Thursday was a good day – til the evening. We were making good progress in
lessening wind in the direction we wanted 240 degrees so as to avoid the big
hole in the wind to our North. We passed the half way mark, an event which
the skipper had earlier denoted as worthy of a celebratory beer, Spanish
sausage and olives. Lekker! As darkness fell we saw a large mass of black
cloud covering the horizon in front of us. As we sailed under it the wind
died completely and then boxed the compass – blew from every direction. When
we say blew we mean 0 to 6 knots! And it rained – like the monsoon in India.
We tried to keep Nelly Rose sailing but it was so difficult. Also it was
made complex since we had left the spinnaker boom fixed on the port side of
the boat and could not tack. Well, actually we did – several times totally
unintentionally. Now Raymarine. We have been directing the boat by Course
Over Ground on an electrical instrument. When we had finally found some wind
and we could sail the boat we pointed her in the “correct”direction
according to the COG. This meant 280 on the dial. Not where we wanted to go
but at least we were sailing. Then the wind increased to 20 Knots.We put in
a reef. Then we got the spinnaker pole down – both in pouring rain with P
and B wearing swimming shorts and a foul weather jacket. The only sensible
course to steer was 280 degrees, to windward, blowing 20 knots for 4 hours
in the monsoon but only moving forward at 4 knots. On B’s watch he checked
his wristwatch which has a compass and it said we were sailing NE not S. At
the same time a very faint glow of dawn appeared – it was in the wrong
place! What magic was this. Could there be another Bermuda Triangle? A check
of the main compass confirmed the sorry tale and we let out the main and
genoa and started to sail 245 degrees in the right direction on a beam reach
at 7 knots! Before anyone criticises – we did read the Manual for Raymarine
and can only conclude that the girations under the monsoon cloud earlier had
completely foxed the electronics so they thought N was S and S was N.

Accordingly we made no progress for a number of hours. Although sailing at a
rate of knots, our position reports of 03.00 and 06.00 are virtually
identical. It got P and B tired and very wet after all the deck work and
hand steering and we have spent the last 6 hours making up distance and
direction lost.  Such is the life of an ocean sailor. In the course of the night Brian failed to break his neck after he trampled a flying fish to death an was later rewarded by one of its mates as it flew and hit him in the stomach.

Today Friday we are rested and awoke to a sunny sky with 16 knots and making
7 knots in the correct direction. But, Neptune is not kind since having had
a good sail in the morning we are completely becalmed at 1200! Very
frustrating, but part of the game. Maybe, if the waves die down, we’ll even
go for a swim later on…..

