Toen we nog voor anker lagen naast het oefenterrein van de Naval Academy, kwam dit mooie jacht s’avonds nog langs.

Reünie met de Duitsers van Antares en Trinity. Het is een reünie en tegelijkertijd – in ieder geval voorlopig – ook een afscheid. Trinity blijft in Annapolis om aan de boot te werken en Antares, die nog wel mee gaat tot Baltimore, vliegt van daaruit naar Duitsland voor een korte reis van twee weken.

We hebben ons echt een beetje laten verwennen op zijn Italiaans.

De volgende dag zouden we eigenlijk vertrekken, maar het weer is verschrikkelijk. Er wordt gewaarschuwd voor onweer, met hagel, windstoten en grote hoeveelheden neerslag. We komen vandaag alleen buiten om de havenmeester te betalen, als hij langs komt om zijn geld op te halen.
Woensdag is al dat slechte weer vergeten en maken we ons klaar voor het vertrek naar Baltimore. Klontje wordt weer uit het water gehaald. Er is wel een watertaxi in Annapolis, maar dat kost je per keer naar de stad, als je met zijn tweeën bent, toch bijna tien dollar. De eerste dag waren we nog onzeker over de faciliteiten voor de dinghy aan de wal, maar dat bleek voortreffelijk voor elkaar te zijn. Dus ging Klontje te water. Bij het uit het water halen bleek wel, dat het water, en dus ook de dinghy, hier behoorlijk smerig is. We hebben behoorlijk moeten poetsen.
In Baltimore kunnen we niet echt ankeren, maar hebben we een redelijke deal kunnen maken met een jachthaven. Vanaf Baltimore tot New York komen we in principe niet meer aan de wal. We ankeren ‘s nachts wel een paar keer, maar blijven dan aan boord, tot Atlantic Highlands, vlakbij Manhattan, waar we waarschijnlijk weer kunnen ankeren. Voorlopig hebben we de dinghy dus niet meer nodig en hebben we haar weer leeg laten lopen en op het dek gebonden.

‘t Is treurig weer. De echte storm passeert over Washington en Baltimore en ook bij ons onweert het, maar niet echt extreem. Gelukkig hebben we de voorspelde hagel niet gezien, maar de hoosbuien daarom niet minder.

De eerste brug is de imposante Chesapeake Bay Bridge. Het zijn twee bruggen en imposant is het enige wat je er van kunt zeggen. Deze aanvoerwegen zijn nog wel mooi, maar de bruggen zelf zijn een ratjetoe van stijlen en reparaties en aanpassingen. Niet de moeite om te fotograferen.

We kunnen er wel makkelijk onderdoor. De doorvaarhoogte is ruim 50 meter en de overspanning is 500 meter.

Als we ergens niet dichtbij kunnen komen, haalt de lens het gewoon naar ons toe.

Twee vuurtorens op een lijn.

Dit is Sandy Point Shoal Light uit 1883. Nog steeds actief. Op een veiling verkocht voor $ 250,000
aan een anonieme koper.

Nog zo’n historische vuurtoren. Wij varen aan de noordkant van de vaargeul voor de grote vaart en deze vuurtoren markeert een obstakel aan de zuidkant. Redelijk ver weg dus.

Deze constructie is geplaatst ter vervanging van een prachtige vuurtoren, die is verplaatst is naar pier 5 in de stad, waar hij nu als museum dienst doet. Morgen gaan we daar een foto van maken. Het is echt een hele bijzondere constructie.

Dit is de brug voor Baltimore. Ook weer hoog en breed genoeg, maar bovendien ook een mooie constructie.

Niet meer nodig…..

Baltimore in de verte is een grote stad. Zoiets hebben we al lang niet meer gezien. Norfolk is ook best wel groot, maar dit is een andere dimensie. We varen ook voor het eerst sinds Portugal langs serieuze industriële activiteit; grote fabrieken, met hoge schoorstenen, zware kranen en transportbanden.

Deze vuurtoren heeft hier natuurlijk ooit helemaal verlaten gestaan tot hij ingekapseld werd door de industrie en in de schaduw kwam te staan van een paar stevige silo’s.
Het is overigens apart hoe ze hier verschillende stijlen vuurtorens hebben. Dit is het meest conventionele model wat we tot nu toe hebben gezien, maar die staat dan ook gewoon op het land.

