Vanmorgen had ik het even erg slecht en was St. Kitts ver weg gezakt in de ranking van favoriete bestemmingen. Bovenwinds van ons is er een veld suikerriet in de brand gezet. In het restaurant waar we gisteren aten kwamen al wat assnippers naar beneden, maar daar vonden ze het niets bijzonders. Het hoort echt bij dit eiland, dat vroeger – tot voor 7 jaren – een grote producent van suikerriet was. Dat is nu een soort van onkruid geworden en het wordt regelmatig in de brand gestoken om er vanaf te komen. De as van die fik dwarrelt dan benedenwinds en vervuild daar alles behoorlijk. Zo ook de Nelly Rose. Toen we gisteren in het donker terugkwamen was de omvang nog niet duidelijk, maar het wakker worden vanochtend werd wakker schrikken. Gelukkig hebben wij een dekwas pomp, waarmee we zout water over het dek kunnen spuiten. Als ik het met putsen had moeten doen was ik echt heel sacherijnig geworden. Nu was het nog anderhalf uur werk en weet ik, dat ik weliswaar het meeste heb kunnen verwijderen, maar dat we nog geruime tijd asresten zullen tegenkomen. Het zit werkelijk in alle hoeken en kieren. St. Kitts dus even zwaar in de min. Maar laten we bij het begin beginnen. Ik heb nog wat foto’s van de eerste dagen met Leslie.

Dit is reisgenoot Leslie aan het roer, met op de achtergrond St. Maarten. Nelly Rose vindt het heerlijk met de hand gestuurd te worden en gaat werkelijk prachtig.

We zijn op weg naar St. Barths. Je kunt dat vanaf St. Maarten al zien liggen.

Omdat Leslie met de hand stuurt, kunnen we de kortste, rechte, weg volgen. Op die rechte weg liggen een aantal rotsen met een smalle doorgang.

We komen er echt dicht langs. Het is nu rustig weer, maar als er echt golven staan kun je hier beter uit de buurt blijven.

Vanaf dit moment hadden we gewaarschuwd kunnen zijn over de dingen die zouden volgen.

Het bootje dat uit het zijluik te water kan worden gelaten is iets, maar niet veel, kleiner dan de Nelly Rose.

De haven licht werkelijk stampvol.

Het favoriete Franse motto. Ik weet niet of dat helemaal im deze omgeving past. Egalité op dat niveau?

Het is wel een heel mooi plekje.

Toch gaat onze voorkeur uit naar dit eiland. Oorspronkelijk, mooi, vriendelijke bevolking en laid back. St. Kitts is echt een heerlijk plekje.

Bij de steiger waar we de dinghy neerleggen drijven een paar van deze fuiken. Het is duidelijk wat hier gegeten moet gaan worden. We hebben een hele gezellige avond en ontmoeten Natasha. Zij is onze ober in de Ballahoo, een prachtige kroeg op de eerste verdieping, die uitzicht heeft op het Circus. Natasha wijst ons op de echte specials op de kaart en we eten dan ook heerlijk. Verder regelt zij voor ons, dat we de volgende dag met Gregory het eiland gaan bezichtigen. Daarover later meer.