Alles is blauw om ons heen. Zelfs Nelly Rose is blauw. Hetzelfde blauw als
de oceaan. Blauw met witte strepen zoals de witte wolken hun accent geven
aan de veel lichtere blauwe lucht. Wolken zoals boven het nederlandse
landschap, maar veel minder scherp gedefinieerd. Brian noemt ze de ‘fluffy
tradewind clouds’. Verder zien we niets, helemaal niets. Een grote leegte
halverwege onze reis. Er zijn wel boten in de buurt, maar in de buurt is dan
toch verder dan 10 mijl, zodat we ze niet kunnen zien. Onze AIS kan soms nog
wel iets verder kijken, maar dat hangt dan af van de plaatsing van de AIS
zender op de andere boot. We zijn meer dan 1000 mijl verwijderd van welk
land dan ook. Hoe klein kunnen we zijn, en toch zijn we halverwege.
Ondanks die grote leegte houden we trouw de wacht. We zien zelden een ander
schip. Toch spotte Hanneke een paar nachten geleden i n het aardedonker de
MV Serenea op weg naar Canada. Het leek alsof de Serenea recht op ons af
kwam. Volgens de AIS was het Closest Point of Aproach 0,3 – 0,5 mijl achter
ons langs. Op het IJ een volstrekt acceptabele afstand, maar niet met een
door wind en golven zwabberende zeilboot op de grote zee. We riepen het
schip op met de marifoon en vroegen of hij ons gezien had. Hij bevestigde
dat en kondigde aan, dat hij zijn koers naar stuurboord zou verleggen. Hij
veranderde vervolgens zijn koers van 306 graden naar 320 graden. Best wel
veel als hij ons al zo duidelijk gezien had…
Wat is halverwege? Dat is een redelijk arbitrair gegeven. We hebben nu 1520
mijl gevaren en in vogelvlucht via de kortste afstand over de aardbol zouden
we nog 1350 mijl te gaan hebben. Dan zouden we dus allang over de helft
zijn, maar beide cijfers kloppen niet. Het aantal mijlen nog te gaan zou
theoretisch kunnen kloppen, maar het zal meer kunnen worden omdat we op zoek
blijven naar de beste wind en meer of minder kunnen worden afhankelijk van
de stroming. De 1520 mijl, die we tot nu toe gevaren hebben, is gemeten door
het water en houdt dus geen rekening met die stroom. Tot nu toe hebben we
eigenlijjk voortdurend wat stroom mee gehad en voorlopig blijft dat ook zo.
Wij hebben aan de hand van de lengte graden bepaald wat voor ons de helft
is. De Sailor’s bar in Las Palmas, waar we voor vertrek wilden gaan
ontbijten, ligt op 15 graden 25′ en de Spinakers bar, waar we onze aankomst
willen gaan vieren, ligt op 60 graden 57′. Halverweg is dan ook, wat ons
betreft, het moment, dat we 37 graden en 41’passeren en dat was vannacht om
05.30 lokale tijd tijdens de wet watch van Brian het geval. Vanavond wordt
dat rond borreltijd gevierd.
Gisteren was de mooiste zeildag tot nu toe en dat bleef zo tot 5 uur
vanochtend. We willen verder naar het zuiden  en we voeren dus met weinig
wind, windkracht 4, halve wind. Nelly Rose vaart dan 7-7,5 knoop en snijdt
prachtig door de golven. De temperatuur was erg aangenaam en omdat je niet,
zoals de laatste dagen, precies voor de wind vaart, brengt de wind ook
aangename verkoeling. Ook in de nacht bleven we op die halve windse koers
varen, waardoor de boot steeds, en redelijk constant, naar suurboord
overhelt en niet, zoals bij een voordewindse koers, voortdurend van de ene
kant naar de andere kant slingerend in een vrijwel steeds onregelmatig
patroon. Om 5 uur was de pret echter afgelopen en kwamen, tijdens de wet
watch, de eerste van een serie squalls door, die tot in de wacht van Pim
bleven komen.
De maan komt inmiddels pas heel laat, na middernacht, op en is dan minder
dan half. Totdat de maan opkomt zie je bij onbewolkte hemel zoveel sterren,
dat het je bevattingsvermogen te boven gaat. Als we al klein zijn als
scheepje op de oceaan, hoe nietig zijn we dan in dat geheel. Als het
wolkendek zich sluit, dan wordt het aardedonker, ook hier op zee.
Wordt vervolgd….

van 17º 03′ Noord  035º  50′ West.