Nog zo’n ingeklemde standaard vuurtoren als we dichtbij onze bestemming zijn. Hier gaan we bakboord uit en komen dan in de stadshaven van Baltimore, “the Charm City”. We zijn benieuwd en we gaan het morgen ontdekken.

Een toeristisch piratenschip komt ons tegemoet varen.

Onze nieuwe achtertuin is de business school van de John Hopkins University.

We hebben vandaag tot regendag verklaard. We verwachten stevig onweer in de buurt van Baltimore en willen dat niet tegemoet varen. Dat geeft ons de gelegenheid om het blog bij te werken tot de dag van vandaag.

Stanley, de havenmeester, levert ons na een bezoek aan de supermarkt en de watersportwinkel weer af bij het steiger, waar Klontje klaar ligt. We kunnen er weer weken lang tegen.

De dinghy zit dan ook boordevol, maar Hanneke kan er nog net bij.

s’Middags gaat Pim aan het werk aan zijn “Macht van Tien” website, die over niet al te lange tijd live zal gaan. Hanneke gaat op weg naar de Laundromat met 2 overvolle tassen. Die Laundromat ligt op de heuvel dicht bij het Capitol.

Overal leuke huizen in gezellige straatjes met veel groen.

Je kunt aan de huizen zien, dat dit best een voorname buurt was en nog steeds is. Het is dan ook dicht bij het oude Capitool, uit de tijd, dat Annapolis hoofdstad van de Union was.

Het Capitool aan de achterzijde.

Een waar woord. Vermoedelijk een overblijfsel van vaderdag.

The State House Inn, waar ook George Washington nog heeft gelogeerd.

Dit was dus de eerste plek, vanwaaruit Amerika werd geregeerd.

Het gerechtsgebouw staat naast het Capitool.

De voorkant van het capitool.

Dit blijven prettige town houses van mensen, die buiten de stad ook nog wel een optrekje zullen hebben.

Dit noemen ze ‘ historic homes’.

Huizen aan de State Circle.

Straatje van de wasserette.

Prachtavond.

Het werd steeds mooier.

John Paul Jones, geboren in Schotland en een grote vijand van de Engelsen, is de Zeeheld van de U.S.A., vergelijkbaar met onze Michiel de Ruyter, Maarten Harpertszoon Tromp, Piet Heyn, van Speijk en meer van dat soort mannen. Jones heeft ook nog gevaren in Russische en Franse dienst, en is uiteindelijk overleden in Parijs. Hij is daar ook begraven, maar zijn graf belandde onder een nieuw gebouwd appartementen blok. Uiteindelijk is een Amerikaanse ambassadeur in Parijs gaan zoeken en heeft de kist met het goed gebalsemde lichaam kunnen opsporen en laten opgraven, zodat hij alsnog, met de hem verschuldigde eer, in Annapolis in de crypte onder de kapel van de Academy kon worden bijgezet. Het was op instigatie van Jones, dat de US Navy de Academy heeft opgestart. Volgens Jones voldeed het systeem van midshipsmen, een praktijk opleiding, niet. Je werd aangenomen als midshipsman door een kapitein, die dan verantwoordelijk was voor je opleiding. De jonge mannen (vanaf 13-14 jaar) waren midships ondergebracht tussen de officieren aan de achterkant en de manschappen voor de mast. Zij waren verantwoordelijk voor de communicatie van orders en ook voor het rondbrengen van kruit naar de kanonnen als er gevochten werd. Sommige kapiteins waren uitstekende opleiders, anderen lieten het leren over aan de praktijk.

Overal mooie details.

Mooi onderhouden tuinen.

Het hoofdgebouw met de parade ground ervoor. Hier bevindt zich ook de imposante Banquetting Hall, waar de studenten hun etiquette cursus krijgen. Een redelijk aantal van hen zullen gedurende een deel van hun loopbaan op Ambassades belanden en moeten dan leren, dat in de rest van de wereld met vork èn mes wordt gegeten. Er worden ook nog steeds danslessen gegeven.

Imposante entrée.

Overal vind je herinneringen aan heroïeke momenten uit de geschiedenis van de Navy, zoals het schilderij van het slagschip boven de entree; een van de keerpunten in de strijd tegen de Japanners.

De hal hangt vol met mooie kroonluchters.