Vandaag richt ik mij in onze blog even vooral op Hanneke. Ik heb haar achtergelaten op St. Maarten, waar zij met Barbara achter de Pina Collada’s aan zit. Ik ben met Leslie, zoon van Barbara, afgelopen maandag vertrokken voor een rondje eilanden. Als je dan thuis of in Europa zou zijn, zou je in zo’n geval waarschijnlijk ieder dag even de telefoon ter hand nemen en verslag doen van de wederwaardigheden, maar met een tarief van een rijksdaalder (Euro’s) per minuut wordt dat wat begrotelijk. Vandaar, een wat gedetailleerder verhaal op de blog.
We waren maandag wat later dan gedacht reisklaar en moesten dus het oorspronkelijke plan, om naar St. Barths te gaan, laten varen. We willen liever nooit in het donker op onbekend gebied aankomen. Om toch in ieder geval in beweging te komen, besloten we naar Philipsburg te gaan. Dat is de stad waar alle cruise schepen ook naartoe varen. Het is maar een klein stukje, dus voeren we er op de motor naartoe. Er bleken drie knotsen van cruise schepen in de haven te liggen. Die haven is een stukje buiten Philipsburg en de passagierende reizigers gaan lopend, met een taxi of met een boot naar de stad. Voor die boten is een speciale vaargeul gereserveerd. Aan weerszijden daarvan is de mogelijkheid voor jachten om te ankeren.
Wij waren nauwelijks aangekomen of de cruiseschepen begonnen te vertrekken. Zij varen ‘s nachts en liggen dan de volgende ochtend bij een ander eiland. Toen wij eindelijk met de dinghy naar de kant waren gegaan waren de cruise schepen weg en was Philipsburg zo goed als leeg. Het zou overdreven zijn om het een spookstad te noemen, maar van vertier was echt geen sprake. Geen nood, we hebben heerlijk gegeten in de Passan Graan (vergeef me de spelling) een mooi stukje vaderlandse historie. Verder is Philipsburg “Frontstreet”een eindeloze rij belastingvrije winkeltjes. Vooral diamanten zijn erg in trek.
Dat verklaarde, dat er de volgende dag, toen er weer drie kolossale cruise schepen waren aangekomen, stelletjes van allerlei leeftijd hard stonden te zoenen op de stoep voor verschillende van die winkels. Wij moesten in Philipsburg uitklaren. Aan de manier waarop dat georganiseerd is, kun je merken, dat ze de yachting community geen erg warm hart toe dragen. Je moet naar de commerciele haven, nog voorbij de cruise terminal. Tot je bij de cruise terminal bent is er een voortreffelijk voetpad, maar eenmaal daar voorbij wordt het behelpen.
Eenmaal uitgeklaard wilden we aan boord eerst rustig genieten van het vers gebakken brood, maar tijdens die lunch bleek, dat het anker was gaan krabben. Hoewel de vaargeul een “no wake zone” hoort te zijn, kwamen de boten met de cruise passagiers met een forse gang voorbij en trokken ze behoorlijke golven. We hadden bij aankomst best veel ketting gezet, maar kennelijk niet genoeg. Omdat het er erg ondiep was (3 meter) kan ook de waterstand nog een rol gespeeld hebben. Tien meter ketting (we hadden 15 meter staan) kan bij 3 meter diepte genoeg zijn, maar als het bij hoog water dan ineens 4 meter diep is, dan is het echt te weinig. Ook ons 25 kg Delta anker heeft zijn grenzen.
Door dat krabben waren we onplezierig dicht in de buurt van twee andere boten gekomen en moesten we dus snel anker op. Al varende maakten we de boot zeilklaar en al vrij snel spoedden wij ons met een goede 7 knoop richting St. Barthelemy. Iets te snel bleek, gelukkig, al ras, want het voorluik was niet goed gesloten. Het bed van Leslie was drijf. Gelukkig maar aan een kant, maar toch heel nat. Beddegoed eraf en zo goed mogelijk buiten neerleggen, matras zoet afsponsen en schuin zetten en er het beste van hopen. Hanneke, niet alleen op dit soort momenten wordt je duidelijk gemist. We zijn toch lekker op elkaar ingespeeld. Veel dingen waar ik nooit aan hoef te denken. omdat ze gewoon gebeuren, moet ik nu bewust doen.
Leslie vond het heerlijk om Nelly Rose naar St. Barts te sturen en dat vond Nelly Rose ook fijn. Door de smalle passage van de Mancel Islets in een recht koers naar de hoofdstad Gustavia. Het was er bomvol. Zo vol hebben we het sinds onze aankomst, ook in St. Lucia, niet gezien. In de stad was geen enkele plaats volgens de havenmeester en we moesten maar buiten een plekje gaan zoeken. Dat was niet eenvoudig, want er liggen daar overal moorings en daar wil je met je anker niet achter komen te haken. Een vriendelijke Franse mijnheer stelde ons, uiteindelijk in het Engels, voor om de mooring achter hem te nemen. De eigenaar daarvan was een nachtje naar elders. Het moet nogal een bootje geweest zijn, op te maken uit de dikte van de lijnen aan de mooring. Dat gaf een rustig gevoel, want de moorings in de Caribbean hebben niet altijd een even betrouwbare reputatie.
Met de dinghy zijn we vervolgens naar de kant gegaan, waar onze mond openviel van verbazing. We wisten dat het een mondain stadje zou zijn, maar dat het zo zou zijn overtrof onze stoutste verwachtingen. De P.C. Hooftstraat is er niets bij. Het geheel is dan ook een theater met mevrouwen met te sjieke zijden jurkjes, een te klein hondje en een fout gevouwen beige Borsalino achtig hoedje op het hoofd. Of de mijnheer die met een dame aan tafel zit, gekleed in een tijgerprint die vermoedelijk ook heel comfortabel zou slapen. Zij praat aan één stuk door. het verbaast ons, dat ze tijd heeft om te ademen. Het stoort hem kennelijk niet echt, want hij went zijn blik geen moment af van zijn – witte – iPhone. Het geheel doet meer dan een beetje decadent aan. Waarom heb je dezelfde Cartier, Hermes, Longchamps en wat dies meer zij, nodig als je eindelijk even niet in Parijs bent? Is shoppen echt het allerhoogste goed, zodat je ook hier in het Caribbische paradijs ongewijzigd door kunt gaan?
Wij hebben er in ieder geval heerlijk gegeten in een merkwaardige tent, waar om de haverklap geexalteerde dames binnen kwamen vallen om de gerant te omarmen en te zoenen. We zijn nu op weg naar St. Kitts, waar we de Caribbean hopen te hervinden.

