We vertrekken om 08.00 uur uit Elizabeth City. Het zal zeker geen hoogtepunt van onze reis blijken te zijn. Het was meer het contrast wat je nodig hebt om te zorgen,dat je niet blasé wordt voor alle prachtige dingen die we onderweg tegenkomen en beleven.
We varen naar de Albermarle Sound, een soort van IJsselmeer en er staat genoeg wind om alleen op de genua toch een knoop of 7 te kunnen varen. Meer is ook echt niet nodig. De zon laat het een beetje afweten in tegenstelling tot de verwachtingen. Pas laat in de morgen laat die zich uiteindelijk zien. Het is hier ook redelijk diep, zodat we niet zo gespannen de vaargeul hoeven te volgen. Sommige van de moerasmeren lijken heel breed, maar de vaargeul is smal en daarbuiten is het soms minder dan een meter. Het is dan belangrijk om te weten waar je bent en we zeilen vaak van paal naar paal en plakken pijltjes bij de palen, die we gehad hebben, zodat we ons niet kunnen vergissen. Het is lekker als dat even niet hoeft.

Dit vind Hanneke een mooi huis.

Hier bouwen ze Zeppelins of Blimps, zoals ze die hier noemen. Rechts zie je nog de pilaren staan van een nog grotere houten hangar, de grootste geheel houten hal die ooit bestaan heeft, maar die volledig is afgebrand. Er waren onderhoudswerkzaamheden geweest waarbij ook gelast was. De brandwacht had tot middernacht toezicht gehouden, maar toen dacht men dat het genoeg veilig was om naar huis te gaan. Om twee uur is het echter alsnog gaan branden en toen was er binnen enkele minuten al geen redden meer aan.

We krijgen nog één draaibrug tot Beaufort. Pim roept hem op en we hoeven niet eens vaart te minderen. Superservice. “Alligator River Bridge”.

Hij gaat meteen achter ons weer dicht. Het is inmiddels lekker weer en we varen nog steeds gemoedelijk achter onze genua aan.

Het is 14.00 uur en het lijkt wel een zonsondergang, zo donker wordt het naast ons. We weten uit ervaring van de oversteek, dat zo’n squall dan onze koers gaat kruisen. Hanneke trekt alvast wat regenspullen aan, want die ziet de bui al hangen.

Er valt nauwelijks regen uit deze bui. Er komen maar een paar druppels uit, maar destemeer wind. Het ene moment varen we lekker met 12-15 knoop wind en het volgende ogenblik staat er 30 knoop. Pim draait gauw de genua weg, totdat er nog maar een derde van het zeil overblijft. Toch lopen we op die zakdoek nog steeds 7 knoop en meer. Nelly Rose vindt het heerlijk.

Hier kun je goed de strepen zien, die de wind over het water trekt.
We varen over de Alligator River en passeren Rattlesnake Bay. Het is hier puur natuur en er woont geen sterveling. Het is dan ook een ideaal oefengebied voor de Amerikaanse piloten, vermoedelijk van de Navy, die hier met hun Tomcats en andere speeltjes uitgebreid aan het oefenen zijn. Ze komen op boomtop hoogte langs razen. Het is een enorm lawaai!
We gaan voor anker tegenover 2 andere boten, die hier ook voor de nacht blijven, vlakbij Deep Point. Zij liggen in een hele klein stukje naast de vaargeul waar het voor hen diep genoeg is. Wij gaan iets verder aan de andere kant en liggen daar in water van twee en een halve meter diep. Wat later komen er nog twee andere zeilboten naast ons liggen. Voor een derde is geen plaats meer en die moet een stukje terug om een plekje te vinden. Verderop is de eerste mogelijkheid om te ankeren ruim twee uur varen verder en daar is niet genoeg daglicht meer voor.
De motorjachten hoeven dit soort tussenstops niet te maken. Zij varen van marina tot marina, van bewoonde wereld tot bewoonde wereld, maar dat halen wij niet bij daglicht. Vandaar dat we dit soort plekjes op zoeken. Het waait nog steeds hard en er staat een behoorlijke deining, maar al aan het begin van de avond gaat de wind liggen en wordt het rustig, totdat de nachtvluchten van de Navy aan de beurt zijn. Als het net goed donker is, breekt de oorlog weer uit en wordt er weer hard geoefend. We bedenken, dat het rond negen uur wel klaar zal zijn en dat blijkt gelukkig te kloppen, zodat we toch rustig zullen kunnen gaan slapen, maar we hebben nog een foutje gemaakt. We hebben iets te laat het hor in de opening naar de kajuit gedaan. Niet handig als je in een moeras ligt en we moeten dan ook flink op muggenjacht. We hebben daarvoor een absoluut onmisbaar apparaat: ‘the Jolt’. Het lijkt op een tennisracket met ijzeren draadjes waar elektrische spanning op gezet wordt met behulp van batterijen. Als er een mug tegenaan vliegt, dan knettert het en je vindt nauwelijks iets van de mug terug. We ontdoen ons met dat apparaat van 26 muggen. Het rook geroosterd, maar we slapen mugvrij. Helaas begint het om een uur ‘s nachts weer te poeieren, zodat het toch een wat onrustige nacht wordt.
De volgende morgen staan we om zeven uur op en varen om half acht weg. Er zijn al drie boten weg als wij vertrekken. Die zijn echt met het eerste licht vertrokken. Het is erg koud; 10 graden en we kleden ons dus warm aan, maar het is wel strakblauw.

De zon wint snel aan kracht en het wordt wat aangenamer. De route lijkt ineens erg avontuurlijk te worden. We varen op de volgende palen af, de nummers kloppen, de richting klopt, maar het lijkt alsof de palen in het riet staan.

We komen dichterbij, maar zien nog steeds geen opening.

Pas op het laatste moment blijkt, dat er iets naar bakboord een heel kanaal achter dit riet verscholen gaat. Geen verrassing, maar toch een opluchting.

