We pakken de watertaxi om naar de kant te gaan, want we vermoeden, dat er weinig plaats zal zijn om Klontje aan te leggen. Dat vermoeden wordt uiteindelijk meer dan bevestigd. Op de achtergrond het mooie gebouw van de plaatselijke Coastguard met een uitzichttoren.
Er komen nog steeds boten het kanaal binnenvaren.

We varen kris kras door de baai om overal mensen op te halen en komen langs meerdere rafts (aan elkaar vastgemaakte boten). We vinden dat de man nogal lomp vaart en zeker ook zijn keerkoppeling zwaar belast. Hanneke vraagt hem hoeveel PK de mooie sloep heeft. De man zegt, dat hij dat niet weet. Ze hebben de boot pas drie dagen en het is de eerste keer dat hij er in vaart.

Het is goed, dat we niet met Klontje zijn gaan varen. Het hele strand ligt vol rubberbootjes, dus zal er aan de steiger echt geen plek meer zijn. We varen hard met de watertaxi in de richting van die steiger. De man blijft lomp doorjakkeren en vaart te dicht langs een boeitje waarop aanwijzingen staan voor het verkeer. Met een reuzeknal raakt hij de ankerketting van dit boeitje zo hard, dat de motor er van afslaat. De motor start wel weer meteen, maar alle passagiers voelen de enorme vibratie veroorzaakt door de op zijn minst zwaar beschadigde schroef. De schipper is ineens een stuk minder macho dan eerder tijdens de rit.

En inderdaad, er is geen plek meer om je dinghy aan te meren. Hanneke heeft voor de gelegenheid haar Stars en Stripes-outfit aangetrokken en wordt daar regelmatig mee gecomplimenteerd. De mensen wensen elkaar: “Happy 4th of July”. Het is de viering van de Declaration of Independence, waarmee de Amerikanen in het geheim besloten om zich af te scheiden van Engeland.

De Schotten waren, ook toen al, geen echte vriendjes met de Engelsen en werden gezien als bondgenoten in de strijd tegen de koloniale supermacht. Zij mogen dan ook meelopen in de optocht, maar ons werd een paar dagen geleden al aangeraden om meteen duidelijk te maken, dat we, ondanks onze accenten, géén Engelsen zijn. Die worden hier vandaag even niet erg gepruimd.

Het zal je maar gebeuren. De man die voorop loopt viert vandaag zijn 50e verjaardag en als surprise party is er voor hem een optreden met familie en vrienden in de 4th July parade georganiseerd.

Killer Donuts, worth the weight.

De lokale jeugd-fanfare. De leden zijn gerecruteerd uit de ongeveer 900 vaste bewoners van Block Island. Ze halen niet echt het niveau van de harmonie uit Buggenum, vergelijkbaar in grootte. De optocht is hier wel anders dan de jaarlijkse carnavals optocht in Buggenum. Daar treed dan de helft van de bevolking op, terwijl de andere helft zich zo veel mogelijk langs de route verspreid. Hier staan echt duizenden bezoekers van het eiland de parade te bewonderen.

Uncle Sam op stelten hoort bij een 4th July parade.

Ook hier heeft de tijd niet stil gestaan. Sam’s heeft een hi-tech constructie aan de voeten om het loopcomfort te vergroten.

De lokale jeugd laat zich ook niet onbetuigd, zoals deze drie dames.

Piraten-Buggy.

Er liggen ongeveer 1500 boten in de baai; een goed, maar zeker geen top jaar, zoals vorig jaar toen er 2000 boten waren. Ze komen overal vandaan. Uit New York, vanaf Long Island, uit Connecticut van de noordkant van de Long Island Sound, uit Newport, Rhode Island en uit de noordelijker gelegen staten.

We gaan lunchen, omdat we voorvoelen dat de rest van de dag wel eens wat alcoholgebruik met zich mee zou kunnen brengen en we vinden een terras met een prachtig uitzicht over de Great Salt Pond. We zijn inmiddels officieel in “Lobsterland” beland en Pim neemt voor de lunch een Lobster-Avocado-BLT-Sandwich. Hanneke kiest voor een kreeftensoep.

Er zijn een heleboel boten, die hier traditioneel deze dag meemaken en hun plekje aan deze steiger al een jaar van te voren hebben gereserveerd of de boot hier permanent hebben liggen. Later op de dag wordt de steiger barbecue gehouden en het equipment hiervoor staat al klaar. De spullen die sommige mensen aan boord hebben….