Nou, mopperen, het was gewoon een hele nieuwe ervaring. Iedereen praatte al over de ‘swell’ die er aan zat te komen. Een forse deining vanuit het noorden. We hadden dat nog nooit echt meegemaakt, maar dat is nu wel veranderd. Ineens begrijpen we verhalen van mensen die besluiten om midden in de nacht anker op te gaan en te gaan verliggen. Dat was voor ons niet echt een optie dus bleven we zwieren en zwaaien. Af en toe kwam de golven zo, dat het behoorlijke vlakke achterschip boven op de golven geslagen werd. Dat leverde dan een behoorlijke klap op. Het schijnt een fenomeen te zijn van Simpson Bay hier op St. Maarten. Je kunt daaraan ontsnappen, door onder de brug door te gaan en op de lagoon te gaan liggen, maar dat is zo’n drukte. We houden het wel even vol zo.
Het is een bijzondere ervaring hier te zijn. Ineens kun je in het Nederlands aangesproken worden en je moet in ieder geval oppassen wat je zegt. Meer mensen verstaan Nederlands dan dat ze het spreken. Het eiland ademt vooral een Amerikaanse sfeer, maar Franse en Nederlandse invloeden zijn duidelijk merkbaar.
Voor alles wat we ondernemen moeten we eerst met de dinghy onder de brug door de lagoon op. We varen dan meestal naar Lagoonies, een gezellige kroeg, waar we de dinghy kunnen parkeren, maar ook Island Water World en Budget Marine, de grote winkels voor de watersport, hebben dinghy docks.

Lagoonies is onze favoriete bar waar we verschillende andere zeilers ontmoeten.

Pim heeft lekker weer in zijn kantoor! Het internet is echter erg 2005. Het werkte voortreffelijk op zondag. Toen was Lagoonies dicht en waren we dus de enige gebruikers.
We gingen winkelen bij Budget Marine, waar Hanneke hoopte, dat de visafdeling het enthousiasme van Pim voor de vissport weer wat zou kunnen opkrikken. Nou, echt niet. We gaan er van uit, dat het nog lang niet aan de spullen ligt dat we niets vangen. Het zou alleen al helpen, als we de hengel eens wat vaker uithingen.

Dit is een deel van de ‘lures’, het aas, wat moet helpen om een goede visser te worden. Tja, welke is nou het beste? Er zijn ook mensen, die er gewoon een oude handschoen of kapotgeknipte theedoek aan hangen. De ‘beestjes’ van Albert Hein waren jarenlang ook zeer in trek. Het is gewoon uitermate verwarrend.

Hengels genoeg hier. Volgens Pim ligt het eraan, dat we de verkeerde hengel hebben, maar Hanneke wil daar niet aan. Er zijn ook veel mensen die zonder hengel, met de molen aan de achter preekstoel, vissen en die vangen ook.
Inmiddels zijn Leslie en Barbara aangekomen. Na de lange reis ging Barbara lekker slapen en kon Leslie een van zijn speciale plekjes op het eiland laten zien, de beachbar onder de landingsbaan van het vliegveld. Zo wordt vliegtuig spotten echt een mooie hobby.

Met Leslie naar de beachbar onder de landingsbaan.

Er sloegen enorme golven op het strand. Daar hadden we ‘s avonds ook weer last van. Wij dachten een rustig dinghy dock buiten in de baai gevonden te hebben. Laat we ons ertoe beperken om te zeggen, dat het allemaal goed is afgelopen, maar het was avontuurlijker dan we nuttig en verstandig vinden. Als je in het donker varend ineens een brekende golf breed op je af ziet komen……. Gelukkig, met die swell hebben we allemaal weer wat om over te praten.

We zijn om een uur of vijf ‘s middags weggevaren uit English Harbour. Antigua is een prachtig eiland en Nelson’s Dockyard is daarbinnen een heel bijzonder plekje.
We hadden vandaag eerst nog onverwacht bezoek. We hadden de informatie op het blog van de Drift Away verkeerd begrepen. Zij schrijven voor dat blog en, net zoals wij als we op zee zijn, laten het dan door het thuisfront op het web zetten. Dat leidt tot tijdsverschillen, zodat wij dachten dat we de Drift Away helemaal niet meer zouden zien, omdat ze door ons pas vrijdag verwacht werden. We waren dan ook wat verrast, toen er om een uur of 11 op de romp geklopt werd. Yme was er al.
Hij ging eerst ‘even’ inklaren en wij gingen ondertussen uitklaren, brood kopen, brandstof tanken en de boot schoon maken. Daarna kwam Yme met zijn zwager Eric, verhalen over hun heerlijke geslaagde overtocht.

Yme en Eric van de Drift Away genieten van hun welverdiende aankomst biertje aan boord van de Nelly Rose.