Inauguraties worden hier ook gehouden.

Hier wonen een aantal van de marine officieren, als ze gedurende 4 jaar op Annapolis benoemd zijn. Alle huizen hebben een veranda en het is de bedoeling. Dat ze daar de midshipmen uitnodigen om hen beter te leren kennen.

Later lopen we door de gezellige winkelstraten van Annapolis.

Het is vakantie en de meeste midshipmen zijn vertrokken. Een aantal is echter gebleven, onder andere om te helpen bij het sportprogramma, dat nu loopt. Er worden gedurende 14 dagen 800 jonge sporters op de school ondergebracht, die op basis van deze dagen in aanmerking zouden kunnen komen voor een plaats op de Academy. Eindelijk komen we dan ook zo’n geüniformeerde midshipman tegen. Om door een ringetje te halen.

Overzicht van het immense terrein van de American Naval Academy in Annapolis. Daar gaan we vanmiddag een kijkje nemen.

De havenmeester Stanley komt langs en biedt aan om morgen mee te komen, als hij boodschappen gaat doen met zijn auto. Dat slaan we niet natuurlijk niet af.

We hebben Klontje nog aan dek liggen en we nemen de watertaxi samen met Olaf en Andrea naar de stad.

Het is een korte maar leuke wandeling van de burgerhaven naar het terrein van de Academy. De wandeling voert ons door rustige straatjes met oude huizen vooral uit de 18e en een enkeling zelfs nog uit de 17e eeuw.

Dit zijn de kleuren, die kenmerkend zijn voor de Navy. Op een huis wordt het nogal wild. Meestal zijn het een paar strepen als accent rond het grijs.

De nationale kleuren zijn veelvuldig aanwezig.

Het Mission Statement van de United States Naval Academy. Ieder jaar komen er 1200 nieuwe studenten aan, de plebes. Uiteindelijk zullen er 900 van hen 4 jaar later afstuderen. Er melden zich ieder jaar meer dan 10.000 mensen, die tussen de 17 en 23 jaar oud zijn, aan in de hoop op een plekje. Sommigen worden geplaatst dankzij een ‘ticket’ van een vooraanstaande Amerikaan. Zo mag de President een aantal plaatsen invullen en ook senatoren hebben dat recht. Dat helpt ze dan de deur in, maar verder ook niet. Het is een enorm strenge en competitieve omgeving. Dat blijkt ook wel uit het hoge percentage afvallers.
De studenten mogen niet getrouwd zijn, geen ‘dependants’ hebben en geen auto. Als je tijdens je studie trouwt, moet je de opleiding verlaten. Als je betrokken bent bij een auto ongeluk moet je de opleiding verlaten. Je wordt geacht om minimaal 5 jaar na je afstuderen te dienen bij de marine. Er worden heel veel verschillende opleidingen op allerlei gebied verzorgd door het 600 man sterke leraren corps. De helft daarvan zijn burgers, die meestal minstens een doctor’s titel hebben. De andere helft zijn carrière militairen, meest marine mensen, die voor een periode van 4 jaar hier geplaatst worden.

Sport is heel belangrijk op Annapolis. Iedere student wordt geacht minimaal 2 uur per dag aan lichamelijke activiteiten te besteden. De faciliteiten – zoals hier de worstel hal – daarvoor zijn voortreffelijk. Er is een ook een olympische zwem accommodatie met een 50 meter bad en een apart waterpolo bad en een serieuze tribune. Buiten de campus is een ijshockey stadion, basketbal is belangrijk, er wordt lacrosse gespeeld en ga zo maar door.

Het Football team heet de Goats, naar hun mascotte. De Goats spelen ieder jaar een game tegen de Army. daar valt veel prestige te verdienen. bij de eerste wedstrijd ooit in West Point, werd de Navy geconfronteerd met de mascotte van de Army. zelf hadden ze er toen geen. Een paar ondernemende midshipsmen zijn toen gaan winkelen en kwamen terug met een geit. Probleem opgelost. zo’n beest paste in de vorige eeuw goed bij de Navy, want de schepen hadden toen levende have aan boord; in ieder geval geiten en kippen. American Football gebruikt een bal die vergelijkbaar is met een Rugby bal. Van elke gewonnen game wordt er een bal verguld en vol trots bewaard in deze vitrine.