Hoewel er een heleboel boten maar een paar dagen per jaar hier zijn, is er genoeg stroom voor iedereen. Let op de dikke elektriciteitskabels! Die moeten zo dik zijn, omdat het 110 volt is en er op alle boten airconditionings installaties aan boord zijn, die veel ampères vreten.

Dit is een groep mensen, die elkaar hier ieder jaar treffen. Het centrale punt is deze ingenieuze zelf gefabriceerde Margarita Machine op basis van een trimmer (weed wacker). It makes a mean Margarita.

Wij krijgen er ook eentje aangeboden.

Al dit soort vuurtorens zijn inmiddels geautomatiseerd. Je probeert je voor te stellen hoe het leven op zo’n vuurtoren moet zijn geweest. Hier in Long Island Sound ben je niet ver van de bewoonde wereld, en met een redelijk comfortabel huis erbij, moet het voor mensen, die houden van de eenzaamheid, goed toeven zijn geweest.

Deze vuurtoren staat op het vaste land van Long Island Sound. Wat een plekje om te wonen. Dit huis ziet er nog bewoond uit, maar we weten niet of de bewoner een vuurtorenwachter is.

Er zijn nogal wat rijke mensen in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Die hebben allemaal een zomerhuisje aan het water nodig. Zoals de Eagle’s Nest, het zomerhutje van de Vanderbiltjes in Northport. Volgens de pilot ‘a rather modest affair, with 24 rooms, that looks like a fairy tale castle’. De pilaren bij de ingang zijn afkomstig van de ruines van Cartago en het huis heeft een hangar voor de watervliegtuigen. Eagle’s Nest zijn we niet op gaan zoeken. We doen het even met de foto’s van deze twee eenvoudige hutjes.

Deze driemaster is ook een superjacht. Het ziet er gelikt uit.

Op East River en het eerste stuk van de Long Island Sound hebben we op de motor gevaren. Allereerst omdat het druk bevaren kan zijn, met grote schepen en moeilijk manoeuvreerbare sleep en duw combinaties. Het bleek uiteindelijk bijzonder rustig te zijn, maar er stond bovendien nauwelijks wind (4 knoop). Dan is het met de hele huishouding aan boord op onbekend vaarwater geen goed idee om te gaan zeilen. Vanaf deze vuurtoren wordt het echter overzichtelijker en de zeilen gaan vast omhoog in afwachting van de wind, die kennelijk in de loop van de middag altijd opsteekt.

We proberen natuurlijk zoveel mogelijk de vuurtorens te fotograferen, die we onderweg tegenkomen. Het zicht op dit oude exemplaar werd wat belemmerd door het huis wat er voor staat. Het zal niet de woning van de vuurtorenwachter zijn.

We zeilen inmiddels heerlijk. We gaan halve wind met 12-15 knopen wind en we denken er over om de nacht door te varen. Dat kan met de stroom, maar het is niet optimaal. Terwijl Pim daar nog over zit te piekeren, komt er een waarschuwing van de Coastguard, dat er voor de nacht onweer met windstoten wordt verwacht. We besluiten om de baai van Port Jefferson in te varen en daar te gaan ankeren. Als we dan de volgende ochtend om 6 uur wegvaren, hebben we het getij optimaal te pakken. Om 20.00 uur laten we het anker zakken en de volgende ochtend om 06.00 uur halen we ‘t alweer op.

We komen van alles tegen…..

…. en we komen dichter in de buurt van Maine, waar ze vissersboten en lobsterboten maken met prachtige rompjes. Mooi gelijnde en vaak nog van hout gebouwde schepen.

Deze Vuurtoren staat in de ‘Race’ ten zuid westen van Fisher Eiland, de ingang van de Long Island Sound. Die ingang is relatief smal en door dit soort eilandjes en rotspartijen onder water giert het hier van de stroom.

We zijn de dag vanochtend vroeg weer met de motor begonnen, omdat er vrijwel geen wind stond. Dat vinden we nooit erg, omdat de accu’s dan even lekker bijgeladen worden, maar toch gelukkig kwam er al vrij snel wind en hebben we een heerlijke zeildag gehad. Rond een uur of twee moest er zelfs een klein uur een rif in het grootzeil.

