Het landmark voor ons om terug te komen bij onze marina is de convenience store op de hoek. Daar gaan we nu maar even niet naartoe, want er staan 4 politie auto’s voor.
< />

De agent heeft er bezwaar tegen dat we een foto maken en het lijkt of de arrestant naar ons zwaait. Geen idee natuurlijk wat het allemaal te betekenen heeft.

We zijn de USS Yorktown gaan bekijken ( en.wikipedia.org/wiki/USS_Yorktown_(CV-10) ). Nadat de oorspronkelijke Yorktown in 1942 tot zinken werd gebracht, werd meteen begonnen met de bouw van deze Yorktown, die begin 1944 in de vaart werd genomen en in de resterende oorlogsmaanden nog een belangrijke bijdrage leverde.

Bij de kaartjesverkoop zitten deze vrouwen de hele dag biezen mandjes te vlechten. Een kunst, die is overgeleverd van hun voorouders uit Afrika. De manden waren van belang bij het ‘dorsen’ (geen idee of dat bij rijst ook zo heet) van de rijst.

De entrée

Een van de badkamers voor de manschappen. De officiers hadden meer ruimte, maar niet echt meer luxe.

Een van de slaapzalen. Er waren meerdere soortgelijke accomodaties aan boord, zo dicht mogelijk bij de werkomgeving van de groep die daar sliep. In totaal waren er ongeveer 3.500 mensen aan boord.

Sleutelbos van een bootsman. Hij had twee van dit soort sleutelringen.

Naast de tandarts; is er natuurlijk ook een operatiekamer en een ziekenboeg aanwezig. Alle faciliteiten van een stadje met 3.500 inwoners zijn aanwezig, zoals een kerk, die voor alle christelijke diensten werd gebruikt, een volledig uitgeruste drukkerij, bakkerij, slagerij en volledige werkplaatsen om alles aan de praat te kunnen houden.

Speciaal voor Adam nog even de Apotheek.

De keuken

Met een kaartsysteem voor de recepten. Turkey voor alle manschappen en voor 10.000 chocolate chip cookies.

We gaan eerst in de flightsimulator en klimmen daarna in een vliegtuig

Indrukwekkende hoeveelheden metertjes in de machinekamers. We zijn afgedaald tot helemaal onderin het schip en helemaal tot boven in de commando toren geweest. We hebben dit hele indrukwekkende stuk engineering van boven tot onderen en van voor tot achteren bekeken.

We hebben geluncht in de mess van de onderofficieren; rijst met draadjesvlees, dat volgens zeggen van de oud marine man echt representatief was voor de kwaliteit die aan boord werd geserveerd.

Hier zie je de kabel waarmee de vliegtuigen na de landing worden afgeremd.

Door die slurf bovenop kunnen ze bijgetankt worden in de lucht.

Wat een ruimte.

De eetkamer van de hoogste stafofficieren, met piano en TV.

De drukkerij.

De kapper is ook onontbeerlijk
Er is zijn ook 6 gevangeniscellen met ieder 3 kooien erin.

Schier eindeloze gangen.

Dit is een vluchtgang voor de mensen die helemaal onderin werkten. Het wordt nu vol gegooid met geld
.

De onderzeeboot hebben we overgeslagen. Hier kun je mooi zien hoe we hier naar binnen gevaren zijn.

We hebben ruim drie uur rondgewandeld door het park Middleton. Het is groot en er valt veel te zien.

Er lopen ook 2 schildpadden naast de zilverreiger.

Het grote terrasvormig grasveld ligt voor het grote huis, dat door brand en het leger van de unie zwaar beschadigd was en alleen constructief is opgeknapt. Op zich was het geen geweldig mansion, maar wel een groot huis.

Deze toch wel twee meter grote alligator lag lekker te slapen. Het is de eerste keer, dat wij zo’n beest in het wild zien. Ze houden zich niet op in echt zout water en zelfs brak water schijnt hen niet echt goed te bekomen, zodat wij er vanaf Nelly Rose niet veel mee te maken zullen krijgen. Pim is bereid lijf en leden in de waagschaal te stellen om er met onze kleine Nikon toch nog een goede foto van te kunnen maken. Toen hij in de buurt kwam en hij wilde kijken of hij achter het beest lang kon wandelen om met de zon mee te fotgraferen, stond ‘Ali’ op en waggelde het water in.

Het is bladstil en alles weerspiegelt mooi.

Voorbeeld van een rijstveld. We weten nu eindelijk hoe rijst verbouwd wordt en waarom de waterhuishouding daarbij zo’n belangrijke rol speelt.