Er wordt door de motorboten hard gevaren in het kanaal, echt hard, zodat de oevers behoorlijk voor hun kiezen krijgen. De wortels worden bloot gespoeld door de golven.

Daar worden de bomen niet beter van en die gaan dus dood. Na een tijdje verliezen ze dan alle houvast en vallen om. Daar wordt niets, of in ieder geval niet veel aan gedaan. Op de kaart staat aangegeven, dat je in het midden van het kanaal moet varen om vrij te blijven van al deze dode bomen en andere rommel.

De strook met bomen is maar heel smal. eigenlijk is het hele gebied moeras, maar toen dit kanaal werd gegraven, stortten zij de aarde uit de vaargeul op de oever, zodat die strook daar kon ontstaan.

Iemand heeft besloten hier nieuwe bomen aan te planten. Geen idee wat daar de achtergrond van kan zijn. Je kunt er over land niet bij komen en er woont niemand in de buurt. Dit was het enige teken van welke menselijke inspanning dan ook minimaal 10 mijl beide kanten op.

Door slaven keurig recht gegraven.

Twin sisters.

Stootvogel. Geen idee wat voor soort.

De zoveelste brug. Deze is geen probleem, de volgende echter wordt penibel.

Mijlpaal met waterstand hoogte. Nu worden we echt een beetje zenuwachtig, want de volgende burg is door een slordigheidje geen 65 voet hoog geworden, maar slechts 64 voet. Wij hebben echt 62 voet nodig en het water staat 1 voet boven peil. Dat betekent, dat er maar 63 voet voor ons over zal blijven. Moet kunnen toch? Dit wordt vervolgd.

Je moet echt in het midden varen, want sommige boomstronken zitten onder water zelfs.

Het welkom in Elizabeth City was echt hart verwarmend. De mensen probeerden er echt wat van te maken, maar alle enthousiasme kan niet goed maken, dat het een redelijk verlopen stadje is, dat al in de ‘Great Depression’ afscheid heeft moeten nemen van zijn rijke verleden. Oude foto’s laten grote bedrijvigheid en mooie gebouwen zien, maar daar is maar weinig van over.

Zo ziet het museum er grandioos uit, maar het valt een beetje tegen. Het is een leuke geschiedenis les over het leven in vroeger tijden, maar er is weinig echt bezienswaardig. Een uitzondering is een schilderij van Elisabeth I, die in werkelijkheid een stuk minder aantrekkelijk was dan Cate Blanchett in de film over haar leven. Het museum had natuurlijk een schilderij van de virgin queen, waar de stad naar genoemd is aan het begin van de 19e eeuw, maar niemand vond het een echt aantrekkelijk schilderij. Op een goede dag kwam er echter iemand op bezoek, die verstand had van schilderijen en die vaststelde, dat het waarschijnlijk een op hout geschilderd origineel portret van hare majesteit betrof, en dat de waarde ervan zeker rond een miljoen dollar zou kunnen bedragen. Sindsdien is dit schilderij het pronkstuk van het museum.

We zijn in North Carolina duidelijk in een van de eerste zuidelijke staten terecht gekomen. North Carolina was de laatste staat, die zich voor de burgeroorlog aansloot bij de afscheidingsbeweging, maar het accent is er niet minder duidelijk zuidelijk om. Misschien heeft dat er iets mee te maken, dat dit bord geplaatst moest worden. Wij zijn nog niet eerder zo’n bord tegengekomen.

Er wordt uitgelegd hoe het leven er hier aan toe ging. De meeste boeren hadden wel een stuk of 5 slaven en een enkele plantagehouder kon er soms wel 200 bezitten. We leren ook weer over de Civil War.

Eén afdeling gaat over ‘The making of the movie “Gone with the wind” , naar het gelijknamige boek van Margaret Mitchell uit 1936. Deze foto is van de Première in 1939. Mitchell kreeg voor het boek de Pulitzer prijs en de film was genomineerd voor 13 Oscars en heeft er uiteindelijk 8 gekregen. De film staat nog steeds in de top 10 van de beste of belangrijkste films aller tijden. Pim dacht er even over om het boek te gaan lezen, maar in de museum winkel blijkt, dat de pocket meer dan 1300 bladzijden dik is. Of het nou werkelijk de moeite waard is om er zoveel tijd aan te besteden? Hoewel het indertijd een redelijk baanbrekend boek was, schijnt het toch, vanuit onze huidige tijd bezien, de slavernij wat te romantiseren. Er zijn nog veel meer boeken die gelezen moeten worden.

Met dit soort bootjes zeilden ze over de Albemarble Sound. Die is half zo groot als het IJsselmeer.

Dit is een van de weinige oude gebouwen, die goed bewaard is gebleven. Hiervan is de gevel in ieder geval nog intact. Even later kwamen we in de hot dog winkel, met een kleurloze herstelde renovatie gevel, maar met een duidelijk interieur uit de vorige eeuwwisseling. Het historisch besef heeft het onderspit moeten delven tegen de economische realiteit. Dat is jammer, want het was echt ooit een belangrijk stadje. Andere oudere steden zoals Edenton en Hertford hebben na een oorspronkelijke belangrijke periode geen echte opleving gekend en zijn dus in hun oorspronkelijke staat bewaard gebleven. Daar plukken ze nu de vruchten van.

Hout was een belangrijk product van de streek. Door de Great Depression zijn de meeste lumbering companies echter failliet gegaan en daarna is het nooit meer goed gekomen. De huidige crisis gaat daar nog eens dunnetjes overheen. Er zijn veel leegstaande winkels, de shopping centra zijn buiten de stad en het centrum ziet er nogal desolaat uit.

Deze bioscoop is in 1920 gebouwd, maar allang niet meer in gebruik. Het warenhuis daarnaast is ook opgehouden, waarschijnlijk weggeconcurreerd door JC Penneys op het winkelgebied buiten de stad.

We gaan naar een beroemde Hot Dogtent. De dogs kosten maar $ 1 per stuk en smaken werkelijk voortreffelijk.