We zitten in een lekker ritme. We ontbijten met gekookte eitjes om 9 uur bij het wisselen van de wacht. Nr. 3 wordt rucktsichtsloss wakker gemaakt. Vanochtend vloog alleen Hanneke’s ei door de ruimte. Ze mogen dus niet te zacht worden gekookt.
Een half uur voor je wacht afloopt maak je de bilge schoon. Dit keer waren het maar 6 sponzen vol. De roerdoorvoer lekt wel een beetje, wwarschijnlijk op het lager, maar het lijkt niet erger te worden. Daarna schrijf je netjes de positie in het logboek met de eventuele bijzonderheden, zoals : Toen het licht werd merkte ik pas, dat ik al een uur bovenop een dooie vliegende vis had gezeten en hoeveel je er overboord hebt gegooid. Voor Hanneke beginnen dan de gewone klusjes, die nauwelijks verschillen met thuis al ben je vlugger klaar vanwege de beperkte ruimte. Het is echter wel ochtendgymnastiek om de WC schoon te krijgen, nadat Pim de pomp alweer uit elkaar gehaald en in elkaar gezet heeft. Gelukkig werkt hij nu echt weer als vanouds. Vloertje dweilen vereist ook de nodige acrobatiek, als je zo door elkaar gezwiept wordt. Vooral het fornuis reinigen heeft Hanneke al 2 keer een blauwe plek op haar wang bezorgd, omdat ze dan tegen de handrails wordt gegooid. Het zoeken naar de volgende pot mayonaise en marmelade is ook een interresante operatie. Eerst het beddegoed afhalen in de punt, matrassen omhoog klappen en zorgen dat je er niet onder wordt bedolven. Luikje opendoen en snel graaien wat je die dag denkt nodig te hebben. Met een beetje pech blijkt het afbakbrood toch heel ergens anders te liggen : de bakskist!
Dat is nl. nu aan de beurt daar het kauwgumbrood uit de supermarkt nu echt groen begint te worden.
Ondertussen wordt het steeds warmer en loopt Hanneke in een bikini rond en de heren hebben hun Tillyhats op.
Brian’s wacht wordt voortaan de ‘Wetwatch’ genoemd, omdat alleen hij s’nachts regelmatig door regen wordt overvallen en de luiken erin moet doen.
We varen vandaag voor het eerst sinds ons vertrek uit Las Palmas 9 dagen geleden met vol tuig, omdat de wind nu nog maar 15 knoop is.
Vandaag zetten we de klok weer een uurtje terug.
Vanochtend bleek dat Sinterklaas ons toch heeft kunnen vinden zo midden op de oceaan : Chocolade letters! Wel snel opeten natuurlijk voor ze smelten.
Pim vond een mooi boek in zijn schoen, Brian een T-shirt met het ARC-logo en Hanneke een paar schitterende Amethist oorbellen! Dank u Sinterklaasje!
De kruidnoten zijn weer overheerlijk en het marsepein was al op voor hij kwam, ra ra!

We hebben net voor de derde keer in 12 uur de genua gegijpt. We willen nog steeds zuidelijker komen, omdat er tussen ons en St. Lucia een windstilte ligt. Een van de grootste boten in de ARC is daar kennelijk net in beland. Ze hebben de afgelopen 24 uur 7 (zeven) mijl gevaren en ze hebben allemaal gezwommen. Wij proberen ten zuiden van dat gebied te blijven, maar we merken wel al, dat er veranderingen aan zitten te komen. Was het weerbericht een aantal dagen lang “copy/paste”, nu wordt het echt iets om rekening mee te houden. We verwachten vanaf woensdag duidelijjk minder wind dan vandaag. Dat heeft ook zijn voordelen.
Van onze ‘web-coordinator’ – Pim’s broer Pieter – hoorden we dat iemand zich op ons gastenboek zorgen maakte over de hygiene aan boord in verband met onze beperkte water voorraad. Nou, we douchen niet dagelijks, maar we hebben genoeg water om dat wel te doen. We hebben een watermaker. Het is gewoon niet zo hard nodig om iedere dag te beginnen met een douche en bovendien, we zijn om de beurt op wacht. We lopen 3uur op 3 uur af. Omdat we dat met zijn drieen doen zitten we niet iedere dag op hetzelfde schema. We ontbijten samen om 9 uur en daarna doen we klusjes. Het is inmiddels warm genoeg om daarna naar een douche te verlangen. Zo heeft Pim vanochtend een geforceerde WC pomp mogen repareren (als de afsluiters dicht zitten kun je – ook niet met geweld – niet pompen). Dat leidde tot een uitgebreide douche beurt aan dek. Hanneke komt net onder de douche vandaan. De boot surfte onderwijl met 10,5 knoop een golf af. Ze ‘woopte’ enthousiast.
‘s Avonds eten we vroeg, zodat we met daglicht kunnen koken. Om 6 uur gaan we aan tafel. Hanneke voert in het uur dat daaraan vooraf gaat een acrobatische show op, terwijl ze de maaltijd prepareert.
Ook vroeg deze lieve vragenstelster zich af of er misschien halverwege een mogelijkheid is om extra stores aan boord te nemen bij een van de grotere schepen. Dat is niet het geval, maar ook dat lijkt geen probleem te zijn. We hebben nog voor een week kip en gehakt en in die volgorde moet het ook op. Zelfs al zouden we nog kunnen vissen, dan zou dat nu geen goed idee zijn. Na kip en gehakt mogen we eindelijk aan onze voorraad entrecôte beginnen. Die helpt ons ook weer een week verder.
De afgelopen 24 uur hebben we 191 mijl afgelegd en we hebben nog zo’n 1700 mijl te gaan (inclusief een beetje een omweg om zuidelijk te blijven).
Groeten vanaf 18 graden 0′ Noord; 033 graden 6’ west