De Plantage ligt aan de Ashley rivier. Het rijstveld is slechts door een dijkje van de rivier gescheiden, maar is hier nog te brak om de velden mee te kunnen irrigeren, dat water kwam via een stelsel van sloten en kanalen van verder landinwaarts.

Deze Live Oak is ongeveer 400 jaar oud en een Nationaal Monument. Een Live Oak wordt ook wel een Evergreen Oak genoemd, omdat hij zijn blad ook in de winter niet verliest. Hij ziet er altijd ‘live’ uit in vergelijk tot de andere soorten die hun blad verliezen.

De strikt geometrisch aangelegde kamertjes tuin biedt veel privacy. Er zijn geheime tuinen, waarin geliefden elkaar konden ontmoeten en tuinen die op grote kamers lijken. Henry Middleton, die in 1741 met de aanleg begon, had zich laten inspireren door de Fransman die de tuinen in Versailles aanlegde.

Als we terugrijden richting Charleston komen we langs een bijzonder begraafplaats.

Op ieder graf liggen de stenen, (ipv rechtopstaande grafzerken), met een bosje zijden bloemen erop.

In Charleston lopen we nog even een chocolaterie binnen, waar ze heerlijke chocoladekoekjes maken met Pecannoten. We mochten een klein stukje proeven. Later belanden we in een Ierse pub waar we de Baseballwedstrijd van de Red Sox bekijken tegen de Cardinals.

Middleton is een van de vele plantages, die in het zuiden met behulp van slaven werden gerund. Middleton zelf was het hoofdkwartier van de familie Middelton, die een groot aantal plantages runden. Ze woonden hier en het is dan ook niet vreemd, dat ze er alles aan deden om hun leven hier zo aangenaam mogelijk te maken. Hier maakten ze verschillende producten van de grondstoffen die elders werden verbouwd of gewonnen. Ze hadden hier ‘task slaves’. Slaven die een ambacht konden uitoefenen en die een beter opleidingsniveau hadden dan de slaven die werden ingezet bij het bewerken van het land. Op Middleton werkten ongeveer 150 slaven in tegenstelling tot de soms 400-500 slaven op de andere plantages. De slaven op Middleton werden niet beter of slechter behandeld dan op andere plantages, maar de vaklui hadden ook daar een beter leven. Veel van de slaven op Middleton werkten in de tuinen en maakten het mogelijk om er iets heel moois van te maken. Dat moet natuurlijk altijd in ogenschouw genomen worden bij het bekijken van al dit moois.
Het is maar net 150 jaar geleden, dat slavernij werd afgeschaft. Dat mensen werden verhandeld voor bedragen die varieerden van $200-$500, afhankelijk van de waarde die zij voor het bedrijf konden hebben. Die slaven werden door Engelsen en Nederlanders vanuit Afrika vervoerd naar deze streken. In Afrika werden ze gekocht van andere Afrikanen of van blanke milities die slaven gingen vangen. Er waren allerlei wetten die ervoor zorgden, dat de slaven controleerbaar bleven. Zo werd het na een grote opstand verboden om slaven nog langer te leren lezen.
Alles, letterlijk alles, wat we hier in South Carolina zien, en wat we niet anders als mooi kunnen beschrijven, is door dit grote menselijke drama mogelijk gemaakt. De minachting voor de zwarte medemens, die vandaag nog steeds doorklinkt bij sommige blanken is niet het enige raciale conflict waar we op attent werden gemaakt tijdens deze reis. De minachting waarmee ook de Aziaten nog in de 60’er jaren werden behandeld en die de oorzaak was van zowel de conflicten in Vietnam als in Korea en die ook nu de conflicten in het Midden Oosten nog mogelijk maakt, die minachting door de vermeende superieure blanke voor de anders denkende medemens kun je onmogelijk los zien van alles wat hier is gebouwd en gemaakt.
We zouden van deze schoonheid pas echt vrijuit van mogen genieten als we de lessen uit die tijd helemaal in ons dagelijkse denken hebben verwerkt. Als we deze schoonheid bezien in het besef van het onrecht dat we anderen hebben aangedaan en als we leren accepteren, dat verschillen in mensen en culturen bestaan, maar dat die verschillen geen enkele afbreuk mogen doen aan de gelijkwaardigheid van alle mensen ongeacht ras, nationaliteit of welke culturele achtergrond dan ook. Als we de schoonheid ervaren als levend monument van de fouten uit ons verleden en daardoor ons toekomstige handelen baseren op de erkenning daarvan, zodat de offers van al die mensen uit het verleden een waarde voor de toekomst hebben.

We begonnen ons bezoek aan Middleton Place (www.middletonplace.org) bij de stallen, waar ook de ‘slave quarters’ waren.