Daardoor kun je de evolutie van de bal door de jaren heen goed zien. Dit is de oude soort uit 1890. De bal was toen nog behoorlijk rond en groot.

In later jaren werd de bal steeds aërodynamischer en daardoor ook wat slanker, zodat het makkelijker werd om de bal harder en verder te gooien.

Het is natuurlijk allemaal prachtig onderhouden.

En het zijn indrukwekkend grote gebouwen.

De slaapaccommodatie heeft ruimte voor alle 4000 midshipsmen. Ze slapen met zijn tweeën op een kamer. De plebes slapen op de vierde verdieping en hebben geen inspraak bij de keuze van hun kamergenoot. Vanaf het tweede jaar mogen ze hun kamergenoot uitkiezen.

Binnen met de rondleider in het geel. Hij is een oud marineman en hij vertelde mooie verhalen. In deze hal hing vroeger een zeilschip van 25 meter lang aan het plafond, dat men kon laten zakken. Op dat schip zat het totale touwwerk wat je in die vroege jaren ook op een echt schip kon vinden. Daar konden de midshipsmen hun vaardigheden op dat gebied ontwikkelen. Daar stamt de uitspraak “learning the ropes” van.
De hal wordt nu gebruikt voor grote bijeenkomsten en voor sport. Er ligt een basketbal veld in. Ook is er een hoek afgezet waar midshipsmen met hun bezoek kunnen gaan zitten.

Een Wright Flyer zoals die door de Navy al heel vroeg werd ingezet. De eerste Wright Flyer had het hoogteroer nog aan de voorkant van het vliegtuig zitten, maar dat was hier al veranderd. De eerste Flyer kon maar luttele seconden in de lucht blijven, maar dit apparaat had een actie radius van 60 mijl met een snelheid van 50 mijl per uur. Het bouwen van deze replica was een enorme opgave, omdat de gebroeders Wright erg geheimzinnig deden over alle details van de Flyer. In geen enkele bouwtekening waren de maten opgeschreven. Uiteindelijk was de enige referentie voor de bouw de maat van de motor. Daar bestonden nog exemplaren van. De Wright Flyers waren altijd wit geschilderd. Zodat alle constructie details onzichtbaar waren op de foto’s van die tijd.

De muziek kapel. Vanzelfsprekend heeft de Academy een voortreffelijke brass band.

De oecumenische kapel waar christelijke diensten allemaal gebruik van maken. Er is ook een synagoge en een islamitische gebedsruimte. Kerkbezoek is niet verplicht, maar meestal worden de diensten goed bezocht; zeker in de examentijd.

De kerk heeft een knallend groot, groter, grootst orgel. Het grootste van America met 3 klavieren voor de handen en 2 voor de voeten en een hele serie registers voor een totaal van ruim 7000 pijpen!

Belangrijke marineman.

Toen we met Mike en Midge bespraken, dat we na Oxford naar Annapolis zouden gaan om daar te kijken naar de Naval Academy en de “stately old houses”, vertelden ze ons, dat er stroomopwaarts richting Easton meer “10-20 million dollar houses” te zien waren dan rondom Annapolis. Om daar een beetje een idee van te krijgen was het meer dan genoeg om een halve mijl de Tred Avon rivier op te varen. Zo gezegd, zo gedaan.

Dit huis doet zelfs een beetje hollands aan. Het zou zo ergens in een buitenwijk van een stad kunnen staan, maar dan wel op de halve schaal.

Het ligt er echt prachtig bij.

De meeste huizen zijn oud en in klassieke stijl. Dit is het enige moderne ontwerp wat we zagen. Het paste goed in het landschap en zag er gaaf uit.

Hier zitten een stelletje visarenden gezellig samen op het nest.

Hier heeft iedere generatie weer wat aangebouwd.

Mooi klassiek.

Deze man wilde erg graag laten zien dat hij succesvol is toegetreden tot die meest exclusieve club, de club der superrijken. Helaas zal dit gedrocht hem toch niet de erkenning hebben gegeven, die hij er van verwachtte. Het zal nog tientallen jaren duren, voordat de tuin de aandacht een beetje van het monstrum zal afleiden. De man zal dat niet meer meemaken.

De Chesapeake Bay is beroemd vanwege de vuurtorens. Ze zijn allemaal oud en heel verschillend. Dit is een praktisch exemplaar.