Het interieur is niet alleen ouderwets, het is ook best wel oud. Het gebouw stamt uit 1900 en heeft een oude houten lambrizering en een tinnen plafond.

Dit is Main Street, maar er gebeurt niet zo veel.

Dit was ooit een benzine station van Pure Oil. Het dak is gemaakt van geglazuurde tegeltjes. Het is net door iemand gekocht die er iets leuk van wil maken. Je hoopt zo voor die vriendelijke enthousiaste volhouders hier, dat het gaat lukken.

Grappige planten vol besjes.

De stad heeft betere tijden gekend.

We eten in Quality Seafood Market, waar de krabbenpoten in ieder geval groot genoeg zijn.

Het is ook een afhaalservice.

Er zitten kleurrijke mensen op hun nummertje te wachten.

Neem vooral een kijkje op het menu onder positie. Pieter heeft er weer een mooi kaartje opgeplaatst van de ICW.

Het is flink moerassig hier en er zijn geen huizen te bekennen. Het kanaalstuk is indertijd gegraven door slaven. Omdat ze dit moeras goed leerden kennen, hebben velen het als een vluchtweg naar de vrijheid gebruikt, toen het noorden van de U.S wel al de slavernij had afgeschaft.

Het is heerlijk weer en geen schip te zien hier op dit stukje.

Als het water ietsje breder wordt, worden we ingehaald door dit moderne jacht. Hij vaart hier even rustig, terwijl hij ons inhaalt en geeft daarna weer ruim gas. Dit soort schepen varen tot drie keer de afstand, die wij bij daglicht kunnen afleggen. Ook zij varen niet ‘s nachts. De beroepsvaart doet dat misschien wel op de ICW, maar voor de pleziervaart wordt het echt afgeraden. Dit soort jachten varen gewoon hard en verstoken daarbij kostelijke hoeveelheden brandstof. Hoewel, de diesel kost hier minder dan €0,75 per liter.

Amerikanen houden van hun airco en dus moet je dan de hele boot van plastic hoezen voorzien. Het ziet er niet uit. Overigens zal het nu niet zijn om de kou binnen te houden, maar de warmte. Het is echt van dat typische herfstweer. In de zon en uit de wind is het lekker en is een enkele polo warm genoeg, maar in de wind en uit de zon moet je meteen twee extra lagen aandoen. Toch snap ik de lol niet van het jezelf opsluiten in zo’n plastic tent. Je wilt toch buiten spelen?

Geen lawaai, niks, alleen midden in de natuur. Voor ons zeevaarders is dat groen wel weer eens leuk.
We ankeren in de eerste verbreding van het vaarwater, die ook diep genoeg is om de vaargeul te verlaten. In het eerste deel stond er naast de vaargeul misschien maar een meter water en konden alleen kleine vissersbootjes er komen. Hier is het ook nog maar 3 meter diep. De route van de ICW wordt aangegeven in landmijlen; ongeveer 10% korter dan de zeemijl. We hebben vandaag 60 landmijlen gevaren. We gaan vroeg naar bed. Morgen door, of eigenlijk een stukje terug, naar Elisabeth City. Dat ligt aan het einde van de alternatieve route door de Dismal Swamp.

Vlak vóór Elizabeth City komt de Coast Guard overvliegen. Ze hebben hier hun luchtvaart afdeling en trainingscentrum voor piloten. Hiervandaan worden vluchten gemaakt om ijsbergen op de Atlantische Oceaan in de gaten te houden en om de Amerikaanse kust te bewaken.

Elisabeth City, waar we 48 uur voor niks aan de Citydock mogen liggen. En ja, je bent Hollander of je bent het niet!

We worden zeer hartelijk welkom geheten door een comité van de plaatselijke VVV. Met wijn, bier en kaas met crackers en een gloedvol betoog van de mevrouw om toch vooral het museum te gaan bekijken. We mogen morgen bij haar kantoor fietsen komen lenen om boodschappen te gaan doen. Alle bootvrouwen krijgen een echte roos aangeboden en de kapiteins een vliegenmepper.
Ze doen dit feestje als er 5 nieuwe boten zijn binnengekomen, dus iedereen blij dat wij ook nog kwamen als vijfde. We raken natuurlijk gezellig aan de praat met de bemanningen van de andere boten en wisselen ervaringen uit over de ICW. Het echtpaar van een van de andere boten is, hoewel ze Amerikaans zijn, in 2003 naar Cuba gevaren. Gewoon stiekem. De Cubanen zeiden er niets van, ze stopten papieren als een los velletje in het paspoort, zodat de Amerikaanse douane bij terugkomst er niets van merkte.

We liggen hier middenin de stad aan het Waterfrontpark.

Meeuw met maar één poot.

We hebben er lang over getwijfeld. Cruisers hebben de gewoonte om verhalen spannender te maken dan ze zijn. Zo ook over de Intra Coastal Waterway, de ICW. “Met jullie diepgang zou ik er niet aan beginnen” hebben we in meerdere talen horen vertellen. “De ICW wordt slecht onderhouden en is op sommige plaatsen behoorlijk ondiep”. “Je moet in ieder geval een verzekering afsluiten met een sleeponderneming, want die zul je zeker nodig hebben.” “Hoe hoog zijn jullie eigenlijk? Wat? 62 voet? Maar de bruggen zijn maar 65 voet en dan moet er niet aan gewerkt worden of moet het water niet extra hoog zijn, want dan kom je er niet onderdoor” “Ik heb een neef, die zijn hele windex en marifoon eraf getikt heeft. Dat hele setje kwam naar beneden vallen, maar viel gelukkig op de bimini, want anders waren de gevolgen niet te overzien geweest.” Dat laatste commentaar was overigens wel heel nuttig. Dat neefje had de lamp, die midden onder de brug hangt geraakt, en die lamp steekt onder de brug uit. Daar is het dus minder dan 65 voet en je moet de brug dus niet precies in het midden passeren.
We hebben ons door deze verhalen niet laten overtuigen en hebben besloten om in ieder geval tot Beaufort over de ICW te gaan. Daarna wordt het een stuk lastiger vanwege stroom en eb en vloed en denken we er nog eens rustig over na. In Georgia schijnt het vaarwater bovendien te kronkelen als een dronken slang, maar dat zien we allemaal later wel weer. Voorlopig zijn we hier aan begonnen en vinden we het leuk. Het is weer eens iets anders.