We gingen gisteren over de eerste vouw in de kaart, en dat is reden voor een feestje. Een enkel biertje om 5 uur met lekkere tapas erbij. We waren ook wel aan een feestje toe, want we hebben de ijskast uit moeten ruimen, omdat er een pak melk langs de dop had gelekt. Wat een zooi. Toen we dat net voor elkaar hadden vergat Pim, dat hij op de kaartentafel een vol blikje Cola had staan. Op het heilige der heiligen een los blikje. Niet handig, maar de kaartentafel is nu weer helemaal schoon.
We zijn inmiddels op de hoogte aangekomen waarop we naar St. Lucia kunnen gaan sturen. Het weer begreep dat en we hadden ineens een hele mooie dag met temperaturen tot 29 graden. Kon de boter eindelijk een beetje zacht worden. De watertemperatuur is inmiddels 27,7 graden en dat betekent, dat het ‘s nachts ook iets comfortabeler begint te worden, maar we dragen dan nog wel lange broeken en fleeces.
We controleren de boot regelmatig of alles nog goeed functioneert. Bij een van die controles zagen we water in de bilge staan. Dat hoort niet, want de elektrische bilge pump moet dat water automatisch afvoeren. Er komt altijd wel wat water binnen langs de mast en we hebben de afgelopen dagen een paar keer een forse bui gehad en ook komt er af en toe ook water over het dek en kajuitdak, dat ook via de doorgestoken mast in de bilge kan belanden. Dat verklaarde de zoute smaak van het water, maar we waren er niet gerust op. Dat bleek terecht, want vanmorgen stond er weer water en daar was nu geen zinnige verklaring voor. Waar kan het binnenkomen? Het is niet veel en kleine beetjes zijn moeilijker te vinden dan grote hoeveelheden. Alle afsluiters zijn dicht dus moet het van de motor of het roer komen. Bij de motor zijn we regelmatig om de filters in de gaten te houden. Dat moet, want ergens op onze reis hebben we vuiligheid in de tank gekregen. Vandaag hebben we de hele omkisting verwijderd en de motor laten draaien. Niets te zien, er komt geen water vrij. Dan moet het het roer zijn. We haalden de bakskist (reserve water, genaker en nog wat van dat spul) leeg en haalden wat planken weg. Er lag inderdaad wat water bij het roerlager en dat hoort niet.
Terwijl we dat met elkaar zaten te bespreken, zag Pim ineens, dat de kop van de roerkoning bewoog. Oepss. Dat betekent, dat het grote roerlager ook bewogen heeft, waardoor er water naar binnen heeft kunnen komen. We hebben de kop van de roerkoning vast kunnen zetten en dat hebben we te danken aan een vroegere hobby van broer Pieter, toen hij optrad als monteur van Team Tiddens Racing. In die hoedanigheid had hij een prachtige hoeveelheid gereedschap nodig, waarvan het grootste deel nu aan boord van de Nelly Rose is. Zo hebben we altijd veel plezier van de ringratelsleutels, maar dit keer waren de lange moersleutels met kniegewricht aan de beurt. Met een gewone ring of steeksleutel hadden we het – zeker op open zee met nog steeds forse deining – niet voor elkaar gekregen. Nu zit het spul weer vast. Daar is het dan wel mee gezegd, want of het helemaal haaks op het grote roerlager is gekomen is niet erg waarschijnlijk. We houden de bevestiging en de doorvoer strak in de gaten en ook de waterstand in de bilge.
Dat het allemaal veel erger kan, bleek vanmorgen bij een overwachte oproep van de Poespas, een Engelse Amel 56 met thuishaven in La Rochelle. We werden opgeroepen, omdat hij ons op de AIS had gezien. Pim nam met een keurig Engels sprekende heer het verschillende wel en wee door. Bij hen was de espresso machine door de kajuit gevlogen. Ook zij aan de oploskoffie. Toen we aan het einde van het gesprek waren, spraken we af later op de dag nog een keer met elkaar te praten. “Dan kunnen we misschien ook een beetje Nederlands proberen te praten” sprak de man iets of wat aarzelend, maar eigenlijk accentloos. Hij is dertig jaar geleden uit Nederland vertrokken, maar komt uit Den Haag. De boot heet Poespas, omdat hij maar niet op een geschikte naam kon komen en hij bedacht, dat het hele zoeken naar zo’n naam toch een geweldige Poespas was. Blijkt, dat we in ieder geval gemeenschappelijke kennissen en stukje verleden in Veere en Zierikzee hebben. Wat is de wereld toch klein. It always happens. Ook midden op de Atlantische Oceaan. Na dit gezellige gesprek speurden we de horizon af en ja hoor, de eerste boot die we in vier dagen hebben gezien, de Poespas.
We hebben de afgelopen 24 uur 203 mijl afgelegd. De groeten vanaf 19 graden 10 minuten Noord en 030 graden 00 minuten West