Even later is het dan toch zo ver. We varen de baai uit op weg naar een van onze eerste echte mooie zonsondergangen. Eerst moeten we het rif aan de zuidkant van Antigua passeren. Door dat rif wordt er een grote lagune gevormd waar het water heel vlak is, terwijl de golven op het rif beuken. Een heel apart gezicht.
We hebben wel al heel veel spectaculaire wolkenverkleuringen gezien alle keren dat de zon voor ons onder de horizon verdween, maar vrijwel altijd hangt er dan op die horizon toch ook een wolk, waardoor je de grote oranje bal niet echt kunt zien verdwijnen. Dit keer was dat helemaal anders.

Met links op de horizon het eiland Montserrat zie je daarnaast de zon echt verdwijnen. Dat gaat hier best wel snel. Vanaf het moment dat de onderkant van de zon de horizon raakt tot het moment, dat het laatste puntje ervan verdwenen is, duurt het minder dan een minuut.
Bij vertrek hadden we een enkel rif in het grootzeil, maar nu we meer naar het noorden gaan verliezen we de bescherming van het vaste land van Antigua en al gauw zetten we het tweede rif erin. Met 20 knoop wind uit het oosten loopt Nelly Rose dan 7,5-8 knoop. We gaan dan ook ruim harder dan we gepland hadden.
We kunnen voortduren zien waar we zijn, omdat de eilanden in het donker als grote bakens aan de horizon licht afgeven. Eerst verdwijnt Antigua stuurboord achter, maar al gauw zien we aan bakboord Nevis en St. Kitts stralen. Even later komt St. Eustatius en dan varen we, veel te vroeg, tussen de lichtkoepels van Saba en St. Barts door. Vanaf dat moment is het nog maar 20 mijl naar St. Maarten en het is nog geen 4 uur. De gang moet er uit. We rollen de fok helemaal weg en proberen het zo uit te kienen, dat we kort na zonsopgang de haven binnen kunnen varen.
De Norwegian Jewel, een cruise ship met een paar duizend passagiers, is op weg naar Philipsburg en vraagt ons of wij zo vriendelijk zouden willen zijn om voor hen uit te wijken, zodat hij koers en snelheid aan kan houden. Hij heeft een krap schema aan te houden en hij zou ons zeer erkentelijk zijn. Op zo’n moment strijk je over je hart en geef je grootmoedig je rechten op.
Even later laten we in Simpson Bay het anker zakken vóór de brug naar de lagoon. Vanaf hier hebben we uitzicht op het resort waar Hanneke met Barbara naar toe gaat. We worden verwelkomt door een pelikaan. Toepasselijk want het heet hier Pelican Bay.

Ons verblijf in Antigua loopt ten einde. Dat is jammer, want het is een prachtig eiland. We hadden oorspronkelijk het plan om hier veel korter te blijven en ook nog naar Barbuda te gaan. Het weer gooide roet in het eten en het was goed zo. Barbuda is geen eenvoudige bestemming. In de pilot wordt gewezen op veel moeilijkheden, die met slecht weer alleen maar moeilijker worden. De wind blies de afgelopen dagen vrijwel constant tussen de 27 en 32 knopen met uitschieters tot 37 knoop. Op het vliegveld werd zelfs een vlaag van 42 knoop gemeten. Zelfs in onze beschutte baai, door Nelson ‘Hurricane Hole’ genoemd, kwamen de vlagen soms hard door.
We gaan dus vertrekken. Tijd voor een beach party.

Aan het strand, met uitzicht op onze boten komen we samen met Sundancer II. Zij gaan waarschijnlijk niet rechtstreeks naar St. Maarten, maar maken een stop in St. Kitts (staat voor St. Christophers). Zij gaan dan vrijdag morgen weg, overnachten 55 mijl verder in St. Kitts en varen dan zaterdag door naar St. Maarten. Althans, dat is het plan, maar de plannen van een cruiser worden met laag water beneden de vloedlijn op het strand geschreven. Misschien vinden ze het in St. Kitts zo mooi, dat ze er weken blijven hangen en zien we ze nooit meer! Er moet dus goed afscheid genomen worden.
Wij gaan namelijk donderdag avond, rond een uur of 5, en varen dan de nacht door. We komen dan ergens in het begin van de ochtend in St. Maarten aan.

We hebben onszelf uitgenodigd op het strand van een resort. De eigen gasten zijn zich inmiddels aan het teruggetrekken in de bars en rondom het zwembad.

We hebben na de borrel natuurlijk geen tijd (!?) meer om te koken en gaan dus bij hoge uitzondering uit eten. Een Fransman die zich heeft gevestigd op Antigua en die ons een voortreffelijk maal voorzet voor een hele beschaafde prijs. Logisch, want we moeten zelf alles op een steen bakken.