Het seminar op de boatshow van Annapolis was wel erg nuttig. Er zijn wat afwijkende regels, maar daar kun je over lezen. Daarnaast is er ook een gedragscode, die minder duidelijk uit de boekjes naar voren komt. Ook kregen we nog bemoedigende woorden van voor ons onbekende Nederlandse medecruisers. Zij hebben de ICW naar het noorden gevaren en zijn maar een paar keer vast komen te zitten. Ze hebben een vergelijkbare kiel aan die van de Nelly Rose en ze konden iedere keer weer snel loskomen uit de modder.

We varen zondagochtend om zeven uur weg, want de eerste dag moeten we een heel eind komen. We komen eerst nog langs wat Navy scheepswerven, waar hard geklust wordt.

Uiteindelijk liggen we na een uur varen met 3 andere zeilboten en een aantal motorboten te wachten voor de eerste brug, die op het halve uur omhoog gaat, om half negen dus. Direct naast de eerste brug, waar een snelweg overheen gaat, ligt een spoorbrug. Die staan hier altijd open, tenzij er een trein overheen gaat. Deze spoorbrug was dicht en er kwam inderdaad een goederentrein aan met 4 locomotieven ervoor. Het geheel ging desondanks heel traag voorbij. We begonnen pas na een tijdje de wagons te tellen en kwamen toch nog tot 100 wagons. Het zullen er misschien de helft meer geweest zijn. Je wilt liever niet voor de spoorbomen staan te wachten waar dat setje voorbij komt, want dan sta je wel even. Geen wonder, dat in Amerikaanse actiefilms degene die achtervolgd wordt er nog net even voorlangs wipt. Er volgen nog zeker 4 bruggen, waarvan sommigen hoog genoeg zijn en anderen opgeroepen moeten worden op kanaal 13. De bruggen zijn voor ons inderdaad krap. Het is hoog water en de 65 voet, die geldt bij gemiddeld hoog water, wordt gereduceerd tot 64 voet. Bij één brug vragen we het achterop komende superjacht om ons pas na de brug in te halen, om te voorkomen, dat zijn hekgolf ons net die ene voet extra optilt.
De motorboten zijn hier bijzonder hoffelijk. Ze roepen je op als ze je gaan inhalen en bieden dan een “slow pass” aan. Ze nemen dan gas terug, zodat de massale hekgolf wegvalt en en gaan langzaam voorbij. Zodra ze dan voorbij zijn, duiken wij achter hen en geven zij weer gas. Om te zorgen, dat dit inhalen zo kort mogelijk duurt, gaan wij even helemaal van het gas af, zodat zij weer snel door kunnen; een goed samenspel.

Men is hier helemaal wat hoffelijker dan we in Nederland gewend zijn. het personeel van Rijkswaterstaat zou een voorbeeld kunnen nemen aan hun collegae hier. Wij roepen ze op “This is south bound (zodat ze weten waar we vandaan komen) Sailing Vessel (zodat ze weten dat er een mast op staat) Nelly Rose (dat schrijven ze allemaal op) good morning/afternoon (doorhalen wat niet van toepassing is). We would like to pass at your next opening. Ze komen dan terug met de mededeling op welke exacte tijd de volgende opening zal zijn en dat gebeurt dan ook. Zo ook bij deze diagonale brug. Zodra je door de brug bent hoor je dat te melden. De Amerikanen bedanken dan ook de brugwachter nog even. Iets in de geest van:”Nelly Rose clear. Thanks for opening and have a nice day.” Bij alle bruggen meldde de brugwachter zich dan nog even terug als iedereen erdoor was en zei dan nog iets vriendelijks. Maakte toch een wat andere indruk dan het gedoe bij de Volkeraksluizen, waar de sluismeester (!) ooit een knalgele boot over de luidspreker toeriep: “Kan dat pak vla aan de bakboord oever gaan liggen?”

We moeten ook door een sluis. De karavaan bestaat inmiddels uit zes motorboten en drie zeilboten, die keurig één voor één naar binnen geroepen worden, zodat een linehandler ze allemaal kan helpen om de landvasten om een paal te leggen. De meeste boten geven de voorkeur aan de stuurboord wal, die dan ook vol komt met de motorboten. Wij gaan aan de bakboord kant, waar we verwelkomt werden door de vriendelijke vrouwelijke sluiswachter, die ook onze lijnen aanpakt. Omdat het bijna Halloween is deelt ze – alleen aan de bakboord wal – snoepjes uit. Voor de stuurboord wal heeft ze geen tijd, want het verval is maar 30 centimeter. Het is verplicht om in de sluis een zwemvest aan te hebben. We denken niet dat ze vriendelijk blijft, als je tegen die code zou zondigen.

Wij zijn de south bound groep. Onder op het bord, en de sluiswachter riep dat nog eens duidelijk om op kanaal 13 wordt iedereen uitgenodigd om commentaar te geven op de dienstverlening. Wat ons betreft een dikke voldoende.

Als we de sluis uitkomen, steken er achter ons wat Canadese ganzen over.

Dit eerste stuk van de ICW is een combinatie van natuurlijke, maar wel uitgediepte vaarwateren en een gegraven kanaal. Dit is het natuurlijke deel.

De ICW heeft een eigen markering, die bestaat uit gele driehoeken en vierkanten. De Amerikaanse betonning werkt volgens het principe van Red Right on Return. Als je de haven weer binnenloopt, heb je aan stuurboord de rode merktekens. De vaart naar het zuiden wordt gezien als een ‘return’ naar het zuiden en de gele driehoeken, zoals je die hier in het rode merk ziet, geven de stuurboord kant van de ICW aan. Meestal valt dat, zoals hier samen met de betonning in het kanaal, waar de rode markeringen ook een driehoekige vorm hebben.

