse koers
varen, waardoor de boot steeds, en redelijk constant, naar suurboord
overhelt en niet, zoals bij een voordewindse koers, voortdurend van de ene
kant naar de andere kant slingerend in een vrijwel steeds onregelmatig
patroon. Om 5 uur was de pret echter afgelopen en kwamen, tijdens de wet
watch, de eerste van een serie squalls door, die tot in de wacht van Pim
bleven komen.
De maan komt inmiddels pas heel laat, na middernacht, op en is dan minder
dan half. Totdat de maan opkomt zie je bij onbewolkte hemel zoveel sterren,
dat het je bevattingsvermogen te boven gaat. Als we al klein zijn als
scheepje op de oceaan, hoe nietig zijn we dan in dat geheel. Als het
wolkendek zich sluit, dan wordt het aardedonker, ook hier op zee.
Wordt vervolgd….

van 17º 03′ Noord  035º  50′ West.

We zitten in een lekker ritme. We ontbijten met gekookte eitjes om 9 uur bij het wisselen van de wacht. Nr. 3 wordt rucktsichtsloss wakker gemaakt. Vanochtend vloog alleen Hanneke’s ei door de ruimte. Ze mogen dus niet te zacht worden gekookt.
Een half uur voor je wacht afloopt maak je de bilge schoon. Dit keer waren het maar 6 sponzen vol. De roerdoorvoer lekt wel een beetje, wwarschijnlijk op het lager, maar het lijkt niet erger te worden. Daarna schrijf je netjes de positie in het logboek met de eventuele bijzonderheden, zoals : Toen het licht werd merkte ik pas, dat ik al een uur bovenop een dooie vliegende vis had gezeten en hoeveel je er overboord hebt gegooid. Voor Hanneke beginnen dan de gewone klusjes, die nauwelijks verschillen met thuis al ben je vlugger klaar vanwege de beperkte ruimte. Het is echter wel ochtendgymnastiek om de WC schoon te krijgen, nadat Pim de pomp alweer uit elkaar gehaald en in elkaar gezet heeft. Gelukkig werkt hij nu echt weer als vanouds. Vloertje dweilen vereist ook de nodige acrobatiek, als je zo door elkaar gezwiept wordt. Vooral het fornuis reinigen heeft Hanneke al 2 keer een blauwe plek op haar wang bezorgd, omdat ze dan tegen de handrails wordt gegooid. Het zoeken naar de volgende pot mayonaise en marmelade is ook een interresante operatie. Eerst het beddegoed afhalen in de punt, matrassen omhoog klappen en zorgen dat je er niet onder wordt bedolven. Luikje opendoen en snel graaien wat je die dag denkt nodig te hebben. Met een beetje pech blijkt het afbakbrood toch heel ergens anders te liggen : de bakskist!
Dat is nl. nu aan de beurt daar het kauwgumbrood uit de supermarkt nu echt groen begint te worden.
Ondertussen wordt het steeds warmer en loopt Hanneke in een bikini rond en de heren hebben hun Tillyhats op.
Brian’s wacht wordt voortaan de ‘Wetwatch’ genoemd, omdat alleen hij s’nachts regelmatig door regen wordt overvallen en de luiken erin moet doen.
We varen vandaag voor het eerst sinds ons vertrek uit Las Palmas 9 dagen geleden met vol tuig, omdat de wind nu nog maar 15 knoop is.
Vandaag zetten we de klok weer een uurtje terug.
Vanochtend bleek dat Sinterklaas ons toch heeft kunnen vinden zo midden op de oceaan : Chocolade letters! Wel snel opeten natuurlijk voor ze smelten.
Pim vond een mooi boek in zijn schoen, Brian een T-shirt met het ARC-logo en Hanneke een paar schitterende Amethist oorbellen! Dank u Sinterklaasje!
De kruidnoten zijn weer overheerlijk en het marsepein was al op voor hij kwam, ra ra!