We zagen daar bomen, behangen met parasieten, het zogenaamde Spanish moss. Dat Spanish Moss kun je voor van alles goed gebruiken als je het maar rechtstreeks uit de bomen plukt en het niet van de grond opraapt. Als je het van de grond opraapt is het inmiddels het tehuis geworden van een of ander beestje, wat je niet in je matras of vulling van de zitting van je stoel wilt hebben. Wat dat betreft is het een gevoelig goedje. De ‘bedbugs’ uit het gezegde: “Sleep well tonight, don’t let the bedbugs bite” hebben tot dat gezegde geleid.

alignnone size-full” />
Deze mijnheer vertelde ons van alles over dit Spanish Moss. Zoals het verhaal, dat Henri Ford, die een plantage had in Georgia, die met gevoel voor originaliteit en creativiteit de Ford Plantage heette, het wilde gebruiken voor de polstering van de stoelen in zijn auto’s. Dat bleek geen succes, omdat het toch teveel comprimeerde.

We liepen eerst langs deze reflecting pool.

Hanneke pakt mos uit de live oak zoals dit type boom heet. Dit was zeker niet de grootste van de honderden jaren oude eiken die hier en daar op het landgoed staan.

Beeldje in prachtige tuin

Het is een waar openlucht museum waar het leven op deze plantage uitgebreid uit de doeken werd gedaan. Omdat het ongewoon rustig is, normaal worden de mensen hier busgewijs aangevoerd, loopt een vriendelijke mevrouw met ons mee en laat ons van alles zien (zie het videofilmpje waar pim leert hoe je grits moet malen van mais).
Andere plantages in de buurt ‘Magnolia’ is beroemd vanwege de prachtige tuinen en ‘Drayton Hall’ vanwege het mooie huis.

Kleren werden in de 17e eeuw niet gewassen, maar alleen maar gelucht. De kragen en de manchetten werden wel gewassen en werden daarna in deze Manchette-kruller van hun golfpatroon voorzien.

Kaarsenhanger met kaarsen die van dierlijke was werden gemaakt. Die stinken als een oordeel als ze branden en werden alleen door de slaven gebruikt. Voor het woonhuis van de blanken werden kaarsen van bijenwas gemaakt.

Dit heet een Dutch Oven, een pan die op de hete kolen wordt gezet en waar ook op het deksel hete kolen worden gelegd.

Voorste struik is katoen en de achterste is Indigo. Dat zijn twee van de drie belangrijkste producten, die de Middletons op hun plantages verbouwden. Het derde product was rijst.

Met behulp van de indigo plant kan een hele sterke kleurstof gemaakt worden, waar onder andere Jeans mee worden gekleurd. Het Indigoblokje ligt bovenop het bewaarpotje

De Middletons hadden waterbuffels geïmporteerd vanuit India, omdat de hoeven van de waterbuffel veel beter tegen water in de rijstvelden kunnen dan alle andere beesten die je daar zou willen inzetten. Zij waren daar uniek in. Na de burgeroorlog werden de waterbuffels door het leger van de Union meegenomen naar New York.

De duiven werden gefokt als voedsel voor de veelal rijkgevulde dis.

Slaven die net waren opgepakt en in Fort Goeree op hun transport naar de grote schepen wachten, gingen met deze bootjes aan boord

Deze prenten hangen in het slavenhuis. Onvoorstelbaar!

Aan de linkerkant woonde Eliza met haar man en 3 kinderen en rechts een andere familie. Eliza was al een vrije vrouw, in zoverre als je de negers na het afschaffen van de slavernij vrij kon noemen.

Het Monetbruggetje bracht ons verder de tuin in.

Wat een schitterende vijver!

We varen de tussen de pieren door de haven van Charleston binnen na ruim 36 uur varen op de motor. Niet ideaal, maar we zijn lekker op weg zo.

Terwijl we binnenvaren komt de Freedom ons tegemoet. We lagen in Beaufort naast dit prachtig gebouwde en afgewerkte schip.

Hier, bij een van de oudste steden van de Verenigde Staten, begon in 1861 de burgeroorlog. South Carolina tekende als eerste de akte van afscheiding en er werd hier voor het eerst geschoten op een schip van de Union. Een paar maanden later werd dit fort, fort Sumter, waar de troepen van de Union waren gelegerd, gebombardeerd door de zuidelijken. Na een bombardement van 34 uur moest het fort zich gewonnen geven en was de burgeroorlog begonnen.

Wij gaan op zoek naar een goedkope haven, waar we de boot een week kunnen achterlaten. Daarom varen we een stuk de rivier op onder de grootste hangbrug van de VS. Het blijft een kostbaar geintje in zo’n marina, maar het stukje doorvaren scheelt ruim $200.