Last 24 hours run was 189 miles. Hope you all noticed that Nelly Rose has had 2 earlier days of just over 200 miles. We have today put the clock back 1 hour. The Skipper took a unilateral decision to divide the Atlantic into 4 zones and we will put the clock back another 3 times. No doubt the round the worlders in the Tiddens family will correct him as and when necessary! The sad story of the broken fishing line is still verboten to be mentioned. He was not amused when I suggested a diversion to the Cap Verdes to buy more line! We have been sailing wing-on-wing now for 4 days and steadily being able to bear away to the West and are now steering direct for St Lucia if the Gods stay with us. Wind over the last 24 hours has been East and between 16 and 25 knots. Occasionally a little more. Nelly Rose is doing between 6.5 and 12 knots on boiling surfs. We average 7.5 to 8 knots  The rolling motion is a challenge – especially when Hanneke attempts to lay the table. Yesterday I caught a boiled egg as it attempted to escape and the catch would have been a credit to an English cricketer. As I blog, we have discovered a smell from the fridge caused by a leaking milk carton. P and H doing a grand job emptying and cleaning – I will keep out of the way! To celebrate our making a clock change – and because we’ll now have to wait an extra hour for our lunch – we have been handed a superb piece of fruitcake. Lekker! As the voyage continues we are finding the rythm of life easier. The watches are regular as is the evening meal and we are able to take sleep when we can. We have not seen another yacht for 4 days now but yesterday (Saturday) we were called up on VHF by Enya, a Hallberg Rassy 52, for a chat. They were 12 miles behind us then but when we tried to call them back 8 hours later there was no contact since Nelly Rose has been sailing so fast that we had left them behind and VHF would not reach. A lovely sunny day today and we are putting on suncream. Hanneke has put on her bikini top so it must be official that we have reached warm weather. Shortly we will start complaining about the heat…
Greetings from 19 degrees 16’North 026 degrees 37’West.
The crew.