Op meerdere plaatsen in de Long Island Sound wordt Long Island met het vaste land verbonden met allerlei soorten en maten ferries voor auto’s en passagiers.

Op het hoogtepunt van de ‘Race’ kwamen er van bakboord naar stuurboord wel honderden meeuwen voorbij. Het glinsterde bij allemaal in de bek, alsof ze een zilveren tand hadden. Je kon zien, dat ze iets in de bek hadden, waardoor het glinsterde. De foto bracht uitkomst; ze vlogen allemaal met een lekker visje in de snavel. Voer voor de jeugd op het nest.

Het schiet weer goed op (het log moet nog steeds gekalibreerd worden, maar dat is een lastige procedure, zeker als het om je heen alsmaar zo hard stroomt). De zon schijnt en Hanneke ligt lekker te zonnen.

We blijven ze fotograferen.

Rond een uur of drie blijkt ineens, dat we de verste boot, waar we mee opvaren niet meer kunnen zien. Het zicht wordt minder. Niet veel later worden we plotseling omringd door de mist, zeevlam, en horen we ineens een toeter. Er komt, vanuit het niets, een schip voor ons langs. Zeevlam is een zeer snel opkomende mist vanuit zee, waarbij je binnen de kortste keren geen hand voor ogen meer ziet en het flink koud wordt.
We kleden ons vlug warm aan en halen ook de toeter naar boven. We zetten de radar aan en letten scherp op. Lang niet alle boten hebben AIS en het is druk op weg naar Block Island in verband met de viering van de 4th of July. We moeten zo nog een uur doorvaren. Het is spannend en Hanneke toetert iedere 20 sec., terwijl Pim de radar in de gaten houdt.
Eindelijk varen we in een file van boten door de ingang van de baai van Salty Pond.
We vinden een plekje tussen een paar anderen om te ankeren en zijn opgelucht om binnen te zijn.
Als de mist later even optrekt kunnen we rondkijken en blijkt de baai stampvol met jachten te liggen. Er komen nog steeds nieuwe schepen bij.
Er komt een kano langsvaren met 2 totaal niet nautische meisjes erin, die volledig gedesoriënteerd en verdwaald zijn. We wijzen een richting aan, die in ieder geval niet richting zee gaat, want daar waren ze naar op weg.

We liggen aan het begin van de baai naast een oude Navy sleepboot.

de volgende ochtend is de mist opgetrokken gelukkig.

We varen om Manhattan heen de East River op naar Hell Gate. Die naam is volgens de gidsen afkomstig van Hellegat en dat is natuurlijk Nederlands. Volgens diezelfde gidsen betekent dat licht of helder gat. We weten natuurlijk niet door welke historici deze gidsen zich hebben laten leiden, maar het is een lastige passage waar de stroom – in Noord Nederlands – “hel”, oftewel hard, is. Het kan natuurlijk ook gewoon “Hel” betekenen, omdat het met traditionele schepen een verdomd hels kunstje was om er door te komen. Dat kan het nu nog zijn, als je het verkeerd inschat met de getijden. Gelukkig hebben wij van Stan Mathey, de havenmeester uit Annapolis, een “Eldridge” voor 2013 gekregen. Daarin staan alle getijtafels en stroomgegevens voor de East Coast Waters ( sinds 1875). Het blijkt, dat we het perfect hebben uitgeknobbeld.

Hier en daar staan op de eerste rij nog oude gebouwen, die in het niet vallen bij de massale torens daarachter.

Grappig, het is zo aangelegd, dat je er soms dwars doorheen kunt kijken.

Het “Battery Maritime Building waar al vanaf 1909 de gratis ferries vertrekken. Gebouwen van gesmeed en gegoten staal.

Bijna alles is kleurloos, dus dit geel valt wel op! In Rotterdam staat een soortgelijk gebouw met rode accenten. Zou dat van het zelfde architecten bureau zijn?

Driemasters, zoals ze hier vroeger met vracht en passagiers aankwamen.

