Als toetje van 2012 kregen we bezoek van een 12 cm. grote sprinkhaan!

Kerk in Carib country/ Sineku land

De dienst in deze kerk zal wel lekker swingen met die trommels.

Deze bloem noemen ze ” Snow on the Mountain”

Op het bordje staat dat je geen Tarzan mag spelen.

Dit is een sulphur bron, stonk behoorlijk.

Tja en dan krijgt Hanneke toch een mooi kralenkettinkje van Pim.

De volgende dag gaan Hanneke, Lisette en Naomi inkopen doen.

We beginnen op de markt.

6x per week leggen hier in Roseau cruiseships aan. De Queen Mary 2 ging gelijk met ons weg uit Las Palmas en vaart nu een programma in de Caribbean. Ze was er wel iets eerder dan wij.
.

Wat een fantastisch eiland!

Basil, die we in Porto Santo aan boord hadden genomen, heeft hier in de tuin een plekje in de koude grond gevonden. Hij heeft tijdens de overtocht zijn passage regelmatig met heerlijke blaadjes gerechtvaardigd en zal het hier zeker heel goed doen.

Het prachtige paleis van Naomi en Hilton in de vallei van Loubière. We hebben genoten van het gastvrije onthaal op het vaste land.

Als paddestoelen, zó groot!
We zijn eigenlijk nog niet uitgepraat over Dominíca, maar we laten het hier bij. Het is een parel in de Caribbean. We hebben genoten van wat we gezien hebben, maar Dominíca heeft nog veel meer te bieden. Liefhebbers van ‘hiken’ kunnen hier hun hart ophalen.
Wij gaan morgen naar Les Isles des Saints, een kleine Franse eilandengroep tussen Dominíca en Guadeloupe. Daarna gaan we door naar Antigua en Barbuda op weg naar St. Maarten. We proberen rond 7 januari op St. Maarten aan te komen, maar hey, daar kan van alles tussen komen.

We hebben vandaag weer veel van Dominica gezien. We zijn bevoorrecht, dat het nichtje van Pim hier woont met haar man Hilton, die op het eiland geboren en getogen is. Zijn broer Stowe is tourguide, chauffeur en vooral groot kenner en liefhebber van het eiland. Zowel Stowe als Hilton waren er vandaag bij.
Ook als we thuis zijn wordt er natuurlijk veel over Dominica gepraat en je krijgt dan ook net even iets meer mee van het eiland dan wanneer je als normale toerist op bezoek komt. Zo wordt er ruim gediscussieerd over de bouw van het nieuwe presidentiële paleis. Dat slaat ook werkelijk helemaal nergens op. Het is misplaatste grandeur voor een eiland met net 70.000 inwoners. Het zou fout zijn de functie van de president te vergelijken met die van een burgemeester in een grote Nederlandse stad. Hij is immers eindverantwoordelijk voor het wel en wee van de bevolking. Het is het kantoor “where the buck stops”.

Het paleis wordt gefinancierd door de Chinezen, maar die financiering moet afgelost worden door de Dominicaanse belastingbetaler. Die hebben niets gehad aan de bouw van het paleis, want als de Chinezen financieren voeren ze het project ook uit, met Chinezen uit China. De kosten worden begroot op $27 miljoen.
Zo’n president zou het zich op een eiland van deze omvang kunnen permitteren zich als man van het volk te gedragen en dat zou hem veel respect opleveren. Door zich in zo’n paleis te vestigen laat hij zien, dat hij zich wil onderscheiden van het arme volk; laat hij zien dat hij liever afstand neemt van dat volk. Dat gaat hem (of haar) in het buitenland echter geen respect opleveren. Het laat slechts zien, dat hij (of zij) te koop is, dat hij bereid is zich te laten gebruiken.
Dominica werd in eerste instantie gesteund door Taiwan en later door Japan, die daarmee de stem van Dominica wist te kopen in een poging de internationale walvisverdragen naar de hand te zetten. Bij dat soort verdragen heeft ieder land een gelijke stem, ongeacht de grootte van het land of het rechtstreekse belang bij bijvoorbeeld die walvisvangst. Gek genoeg heeft Dominica eigenlijk wel belang bij het wel en wee van de walvis, want ‘whale watching’ is een belangrijke onderdeel van de toeristen industrie. Met het Japanse geld zijn logistieke projecten, zoals een haven en wegen, uitgevoerd. Met het Chinese geld een paleis en een stadion (voor cricket, maar het kan ook gebruikt worden om te voetballen); brood en spelen voor het volk.
Maar goed, genoeg ergernis over de politieke inspanningen om dit paradijsje op aarde in te zetten voor persoonlijk gewin en pronkzucht. Dat zullen we in de toekomst bij andere eilanden niet aan toe komen, maar dit keer zaten we er dicht bovenop.
Dominica is een eiland dat miljoenen jaren geleden uit de zeebodem is ontstaan door vulkanische activiteit. Dat betekent dat het een hele eigen flora en fauna heeft. 3000 jaar voor het begin van onze jaartelling vestigden zich indianen uit Noord Amerika op de eilanden. Enkele duizenden jaren later werden die overvallen door een andere indianenstam, die de mannelijke leden van de oorspronkelijke bewoners uitmoordden en zich verlustigden aan hun vrouwen. Dat is de basis van de huidige Carib Indians, die alleen op Dominica nog in stamverband leven.