Zo zie je hier het gele vierkant in de vierkante groene markering.

Het blijft echter wel oppassen geblazen, want soms is een onderdeel van de ICW ook een ander vaarwater, zoals in de Pasquotank River, die vanuit de Albermarle Sound naar het noorden gaat. Red Right Return betekent, dat de rode merktekens van de rivier, varende naar het noorden, aan de stuurboord zijde liggen, maar het blijft het vierkante merk voor de bakboord oever op weg naar het zuiden van de ICW, Rood, vlakvóór Elisabeth City.Navigeren met totaal andere hulpmiddelen dit keer. Soms kan dat heel verwarrend en toch cruciaal zijn. Je moet hier echt steeds weten waar je bent. Wij varen met een papieren kaart en werken met pijltjes gemaakt van isolatietape om boei voor boei aan te geven waar we zijn. De boeien worden verplaatst en aangepast aan de diepgang, zodat je jezelf echt daarop moet oriënteren en niet op de elektronische navigatie. Daarvoor is de foutmarge te klein.

We tanken vlak na de sluis. Het is een pitstop van 10 min en dat is echt wel een beetje een record. Toch zijn we het konvooi natuurlijk kwijt en hoewel we hard doorgassen halen we ze net niet in voor de volgende brug. We houden de brugwachter echter op de hoogte van onze vordering. Als we er bijna zijn, zien we de brug net dichtdraaien. De brugwachter meldt zich echter en zegt dat hij even het verkeer doorlaat, en dan meteen weer voor ons zal openen, zodat we voor de volgende brug in ieder geval weer aansluiting hebben.

Dit is een van de lange en Napoleontisch rechte stukken gegraven kanaal. Het is toch niet saai, want de oevers zijn mooi.

Het was een grijze dag met de neus in de wind. We willen opschieten en dus accepteren we maar een dagje motoren. Morgen draait de wind en komt er ook iets meer, zodat we weer eens lekker kunnen zeilen.

De zon schijnt weer, we hebben tot hier kunnen zeilen en nu zijn we weer terug in Norfolk, Navy Capital of the US.

Blokkertentje bovenop het vliegdekschip

Raar gezicht als ie niks hoeft te duwen.

Ze staan er weer keurig opgesteld voor het weekend bij.

Deze man zit op de boegspriet van de ‘American Rover’, een oude driemaster, waarmee toeristen rondgevaren worden langs al het Navygeweld. We liggen weer een nachtje in de Waterside Marina, zodat we de was kunnen doen en lekker lang onder de douche kunnen staan. We gaan bovendien twee keer naar de bioscoop. De eerste avond naar Gravity en de tweede avond naar Rush. Rush is wat ons betreft de duidelijke winnaar.
De Waterside Marina ligt op het startpunt, de 0-mijl, van de Intra Coastal Waterway, waar we zondag morgen in alle vroegte aan zullen beginnen. Het eerste stuk is lang en er zitten een hoop bruggen in, die op weekdagen in de spits niet draaien. Dat betekent in de praktijk in deze tijd van het jaar, dat je pas om half tien door de eerste brug kunt, en dan moet je die dag al na een mijl of 20 de reis afbreken, omdat de volgende stop dan niet meer haalbaar is. We gaan dus zondagmorgen met de eerste zonnestralen onderweg. We zijn benieuwd.

Het is woensdag en er staat werkelijk geen zuchtje wind als we ‘s morgensvroeg de rivier afvaren. Het duurt 2 uur voor we op het punt zijn, waar we eergisteren de rivier opdraaiden vanuit de Chesapeake Bay. Het was echt de moeite waard.

Bij de ingang naar Oxford ligt een bataljon vissersboten.

Pim spot al een pelikaan. We komen weer in iets warmere streken.

De plaatsen waar op de heenweg de visarenden hun nest hadden, zijn nu ingenomen door aalscholvers.

Een sleepboot met zo’n driehonderd meter erachter een grote bak.

Als we net voor anker liggen na deze windloze dag, komt deze mevrouw in haar kano met een eend achter haar aan, langs. Het dier volgt haar, sinds haar geboorte een half jaar geleden, overal. Ze worden ongeveer 25 jaar oud. Thuis hebben ze een soort eendenkooi gebouwd. Wel overdekt, want nadat een van haar vorige eenden haar nek had gebroken, terwijl ze amoureus werd bejegend door een mannetje, vond ze het wel genoeg. Ze aait het beest en de eend luistert als het vrouwtje zegt dat ze in de kano moet springen. Ze wordt zelfs meegenomen op vakantie en in de auto.

Eindelijk kunnen we aan het eind van de middag weer buiten blijven zitten en een boek lezen.

Dankzij onze lessen in St. Michaels herkennen we ‘s ochtends als we wegvaren van Solomons Island dit vaartuig meteen als een Oesterboot, die met een dreg aan een hijskraan oesters ophaalt.

De buit wordt binnengehaald. Het is ongelooflijk om te zien hoe de korf keer op keer afgeladen vol met oesters naar boven komt, zonder dat de boot van plaats verandert.

De schipper en zijn vrouw/vriendin/werkneemster sorteren de vangst, maar kunnen het tempo maar net bijhouden. Je kunt zien hoe vol de korf is en zo komt hij iedere keer weer naar boven. We kunnen ons niet voorstellen hoe de bodem er hier uit moet zien. Als wij snorkelen of duiken in de warme heldere wateren verder naar het zuiden, dan ziet het er heel anders uit. Veel opgeruimder zullen we maar zeggen.

We varen ongeveer 10 uur naar Fishers Bay vandaag.

Aan stuurboord komt het Naval Airforce trainingcenter in zicht. Om 08.00 uur wordt net het ‘Star Spangled Banner’ getoeterd en nog geen 5 min. daarna stijgen de eerste jets op. Even later zijn er twee jets een hele serie steile bochten aan het vliegen met de naverbrander aan. Wat een ongelooflijke herrie maakt dat.