De wachttoren. Dit is de drukkerij van de Jehova’s getuigen. Toen Pim directeur was van Kappa Karton in de tachtiger jaren, was dit een van zijn allergrootste klanten en hij heeft het bedrijf toen bezocht. Hij was er erg van onder de indruk. Het is een zeer gedreven en bijzondere organisatie. Het is een hele grote drukkerij, waar onder andere veel bijbels worden gedrukt. Daarvoor worden moderne machines gekocht, die vrijwel geheel zelfstandig worden onderhouden. Reserve onderdelen worden zelf geproduceerd, om zo veel mogelijk contant geld te besparen.
De mensen – de Jehova getuigen – wonen allemaal in een aantal flats rondom de drukkerij, die ondergronds door een gangen stelsel zijn verbonden, met centrale eetgelegenheden.

Pier 17 is altijd gezellig om te bezoeken.

We gaan richting Long Island Sound, om daar een plek te vinden om de 4th of July te vieren. Wel op een wat andere schaal dan in NY.

We gaan onder meerdere bruggen door die allemaal een dusdanige doorvaarthoogte hebben, dat wij ons er totaal geen enkele zorg over hoeven te maken.

Links het Empire State Building, jarenlang de allerhoogste en rechts het Chryslerbuilding, nog steeds een van de mooisten.

Het United Nations gebouw is ook een echt “landmark”. Het is misschien niet zozeer een mooi als wel een elegant gebouw.

Je kunt hele nette foto’s maken van de complexe kabelstructuren die deze brug omhoog houden, maar daar moet je naar zoeken. Zoals wij er onder door varen lijkt het vooral op rommelige macramé.

De zweefinstallatie naar Roosevelt-Island.; een lekker rustig plekje om toch heel dicht bij Manhattan te wonen.

We verlaten de Big Apple en zoeken rustiger vaarwater op. Hier in Hell Gate gaat het dus echt hard stromen. We moeten onze bootsnelheidsmeter een keer eiken. Hij heeft een miswijzing en geeft bijna een knoop te weinig aan. De SOG, de snelheid over de grond, is uitermate accuraat

Links de bootsnelheid, die in werkelijkheid bijna een knoop hoger is en rechts de snelheid over de grond. Het verschil laat zien, dat we op dit moment zo’n drie knoop stroom mee hebben. We hebben onze vertrektijd goed uitgerekend en gaan als een speer!

We varen onder de aanvliegroute naar La Guardia (vliegveld) door richting Long Island Sound

.

Een foto als zoekplaatje. Het is moeilijk om te zien wat je ziet.

De glazen torens weerspiegelen de oude gebouwen.

We zijn al eerder in New York geweest. De laatste keer met zijn tweeën was in 2000. Toen bewogen er ook al wel wat beelden, maar nu is vrijwel alles voortdurend in beweging. Het zijn allemaal gigantische TV schermen met felle gekleurde beelden.

Er is hier een tribune gebouwd met bovenop een platform. Je moet dan proberen om je hoofd in een cirkel te houden. Vier seconden later wordt je hoofd dan als hoofd van het vrijheidsbeeld weergegeven. Daar moet je dan natuurlijk meteen een foto van maken. Het is stampend druk. Allemaal mensen bovenop die tribune die het willen proberen.

Op de tribune zit ook nog een grote groep mensen naar het theater Times Square en een enorm groot filmdoek te kijken, met onder andere beelden van Djokovic, die Tommy Haas een complex bezorgt.

Deze muzikant heeft bijzondere slaginstrumenten. Er komt een filmpje van hem onder het Hoofdstuk: Video te staan. Hij heeft er een goede bron van inkomsten aan. De vierkante bak zat vol biljetten en niet alleen met singles.

Wat een verzameling bonte mensen bij elkaar! Wij denken, dat New York de meest multiculturele stad ter wereld moet zijn. Er wonen en werken mensen uit de hele wereld en dat zie je vertaald in het straatbeeld. Dat beeld wordt nog versterkt door de grote hoeveelheid toeristen, die zich vooral vergapen aan deze mallemolen van de beschaving. Eigenlijk gek, dat bigotterie en discriminatie, juist ook in dit land waar deze stad zo’n belangrijke rol speelt, zo duidelijk waarneembaar is.

Ergens in een achterafstraatje zien we ineens een lege kapsalon. Pim staat weer voor de keus om zich nog 6 weken lang aan zijn te lange haar te ergeren – hij heeft de lok aan de voorkant er al, zonder spiegel, afgeknipt – of het onaangename risico te accepteren, dat een onbekende aan zijn haren gaat zitten. Ze is niet duur en dus gaat Pim onder het mes bij de kapster uit Ecuador.