Op de terugweg komen we met de Dinghy langs de net geopende “Salty Dogs Pub”. Zij hebben iedere dinsdag avond live muziek en het beviel ons wat we vanaf het water hoorden. We moesten stoppen en dat bleek de moeite waard. De gitarist is een oude rocker, de drummer en de bassist zijn ook toppers en de Canadese toetseniste was er heel trots op, dat ze door die jongens was gevraagd om met hen de fantastische zangeres te begeleiden.

Later op de avond kwam er ook nog een zanger voor de band staan en zong samen met deze schoonheid. De band speelde maar een paar reggae nummers en ze deden dat voortreffelijk. Reggae is natuurlijk heerlijke muziek, maar de stijl heeft dringend behoefte, alsof zoiets mogelijk zou zijn, aan een nieuwe Bob Marley. Waar je ook maar loopt over, welk eiland ook, meerdere malen per dag hoor je dezelfde nummers langskomen. Natuurlijk, toen Gregory (Guiness) de Redemption Song a capella ten beste gaf, terwijl wij door het regenwoud over de Indian River dreven, was dat onvergetelijk en het blijft een briljant lied.
In ieder geval, dit stel was een verfrissende afwisseling met nieuw en oud, rap en soul, rock en veel Adèle. Dat kon het schatje als de meesteres zelf.

Na een prachtige avond is het buiten de baai pikkedonker. Het is nieuwe maan. De Leander is ruim verlicht. Ernaast ligt inmiddels de “Icon”, een vergelijkbaar Nederlands jacht, maar dat is niet zo uitbundig verlicht.

We zijn vandaag met de bus naar St. John gereisd. St. John is de grote stad van het eiland en bovendien ook de haven waar de cruise schepen binnenkomen. Een groter contrast tussen een aankomst in English Harbour met je eigen boot en de aankomst aan boord van één van de drie cruise liners die er vandaag voor anker lagen kun je je nauwelijks voorstellen.
We reizen met mini bussen, waar in Nederland misschien een man of 15 in zouden kunnen plaatsnemen, maar die hier, dankzij de klapstoeltjes in het gangpad 25 mensen kunnen vervoeren. Je gaat gewoon langs de kant van de weg staan en houdt de hand op en de bus stopt. Als je dan weer uit wilt stappen roep je gewoon, dat je eruit wilt en dan stopt de bus. Dan stop je de buschauffeur per persoon drie Eastern Caribbean Dollars in de hand en rijdt hij weer tevreden verder. Voor een ritprijs van €1,- zijn wij aan de andere kant van het eiland.

Zodra je het gebied van English Harbour verlaat, verandert de wereld. Het is echt een gated community en daarbuiten woont de lokale bevolking. Eenmaal buiten de poort staan er weer kriskras door elkaar , vooral, houten huisjes en cafeetjes en restaurants in een bonte verscheidenheid van kleuren. Het toerisme en de jachthaven zijn hier aan deze kant van het eiland duidelijk de bron van inkomsten. De baai van Falmouth is een stuk groter dan het ernaast gelegen English Harbour en er liggen veel meer schepen; gewone cruisers en superjachten. Echte cruiseliners kunnen hier niet naar binnen, omdat het te ondiep is.
We komen aan op het busstation van St. John, dat meteen naast de public markets ligt. Speciale gebouwen voor vlees, vis en groenten en fruit.

Op de markt voor groente en fruit is dit meisje erg geïnteresseerd in de foto’s die Hanneke van haar maakt. Helaas mag het spelletje van de moeder, oma of tante niet al te lang duren. Die ziet er kennelijk iets in wat haar niet bevalt. Jammer.

De weeg systemen zijn nog van voor de tijden van Van Berkel’s patent. Het muntgeld dat er naast ligt zijn EC$. Bij harde wind, en ook bij niet zo heel harde wind, kun je ze beter niet zo laten liggen.

De kinderen gaan gewoon mee naar het werk en slapen dan in een mand onder de toonbank.

Barbecue op straat. Het rook heerlijk, maar we hadden net geluncht.

De vader des vaderlands, Sir Vere Cornwall Bird, father of the Nation and National Hero. De bloemen op het monument zijn vers.


Ook Mondriaan kent een rastavariant.

En aan de andere kant lag er nog zo een. Dit zijn relatieve kleintjes, met maar een paar duizend passagiers. Veel passagiers van de Duitse boot waren ‘s morgens al met een hele serie busjes naar English Harbour getransporteerd. Verder zijn er ongetwijfeld een grote hoeveelheid mensen naar de eindeloze stranden aan het Noorden van het eiland gebracht.

In de stad liepen er merkwaardig weinig blanke mensen rond.

Kennelijk zijn de oude telefooncellen omgebouwd tot hotspots.