De Caribs willen eigenlijk geen Caribs meer genoemd worden, maar Kalinago people. Dat komt, omdat de naam Carib Indians besmet is geraakt sinds Columbus, met zijn wat oppervlakkige antropologische observaties, hen omschreef als ‘cannibali’. Hij had dat opgemaakt uit de manden met botten die de Caribs in hun huis hadden staan. Hij dacht, dat de Caribs die botten hadden afgekloven, maar volgens de Kalinago overlevering lag dat net even iets anders. De Caribs begroeven hun doden en lieten die geruime tijd in de grond liggen. Zodra het vlees verteerd was, groeven ze de botten weer op en bewaarden die in manden, zodat hun familiegeschiedenis op die manier bewaard kon blijven en er over verhaald kon worden.

We begonnen onze rondgang over het eiland met een korte stop op het strand aan de Atlantische kant. Daar zagen we een verschijnsel wat we geen van allen eerder gezien hadden, maar wat we ridgeback golven hebben genoemd. Een golf slaat op het strand en stroomt dan terug onder een hoek van een graad of twintig met de aankomende golven. Die terugstromende golf komt dan in contact met de net brekende aankomende golf en op het punt waar ze elkaar dan snijden spat het water extra hoog op. Dat snijpunt bewoog zich daar snel van links naar rechts, zodat het extra hoog opspattende water een schuimkraag van links naar rechts, bijna haaks op de branding, vormde; heel apart.
Vervolgens gingen we omhoog in het gebied waar de Caribs wonen. Ze wonen niet in een dorp. Het is meer een agrarische gemeenschap, die zich uitstrekt over een relatief groot gebied zonder een centrum. Alle woningen hebben wat grond waar van alles op verbouwd wordt. Een deel voor het eigen onderhoud en een deel voor de markt. Ze maken ook nog ‘dug-out’ kano’s van de stam van de gum tree.

Die stam wordt uitgehold en vervolgens met water en stenen gevuld en van onder met vuur verhit. Daardoor wordt het hout zacht, zonder dat het verbrandt, waardoor de vorm kan worden aangepast.

De Carib kinderen gaan in de dorpen in de buurt en later in de stad naar de school en, daar waar andere Dominicanen een aantal jaren geleden niet in de Carib gemeenschap durfden te komen, integreren ze steeds meer in de grotere Dominicaanse gemeenschap, zodat ze als echte stam mettertijd wel zullen verdwijnen.

We gingen lunchen in een typisch indiaans restaurant, waar we kip of vlees aten op een bord met alle groenten en koolhydraten die op het eiland normaal gegeten worden. De rijst en de linze worden geïmporteerd, maar de gebakken (speciale) banaan, de broodvrucht en de twee andere volstrekt onbekende aardappelachtigen zijn lokaal en lekker.

Passionfruitjuice is onze favoriet.

Mooie verzameling flessen met dubieuze inhoud.

Het uitzicht is ook fantastisch.