We hebben net voor de derde keer in 12 uur de genua gegijpt. We willen nog steeds zuidelijker komen, omdat er tussen ons en St. Lucia een windstilte ligt. Een van de grootste boten in de ARC is daar kennelijk net in beland. Ze hebben de afgelopen 24 uur 7 (zeven) mijl gevaren en ze hebben allemaal gezwommen. Wij proberen ten zuiden van dat gebied te blijven, maar we merken wel al, dat er veranderingen aan zitten te komen. Was het weerbericht een aantal dagen lang “copy/paste”, nu wordt het echt iets om rekening mee te houden. We verwachten vanaf woensdag duidelijjk minder wind dan vandaag. Dat heeft ook zijn voordelen.
Van onze ‘web-coordinator’ – Pim’s broer Pieter – hoorden we dat iemand zich op ons gastenboek zorgen maakte over de hygiene aan boord in verband met onze beperkte water voorraad. Nou, we douchen niet dagelijks, maar we hebben genoeg water om dat wel te doen. We hebben een watermaker. Het is gewoon niet zo hard nodig om iedere dag te beginnen met een douche en bovendien, we zijn om de beurt op wacht. We lopen 3uur op 3 uur af. Omdat we dat met zijn drieen doen zitten we niet iedere dag op hetzelfde schema. We ontbijten samen om 9 uur en daarna doen we klusjes. Het is inmiddels warm genoeg om daarna naar een douche te verlangen. Zo heeft Pim vanochtend een geforceerde WC pomp mogen repareren (als de afsluiters dicht zitten kun je – ook niet met geweld – niet pompen). Dat leidde tot een uitgebreide douche beurt aan dek. Hanneke komt net onder de douche vandaan. De boot surfte onderwijl met 10,5 knoop een golf af. Ze ‘woopte’ enthousiast.
‘s Avonds eten we vroeg, zodat we met daglicht kunnen koken. Om 6 uur gaan we aan tafel. Hanneke voert in het uur dat daaraan vooraf gaat een acrobatische show op, terwijl ze de maaltijd prepareert.
Ook vroeg deze lieve vragenstelster zich af of er misschien halverwege een mogelijkheid is om extra stores aan boord te nemen bij een van de grotere schepen. Dat is niet het geval, maar ook dat lijkt geen probleem te zijn. We hebben nog voor een week kip en gehakt en in die volgorde moet het ook op. Zelfs al zouden we nog kunnen vissen, dan zou dat nu geen goed idee zijn. Na kip en gehakt mogen we eindelijk aan onze voorraad entrecôte beginnen. Die helpt ons ook weer een week verder.
De afgelopen 24 uur hebben we 191 mijl afgelegd en we hebben nog zo’n 1700 mijl te gaan (inclusief een beetje een omweg om zuidelijk te blijven).
Groeten vanaf 18 graden 0′ Noord; 033 graden 6’ west

We gingen gisteren over de eerste vouw in de kaart, en dat is reden voor een feestje. Een enkel biertje om 5 uur met lekkere tapas erbij. We waren ook wel aan een feestje toe, want we hebben de ijskast uit moeten ruimen, omdat er een pak melk langs de dop had gelekt. Wat een zooi. Toen we dat net voor elkaar hadden vergat Pim, dat hij op de kaartentafel een vol blikje Cola had staan. Op het heilige der heiligen een los blikje. Niet handig, maar de kaartentafel is nu weer helemaal schoon.
We zijn inmiddels op de hoogte aangekomen waarop we naar St. Lucia kunnen gaan sturen. Het weer begreep dat en we hadden ineens een hele mooie dag met temperaturen tot 29 graden. Kon de boter eindelijk een beetje zacht worden. De watertemperatuur is inmiddels 27,7 graden en dat betekent, dat het ‘s nachts ook iets comfortabeler begint te worden, maar we dragen dan nog wel lange broeken en fleeces.
We controleren de boot regelmatig of alles nog goeed functioneert. Bij een van die controles zagen we water in de bilge staan. Dat hoort niet, want de elektrische bilge pump moet dat water automatisch afvoeren. Er komt altijd wel wat water binnen langs de mast en we hebben de afgelopen dagen een paar keer een forse bui gehad en ook komt er af en toe ook water over het dek en kajuitdak, dat ook via de doorgestoken mast in de bilge kan belanden. Dat verklaarde de zoute smaak van het water, maar we waren er niet gerust op. Dat bleek terecht, want vanmorgen stond er weer water en daar was nu geen zinnige verklaring voor. Waar kan het binnenkomen? Het is niet veel en kleine beetjes zijn moeilijker te vinden dan grote hoeveelheden. Alle afsluiters zijn dicht dus moet het van de motor of het roer komen. Bij de motor zijn we regelmatig om de filters in de gaten te houden. Dat moet, want ergens op onze reis hebben we vuiligheid in de tank gekregen. Vandaag hebben we de hele omkisting verwijderd en de motor laten draaien. Niets te zien, er komt geen water vrij. Dan moet het het roer zijn. We haalden de bakskist (reserve water, genaker en nog wat van dat spul) leeg en haalden wat planken weg. Er lag inderdaad wat water bij het roerlager en dat hoort niet.
Terwijl we dat met elkaar zaten te bespreken, zag Pim ineens, dat de kop van de roerkoning bewoog. Oepss. Dat betekent, dat het grote roerlager ook bewogen heeft, waardoor er water naar binnen heeft kunnen komen. We hebben de kop van de roerkoning vast kunnen zetten en dat hebben we te danken aan een vroegere hobby van broer Pieter, toen hij optrad als monteur van Team Tiddens Racing. In die hoedanigheid had hij een prachtige hoeveelheid gereedschap nodig, waarvan het grootste deel nu aan boord van de Nelly Rose is. Zo hebben we altijd veel plezier van de ringratelsleutels, maar dit keer waren de lange moersleutels met kniegewricht aan de beurt. Met een gewone ring of steeksleutel hadden we het – zeker op open zee met nog steeds forse deining – niet voor elkaar gekregen. Nu zit het spul weer vast. Daar is het dan wel mee gezegd, want of het helemaal haaks op het grote roerlager is gekomen is niet erg waarschijnlijk. We houden de bevestiging en de doorvoer strak in de gaten en ook de waterstand in de bilge.
Dat het allemaal veel erger kan, bleek vanmorgen bij een overwachte oproep van de Poespas, een Engelse Amel 56 met thuishaven in La Rochelle. We werden opgeroepen, omdat hij ons op de AIS had gezien. Pim nam met een keurig Engels sprekende heer het verschillende wel en wee door. Bij hen was de espresso machine door de kajuit gevlogen. Ook zij aan de oploskoffie. Toen we aan het einde van het gesprek waren, spraken we af later op de dag nog een keer met elkaar te praten. “Dan kunnen we misschien ook een beetje Nederlands proberen te praten” sprak de man iets of wat aarzelend, maar eigenlijk accentloos. Hij is dertig jaar geleden uit Nederland vertrokken, maar komt uit Den Haag. De boot heet Poespas, omdat hij maar niet op een geschikte naam kon komen en hij bedacht, dat het hele zoeken naar zo’n naam toch een geweldige Poespas was. Blijkt, dat we in ieder geval gemeenschappelijke kennissen en stukje verleden in Veere en Zierikzee hebben. Wat is de wereld toch klein. It always happens. Ook midden op de Atlantische Oceaan. Na dit gezellige gesprek speurden we de horizon af en ja hoor, de eerste boot die we in vier dagen hebben gezien, de Poespas.
We hebben de afgelopen 24 uur 203 mijl afgelegd. De groeten vanaf 19 graden 10 minuten Noord en 030 graden 00 minuten West