We gaan een echte New York Cheese Cake eten en daarna naar de Amish-Market, waar we een pak Cruësli kopen van het merk: Ezekiël 4:9.

Auto’s worden 3 hoog geparkeerd in een roterende installatie.

In de bar van het Theater treden deze dames op. Ze zingen heerlijk en met humor in close harmony.

Deze malle lamp stond er ook.
We gaan naar een toneelstuk van Tenessee Williams (o.a. Cat on a hot tin roof en Streetcar named Desire). Het stuk heet : ‘The Two Character Play’ en is een toneelstuk in een toneelstuk. Het is een moeilijk verhaal, maar het wordt briljant vertolkt door Amanda Plummer (Pulp Fiction) en Brad Dourif (One flew over the Cuckoo’s Nest). We zitten op de 2e rij en beleven het heel intens en kunnen het goed volgen. Het gaat te ver om te zeggen, dat we het begrijpen, maar het houdt ons wel bezig.

Heel normaal om hier op gymschoenen onder je jurkje rond te lopen en dan alleen als het echt nodig is je schoenen aan te doen.

We gaan met de Path trein onder de Hudson door naar New Jersey. Op het station zien we informatie over daklozen in New York. Vorig jaar waren er nog 16.000 dakloze kinderen in de stad. Dat is dit jaar al opgelopen tot 20.000. Dat is een statistiek, waar dit bolwerk van het kapitalisme ook eens over na zou moeten denken.
Intussen gaan wij weer terug naar ons eigen vaarhuisje……

We gaan met het voetveer van de Marina naar het WTC in het financiële district. De nieuwe 1776 voet hoge toren domineert de omgeving.

Het nieuwe WTC is omringt door de vele glazen huisjes in het financiële district. Het is wel spiegelglas, dus het accentueert de breekbaarheid en zeker niet de transparantie.

In het financiële district is een kleine marina, maar wel vol met superjachten. Er is ook een zeilschool met een hele vloot J24’s. Toen wij zondag binnenliepen waren er een paar van aan het varen.

De nieuwe WTC wordt van boven naar onderen volgehangen met geveldelen. De onderste paar verdiepingen zijn nog niet klaar.

Kerk van St.Pauls is een oase van rust naast WTC. Hier sliepen de brandweermannen als ze even konden uitrusten. Het monument en de 9/11 tentoonstelling trekken heel veel belangstelling. Voor het monument moet je tickets vooraf boeken. Voor de tentoonstelling staan mensen in de rij.

De City-bikes waren voor ons een grote teleurstelling. Bij het eerste station probeerden we een fiets te pakken, maar dat lukte niet. Wij dachten natuurlijk aan technisch malheur en liepen naar het volgende station. Ook daar geen succes. We belden met de helpdesk, die waarschijnlijk ergens in Bangalore zit. De man aan de telefoon had eerst geen idee waar we stonden, maar na enige tijd stuurde hij ons naar een ander station waarvan hij kon zien,dat het in ieder geval wel werkte. Er waren net fietsen opgehaald. Dat zegt overigens iets over de frequentie van het gebruik. Ook bij dat derde station hadden we geen geluk. We belden weer met Bangalore en kregen toen een mijnheer, die vroeg of we nieuwe klanten waren. Die konden we nog bevestigen. Vervolgens vroeg hij – echt – of we een fiets wilden huren. Hebben we ook – zonder verder commentaar – bevestigd. Toen vroeg hij of we een buitenlandse credit kaart hadden. Ah! Daar zit hem de snag. Buitenlanders op de fiets in Manhattan vormen kennelijk niet de doelgroep voor de Citybike; in tegendeel. Alsof Nederlanders en Chinezen ook maar iets kunnen leren van de Amerikanen als het om fietsen gaat.
Houd dit in de gaten als je naar New York gaat. Het is een ideale stad voor de fiets, met goede fietspaden en veel van die Citybike stations. Het moet te regelen zijn, maar niet à la minute zoals wij dat wilden.

De brandtrappen, doen Hanneke altijd denken aan ‘West Side Story’

Op Broadway staan nog heel veel relatief oude gebouwen, die met, voor die tijd, vooruitstrevende technieken gebouwd werden, zoals dit gietijzeren gebouw.

t’Is geen lekker weer.