It is time we had a good moan about the weather. What have they done to the weather? Let’s be fair, not all of it is bad. The winbd has been very good to us. Rarely has it been below 15 knots, usually it’s around 20 knots and only sporadically in the 25-30 range. And it keeps coming from a favourable direction as well, so no complaints there. However, we should be worrying about putting on enough suntan lotion, not about the necessity to wear an extra layer of fleece, let alone about wearing boots! The sea water temperature in the meantime has risen to 26 degrees, so that’s quite all right, but the air is chilly. Of course it is all a matter of perspective and expectation. From where we stand it could be better, from the perspective of most of the readers of this blog it just might be considered that we are nagging. But think of the consequences of living under an overcast sky…. Our whole energy system, with the beautiful solar panels, is hardly giving us any benefit and we have to run the engine for a couple of hours a day; not good.
Well, enough moaning. We ‘re having a great time of it. By and large the movements of Nelly Rose are very gentle as she rolls along and surfs of the occasional wave reaching a highest speed of 12.6 knots sofar. Between those exilerating moments we happily cruise along at speeds usually between 7-8 knots, without any effort from the crew. We’re still wing on wing with the boom on starboard, as it has been from the start with the notable exception of course of our little mishap yesterday. During Hanneke’s watch last night the wind dropped a bit more than usual and our speed came down as a consequence. Hanneke was delighted, as that gave 4 or 5 dolphins a chance to catch up and toy around the boat a little.
Not all is always plain sailing though. This morning at breakfast, which is when we schedule our major mishaps, we were hit by a freak wave, that sent all eggs, juices and serials flying through the cabin. Just to let you know, that we do get our fair share of hardship here as well.
Pip pip