De Vuurtoren van Pisa lijkt me vooral bij nacht erg boeiend als hij een kant op het water verlicht en de andere op de sterren. Of zouden ze het mechanisme met de lens wel waterpas houden? We konden er van onze kant niet dichterbij komen. Hij ligt eigenlijk aan het hoofdvaarwater en wij kwamen uit Oxford via een zijarm.

Het Thomas Point Shoal light. In deze hexagonale contraptie woonde tot 1986 nog een vuurtoren wachter. Het is de laatste vuurtoren in America, die geautomatiseerd is. Eigenlijk wilde de overheid het geval afbreken, maar gelukkig is de bevolking toen grootschalig in het verzet gekomen.

Vissers zijn bezig om de vangst uit deze permanente netten te halen.

In de binnenbaai van Annapolis heerst een enorme drukte. Er is geen enkele mooring vrij. We varen er een rondje omheen en gaan uiteindelijk samen met nog 16 anderen buiten voor anker.

Klein rondvaartbootje komt even aapjes kijken.

Zeilschool of een jachtclub? Er wordt hier op een serieuze schaal de watersport bedreven.

s’Avonds brengt de watertaxi ons naar de vele kroegjes gezamenlijk met Andrea en Olaf van de Antares. Zij zijn inmiddels ook gearriveerd, nadat ze bij een werfje in Deale tot grote tevredenheid een aantal werkzaamheden hebben laten uitvoeren.

We zijn uitgenodigd door Midge en Mike om naar de vrijdagavondwedstrijd te komen kijken vanaf de grote veranda van de Tred Avon Yacht Club. Ze zijn er al als wij aankomen om ons te ontvangen. Het is een erg gastvrij onthaal. We worden aan allerlei mensen voorgesteld, die het allemaal reuze leuk vinden om een stel te ontmoeten, dat uit Europa is komen zeilen.

Op weg naar de club varen we eerst door de vloot boten heen. Ze staan op het punt om te gaan starten. We zijn er eindelijk achter gekomen, dat deze mooie klassiek gelijnde schepen “Shields” heten. Het is een klasse, die ooit is gestart door een mijnheer Cornelius Shields. De boot is ontwikkeld door Sparkman and Stephens en de eerste boten werden in 1962 te water gelaten. Volgens Shields was er behoefte aan een eenheidsklasse van dit type. De boten zijn gemaakt van polyester en de klasse is nog steeds heel succesvol (www.shieldsclass.com). Dit jaar worden de nationale kampioenschappen georganiseerd door de TAYC (Tred Avon Yacht Club). De verwachte deelname is 30 boten.

Ook in het rood is de Shields een mooi schip.

Op de veranda later kijken we wel tegen de zon in.
Het is een gezellige club en we voelen ons er dan ook meteen thuis. We maken kennis met een vrouwelijke majoor uit het leger. Ze heeft een paar jaar in Stuttgart gewoond, maar is blij dat ze weer terug is in Oxford. Stoer type en bijzonder hartelijk. Haar vader was bij de Navy, maar door een probleem met haar leeftijd kon zij daar niet meer terecht en belandde ze bij de army.

De temperatuur is aangenaam en het gezelschap ook.

Er wordt in 2 divisies gevaren; met en zonder Spinnaker. Alles vaart door elkaar heen en op basis van een club handicap systeem wordt er een resultaat berekend. Dat doet er niet heel erg veel toe. Het is vooral gezellig.

Als we later aan tafel zitten voor de CrabCakes, hebben we een interessante discussie met onze gastheer en gastvrouw. Nederland heeft een reputatie nogal liberaal te zijn en de gastheer zegt, dat hij aards conservatief is, maar zijn vrouw prikt daar met veel humor grote gaten in. Het thema “same sex marriage” staat hier hoog op de agenda, zeker nu er op de militaire academy van West Point een lesbisch echtpaar getrouwd is. Een hele stap sinds de “don’t ask, don’t tell policy” is opgeheven. Dit soort gesprekken kan leuk zijn, en was het ook, als ze geen dogmatisch karakter hebben. Kortom het was een leuk bezoek!

We gaan nog even naar Schooners voor een nightcap.

Lange vissersboot met ernaast kooien vol aas in het water. We krijgen een hele uitleg, maar die is helaas boven onze pet. We zullen nooit echte vissers worden.