Vervolgens gingen we naar Emerald Pool, een prachtige waterval in het tropische regenwoud. Toen Pim daar 12 jaar geleden naartoe ging, was dat echt nog een klautertocht op een glad pad door de jungle. Het is nu nog steeds niet rolstoelvriendelijk, maar het is wel een comfortabele wandeling. Het maakt de omgeving waardoor je loopt niet minder indrukwekkend.

Van Emerald Pool gingen we naar Trafalgar, waar twee watervallen op een kleine 100 meter van elkaar naar beneden storten. Ze ontwateren allebei een verschillende gebied, maar liggen toch zo dicht bij elkaar. De linker heet de ‘father’ en de rechter de ‘mother’. Het is erg indrukwekkend.
Het laatste programma punt van de dag was een kort bezoek aan de ‘sulfersprings’, waar het rook als een cellulose fabriek in de 70’er jaren. Dit zijn de laatste resten van vulkanische activiteit op het eiland, net zoals het boiling lake. Dat meer zullen we helaas niet gaan bezoeken. Het is een indrukwekkende hike van een uur of tien en dat zit er voor ons gezelschap dit keer niet in.

Dit is het verslag van de eerste dag op Dominica. Vandaag valt het nog wel mee, maar Dominica 2 staat ook al klaar en is best wel lang uitgevallen.

Onze camera heeft een GPS en houdt bij waar we allemaal foto’s maken. Volgens ons zijn we nu op de blog bijna bij.

Uitzicht vanuit Naomi’s huis.

Hilton en Naomi snijden de ham aan, die we mee hadden genomen vanuit Las Palmas. Hij is werkelijk ontzettend lekker.

Niet echt veilig, want er wordt hier hard gereden. Wel een verstandige geit, want ze ligt aan de goede kant van de weg. Er wordt hier links gereden.

Alles is hier kleurrijk.

Het kan hier ook heel hard regenen. Aan de westkant van het eiland valt het nogal mee, maar aan de oostkant kan tot 9 meter regen per jaar vallen. Toch is dat niet echt lastig. Het regent in heftige, maar relatief korte buien in deze tijd van het jaar.

Gregory roeit ons de Indian River op, waarbij hij bevlogen uitleg geeft over vogels en bomen. Op de terugweg roeit Sam (bijnaam, London) en zingt Gregory (bijnaam Guinness; iedereen op het eiland heeft een bijnaam) nog even Accapella een mooie Bob Marleysong, waar we helemaal stil van worden.

Zachtjes glijden we de rivier op. Hier nog onder de open lucht, maar snel sluit zich het lover nog dichter boven onze hoofden.

Ongelofelijke wortels! We maken heel veel foto’s van die wortelpartijen met al hun gevarieerde structuren.

Middenin de rimboe serveren ze dan in een mooi gebouwde hut een heerlijke rumpunch. Een dynamite voor de mannen en een wat zinniger versie voor de dames.

Fort Shirley is gebouwd tegen de Fransen.

Het wordt allemaal keurig onderhouden.

Dit is in het noorden van het Dominica bij Porsthmouth.

Dit noemen ze een cannonballtree.

Dit is het monument voor hurrican David, die hier huishield in 1979. De boom ,die op de bus gevallen was, is inmiddels flink gegroeid.

Allemaal luchtwortels.

Wederom beelden bij de eerdere teksten. Die teksten zijn doorgegeven met de satelliet telefoon. Daarmee kunnen we geen foto’s doorgeven, vandaar deze gedeelde benadering.

Een tekst die ons uit het hart gegrepen is. Geniet van de kleinschaligheid. Weet de diversiteit te managen, zodat we niet alles langs strak geregelde rechte lijnen hoeven te beleven.

Ook hier klimt de kerstman naar boven.

Even wat water kopen.

De kerk heeft een hurricane bestendig dak (golfplaat) en is behoorlijk in verval geraakt.

Een of ander overheidsgebouw.

Van voren ziet het er heel anders uit.

Oma is op weg.

Daar ligt Nelly Rose.

En daar ginds ook.

Er zijn weinig mensen op straat.

het cafeetje met al die leuke verschillende plastic kleedjes.

Aankomst in Fort de France

Prachtige bloemen, die zomaar onder de boom in het parkje groeien.

De bibliotheek is van staal gebouwd. Zie Pim’s verhaal bij de eerdere blog over Fort de France.