Pim tussen de brugdelen

Dit is niet hetzelfde vliegdekschip waar we op zee mee te maken kregen. Dit is de Yorktown, gebouwd tijdens de tweede wereldoorlog en daarna een paar maal gemoderniseerd. Nu is ze een museumschip. Misschien gaan we het nog wel bekijken.

Zo kun je goed zien, hoe groot dat ding is.

We liggen keurig in een heel stille haven, waar alleen een kantoor/miniwinkeltje is. Wel met heerlijk warme douches, wasmachines en een captain’s lounge. Gewoon een kamer met TV en ruilboekenplank.

Dat komt dus niet alleen voor in Maine. Deze ochtendmist komt hier zelden voor en eigenlijk alleen in deze periode van het jaar. We zijn wel blij, dat ons dit gisteren bij binnenkomst bespaard is gebleven.

Ongelofelijk, hoe snel zo’n spin een web bouwt.

We moeten nog een aantal dingen aan Nelly Rose doen, voordat we kunnen vertrekken. We hebben eigenlijk de hele dag de tijd, want we willen pas tegen zonsondergang vertrekken. De jachthaven heeft daar geen probleem mee, maar verwacht wel dat ze vanaf een uur of vier onze boks nodig kunnen hebben. We beloven dat we dan in ieder geval aan boord zullen zijn, en dat we dan ‘on a moment’s notice’ weg kunnen varen. Daar hebben ze geen moeite mee.

We hebben Klontje voorlopig niet meer nodig. We weten nog niet wat we na Charleston gaan doen, maar daar zullen we haar niet gebruiken. We maken haar zorgvuldig schoon en ze ziet er weer voortreffelijk uit. Ze is inmiddels ruim een jaar bij vlagen intensief gebruikt, maar dat is haar niet aan te zien. We zijn er inmiddels handig in om haar op te rollen en bovenop het dek te binden. Pim ziet alleen nu al een beetje op tegen het oppompen, wat onvermijdelijk ook weer op ons afkomt. We spuiten ook Nelly Rose nog een keer helemaal schoon.

Terwijl we zo aan het klussen waren, kwam deze zilverreiger naast ons vissen. Er zwemmen honderden kleine visjes vlak tegen de steiger en dat leek hem wel een smakelijk hapje. De reiger werd daardoor volledig in beslag genomen en trok zich niets van Pim aan, zodat die rustig foto’s kon maken.
De reiger blijft een hele tijd vrij rustig staan, zodat de visjes onder hem aan hem wennen.

Hij kijkt aandachtig om zich heen en houdt tegelijk de vissen in de gaten.

Dan gaat hij ineens door de knieën en schiet zijn nek het water in.

Beet! Met zijn vangst in de snavel vliegt hij meteen naar een volgende steiger om daar lekker te tafelen zonder pottekijkers.
We maken onze klusjes af en gaan nog even naar het lokale maritime museum. We hebben nogal wat van dit soort musea gezien en iedere keer leren we weer iets nieuws. Het zijn vooral de lokale accenten, die het weer interessant maken.
De verhalen zijn niet echt altijd helemaal op elkaar afgestemd. In St. Michaels werd ons verteld, dat de ‘Oyster Wars’ het gevolg waren van de komst van de vissers uit de Long Island Sound toen die daar de Sound hadden leeggevist, maar dat er daarna tot ver in de twintigste eeuw een bloeiende oestervisserij mogelijk was. Hier in Beaufort werd verteld, dat de komst rond 1900 van de oestervissers uit de leeggeviste Chesapeake uiteindelijk de oorzaak was van het verdwijnen van de commerciële oestervangst bij Beaufort. Jammer dat we het verhaal in Long Island niet gehoord hebben.

Aan de wand in het Maritieme Museum hangt ook linksonder de dolfijnvis, die Pim een keer heeft gevangen en weer losgelaten. Te mooi!

Misschien niet zo groot als de scharen die in Somes Sound bij het restaurant aan de muur hingen, maar zo groot worden ze dus, als ze op leeftijd mogen komen. Overigens vertelden ze ons indertijd bij ‘Abel’s’ dat die grote oude beesten lang niet zo lekker zijn als de kleintjes, die we normaal voorgezet krijgen.

300 BC : de eerste “Vuur Toren” bij Alexandrie.

We wisten niet, dat de beenderstructuur in de vinnen van de walvis er echt als een hand met vingers uitziet.

Deze antieke buitenboordmotor met roer werd gebouwd door ene mijnheer Evinrude in de twintiger jaren van de vorige eeuw.