Verderop wacht Nelly Rose op ons, verlicht door de ondergaande zon. Het toplicht staat aan, dus we vinden haar wel.

We lopen even het kleine museumpje met tuintje binnen.

De geschiedenis van dit plekje.

Zo’n lokaal museum staat vol met van alles en vooral nog wat, zoals deze oude lens voor een vuurtoren.

De post mevrouw was een icoon gedurende lange jaren. Ze droeg een pistool en werd dan ook Pistol Molly genoemd.

Deze aparte klok is gemaakt van grote oesterschelpen. Oesters werden hier veel gevangen en verpakt in de Packinghouses, waarvan er hier zeker 50 waren. Ze waren een grote werkverschaffer. Zie de lijst die naast de klok hangt. Nu proberen ze de oesterstand weer een beetje op peil te krijgen. De Shellfish Research hebben we al laten zien. De lokale bewoners hopen, dat het allemaal wat uitmaakt, maar ze maken zich grote zorgen.

Dit museum was vroeger een ijssalon en dit is nog de oude kassa ervan. Hij wordt nog gebruikt als Hanneke een sticker koopt voor op de buitenboordmotor.

Het curriculum op de Military Academy was uitgebreid en intensief. Je vraagt je af, wat ze bedoelden met training Gentlemen “in the Southern Sence”. Daar ligt mogelijk de reden in besloten, dat na de brand het geheel nooit meer is geopend.

Let op de tekst: bewoond door alleen of vooral Indianen.

Delftsch Blauw is ook vertegenwoordigd.

Tijd Voor de lunch. We kopen een sandwich bij de Deli en picknicken in het parkje aan het water.

Een saaie wand is omgetoverd in een muurschilderij met de oestervissersbootjes.

Dit ziet er uit als een oud kerkje, maar is waarschijnlijk toch altijd een huis geweest. Het is nu een kapper, maar ze had geen tijd om Pim te knippen. Dat wordt langzamerhand wel weer nodig, maar de nood is wat minder, sinds hij met een grote schaar de lok boven zijn voorhoofd heeft verwijderd.

Een oude jachtwerf, die naam maakte in de tijd van de houten jachtbouw. Daar hadden ze een patent voor de double planking. We moeten er nog met een camera naar binnen. Er staan juweeltjes.

Hier kun je goed zien, hoe ze met nietpistolen de cedar shingles bevestigen. Houten huizen bouwen gaat heel snel. Onder deze afwerking zitten allemaal grote platen.

‘s Avonds trakteren we onszelf op een etentje in de befaamde Robert Morris Inn, waar ook George Washington aan tafel heeft gezeten. Het is curry night. Het eten smaakt voortreffelijk, de bediening reuze vriendelijk en het geheel ademt een hele prettige sfeer.

Als we later terug lopen naar Klontje over het terrein van de Tred Avon Yacht Club, worden we uitgenodigd om vrijdag avond langs te komen. Er worden dan wedstrijden gevaren in de verschillende klassen, die door de club worden ondersteund. We zijn benieuwd.

Moet je hebben hier: Veranda, boven of onder.

De oude boom heeft het hekje al een beetje verdrongen.

Geschiedenisles.

Pim kijkt naar het bord, waarop staat, dat hiervandaan de oudste privé veerboot in de States over de Tred Avon rivier gaat. De veerdienst wordt al sinds het begin van de 19e eeuw onafgebroken uitgevoerd.

Bij de Tred Avon Yacht Club staan een stuk of 6 van deze beeldige bootjes op de kant. Ze hebben wat weg van Draken, maar zijn het niet. Morgen gaan we naar de jachtclub. Dan wordt er wedstrijd gezeild en we zijn uitgenodigd voor het buffet (crabcakes and all). Dan zullen we wel meer uitvinden over deze scheepjes.

Dit is het oude douanehuisje.

We gaan even een kijkje nemen in de Robert Morris Inn. Het is gebouwd vóór 1710 door scheepstimmermannen. Met materialen voor de scheepsbouw. Het werd gekocht voor Robert Morris Sr. De vader van een van de belangrijkste mannen uit de eerste dagen van de VS. Robert Jr. woonde hier vanaf zijn 13e jaar. Hij was een vriendje van George Washington en was een van de Founding Fathers, vooral verantwoordelijk voor de financiering van de revolutie en mede ondertekenaar van de Declaration of Independence, the Articles of the Confederation en grondwet van de VS. De hele plaats hier ademt die historie.