Net voordat Brian gisteren een internationaal tintje aan ons blog had toegevoegd waren de mannen begonnen met vissen. Na het weinig succesvolle eerste avontuur, dat eindigde met het vangen van een reuzachtige meeuw, waren we er eigenlijjk nooit meer zo aan toe gekomen. Pim had wel de hengel laten controleren in Porto Calero, waar ook een geheel nieuwe lure, met gegarandeerd succes, was aangeschaft, maar afgezien van een paar uurtjes op weg van Lanzarote naar Las Palmas was de combinatie nog niet echt ingezet. Het moest nu gebeuren, en ja hoor, net na het versturen van de blog van Brian: BEET! De lijn begon met razende snelheid uit te lopen. Pim dook op de hengel af en verhoogde de weerstand op de lijn. Daar leek de vis op te reageren. Hanneke wilde al op zoek naar de alcohol. Ondanks de verhoogde weerstand begon de lijn nog weer harder uit te lopen, nog meer remmen dus, maar dat had nauwelijks effekt. De spoel bleef maar draaien en Brian voorzag, dat we snel aan het einde van de lijn zouden zijn. Nog meer weerstand en uiteindelijk de volle rem erop, maar de vis trok hem ook daardoorheen, maar duidelijk met meer moeite. (Vergeef ons de typfouten in dit soort verhalen. De boot surfte net even met 10,5 knoop een golf af.) De hengel stond gebogen als een hoepel en we waren zo opgewonden, dat we het belanghrijkaste vergaten; het vertragen van de boot. We hadden meteen de fok weg moeten rollen, maar in plaats de snelheid terug te brengen naar een knoop of vijf jakkerden we met onverminderde de snelheid door en ja hoor, bengggg, de lijn brak af. Natuurlijk niet in de mond van de vis, maar bij de hengel. De lijn had een breuksterkte van 80 kg. Er zit nu nauwelijks nog lijn op de hengel en die is dan ook opgeborgen in de schuur. Geen visserslatijn vanaf de Nelly Rose meer. Dit zou een verhaal hebben kunnen worden.
Onze tocht verloopt voorspoedig. We hadden gisteren ons eerste borrelmoment. In de loop van de ochtend passeerden we de kreeftskeerkring en zijn we in de tropen. We begonnen overigens niet meteen te transpireren. Het water was slechts 22 graden en de lucht daarboven zeker niet veel warmer. In combinatie met de wind en een dunne laag wolken bleven wij in onze fleeces gekleed. Zo gekleed genoten we om vijf uur van een lekker koud biertje, dat we met het vooruitzicht op dit heuglijke moment de dag ervoor in de ijskast hadden gelegd. Rond borreltijd was het relatief licht weer en we zaten met elkaar te bespreken of we het gebruikelijke rif er ook die avond weer in zouden zetten. Eigenlijk dachten we, dat het niet echt nodig zou zijn. Na het avondeten, net voor zonsondergang, ging Brian aan dek en zag bij het restje daglicht een forse squal aankomen. We konden net voordat die toesloeg het zeiloppervlak reduceren. Alweer een leermoment.
Het bleef de hele nacht fors waaien en we schieten goed op met de giek over stuurboord en de genua te loevert. Nelly Rose blijft dan lekker stabiel en houdt er goed de sokken in,terwijl wij toch lekker kunnen slapen.
Vanmorgen hadden we nog een avontuur. Onze hoofdschakelaar zit op een onhandige plek. Tijdens het ontbijt maakte de boot ineens een geweldige zwieper en zagen we vanuit de kajuit de horizon snel langsdraaien. Pim vloog naar buiten en kon het draaien stoppen, maar kreeg de boot, niet weer op gang. We waren gaan ‘bijliggen’, maar niet bewust. Gelukkig hadden we de bulletalie op de giek staan, zodat een klapgijp werd voorkomen. We lieten de bulletalie langzaam vieren, zodat we gecontroleerd gijpten en Nelly Rose weer op gang kon komen. Hanneke had inmiddels de vermaledijde hoofdschakelaar weer aan gezet en de autopiloot kon er weer op. We waren wakker.
We hebben de afgelopen 24 uur weer een kleine 200 mijl afgelegd en we komen ook steeds westelijker.
Groeten vanaf 20 graden 35′ noord en 20 graden 19′ west.

Hooray!! Nelly Rose crossed the Tropic of Cancer at 0900 this morning and is officially in the Tropics. This morning its a sunny warm day and shorts weather. The skipper has agreed this qualifies for a beer this evening! All this is a contrast to the start and the first 36 hours. Rain squalls, wind gusting 30 knots plus and big following seas. Full foul weather gear had to be worn with l/jackets and tied on all the time. We did consider asking for a refund from the ARC since we did not feel we had signed up to North Sea weather here. Life below has been uncomfortable with not a lot of sleep due to the rolling motion. But now we are enjoying ourselves. Its amazing what sun and a fair wind will do to lift the spirits. We have taken some good photos after the start which we can send when we get into St Lucia. We will be adding to this library of photos. The skipper’s bolognaise has been a great success and is going to last 3 dinners!! Nelly Rose has looked after us well in the heavy weather. Top speed was 12.6 knots and she has sailed many times at 11 knots plus. Exciting!! Today is so different averaging 6-7 knots with sun in our faces. We are expecting the wind to allow us to turn a little more to the West and if so we stay on port gybe. If not then later today we may put her on the starboard gybe to make more Westing.