De eerste signalen dat we weer in warmere streken komen!

We ankeren ‘s avonds in een rustig baaitje, waar we geen internet hebben. Lekker boekjes gelezen.

De Delaware is een oude voetgangers pont.

In het stuurhuis krijg je een aardig idee van het gemak, waar we tegenwoordig de boot mee kunnen besturen. Hier vind je een heel indirect roer. De hendel om voor- of achteruit te schakelen komt naast de schipper uit de vloer, maar het gas hendel zit achter de schipper. Verder staat er een motor in met een laag toerental en een knots van een vliegwiel, zodat het geheel maar erg langzaam op toeren komt. Vooruitdenken is een voorwaarde voor schadevrij varen met dit houten schip. Schepen van hout, schippers van staal; zo luidt het oude gezegde.

De eerste motorboten waren omgebouwde zeilboten, maar het duurde niet lang of de motorboot kreeg zijn eigen ontwikkeling. De Drakeboat was een van de eerste ontwikkelingen om mee te gaan tongen naar oesters. Lang en smal, zodat ze snel was, maar het was geen erg stabiel schip. De vissers stonden met die lange tongen op het gangboord. Een nat pak zal ongetwijfeld af en toe het gevolg zijn geweest.
Rondom de waterkering zie je een lijn lopen, die midscheeps aan een houten hendel zit. Met die lijn en de hendel kon het roer bediend worden, zodat je overal op de boot kon sturen.

Oesters uit blik, was vroeger heel normaal. Het was, in tegenstelling tot kreeft en zalm, wel altijd een luxe.

Het inblikken van oesters was zwaar werk.

Oorspronkelijk werden in de Chesapeake Bay alleen oesters gevangen met de ‘tong’, twee harken die als een schaar aan elkaar zaten. Toen de Long Island sound was leeggevist met de daar gebruikelijke sleepkorven, kwamen die vissers met hun boten naar de Chesapeake. Met die sleepkorven kun je veel dieper vissen, maar oorspronkelijk kozen deze vissers de makkelijke weg en gingen op de ondiepe gebieden de concurrentie aan met de traditionele vissers, die de tong bleven gebruiken. Dat werd de oorzaak van de eerste oester oorlog. Uiteindelijk werd de baai opgedeeld in ‘dredging’ en ‘tonging’ gebieden. Op de meest rechtse boot wordt gevist met de tong. De boot daarnaast is uitgerust met duikapparatuur. Een duiker in een klassiek pak met zo’n grote bronzen helm daalt af, terwijl de lucht van bovenaf wordt aangevoerd. Daarmee breng je de bodem het minste schade toe. Je pakt immers alleen op wat je nodig hebt, maar het was gevaarlijk en omslachtig. De zeilboot is een Skipjack waarmee sleepkorven over de bodem werden gesleurd. Per trek kwamen geweldige hoeveelheden oesters, maar ook een heleboel andere dingen, naar boven. De boot helemaal links, gebruikt een hijskraan met een grijpbak eronder. Dat was de manier om op nog grotere dieptes te gaan vissen, toen de oesterstand al behoorlijk ver was teruggelopen.

Lincoln, in zijn jonge jaren als advocaat, trakteerde graag op oesters.

Een skipjack in het museum geeft een goed beeld, hoe het er aan toe ging. De vissers bleven soms dagen op zee en de oesters werden door runners opgehaald om ze naar de kant te brengen.

De rode gebieden zijn de gebieden die waren voorbehouden aan het tongen en in de lichtblauwe gebieden mocht gesleept worden. Overtredingen tegen alle bepalingen waren aan de orde van de dag. De oestervissers kenden twee soorten overtredingen, die waarvoor je betrapt en beboet kon worden en die waar niemand achter kwam. Gebiedsoverschrijdingen en overtredingen van de vangstbeperkingen leidden regelmatig tot ware veldslagen. De tongers tegen de slepers, het ene gebied tegen het andere en met zijn allen tegen de oesterpolitie.
Uiteindelijk mocht het allemaal niet baten en, hoewel het langer duurde dan in de Long Island Sound, werd uiteindelijk ook de Chesapeake Bay leeggevist. Op onze heenreis waren we in Oxford getuige van de pogingen om de oester weer terug te brengen in de baai. Oorspronkelijk zat er zoveel vis in de Chesapeake Bay, dat John Smith op zijn eerste ontdekkingsreis aan het begin van de 17e eeuw schreef, dat hij zelfs probeerde om met een koekenpan vis te vangen. Hij moest vaststellen, dat de koekenpan niet erg geschikt is om vis mee te vangen, ongeacht de grootte van het aanbod.

Hier kun je de route van de trekvogels zien. Ze komen allemaal over de Chesapeake Bay. Dat betekende, dat er ook flink op gejaagd werd. Er is een hele cultuur ontstaan rond de jacht op waterwild.

Dit is een zinkboot, die werd bij de eendenjacht gebruikt. Op de brede randen zetten ze dan de houten lokeenden. Met behulp van deze boot kon er zelfs gejaagd worden als er ijs lag.

Lokeendenwerkplaats.

Sommigen zijn echt prachtig.

Alle soorten en maten.

Het was niet echt een weidelijke jacht. Het ging om het resultaat en met twee lopen kun je meer dan met een enkele loop. die gedachte werd natuurlijk ontwikkeld tot ridicule proporties.

Er is veel ontwikkeling geweest, voordat we terecht kwamen bij het huidige jachtgeweer. Hanneke dacht eerst, dat dit een giek voor het bootje was, maar het is een enorm lang en groot kaliber geweer.

Als we teruglopen naar Klontje, is het vloed. Het water is aardig boven normaal gestegen. Dat heeft ook te maken met de enorme hoeveelheden water die uit de lucht is komen vallen.

Leuk binnenplaatsje.