Last 24 hours run was 189 miles. Hope you all noticed that Nelly Rose has had 2 earlier days of just over 200 miles. We have today put the clock back 1 hour. The Skipper took a unilateral decision to divide the Atlantic into 4 zones and we will put the clock back another 3 times. No doubt the round the worlders in the Tiddens family will correct him as and when necessary! The sad story of the broken fishing line is still verboten to be mentioned. He was not amused when I suggested a diversion to the Cap Verdes to buy more line! We have been sailing wing-on-wing now for 4 days and steadily being able to bear away to the West and are now steering direct for St Lucia if the Gods stay with us. Wind over the last 24 hours has been East and between 16 and 25 knots. Occasionally a little more. Nelly Rose is doing between 6.5 and 12 knots on boiling surfs. We average 7.5 to 8 knots  The rolling motion is a challenge – especially when Hanneke attempts to lay the table. Yesterday I caught a boiled egg as it attempted to escape and the catch would have been a credit to an English cricketer. As I blog, we have discovered a smell from the fridge caused by a leaking milk carton. P and H doing a grand job emptying and cleaning – I will keep out of the way! To celebrate our making a clock change – and because we’ll now have to wait an extra hour for our lunch – we have been handed a superb piece of fruitcake. Lekker! As the voyage continues we are finding the rythm of life easier. The watches are regular as is the evening meal and we are able to take sleep when we can. We have not seen another yacht for 4 days now but yesterday (Saturday) we were called up on VHF by Enya, a Hallberg Rassy 52, for a chat. They were 12 miles behind us then but when we tried to call them back 8 hours later there was no contact since Nelly Rose has been sailing so fast that we had left them behind and VHF would not reach. A lovely sunny day today and we are putting on suncream. Hanneke has put on her bikini top so it must be official that we have reached warm weather. Shortly we will start complaining about the heat…
Greetings from 19 degrees 16’North 026 degrees 37’West.
The crew.

It is time we had a good moan about the weather. What have they done to the weather? Let’s be fair, not all of it is bad. The winbd has been very good to us. Rarely has it been below 15 knots, usually it’s around 20 knots and only sporadically in the 25-30 range. And it keeps coming from a favourable direction as well, so no complaints there. However, we should be worrying about putting on enough suntan lotion, not about the necessity to wear an extra layer of fleece, let alone about wearing boots! The sea water temperature in the meantime has risen to 26 degrees, so that’s quite all right, but the air is chilly. Of course it is all a matter of perspective and expectation. From where we stand it could be better, from the perspective of most of the readers of this blog it just might be considered that we are nagging. But think of the consequences of living under an overcast sky…. Our whole energy system, with the beautiful solar panels, is hardly giving us any benefit and we have to run the engine for a couple of hours a day; not good.
Well, enough moaning. We ‘re having a great time of it. By and large the movements of Nelly Rose are very gentle as she rolls along and surfs of the occasional wave reaching a highest speed of 12.6 knots sofar. Between those exilerating moments we happily cruise along at speeds usually between 7-8 knots, without any effort from the crew. We’re still wing on wing with the boom on starboard, as it has been from the start with the notable exception of course of our little mishap yesterday. During Hanneke’s watch last night the wind dropped a bit more than usual and our speed came down as a consequence. Hanneke was delighted, as that gave 4 or 5 dolphins a chance to catch up and toy around the boat a little.
Not all is always plain sailing though. This morning at breakfast, which is when we schedule our major mishaps, we were hit by a freak wave, that sent all eggs, juices and serials flying through the cabin. Just to let you know, that we do get our fair share of hardship here as well.
Pip pip