In een grote hal aan de overkant is een man druk aan het schuren aan zo’n mooi bootje, zoals we die eerder hier hebben gezien. Er wordt hier ook les gegeven. Om een beetje uit de kosten te komen wordt de hal ook verhuurd als trouwlocatie. Er was gisteren net een trouwerij geweest en alles zag er dan ook pico bello uit.

Na dit bezoekje vertrekken we en gaan de zee weer eens op, lang geleden was dat.

Ruim een uur na ons vertrek worden we getrakteerd op deze prachtige lucht.

De volgende morgen heeft Hanneke de wacht van 9 – 12. Kort voor twaalven hoort ze ineens ‘Splash’ naast de boot en zijn er een stuk of 6 dolfijnen.

Naast het anker springt deze omhoog.

Vlak vóór de boeg!

Soms heel dicht bijelkaar.

Mooie afsluitsprong en na 10 minuten houden ze het weer voor gezien. Met prachtige sprongen verdwijnen ze in oostelijke richting.

De windstille dag wordt afgesloten met een mooie zonsondergang.

Inmiddels zijn we in Charleston aangekomen na 2 nachten varen, maar hier hebben we nog foto’s van Beaufort. Boofort ligt overigens in Noord Carolina. In Zuid Carolina ligt ook nog een Beaufort aan de kust – de Franse settlers hadden net zoveel creativiteit als de Engelsen met al hun plymouthes, falmouthes en portsmouthes – maar het South Carolijnse Beaufort wordt uitgesproken als Bjoefort.
We hebben een uitgebreide wandeling gemaakt door de gezellige straten van Beaufort.

Zondagmorgen na Halloween op Frontstreet. Alles gaat wat later open dan normaal, maar het gaat open.

Tegenwoordig heten ze Pharmacy

Veel vertrouwen in de mensen hier bij deze plantentafel, maar ze zullen het budget er ook niet sluitend door krijgen.

De oude gevangenis: Jale. Je bent toerist of je bent het niet.

Historisch huisje van de eerste settlers uit 1778.

Een van de kerken van het stadje. Wel de oudste, die, net zo als de meeste gebouwen hier, stamt van rond 1800.

Echt leuk om hier rond te wandelen.

We zijn een dag te laat. Gisteren was het Halloween en dan heb je pompoenen nodig. We kunnen alleen maar gissen hoeveel er gelegen hebben. Er is nog voldoende over.

Heel veel pompoenen over.

Ook hier weer veel vertrouwen.

Leuke straten met veel ruimte. Alle huizen hebben aan de straatkant een veranda.

Onder die onmisbare veranda van al die huizen hangt een bordje aan de muur met bouwjaar en de naam van de oorspronkelijke bewoners. Hier en daar is nog wel een stukje land tussen de huizen vrij waar iets nieuws gebouwd zou kunnen worden. Zou er dan een schoonheidscommissie zijn die een oogje in het zeil houdt? We denken van wel, maar gek genoeg is dit een van de vele vragen die we hier niet gesteld hebben. We gaan met veel vragen weg, zoals over de huizen op palen en de bootjes met hoogzit.

De plaatselijke herberg was vroeger het hoofdkwartier van de marine.

Het echtpaar kwam aanroeien met deze twee prachtige houten bootjes; his and hers. Ze hebben genoten van het ontbijt in het Boardwalk Cafe. Even later zien we ze wegroeien.

Kopje koffie in de Boardwalk Café, waar iedereen uitgebreid komt ontbijten. Dat uitgebreid heeft dan nog echt een hele andere betekenis dan bij ons of zelfs in Engeland. Het is een complete warme maaltijd met onder andere ‘grits’. Dat is mais griesmeel, een klassieker hier in het zuiden. Het is net zo dik als een stevige puree en ze doen er peper en zout doorheen.

De kranten in de US hebben meerdere formaten en niet alleen groot en tabloid (Is de Telegraaf al over?) Ze hebben hier vooral ook lange en smalle kranten.

Katoen was, naast tabak heel belangrijk.

Op zondag na de kerk komt dit gezelschap altijd hier gezellig samen ontbijten; al jaren. Vrouwen links, mannen rechts!

Deze auto rijdt door het water vóór de oude bioscoop na de hurricane van 1927.

De meeste boten zijn vanochtend vertrokken, maar wij gaan eerst Klontje schoonmaken en opgevouwen op het dek leggen; de boot afspuiten en vanmiddag nog even naar het maritieme museum. Wij gaan pas vanmiddag om 17.00 uur weg. We hebben besloten om toch over zee direct naar Charleston te varen.