De kerk zit stampvol.

Allemaal leuke straatjes.

Hij staat lekker te trommelen!

Pennie aan het roer.

We slepen “Klontje” voor het eerst achter ons aan, maar dat doen we alleen aan de lijzijde van een eiland, waar geen grote golven staan.

Nu gaan we door naar St.Pierre

Dit is Rodney Bay Marina in St. Lucia waar het hele circus van de ARC is neergestreken/aangewaaid/gesleept enz. Er zijn allemaal kleine winkeltjes, een kapper, waar je je voor een tientje (Hanneke dan) kunt laten knippen, een massageparlour, een buurtsupertje, en allerlei restaurantjes, waar het s’avonds goed toeven is. De eerste avond werden we echt onthaald door allemaal vrienden met een fruitmand en rumpuch op het steiger, later werd dat natuurlijk een Pina Colada in de Oceanclub, waar een live reggeaband optrad en waar ook flink gedanst werd tot een aantal zo veel dronken dat ze in het zwembad belanden.

Met dit bootje werd de was opgehaald met de verzekering dat in ieder geval het beddegoed diezelfde middag teruggebracht zou worden. Dat heeft dus 2 dagen geduurd.” Yeah man, island time man!”

2 dagen na ons worden de Noren binnengesleept. Ze hadden onderweg hun schroef verloren, zodat ze weinig behoefte hadden aan hun motor die ook niet lekker liep. Voor de stroomvoorziening maakten zij gebruik van een sleepgenerator. Dat bleek goed te bevallen, maar het binnenhalen was een lastige klus en het risico dat de schroef voor aas wordt aangezien bestaat ook.

Onder deze “Piton” hebben we gedoken.

Er blijkt niet veel vis te zitten, maar wel prachtig koraal in alle soorten, vormen, maten en kleuren.

Babs (is met de Alize meegekomen) neemt hier haar 2e duik na het halen van haar Padi-diploma in Honduras.

We gaan even naar buiten om de watermaker aan te zetten. Die moet om de zoveel dagen even draaien. Ook tanken we vast, zodat we,als Pennie straks aan boord komt, meteen kunnen vertrekken. Vanochtend is Brian weer naar huis gevlogen na een laatste gezamenlijk ontbijt bij Elena’s, de plaatselijke pizzatent.
Daar zat ook de bemanning van de “girls for sail” aan het ‘ontbijt’. Ze waren 6 vrouw sterk aan boord. Na hun aankomst die ochtend om 06.00 uur waren ze meteen doorgegaan naar de kroeg en hadden al aardig wat Merlot op! 2 dagen na hun vertrek stopte de motor. Verhaal daarover volgt nog.

‘s Avonds was de prijsuitreiking met prijzen voor alles en iedereen, naast de prijzen voor de echte prestaties. Zo was er een prijs voor de boot die finishte op dezelfde plaats als zijn startnummer (gewonnen door boot 69). Het was een gezellige happening en een mooie afronding van het evenement.

We gingen nog een laatste keer eten bij de bar die dezelfde naam droeg als de boot van Adam en Leonie, die daar drie jaar geleden mee in St. Lucia waren. De bediening was in Island Time, maar we gingen toch op een redelijke tijd richting Martinique.

Dit is de laatste uit de fotoserie van de oversteek. Naarmate we dichter in de buurt van St. Lucia kwamen werd het weer rustiger en zagen we de zon wat meer.

We voeren een Brits gastenvlaggetje in het wand ter ere van Brian.

De stoere zeebonk Brian, die er met de dag meer naar verlangt zijn baard af te snijden, maar we hadden afgesproken dat dit pas na aankomst zou gebeuren. Ook Pim heeft spijt van die afspraak, maar ja…..

Het weer is zodanig licht, dat we 2 dagen de gennaker hebben opgehad. De eerste nacht hebben we die zelfs laten staan, maar dat zullen we nooit meer doen na de avonturen die we dankzij dat mooie zeil de tweede dag rond een uur of vijf hebben beleefd (de broach).

Op enig moment was er helemaal geen wind meer en zijn we maar eens lekker in de oceaan gedoken. Het dichtstbijzijnde land is op 4 kilometer afstand; naar beneden!