Goede morgen allemaal. We schrijven dit van 25 graden 18’noord en 16 graden 21′ west. Dat betekent, dat we inmiddels zo’n 180 mijl hebben afgelegd oftewel,  we gaan als de brandweer. Het is een merkwaardig besef, dat we drie weken onszelf toevertrouwen aan Nelly Rose om ergens te komen waar je ook in een uur of tien naartoe kunt vliegen. Het is een beetje hetzelfde als het hollen van een marathon in de tijd van de auto. Leuk als je ervan houdt. Nog niet zolang geleden was je tijdens een reis als deze voor het thuisfront als van de aardbodem verdwenen. Aan boord was je verstoken van informatie over weer en wat er op de wereld gebeurde, maar nu hebben we de satphone en kunnen we verhalen over onze tocht.

Wij gingen de avond voor vertrek natuurlijk vroeg op kooi. Je wilt immers fit aan zo’n reis beginnen. De weersvoorspelling gaf aan, dat de eerste dagen vermoeiend genoeg zouden worden. De boot naast ons had daar geheel andere gedachten over. We vroegen hen om 11 uur, 12 uur en weer om 2 uur om hun drankgelag benedendeks voort te zetten. Dan deden ze iedere keer weer even hun best, maar de Wodka bleef winnen van het fatsoen. Het was dan ook met enig genoegen, dat Pim om half 8 ‘s morgens, een alleszins redelijk tijdstip als je om 10 uur moet uitvaren, met een gastoeter een geluid signaal in hun kajuit afvuurde. Dat gebaar werd door de rest van de steiger zeer gewaardeerd.

Misschien had hun gebrek aan een goede voorbereiding er mee te maken, dat zij enkele uren na de start al moesten uitwijken naar de haven van Mas Palomas in het zuiden van Las Palmas, omdat een van hun bemanningsleden gewond was geraakt aan zijn hand. Een hele grote diepe snede en veel bloedverlies. We konden allemaal op kanaal 16 de paniek en de zorgen volgen, terwijl ze probeerden te regelen dat er een ziekenauto klaar zou staan bij aankomst in de haven.

WIj hadden ook een klein probleem in ons strak georganiseerde vertrekschema. We wilden bacon and eggs gaan eten in de sailor’s bar, maar toen we daar op de afgesproken tijd aankwamen vonden we Pepino met de handen in het haar. Door de harde buien die in de nacht Las Palmas hadden gegeseld was de stroomvoorziening uitgevallen. Wij kregen van hem als afscheidsgeschenk voor een dag of 4 bacon mee, waarmee we aan boord goed terecht kwamen.

De lokale gezichten vertoonden enerzijds opluchting, dat het hele circus de stad ging verlaten, maar het afscheid van een heleboel van hen was ook wel hartverwarmend. Hanneke heeft in haar leven nog niet zoveel Spanjaarden gezoend als gisterenochtend.

De boten mochten de haven niet voor 10 uur verlaten op aanwijzing van de havenautoriteiten. De eerste start zou om 10.45 zijn en wij om 11 uur. Dat beloofde een chaos te worden, maar uiteindelijk leidde de verschillen in de competitieve geesten tot de gewenste scheiding in het vertrekkende verkeer. Wij gooiden, net als Mahoo en Sundancer II, om 10.20 de trossen los en voeren rustig naar buiten. Daar was het inmiddels niet meer zo rustig. Er stond een flinke zee en 20-25 knoop wind. We hesen het grootzeil met een rif en rolden de genua uit. We passeerden de halvewindse startlijn dan ook met een bloedgang, maar pas een minuut of 5 na het startschot.

We namen meteen afstand van het eiland om de vervelende invloeden van de acceleratie zone te vermijden en verlegden na een paar uur onze koers naar 190 graden en later 200 graden. Dat brengt ons richting Kaap Verdische eilanden, maar we verwachten dat de wind de komende dagen zal ruimen, zodat we ook wat westelijker zullen gaan varen. We hebben voorlopig gekozen voor de zuidelijke route in verband met het windgat, dat over een dag of 6 wordt verwacht voor de noordelijker koersen. Dus doen we in deze high tech tijd, wat onze voorouders ook al deden: We varen naar het zuiden tot de boter smelt en gaan dan naar het westen. Tot morgen.