Na een week het voortreffelijke Kubbuli (naar de oude naam die de Carib aan Dominíca hebben gegeven) zijn we nu toe aan Waddadli, hetgeen zoveel betekend als ‘welkom’.
Dat doet overigens denken aan een shoppingtrip van Pim met Hilton, nog in Dominíca. Ze moesten naar een chandler om vlaggetjes voor deze eilanden te kopen. Toen dat gelukt was moest er een biertje gedronken worden. Tijdens dat biertje vertelde Hilton, dat hij zich altijd liet scheren in Roseau. Dat leek Pim ook wel wat. Op naar de kapper van Hilton, die overigens vertelde, dat de kapper hem altijd elektrisch scheerde. Dat bevreemdde Pim, maar hij had ‘A’ gezegd. Eenmaal binnen in het hard oranje geschilderde huisje, keek de kapper hem aan en vroeg of hij niet de voorkeur gaf aan het mes? Pim sprak die voorkeur uit, waarop zijn gezicht nat werd gespoten en de barbier met het – weliswaar vlijmscherpe – mes meteen aan het werk ging. Scheerschuim blijkt een overbodige luxe of beter gezegd, lijkt overbodig. Toen hij na de behandeling de after shave of alcohol over het gezicht spoot dacht Pim daar even anders over. Het leek wel alsof er jodium op een schaafwond werd gedaan. Na afloop moest dit succes natuurlijk ook weer even gevierd worden met een Kubbuli.

Het schoonheidsideaal is kennelijk tegenwoordig ook afhankelijk van de attributen. Het mobieltje komt op dezelfde plaats als het haar en de cosmetica.

Religie lijkt heel belangrijk op het eiland.

Op weg naar de stad telden we zeker een twintigtal kerken. De ene kerk zit strakker in de lak dan de andere en dat heeft misschien iets te maken met de buurt waar die kerk staat. Zo lijkt het er ineens op, dat er een sociale structuur rondom het kerkbezoek op het eiland bestaat.
In de bus mochten we niet vloeken. Dankzij de flits merkten we, dat dit zelfs in lichtgevende letters was geschreven.

We naderen de thuishaven weer. Dit is het uitzicht over de baai ernaast, de baai van Falmouth. Uit het Engelse Falmouth vertrokken wij op 21 augustus naar de overkant van de Golf van Biskaje. Nelson deed dat in de 17e eeuw en ging meteen hiernaartoe.

We naderen de eigen veilige souvenir winkeltjes van onze gated community weer.
In Nelson’s Dockyard de gangspillen die werden gebruikt om de schepen te hellen. Er waren er vier, maar één ervan heeft het niet overleefd.

Om deze assen werden lijnen gespannen vanuit de top van de tuigage, waarmee de boten scheef getrokken konden worden. Het onderhoud werd in vredestijd door de bemanningen van de schepen zelf gedaan, maar als de Fransen weer eens lastig waren en er oorlog was, was er een professionele ploeg aan het werk, om de fregatten zo effectief mogelijk in de vaart te kunnen houden.

Het is pokkenweer vandaag. dat zijn we helemaal niet meer gewend. We hadden gisteren al met verbazing naar het weerbericht gekeken en zagen, dat het zou gaan regenen en ongezellig fors zou blijven waaien de komende dagen. Tijd voor een belangrijk besluit. We schrappen Barbuda, met pijn in het hart, en blijven een paar dagen hier liggen. Net als we dat besloten hebben zien we naast de boot een schildpad, die zo nu en dan zijn kleine hoofdje boven water uitsteekt en daarmee wat knikt alvorens weer onder water te verdwijnen. Onze camera schiet voor dat detail werk op afstand helaas te kort. Op termijn zal er toch iets met een telelens aan boord moeten komen.
We gaan op verkenning met de dinghy. Iets verder in English Harbour is nog een goed geconserveerd overblijfsel uit ‘Georgian Times’. Het had vroeger een wat andere functie, opslag voor pek en teer, maar het is nu de Admiral’s Inn.
Op weg daar naartoe zien we eerst een rij kolommen uit het water steken waarvan we ons afvragen wat het zou kunnen zijn. We dachten eerst aan een scheepshelling, maar daarvoor lijkt de constructie niet helemaal handig.

Tussen de palen ligt een laag wit zand, maar daarnaast ligt een kanaal. Dat is voor een helling niet zinvol.

Dichterbij gekomen, denken we te zien, dat het kanaaltje er echt bij hoort.

Dan moeten we maar aan land om uit te vinden waarvoor de constructie ooit gediend heeft. In de pilot en op wikipedia komen we er niet achter.

De Admiral’s Inn heeft een prachtige aanlegsteiger en ze zetten er een voortreffelijk bakje koffie.

Deze foto laat duidelijk zien, dat het kanaaltje onderdeel was van de oorspronkelijke constructie.