De gele taxi’s vielen altijd al op in het straatbeeld. Nu onderstrepen deze gele voertuigen het failliet van de Amerikaanse automobiel industrie. General Motors heeft zelfs deze markt weten te verliezen. Er rijdt weliswaar nog een enkele grote Ford rond, maar de Chevrolet Caprice, ooit de opvolger van de ‘echte’ chequered cab, is uit het straatbeeld verdwenen. Het overgrote deel bestaat nu uit Toyota’s en notabene Nissan’s.

Nog een oud gebouw.

Als er ergens een plek is vrijgekomen, blijft die nooit lang onbenut. Het wordt of een parkeergelegenheid of, zoals hier, er ontstaat meteen een markt.

We lopen en lopen en zuigen de sfeer in ons op als sponzen.

Kunstwerk op Union Square, houtblokken als frieten in een zak.

Jammer dat het licht niet goed was, maar het blijft een prachtig gebouw met dat smalle puntje. Eindhoven heeft tegenwoordig ook zoiets.

De toeristen hullen zich in noodregencapes om toch bovenin de open bus te kunnen zitten.

We gaan naar binnen bij ‘Italy=Eataly’ voor een kopje koffie, maar zijn zo onder de indruk van de enorme winkel vol heerlijkheden, dat dat er helemaal niet van komt. Het is een onvoorstelbare winkel, zoals die in deze omvang alleen in deze maffe stad kan voorkomen en kan bestaan. Het publiek weerspiegelt het kosmopoliete karakter van New York en de geweldige acceptatie van de Italiaanse keuken.

De hoeveelheden soorten en maten pasta’s is gigantisch. Dit is één van de 6 schappen die er vol mee staan.

Mooie kazen, lekkere worsten enz. enz. enz. We doen geen recht aan de omvang van deze winkel, met een aantal bars en restaurants erbij. Het is bijzonder.

We duiken in een taxi om naar Times Square te gaan, waar op 4 juli het grote vuurwerk zal worden afgestoken. Daar zullen wij niet meer bij zijn; de jachthaven is voor die datum allang van te voren volgeboekt.
Wij gaan naar Times Square om te kijken bij TKTS of er vanavond nog iets van onze gading op of off Broadway te beleven valt.

Eigenlijk wilden we even stiekem op zo’n prachtige porch gaan zitten en ons daar door broer Harm laten fotograferen, maar daar waren we uiteindelijk toch net iets te bescheiden voor. Harm zet ons in plaats daarvan nog even samen voor deze bloemenpracht van een huis in Cape May.

De volgende dag vaart Harm nog even helemaal mee naar het tankstation. Dat ziet er hier geheel anders uit dan we ooit eerder gezien hebben. Op ieder steiger staan minstens drie tot vier pompen, omdat al deze schepen hier regelmatig 500 tot wel 1000 gallon (2000-4000 liter) tanken om een weekendje te gaan vissen. De diesel kost hier maar een dollar per liter, maar toch. In Oxford kwam ik de schipper van zo’n apparaat tegen, met twee V16 MTU diesels er in, die per uur honderden liters kan verstoken. Hij vertelde vol trots, dat hij bij het tanken korting krijgt. Het milieu verkwistende gedrag wordt op die manier gesubsidieerd. Dat kan anders, maar dit alles ter zijde.
We zeggen Harm weer goedendag. Hij vliegt straks weer terug naar Nederland en wij gaan de baai uit richting New York.

We besluiten om een nachtje ‘door te trekken’ en geen tussenstop te maken in de Las Vegas achtige steden zoals Atlantic City. We gaan om 11 uur weg, om op een goede tijd in New York aan te komen. Het getij rondom Manhattan op de Hudson, maar vooral ook naar East River via Hell Gate (!), kan behoorlijk opdringerig zijn. Het zal nu met de halve maan en het daarbij behorende doodtij wel meevallen, maar we houden er toch liever rekening mee. Ook hopen we stiekem ook nog steeds op een van de goedkope moorings bij het 79th street Boat Basin. Dat is, met de 4th of July in aantocht weliswaar tegen beter weten in, maar het verschil met de marinas is dusdanig groot, dat we het toch willen proberen. We hebben voor die marinas al wat rondgebeld. De goedkoopste zijn voor ons $164 per nacht (dan moet je wel je eigen boot meenemen), maar er wordt zonder blikken of blozen ook ruim $250 gevraagd. De mooring zou $30 kosten. Dan moeten we wel de dinghy oppompen, maar zouden we een weekje kunnen blijven.