Dit huis stamt uit 1870 en is bijzonder, omdat het van baksteen is. Wat een leuke dag was dit. Heel blij dat we St.Michaels niet hebben overgslagen. Tevreden kruipen we aan boord voor een lekker glas wijn om de dag mee af te sluiten. Morgen vroeg op om de volgende 50 mijl te varen. Er wordt helaas geen wind verwacht.

Het is een museum dat een groot gebied beslaat met meerdere gebouwen, waarin exposities zijn over de historie van en het leven in de baai. De bodem onder het museum bestaat voor een groot deel uit oesterschelpen. Oesters waren een belangrijke bron van inkomsten hier en het tart de verbeelding, als je je een voorstelling maakt van de bergen oesters, die hier ooit aan land werden gebracht.

De eerste loods wordt gebruikt voor het restaureren van schepen. Het museum heeft een aantal schepen gerestaureerd, die op zichzelf nu als nationaal monument worden gezien. Het museum organiseert ook cursussen in houtbouw en restauratie, zodat belangstellenden kunnen meehelpen met de restauratie van de oude schepen. Pim zou het wel weten als hij hier zou wonen.

Pim staat dan ook geboeid met een van de scheepstimmerlui over de verschillende projekten te praten. Vorige week is net de Rosie Parks voor het eerst te water gelaten. Voor het eerst, zodat de romp kan dichttrekken. Daarna gaat ze weer de kant op om het staand en lopend wand te installeren en de romp nog een keer te breeuwen. Tijdens de oesterfeesten in november is dan de officiële tewaterlating.

Voor het lopend wand heeft het museum nog voor heel veel schepen blokken in voorraad; allemaal afkomstig van schepen die niet meer in de vaart zijn. Zo’n schip versleet, maar de blokken moesten bruikbaar blijven, zodat ook op een schip, dat alleen nog maar geschikt is voor de sloop, nog goede blokken te vinden te zijn.

Met deze modellen kun je de verschillende fases zien van een romp die over de spanten wordt gebouwd.

Buiten liggen er een aantal historische schepen, die allemaal nog kunnen varen. Hier ligt ook de Rosie Parks, een skipjack, zoals die boten hier genoemd worden. Ze is net te water gelaten. Ze lijken behoorlijk veel op de Friendship Sloops, die we in New England tegenkwamen. Deze skipjack werd in 1955 oorspronkelijk gebouwd door Bronza Parks voor zijn broer Orville Parks en genoemd naar hun moeder Rosie. Het was een van de laatste skipjacks, die ooit is gebouwd. Dat jaar 1955 was ook het jaar van Rosa Parks, de zwarte vrouw, die in Alabama in de bus weigerde op te staan voor een blanke en vervolgd werd voor burgerlijke ongehoorzaamheid. De mevrouw van het museum zei, dat de boot naar Rosa Parks was genoemd. Dankzij Wikipedia weten we beter, maar het is een mooi toeval. Het incident van Rosa Parks vond plaats op 1 december, en toen lag de Rosie Parks allang in het water.
Jammer van de condens in de lens. Daar heeft de kleine Nikon helaas af en toe last van.

Tussen de gebouwen door in de baai erachter ligt Nelly Rose.

We gaan nog een kijkje binnenin de vuurtoren nemen.

Het is er zeer eenvoudig. (Helaas weer condens.)

Boerenbont was hier ook al ‘in’.

Hout of kolen? Alles wat brand.

Krabben werden gekookt en verpakt. In het begin van de 20e eeuw werd door Frederick Jewett, van de ‘black-owned’ onderneming van Coulbourne en Hewitt, een kwaliteitsgradatie voor ingeblikte krab ontwikkeld (regular, claw, special, backfin, lump) geïntroduceerd, dat vandaag nog wordt gebruikt.
Het schoonmaken van de krabben was een arbeidsintensief karwei, en er werd gezocht naar machines om de hordes vrouwen en kinderen te vervangen. Dit apparaat heeft in ieder geval nooit goed gewerkt. Er kwamen teveel schaalresten in het vlees mee.

Hij wordt dan ook niet meer gebruikt. We konden niet uitvinden of het tegenwoordig wel machinaal gaat. Daar blijven we nieuwsgierig naar.

Ook oesters waren heel belangrijk als bron van inkomsten. Er werd een film vertoond, waar we de meer dan manshoge bergen konden zien van de aan land gebrachte oesters, die ook ingeblikt werden. De schalen liggen onder het museum.

Het zicht op het museum vanuit de oester afdeling.

Oesters werden met ‘tongs’ naar boven gehaald. Pim heeft hier zo’n tong in de hand en haalt oesters naar boven.

Er zitten er zowaar een paar in. Deze zijn vandaag al een aantal keren gevangen…

Op de heenweg hebben we genoten van Oxford. We vonden dat een prachtig stadje, maar de bewoners zelf zeiden, dat we zeker ook St. Michaels aan moesten doen. Daar kwam het toen niet meer van, maar we hadden het voor de terugweg naar het zuiden in onze planning opgenomen. Dat is maar goed ook. Het is echt de moeite waard. Eigenlijk hebben we haast. Het wordt hier snel behoorlijk veel kouder. Het water is inmiddels, na alle regenval en door het gebrek aan zonneschijn, afgekoeld tot minder dan 20 graden, terwijl het de vorige week – toen we in de Sassafrass rivier waren – nog meer dan 25 graden was. Daar moeten we het dus niet meer van hebben en de luchttemperatuur is ook rap aan het afnemen. Voor maandag aanstaande wordt hier, we zijn hier ruim 100 zeemijlen landinwaarts, verwacht, dat het kwik niet boven de 12 graden zal komen. Voor Norfolk wordt dan nog 17 graden verwacht. We hebben dus haast. Ons eerstvolgende echte doel zou ons volgende week maandag nog ruim 20 graden te bieden hebben. Het leven zonder kachel kent een andere planning dan het leven met een kachel.
Dat neemt niet weg, dat we geen spijt hebben van onze uitstap naar St. Michaels.