Het uitzicht leidt ons even af van onze oorspronkelijke missie. Het is een prachtig plekje. Er ligt een koffietafel boek met allemaal prachtfoto’s van Antigua en Nelson’s Dockyard. In dat boek staat een mooie foto van de pilaren met als tekst er onder ‘the Careening Yard’. Geschiedvervalsing! Het ‘careenen’ van de schepen, het hellen van de schepen, gebeurde even terug met behulp van enorme kaapstanders, daar komen nog foto’s van. Een schip werd dan aan zijn ankers vastgelegd midden in het vaarwater en met lijnen aan de mast schuin getrokken, zodat er aan de onderkant van de boot gewerkt kon worden. Deze mooie pilaren hadden er niets mee te maken.

De man aan de balie kon ons niet meer vertellen dan dat het de oude sail loft, de zeilmakerij was. Wij zagen in onze fantasie al hoe de zeilen tussen de palen werden gespannen om er aan te werken, maar dat leek ons ook niet echt handig. Er bleef ons niet anders over dan een bezoek te brengen aan het lokale museum, nou, ‘museum’. De mevrouw die daar de shop bemande kon ons eindelijk het verhaal vertellen.
Het gebouw was inderdaad de zeilmakerij. Dat was een houten gebouw boven op de pilaren met een mooie vlakke houten vloer en een grote sleuf boven het kanaaltje. De zeilen werden met roeiboten daar naartoe geroeid en in het kanaal gesleept, zodat ze vandaar naar boven getakeld konden worden, de zeilmakerij in. Als het werk klaar was, ging het de omgekeerde weg.
Er bestaan helaas geen afbeeldingen van. We zullen het dus met deze bouwstenen en onze fantasie moeten doen.

Oorspronkelijk waren we van plan om gedurende de nacht van Les Isles des Saintes naar Antigua te varen. Dan zouden we in ieder geval met daglicht aankomen bij die onbekende haven. Een beetje optimistisch rekenen overtuigde ons er echt van, dat het ook overdag zou moeten kunnen. We moesten alleen wat geluk met de stroom hebben en voor dag en dauw wegvaren.
Om 05.15 gingen we anker op. Onder de kust van Guadeloupe stond geen wind en voeren we op de motor. Water maken en om de beurt nog even wat bijslapen.

Je kunt aan de kust van Guadeloupe overigens goed zien, dat de Fransen niet alleen croissants als belangrijke cultuur drager hadden geïmporteerd. De kustlijn wordt behoorlijk verziekt door gebouwen die in een alpendorp voor massatoerisme niet zouden opvallen. Jammer, want het is een prachtige kustlijn.
Om kwart over tien waren we bij de noordkant van het eiland en konden we gaan zeilen. We begonnen met één rif, maar al gauw werd duidelijk, dat een tweede rif ook zinvol zou zijn. Toen we daarmee bezig waren trof de eerste vlaag van een squall ons. Snel het rif afgewerkt en we gingen er als een speer vandoor. De stroom stond van oost naar west en gelukkig niet tegen, zoals de Sundancer dat een paar dagen wel had. Ze moesten de hele weg tegen 0,8 knoop stroom knokken.
Voor ons betekende de stroom wel, dat we behoorlijk hoog aan de wind moesten varen om niet onder de rhumbline te komen. Er stond voortdurend 20-22 knoop wind en dat met een forse deining schuin van voren. Dan is de dynamische belasting van en door Nelly Rose veel hoger dan wanneer je op de ruimere rakken vaart. Op de video kun je daar een redelijk beeld van krijgen.
Het ging hard en we kwamen om kwart voor vijf English Harbour in varen. Wat een prachtig plekje. Het uitzicht is rondom heel mooi.

Een prachtig huis op de heuvel.
Het zal daarvandaan een prachtig uitzicht hebben.

Een fort ook uit de tijd van de heer Shirley, die we ook op Dominíca al tegenkwamen.
Bugs en Hellen van de Sundancer II lagen daar al en het was een gezellig weerzien.
Dat het een van de mooiere haventjes is die je kunt treffen blijkt ook wel aan het luxe toerisme dat het aantrekt. Het ene superjacht is nog mooier of groter dan het andere.

Ook start morgen de Oyster round the world Rally. Een toertocht voor Oysters waarvoor voldoende belangstelling blijkt te bestaan.

De volgende ochtend gaan we inklaren en zijn onder de indruk van het gebouw waar we op af varen. Het ziet er allemaal prachtig en met smaak verzorgd uit. De faciliteiten zijn formeel, maar in een mooie omgeving.

Nog wat superjachten.

De havenmeester O’Neil (niet het merk) kwam ons vragen of we wat wilden gaan verliggen, in verband met de verwachte aankomst van een aantal grote schepen, die de ruimte waar wij lagen nodig zouden hebben om te manoeuvreren. We bespraken met hem wat een goede plaats zou zijn en wij verkasten conform verzoek.
‘s Avonds hadden we de Aussies te eten en konden we over onze wederzijdse ervaringen van de eilanden tot nu toe, verhalen.