We zijn gisteren om vijf uur ‘s middags uitgevaren op weg naar Charleston in South Carolina. Het is 220 mijl varen en daar doen we normaal gesproken zo’n 36 uur over. We zouden ‘s morgens in alle vroegte kunnen vertrekken. Het begint om 6 uur licht genoeg te worden om het toch relatief onbekende vaarwater uit te kunnen varen en dan zouden we de maandagavond om 6 uur aan kunnen komen. Dan mag er echter niets tegen zitten, want anders moet je in het donker een volstrekt onbekende haven met veel stroming binnen varen. Dat doen we eigenlijk uit principe niet. De maan is in het laatste kwartier en komt pas na middernacht op, dus daar moet je het ook niet van hebben. We kiezen liever voor een vertrek aan het einde van de dag. Dat betekent dan wel twee nachten op zee en langzaam aan doen, maar dan hadden we ook nog een kans, dat we een stukje kunnen zeilen. Als dat zou lukken, dan zou het zeker langzaam geweest zijn, want de weersverwachtingen geven weinig hoop op wind van enige betekenis, hoewel waarschijnlijk wel uit de goede richting. Terwijl ik dit schrijf is inmiddels gebleken, dat de hoop om een stukje te zeilen volstrekt ijdel is. Er is minder dan 1 knoop en de oceaan ligt erbij als een spiegel. Op de motor, met een gereduceerd toerental, mikken we nu op een aankomst in Charleston dinsdag ochtend rond een uur of zeven.
Later vertrekken was ook niet echt een optie, want er komt een rest van een tropische storm aan, die nog steeds 35 knoop wind geeft, en dan recht op de neus. Daar hebben we ook geen zin in en we willen echt om Cape Hatteras heen. We verwachtten daarvan een zelfde effect als het verschil tussen de noordkant en de zuidkant van Cape Cod opleverde, maar dan met een nog aangenamere stap in de temperaturen en die verwachting is inmiddels volledig uitgekomen. Het zeewater is in temperatuur gestegen van 20 naar 24 graden en we zitten overdag weer in luchtige zomerkleding aan dek. ‘s Nachts voldoet ‘iets’ extra’s met lange mouwen, maar is het nu ook aangenaam.
We hadden wel een onrustige nacht, dankzij de US Navy. Het lokaal varende verkeer (wij, nog een andere zeilboot en een visserman) werd regelmatig opgeroepen door de US Aircraft Carrier 5 km afstand te houden. Ze voeren met ‘niet standaard verlichting’ – zeg maar onder vrijwel volledige black out – en deden nachtvliegoefeningen. Voortdurend vlogen 4 helikopters af en aan. Er was één ontzettend grote heli bij. De carrier lag eerst nog stil, maar ging uiteindelijk varen. Dan gaan ze hard. Hij kruiste ons pad een kleine mijl voor ons. Het hield ons goed bezig, vooral toen het apparaat in beweging kwam. We hebben hen toen opgeroepen en kregen de geruststelling dat we onze koers en snelheid mochten aanhouden.
De rest van de wachten verliepen rustig. Tot ik (Pim) bezig was met mijn ochtendslaapje. Vlak voor het wisselen van de wacht riep Hanneke ineens “Dolfijnen”! Daarvoor maken we elkaar bij nacht en ontij altijd wakker en het was al heel lang geleden, dat we ze op open zee nog uitgebreid hadden kunnen bewonderen. De tuimelaars in de noordelijke wateren zijn niet zo sociaal als hun grotere verwanten in deze buurt. Het waren er een stuk of zes, die gezellig met ons kwamen spelen. We hebben er een paar foto’s van, maar de mooiste sprongen staan er helaas niet op. Daar hebben we nog meer oefening voor nodig en die krijgen we maar zelden. In ieder geval nooit genoeg, want we krijgen er nooit genoeg van om deze beesten om ons heen te mogen bewonderen.
We gaan in Charleston een plekje zoeken waar we de boot een paar dagen met een rustig gevoel kunnen achterlaten, want we gaan naar Charlotte in North Carolina, waar een nichtje van Hanneke met haar man (en hun honden!) woont.
Morgen komen er weer foto’s.

We beginnen aan het – in ieder geval voorlopig – voor ons laatste deel van de ICW. We zijn op weg naar Beaufort en we zijn duidelijk weer beland in een meer bewoond deel van North Carolina.

Op de hoek van de Neuse River en het volgende stuk van de ICW staat dit grote en wat bijzondere huis.

Een visarend met een lekker hapje tussen de poten.
br />

Huis met zeilboot en motorboot op de steigers.

Lekker kleurrijk

Alle boten worden hier naar boven gehesen.