We liggen hier in een hele kleine baai vlak voor het stadje. In de zomer schijnt het hier heel erg druk te worden en moet je echt rond het middaguur al binnenlopen om een plaats aan de kade, in de marina of in deze baai te hebben. Rondom het Chesapeake Bay Maritime Museum kun je aan de kade of zelfs in een box. Ook verderop zijn er veel mogelijkheden om aan te leggen, maar, zoals gezegd, dat ligt zomers helemaal vol. Bovendien wordt het hier dan serieus warm. Temperaturen kunnen oplopen tot 40 graden en dan is het bovendien vaak windstil. De maanden mei en juni en september/oktober zijn echt ideaal om van de baai te genieten. Het Maritime Museuem is hier gekomen als alternatief voor de olie raffinaderij, die eerst was gepland om de gevolgen voor de lokale economie van de ingestorte oester markt op te vangen. Daar waar de Long Island Sound door overbevissing al aan het begin van de negentiende eeuw bevrijd was van de oesters, heeft het hier veel langer geduurd, voordat de baai leeg was, ondanks de komst van de vissers uit die Long Island Sound. Daarover verderop meer.
De raffinaderij werd gepland in de zestiger jaren, maar stuitte – god zij geloofd en geprezen – op heel veel verzet. Dat verzet had een kans, omdat heel veel mensen uit Washington hier hun weekenden en vakanties doorbrengen. Als alternatief werd het museum voorgesteld. Dat paste ook veel beter bij de redelijk kleine bevolking. In die periode werd het Hooper Strait Lighthouse geautomatiseerd en het oorspronkelijke lighthouse werd hier naartoe verplaatst als start van het museum.

Door dat museum werd de toekomst van dit gezellige stadje, met al haar mooie en leuke huizen, veilig gesteld. Het is veel minder miljonairderig dan Oxford, maar het is daarom niet minder geliefd.

Het is hier lekker groen.

Er waren hier vroeger scheepswerven en oester vissers en daarom veel relatief kleine huizen.

Dit is Tar House. Het dateert uit het midden van de 17e eeuw.

De Main Street is verfrissend in vergelijking met veel andere toeristische winkelstraten. Het heeft eigen producten en een eigen stijl. Op het ogenblik wordt veel aandacht besteed aan Halloween en dat gebeurt heel creatief en met groot gevoel voor humor. Een bijkomend voordeel van die aandacht voor Halloween, dat op 30 oktober wordt gevierd, is dat de kerstversiering in ieder geval tot daarna wordt uitgesteld.

Dit is een van de evenementen, die we hier zullen gaan missen. Een terriër race; wie bedenkt er zoiets. Verder is er de 20e een lezing over de Oesteroorlogen, en het leven in de 19e eeuw, waar we graag naartoe zouden willen. Ook Halloween en de oesterfeesten de week daarna zijn weer erg leuk.

Halloween zal hier groots gevierd worden.

Dit is een van die producten, die uniek zijn voor deze winkel. Het zijn echt Ongelofelijke Handtasjes. Aan de overkant worden kleden verkocht en cursussen om die te leren maken. Het moge allemaal kneuterig lijken, het straalt wel een echte gezelligheid uit.

Deze heks is tegen de lantarenpaal aangevlogen. Haar bezemsteel is tegen de muur geplakt.

Het kan nog gekker.

We gaan een café in voor een kop koffie en nemen een tafel naast deze trompe l’oeil.

Het onderschrift bij dit schilderij is:”I told you so”

Herfstkleuren

Zo’n begraafplaats geeft altijd een goede indruk van de familienamen in zo’n stadje en laat zien, wanneer de historie hier begon. Triest zijn de kleine steentjes bij sommige graven. De graven zijn van de ouders; de kleine steentjes, soms meerdere bij een graf, van de kinderen die op jonge leeftijd zijn overleden.

Te Koop.

Eendjes in de zon, die eindelijk weer schijnt. Het is een heerlijke dag.

Op de ‘Patriot’ doen ze : Narrated historical tours. Daar wordt onder andere verhaald over de manier waarop de Engelse vloot in de luren werd gelegd in de oorlog van 1812. De Engelsen voeren in 1813 (echt) de rivier op en wilden de scheepswerven van St. Michaels bombarderen. De bevolking verduisterde de stad en stak allemaal kaarsen aan op een stuk land er dichtbij. Dat land werd vervolgens plat gebombardeerd. De stad en de werven bleven gespaard.

John Smith, een Engelsman voer met dit soort zwaardbootjes naar de kant, toen hij de Baai – door hem Chesapeake Bay genoemd – verkende.

Main Street veranderde afgelopen vrijdag avond nog in een rivier. Het water in de haven stond werkelijk tot aan de rand en hier en daar zelfs een beetje daaroverheen.

Het was die avond een gezellig weerzien met onze Duitse vrienden, die we lang niet gezien hadden. De Antares en de Trinity zijn ook in Maine geweest, maar we waren er alle drie net op een andere tijd. De Antares hebben we nog wel een avond gezien, maar dat was het. Het was leuk de overlappende en de afwijkende ervaringen met elkaar uit te wisselen.

Zondag avond eten we nog een keer met elkaar, maar dit keer is het echt afscheid. Ute en Wolfgang vliegen terug naar Nassau op de Bahama’s waar hun boot ligt en de anderen blijven nog in Annapolis voor allerlei technische zaken.

Helemaal in de verte zien we weer die prachtige hexagonale vuurtoren. De foto die we op de heenweg daarvan gemaakt hebben siert nu de cabine van de Nelly Rose. We hebben hem in Nederland laten afdrukken en laten plastificeren. Een blijvende herinnering aan de Chesapeake Bay. We hebben overigens ook de foto van de vroege ochtend in Somes Sound opgehangen. We varen nu aan de andere kant van de baai omdat we op weg zijn naar St.Michaels.

Het is meer een baken dan een vuurtoren, maar waar leg je de grens?

Er staan vele ‘witte huizen’ langs de waterkant.

We gaan bij St.Michaels voor anker in een rustig baaitje. Even bijkomen van de hectiek van de grote stad.