Zeer stijlvol ingericht van binnen en nog immer in gebruik als een van de beste Country Classic Inns in de USA.

De blauwe kleur is ook bijzonder.

Overal hangen mooie tableaux aan de muren. Het blijken later stukken van een behang te zijn met historische momenten uit de geschiedenis van Amerika. Jacky Kennedy heeft, nadat ze hier had gelogeerd, het huis opgezocht, waar het behang origineel hing en het laten strippen om de verbouwing van het Witte Huis een beetje op te leuken.

Aan ieder hoekje wordt aandacht besteedt.

Ze hebben hier voetpaden langs de wegen. Dat zie je niet overal in de States.

Porch met swingchair en natuurlijk de amerikaanse vlag, die hier veelvuldig wordt uitgehangen.

Mooie huizen. We hebben nog even bij de makelaar gekeken. De prijzen varieerden nogal van het betaalbare tot “op aanvraag”. Dat betaalbare bleek een one-bedroom condo te zijn en dus ook weer onbetaalbaar. Er staat niet veel te koop in deze omgeving die door oud geld gedomineerd lijkt te worden.

Het is niet de goedkoopste buurt om te wonen, maar wel gezellig.

Alles keurig in de verf.

Regelmatig staan er stukjes picketfence, beschildert door lokale kunstenaars, verspreid door het hele stadje.

Nu begrijpen we eindelijk, waar de ietwat vreemde carrillon-geluiden vandaan komen. Bovenin de toren van het kerkje hangt gewoon een luidspreker. Om 12.00 uur en om 18.00 uur gaat het CD-tje aan! Die van 07.00 uur is er kennelijk al een keer uitgestemd.

Bij de opgaande zon is het licht, nu op de andere oever, weer prachtig. De verstilde schoonheid over het vlakke water is rustgevend.

Het gashandel van de buitenboordmotor blijft hangen. Pim lost het op met WD 40.

De totale rust wordt alleen een paar keer verstoord door een man, die krabben aan het vangen is.

Hij heeft kippenbotjes in een lijn geknoopt, die hij op de grond heeft laten zakken. Aan beide kanten houdt een boei het einde boven water. Dat legt hij over een groot wiel en vlak voor dat wiel schept hij de blue crab met een schepnet van het botje af. Hij komt een keer of tien langs en daarna zijn de botjes kennelijk kaal gegeten en houdt hij er mee op. Hij had een goede vangst vandaag. Het seizoen was laat op gang gekomen, maar nu liep het lekker.

Er zit een plastic Uil op een paal om de meeuwen af te schrikken, zodat het privé steiger niet wordt onder gepoept. De meeuwen houden hem gezelschap.

Shellfish Research, wat een lastig woord om snel te zeggen. Zij zetten hele bakken vol oesters uit in een poging de teruggang in de oesterstand tegen te gaan. Oesters worden begroeid door allerlei micro organismen, die heel belangrijk zijn om het water te zuiveren. Dit wordt ons uitgelegd door de biologen, die dit project uitvoeren. Ze kweken de oesters op het land op en zetten ze nu uit.

Zo kweken ze nieuwe oesters, op oude dragers. Hier zitten een stuk of vijf jonkies op.

Historisch huisje

Het doet allemaal erg engels aan. Oxford is een van de eerste plaatsen waar de Engelsen zich gevestigd hebben. Het is nu meer een plaats waar mensen een weekend huis hebben of waar ze met pensioen gaan. Mensen met gevoel voor cultuur, die het historische karakter van het plaatsje cultiveren.

Rood vogeltje

Misschien toch een soort musje? Hanneke denkt, dat het een mannelijke mus is en dat het vrouwtje boven hem zit.

Doorkijkje over donkerrode lelies.

Regelmatig golfpatroon over het smalle strand.
Dit is slechts een eerste indruk van dit karakteristieke stadje. Er komt nog een hele serie foto’s aan. Het is een luxe oord, maar niet buitensporig, niet brallerig.

We vonden het anker gisteren al vies, maar toen we vandaag om 10 uur anker op gingen, kwam het echt met zoveel modder er omheen omhoog, dat de individuele schakels niet meer te herkennen waren.