Vanochtend werden we door luid geroep ruw gewekt. De Leander (http://www.myleander.co.uk/) kwam met haar 2000 ton naar binnen zetten. En wij lagen in de weg! Nou is het ophalen van een anker geen sinecure en zeker niet binnen 2 minuten gedaan en de Leander had haar manoeuvre al ingezet. Het was dichtbij, maar niet overdreven. De begeleiders dachten daar anders over. “Nelly Rose, you have to move!” We startten de motor en lieten de boot wat naar voren lopen en we haalden de anker ketting iets op. Toen lagen we bijna tegen de Sundancer aan en die hoefde niet weg, dus daar zijn we maar blijven liggen.

Later kwam er nog een groot jacht binnen, maar dat voer uiteindelijk toch door.

De wind huilt vandaag regelmatig door de stagen en we zijn dan ook blij dat we lekker hier liggen. Een prachtige baai, met heerlijk zwemwater. We duiken er weer even in……

. We naderen Les Saintes.

mooi rustig plekje, Frans, toeristisch, welvarend met gezellige winkeltjes en dagjesmensen, die met de ferry uit Guadeloupe komen.

Snorkelend is er niet veel te zien, dus zijn we gewoon lekker een eind gaan zwemmen. We hebben de verlenger op de handel van de buitenboordmotor gezet en dat werkt prima. Zo kun je op het bankje zitten en ben je sneller in plané. Dat mag hier niet er liggen veel boten aan de moorings. Vannacht was de wind zo variabel dat we enkele malen tegen de mooring aan bonkten. Pim is er 3 x uit geweest om de lijnen langer en korter te maken.

Allereerst wensen wij allen die dit lezen een heel voorspoedig, gezond en
gezellig 2013!
Vanochtend om half elf zijn we vertrokken uit Dominíca. We hadden weinig
hooggespannen verwachtingen over de wind en dachten dat het motoren zou
worden langs de lijzijde van het eiland. Niets bleek minder waar. Er stond
meteen al een 12-15 knoop wind en we hesen de zeilen met een enkel rif in
het grootzeil. Dat bleek snel te optimistisch. De valwinden over de
bergtoppen van het eiland kwamen met 20-25 knopen naar beneden denderen. Dat
waren best wel lange vlagen en dan wordt het redelijk oncomfortabel aan
boord. Nelly Rose gaat dan behoorlijk op één oor. Kortom, een tweede rif
erin. Tussen de vlagen door ging het dan niet erg hard, maar we maakten
gemiddeld een lekker tempo. Na ruim drie uur passeerden we de noordpunt van
Dominíca en maakten we ons op voor de acceleratiezone die normaal de wind
tussen de eilanden behoorlijk doet toenemen. Niet vandaag. Vrij snel
besloten we het rif eruit te halen en voeren we heerlijk relaxed met een
mooi gangetje onder een stralende zon naar de Franse archipel rondom
Guadeloupe.
Onderweg kregen we gezelschap van een mooie vogel met een witte staart en
een felblauwe snavel. Die dook met enige regelmaat achter vliegende vissen
aan. We konden net niet zien of hij succesvol was, maar het waren mooie
capriolen. De walvissen die hier met grote regelmaat rondtouren waren er
vandaag helaas niet. We blijven er op hopen.
In plaats van door te varen naar Guadeloupe, had Naomi ons aangeraden om te
stoppen op Les Isles de Saintes; een kleine eilandegroep net ten zuiden van
Guadeloupe. Met twee wat grotere (alles is relatief) en een aatal kleine
eilandjes. Er staat weinig over in de pilots en op www.noonsite.com en we
waren dan ook verbaasd om te zien, dat werkelijk in alle baaitjes boten voor
anker lagen. Wij zijn doorgevaren naar de moorings in de baai van
Terre-de-Haut, de hoofdplaats van de eilanden. Er wordt voor morgen tot
overmorgen slecht weer uit het Noord tot Noord West verwacht, en dan liggen
we hier waarschijnlijk net wat veiliger. Voor €11 per nacht kan dat ook goed
uit èn….. morgen om half acht worden de verse croissants en een stokbrood
aan boord bezorgd. We gaan vanavond niet meer aan de kant. Dat doen we
morgen na het ontbijt. Dan moet eerst de dinghy weer van het dek het water
in, de buitenboordmotor er weer achter en meer van dat al. Vanavond zijn we
daar te lui voor. We waren gisteren dan ook ver na cruiserbedtime nog op in
verband met de oudejaarsviering. We hebben geprobeerd via uitzending gemist
naar de conference van van Muiswinkel te kijken, maar dat trok de internet
verbinding op Dominíca helaas net niet. We hebben gezellig spelletjes
gespeeld en ons op TV verbaasd over de manier waarop de politiek in de
States het oudejaar domineerde. Morgen, gesterkt door het Franse ontbijt,
kunnen we er vast weer tegen.