Hier kun je duidelijk zien, dat er 2 jonkies uitgebroed zijn. Misschien dat er zelfs drie in het nest zaten.

We gaan relaxed op weg, maar dat rif gaat er niet veel later al uit.

We komen vlak na het goed geconserveerde Cape May, langs de kust dit pretpark tegen met Rollercoaster. Wat een contrast!

Na een wat onrustige nacht met gijpen, verkeer en mist, klaart het om 05.00 uur op. Helaas is de wind nu echt op en moet de motor aan. We lopen de wateren rond New York binnen om een uur of 11.00.

Dit is de Verrazano Narrows Bridge, het startpunt van de Marathon, die het eerste weekend van November wordt gehouden. Pim is daar in 1986 gestart. Hij realiseert zich, dat hij vandaag de brug nog niet over zou kunnen hollen. Da’s jammer.

Lang!

Als we de bocht omkomen, zien we Manhattan uit de mist opdoemen.

De fameuze Staten Island Ferry

Het vrijheidsbeeld staat ertussen! Dit moment hebben we lang naar uitgekeken. De foto van dit gedenkwaardige moment wilde maar niet echt lukken.

En nog maar eentje.

Manhattan!

Daar is ze dan van heel dichtbij.

Ellis Island, waar de immigranten in quarantaine werden geplaatst, als ze in Amerika aankwamen.

We voelen het als een echte mijlpaal.

Behoorlijk indrukwekkend allemaal. In deze jachthaven, vlakbij Wallstreet, liggen een paar hele indrukwekkende speeltjes.

We liggen hier goed in de New Liberty Landing Marina. Het kost een paar centen voor de eerste twee nachten, maar we horen morgen pas of we hier mogen blijven. Het wordt hier erg druk vanwege de 4th of July festiviteiten, maar als we zouden mogen blijven, wordt het tarief gunstiger. We hebben een kans, want door de vele regenval zijn een aantal sluizen buiten gebruik, waardoor mensen met een reservering mogelijk niet kunnen komen.

Het nieuwe 1776 voet hoge World Trade Centre nadert zijn voltooiing. Het staat er ‘s nachts al gezellig nationalistisch bij. Wel te rusten.

Het strand in Cape May is lekker breed.

De gebroeders.

Er word met honden rekening gehouden.

Dankzij de eerdere rondleiding door Skip en Maxine hebben we een goed beeld van wat we aan Harm willen laten zien. We maken een mooie wandeling door de straten vol victoriaanse huizen.

Wat we niet wisten is dat Cape May echt een heel consequent Victoriaans monument is. Zelfs de straatverlichting gebeurt met gaskousjes in de lantarenpalen.

Mooi huis

Een Packard van voor de oorlog.

Ook de koetsjes horen bij het straatbeeld van Cape May. Met kerst verkleedt de bevolking zich ook in Victoriaanse kostuums.

Familie foto

Bijzondere kroonluchter in het restaurant

Suikertaart

Lelies

Leuk ingebouwd bankje

Het Chafont Hotel uit 1876. ( Historical Landmark)

Wat een leuke badplaats!

Terwijl we wachten op het onderdeel, dat vandaag aan had zullen komen, vermaken we ons met het maken van een nieuwe fotogalerij in de slaapkamer. Hanneke bakt ook een appeltaart, die natuurlijk geheel conform haar kookkunsten mislukt en er van onderen zwart uitziet. We weten nu hoe het komt. We hebben manmoedig allebei een punt gegeten en de vulling verder als appel compôte bewaard.

Dit hangt trouwens in de zitkamer. Het is de Postboot Rhône, waar we in 1988 bij Tortola op 28 meter diep naar gedoken hebben.

De reliëfvisjes uit de Seychellen hangen aan het bijzonder smalle voeteneinde
Vrijdag morgen wordt de nieuwe motorsteun ingebouwd. Daarna kunnen we pas vertrekken als het weerbericht wat beter wordt. Saai, dat wachten, maar morgen komt Harm, een broer van Pim. In plaats van naar New York rijdt hij nu heel New Jersey door. Hij neemt Hollandse Kaas mee!