We halen het anker meter voor meter omhoog en spuiten de blubber er zoveel mogelijk van af. Dat koste een klein half uur meer dan gepland.

We varen de kreek uit langs prachtige zomerhuizen met de bijbehorende speeltjes. Boten, die soms groter zijn dan de Nelly Rose, liggen hier bij het ‘zomerhuisje’. What crisis? Het ziet er allemaal wel mooi en goed verzorgd uit; heel welvarend.

Dit stond eigenlijk niet duidelijk op de kaart. We waren eerst bang dat er hier naar olie geboord zou gaan worden, maar de spaarzame commentaren op de kaart hebben het over een tunnel. Misschien dat het een brug-tunnel verbinding over de Chesapeake Bay moet worden. We zullen het in de buurt navragen.

Na een uitermate nat dagje is het nu weer heerlijk weer en we genieten van een voortreffelijke zeildag. We zijn eigenlijk best een beetje lui met al die korte stukjes van 25-30 mijl. De accu’s vinden het af en toe ook lekker om stevige doorgeladen te worden, maar halve wind, met 12 knoop wind is gewoon verwennerij. Daar moeten we van genieten.

We krijgen niet echt genoeg van de visarenden. Ze broeden werkelijk op iedere vast baken met die rommelige nesten. Sommigen zijn al aan het voeren en we varen er ook ieder keer (erg) dicht langs in de hoop de jongen te kunnen zien. De volgende passage, maar dat is pas over een dag of drie, gaat Pim ervoor op de giek staan. Dit is nog staande op de opgerolde dinghy.

Cove Point Lighthouse is weer een van de bijzonder vuurtorens van Maryland. Er is echt een hele verzameling van mooie en/of merkwaardige vuurtorens. Sommige staan scheef, anderen staan op poten, er zijn gemetselde en geklonken ijzeren exemplaren; heel bijzonder. Op de website: www.unc.edu/~rowlett/lighthouse/md.htm krijg je er een aardig idee van.
Deze heeft wel wat van een schilderij van Edward Hopper, maar die staan vooral in Maine. Daar komen we nog op terug.

Vandaag hadden we voor het eerst een paar uur stroom tegen. Volgens de getijden informatie zouden we pas om 3 uur ‘s middags stroom mee krijgen, maar dat was al kort na twaalven het geval. Daardoor halen we gelukkig de vertraging van het ophalen van het anker weer in, zodat we toch voor de borrel in Oxford kunnen zijn.

Dit is een trainingsschip voor de koopvaardij. Het is State of Maine. We vonden dat ze weinig respect hadden voor ons als zeilend schip. Minder dan menig Cruise ship of containerschip dat voor ons de koers heeft aangepast. We zjjn zelf maar een graadje hoger gaan sturen. Wie weet deed zo’n jongen (of meisje) net examen.
Even na het passeren van de State of Maine gaan we richting Oxford en dus stuurboord uit de Covy Creek in. De wind wordt minder en we gaan bovendien bijna voor de wind, zodat de snelheid ernstig terug loopt. Om drie uur besluiten we toch maar om de zeilspullen op te bergen en op de motor verder te gaan. Niet zozeer vanwege die borrel, maar ook voor de accu’s. We hebben vandaag zeilend een heerlijk bruin brood gebakken (elektrisch) en ruim een uur lang water gemaakt. Een paar extra ampères kan dan geen kwaad.

De Tred Avon Yachtclub ziet er deftig uit, maar wij gaan ankeren.

Ook hier barst het weer van de mooie huizen. Mooi, maar vooral ook groot.

Dit is de beroemde Robert Morris Inn. Een leuke herberg waar George Washington met zijn maatjes nog heeft getafeld. Daar gaan we zeker nog een kijkje nemen.

Sommige huizen lijken wel hotels, zoó groot.

Huis met torentje. Ook weer strak in de lak.

Na het eten zitten we nog even op het terras te genieten van de stilte en het licht van de ondergaande zon.

Huis in de verte, waar een hele deftige heer vandaan kwam. Gekleed in een navy short sleeve shirt en een off-white, ruim zittende, knie lange korte broek vervoerde hij zijn in het rose gehulde dame langzaam met zijn 150 PK van en naar de jachtclub voor de borrel. Ze wuifden heel vriendelijk. (Wij zijn meer zwaaiers.)

Deze is ook mooi!