We krijgen keurig een slowpass, zodat we nauwelijks last van hun hekgolf hebben.

De spoorbrug staat altijd open, tenzij er een trein aankomt.

Mijlpaal 200

Ineens zijn er, en dat is totaal onverwacht zover de rivier op, een stuk of 6 dolfijnen. Later horen we dat ze hier vaker komen spelen. Zelfs voor de town quay, de boardwalk van Beaufort, komen ze de wandelaars, die daar flaneren, vermaken.

Ze zijn een beetje aan het spelen.

Weer zo’n hoogzit-bootje. De buitenboordmotor zit middenin onder de toren ingebouwd.

De mannen staan met grote lieslaarzen aan te vissen in het 19 graden water.

Prachtig bootje. Die worden hier bij de werkplaats van het maritiem museum gebouwd.

Hond voorop.

Beaufort

Hier is vanavond de Halloweenparty. We liggen er vrijwel recht voor en er komt live-music. We gaan er dus maar naartoe. Dat heeft meer kans dan slapen.

We overleggen met de havenmeester hoe onze verdere route eruit zal zien. Er gaat niks boven local knowledge.

Gezellig in de schommelstoelen een drankje drinken!

Het stadje heette eerst Smith’s Creek, maar toen een van de bewoonsters aan het einde van de 19e eeuw de naamplaat van de gezonken USS Oriental ergens tegen een muur zag hangen, vond ze Oriental leuker dan Smith’s Creek. Een dorpsvergadering werd belegd, waar de naamswijziging werd voorgesteld en goedgekeurd. Vandaar deze wat uit de toon vallende naam. Het was van oudsher een thuishaven voor een vissersvloot en het is uitgegroeid tot de – zelfbenoemde – ‘sailing capital of North Carolina’.

Het stadje ziet er vanaf het moment dat je er voet aan wal zet, gezellig en verzorgd uit. Het is leuk om weer bloemen te zien na een paar dagen moeras.

In het kleine haventje bij het Towndock liggen deze mooi onderhouden oude vissersschepen uit het jaar 1948. Die boot aan de wal heet Nellie Crockett. Dat geeft meteen een soort verwantschap.
Onze eerste gang is natuurlijk naar de watersportwinkel en daar slagen we meteen heel goed. Veel beter dan zo’n WestMarine ellende, die nooit hebben wat je zoekt. Bovendien hebben ze ‘complimentary’ fietsen. We maken daar dankbaar gebruik van, en gaan met een flinke omweg naar de supermarkt.

We merkten het al toen we vanochtend wakker werden. Het is nog steeds steenkoud. Hier is de bevestiging dat het herfst is; grote bollen vol paddestoelen.

Geen idee welk soort dit is.

Er staan prachtige grote, omvangrijke bomen.

Het is een mooi dorp en zodra we even stoppen om op onze kaart te kijken stoppen vriendelijke mensen, die vragen waar we naar toe willen en ons dan uitgebreid de weg wijzen en belangstellend van alles vragen. We zijn echt in het zuiden. De mensen zeggen Howdy en Y’all.

Ook dit huis is helemaal anders dan de Victoriaanse huizen, die we tot nu toe in New England hebben gezien.

De Buitenbibliotheek is een initiatief wat kennelijk veel breder is dan deze ene ruilkast. We hadden het nog niet eerder gezien, maar er schijnen er veel te zijn. Het is een initiatief om het lezen te bevorderen.

Overal staan Amerikaanse brievenbussen. De meesten zijn redelijk standaard, maar sommige mensen maken er toch iets individuelers van. Deze mensen zijn daar in ieder geval volledig in geslaagd.

Een stoere Dodge politieauto met zeilbootje, het logo van Oriental; sailing capital of North Carolina.

In de supermarkt slaan we de kikkerpoten uit China maar over.

De vismarkt, waar alles in grote koelkisten klaar lag.

‘Witt’s End’ was ooit een kroegje met biljarttafel en Jukebox gerund door een weduwe met 2 kinderen, die nadat haar man, een visser,was gestorven, toch de eindjes aan elkaar moest knopen. Er was toen nergens bier te koop, dus ze voorzag duidelijk in een behoefte.

Het is ook een commerciële vissershaven. De schepen kunnen hiervandaan dichtbij de oceaan op.

In het weekend is de vissersvloot thuis

Na een bord met hutspot en rookworst ( ja, zó koud is het!) gaan we op tijd onze kooi in.