Terwijl we de genaker bij hadden staan kwamen er 3 dolfijnen en die zwommen gezellig met ons mee. Onder het hoofdje ‘video’ op de homepagina van het blog staat daar een filmpje van. Daar staat ook nog en video van vlak na de start en van Brian.

Alweer een feestje dat met 1 biertje gevierd mocht worden. We zijn 38 jr. getrouwd! We vertrokken vanuit Rotterdam op de dag dat we elkaar 40 jaar geleden ontmoetten en nu dit. Het geeft iedere keer een hele andere kleur aan dit soort gedenkwaardige dagen.

We hebben maar weinig echt mooie zonsopgangen of -ondergangen gezien, maar deze was in ieder geval adembenemend!

St. Lucia (van het verhaal Land Ho) begint contour te krijgen.

Om 18.00 uur is het donker als we uiteindelijk aankomen. De rumpunch staat al klaar!
Na 19 dagen alleen maar water om je heen, is het heerlijk om weer mensen te zien.

Het einde van een gedenkwaardige reis, met dank aan Brian, waardoor we in alle rust en zonder ooit echt moe te worden aan dit soort unieke ervaringen konden wennen.

Zoals eerder gezegd, over onze viservaringen willen we het niet meer hebben. Toch ving Nelly Rose regelmatig vliegende vissen voor ons. De grootsten waren een kleine 20 centimeter lang.

Dit vliegende visje kwam voor het laatst even buurten. Het zal wel een heel onervaren jonkie geweest zijn.

De eerste vouw in de kaart! Het tweede biertje van de overtocht.

Stoere Brian.

Een iets groter exemplaar, maar nog wat mager.

Een mooie wolkenpartij belicht door de zonsondergang en zo waren er nog wel een paar. Daar kon je dan niet onderdoor kijken en dan wist je dat je narigheid op je af kreeg.

Hier hebben we er maar een van gezien.

Het wordt steeds warmer, de boter begint te smelten, we moeten nu echt rechtsaf. Wij kozen de traditionele route. De rechtstreekse koers is een 400 mijl korter en de vergelijkbare boten die zo voeren waren dan ook veelal één of twee dagen eerder in St. Lucia. Daarvoor moesten ze dan wel een zware storm trotseren, die bij een aantal boten forse schade veroorzaakte.

De broodbakmachine staat om de andere dag cardanisch op het fornuis. Het is heerlijk brood, dat ook de tweede dag nog heel best te eten is.

Nog zo’n mooie, helaas kun je geen foto van de nachten overvol met sterren maken.

We maken ons er even een beetje met een Jantje van Leijen af. We worden om 10 uur opgepikt voor een ontdekkingstocht over Dominica en we willen wel al de fotoserie van de overtocht beginnen. Dit zijn beelden van de eerste week.

Vliegende start. We waren als een van de laatsten aangesloten in de drukke file de haven uit en daardoor wat laat bij de start, maar zo was het toch nog druk genoeg.

238 boten op de startlijn. Niet alle boten zouden St. Lucia halen. Een van de eersten die terug moest was een 60 voet Oyster, die problemen had met de hydrauliek. Na een dag repareren vertrokken zij alsnog om meteen weer terug te kunnen. Dit keer vanwege elektrische problemen. Uiteindelijk heeft de familie toen een villa gehuurd op St. Lucia en het vliegtuig genomen.

Flinke golven! We hadden gelukkig vooraf genoeg bolognese gekookt om rustig aan de zeegang te wennen. Later was Hanneke gewend en kon ze al apekooiend ons voortreffelijk voederen. Er volgen natuurlijk nog meer foto’s van de oversteek, de foto hieronder geeft al een mooie impressie van hoe het er aan toe ging die eerste paar dagen. Nat en veel wind met een ruige zee. We liepen veelvuldig in compleet oliegoed, dat we eigenlijk al ver weg hadden opgeborgen.

De zon schijnt weer!

De vis, die zich niet liet vangen. Ineens begon de lijn uit te lopen, maar de vis was sterker dan het verzamelde vistuig. Hebben we het verder niet meer over gehad.

Het passeren van de Kreeftskeerkring wordt op gepaste wijze gevierd.

Het gaat lekker!
Er komt gauw nog meer.