Tegen het einde van het kanaal, komt er weer wat bewoonde wereld in de vorm van een enkel huis. Vrijwel alle huizen zijn hier op palen gebouwd. We weten niet of dat tegen overstromingen of dat de naam Alligator River nog steeds betrekking heeft op haar bewoners. We hebben geen alligator gezien, maar weten ook niet echt hoe je die kunt vinden. Zin om er naar te zoeken hebben we ook niet en zwemmen doen we niet in water onder de 19 graden.

Dit is niet het laatste huis, dat we op dit deel van de tocht te koop zien staan.

Dit is ‘De spannende brug’. Het zou net moeten kunnen, maar we hebben geestelijk eigenlijk al afscheid genomen van de windex. Meer schade riskeren we echt niet. We varen vanaf stilstand heel langzaam op de brug af. Van te voren roept Pim nog een motorboot op, die ons net voor of zelfs onder de brug dreigt in te halen. We vertellen hem dat we een marginale doorvaart hebben en vragen of hij zou willen wachten. Zijn hekgolf zou zeker het verschil maken, maar hij legt zijn boot meteen stil. Uiteindelijk kun je het niet echt zien of het nou wel zo geweldig krap was of niet, maar we hebben niets geraakt.

Terugkijkend naar dat hoge ding. Het ging goed! Pfoei, opluchting…. We bedanken de motorboot voor zijn consideratie en iedereen gaat weer rustig verder.

Na de brug houdt het kanaal meteen op en wordt het water weer breder en komt er weer wat meer afstand tot de hoge bomen aan de kant, zodat we weer kunnen gaan zeilen.

We zeilen de Kindred Spirit voorbij en op dat moment ziet hij onze Nederlandse vlag. Hij roept ons op over de marifoon in het Nederlands! Hij heeft de eerste acht jaren van zijn leven in Delft gewoond en heeft nog familie onder andere in Vinkeveen. Hij heet Pam en spelt zijn naam P A M. Wel verrassend voor hem dat Pim daarna zijn naam spelt P I M. Grappig moment.

Hier veranderen de merktekens. Stuurboord wordt groen en vierkant voor het vaarwater, maar de gele merkjes voor de ICW blijven aan stuurboord wel driehoeken.

Het rode merkteken heeft nu dan ook gele vierkantjes.

Hanneke dacht eerst dat er een vuurtoren aan kwam varen, maar het was een duwboot. Blij dat we die niet in het kanaal tegenkwamen. We hebben de mooie vuurtorens van de Chesapeake en New England nu definitief achter ons gelaten. We weten niet wat het zuiden ons wat dat betreft te bieden heeft. We gaan ons misschien wel toeleggen op duw- en sleepboten, hi hi.

We zien verscheidene stilliggende of langzaam varende bootjes met mensen ,die hoog staan en speurend het moeras gadeslaan. Ze zijn goed gecamoufleerd en het licht helpt ons ook niet. Geen idee wat ze zien, zoeken of jagen…..
We ankeren weer in een andere kreek. De Kindred Spirit en een andere Amerikaan gaan al iets eerder aan de oostkant van het vaarwater een kreek in, maar wij willen liever onder de westwal. Daar ligt niemand en dat maakt je misschien wat onzeker. Gelukkig komen er even later twee andere boten ons gezelschap houden. Kennelijk hebben we het toch goed gezien. Of vertrouwen zij juist op ons? Het zijn meer melige spelletjes dan werkelijke zorgen.
Dit keer gingen de luiken bijtijds dicht en het hor er in, zodat de grote muggenjacht ons bespaard is gebleven.

We zijn om half 8 als tweede weggevaren, maar we halen de Cara al snel in.

Is onze Australische vriend Bugs toch kapitein geworden? Er liggen hier een paar van die hele grote vissersschepen. Het is maar een paar mijl varen naar de Oceaan.

Het is erg koud als we vertrekken en het duurt uren voordat de zon eindelijk doorbreekt. Dat scheelt meteen een jas. In het begin is het maar 8 graden en we dragen handschoenen en vele laagjes kleren. We weten dat zo nauwkeurig, omdat Hanneke een buitenlucht thermometer heeft aangeschaft, zodat we haar lijden beter kunnen documenteren. De Amerikanen praten alleen in graden Fahrenheit en daar begrijpen we niet veel van. We weten wel, dat 35 graden verdomd koud is en 100 graden woest heet. Dat zijn zo’n beetje de extremen waartussen de temperaturen hier in North Carolina zich tussen bewegen van de winter tot de zomer.

Verder heerlijk gezeild, dat dan weer wel. Om 11.30 laten we het anker vlak voor de brug van Oriental zakken. Die brug is duidelijk veel te laag voor ons, maar we liggen hier goed.
Eerst even lunchen en dan Klontje klaar maken om naar de kant te gaan.