We liggen hier in de baai van Cape May op het enige strookje, waar genoeg water staat om te ankeren. Het is naast het terrein van de Coastguard en er is een zeemanstrainingscentrum. Gisteren renden er de hele dag grote groepen in kolonnes rond onder het gezamenlijk zingen van strijdliederen en het uitstoten van oerkreten. Het lijkt het leger wel. Vanochtend om 06.00 uur stonden ze alweer in het gelid. Op de boot doen we muziek aan om het gedreun weg te moffelen.
De mensen van de Yanmar dealer bellen ons, dat we rustig nog een nachtje voor anker kunnen blijven liggen, als we de volgende dag om 8 uur voor de kant kunnen komen. Dat bespaart ons $120 voor de nacht, dus dat doen we graag.

De volgende dag liggen we ruim voor achten aan de steiger en Hanneke gaat de was doen. De Harbormaster’s room heeft “a room with a view”. Nelly Rose ligt als enige zeilboot op de kop van de steiger.

Deze bomen zijn van metaal en ook bestand gebleken tegen hurricane Sandy, die hier recht overheen is gekomen.

Terwijl Hanneke de was doet, is Glenn druk bezig met de reparatie. Hij doet een vervelende ontdekking. De bakboord motorsteun is afgebroken. We moeten alsnog naar de steiger vóór de werkplaats. Yanmar lijkt de nieuwe steun op voorraad te hebben. We verwachten, dat die morgen om 10 uur met UPS geleverd zal worden. De rest van het werk zal snel klaar zijn.

We worden opgehaald door Skip en Maxine, vrienden van Hanneke uit St. Maarten. Zij laten ons de omgeving zien en we beginnen met deze
Horseshoe crabs. Krabben met staarten net als roggen, die op een strandje bij de haven kruipen. Volgens Wikipedia heten ze in het Nederlands Degenkrabben, maar in het vaderland zelf hebben wij ze nooit gezien.
De familie der degenkrabben is de enige nog levende familie in de orde van zwaardstaarten, een vormenrijke en succesvolle diergroep, die ruim 300 miljoen jaar geleden zijn bloeitijd doormaakte.
Rang: Familie Lagere taxa: Carcinoscorpius, Tachypleus

Skip en Maxine hebben een belangrijk deel van hun ‘roots’ in Cape May. De vader van Maxine had daar een vissersboot en zelf heeft ze in haar college dagen in een paar restaurants goed bijverdient. Ze laten ons vol trots Cape May zien en we krijgen een mooie tour van dit Victoriaanse stadje, dat al heel lang geleden een belangrijke badplaats was, omdat het bereikbaar was met de trein vanuit Philadelphia.

De vuurtoren van Cape May is 48 m. hoog en binnenin klim je met 199 treden naar boven.
Dat hebben wij maar gelaten voor wat het was.

Leuke winkel.

Deze prachtige victoriaanse huizen zijn nu voor het grootste deel B & B’s. De prijzen die je daar moet betalen schijnen niet kinderachtig te zijn.

Ze zijn veel groter dan je vermoedt, omdat ze heel lang zijn.

Met Kerstmis versieren ze de huizen met echt ouderwetse kerstversieringen en ook de bewoners verkleden zich dan in victoriaanse kledij en laten zich met paard en wagen door het stadje rijden.

Deze kijken direct op de atlantische oceaan uit. Er is een behoorlijk breed strand, waar je voor moet betalen om er op te mogen. Je moet een beach-tag om doen en er wordt voortdurend gecontroleerd of je die ook draagt. Dat geldt voor heel New Jersey. Maxine zei, dat je door die controles niet rustig kunt liggen. Zomers is het heel druk en het water is behoorlijk koud. Zij hebben daarom een appartement op St.Maarten, waar het water een andere kleur en temperatuur heeft. Je mag bovendien nog geen biertje drinken op het strand. Dat is natuurlijk vooral een uitnodiging tot burgerlijke ongehoorzaamheid, maar niet openlijk.

Dit zijn de befaamde Pink Houses; gebouwd door een vader voor zijn beide dochters.

Het rechter pink house is één van de twee beste B & B’s in heel Noord-Amerika.

Nog eentje dan…

We gaan lunchen bij “The Ugly Mug”. De Ugly Mugs is eigenlijk een club, maar door het jaar heen mogen gewone mensen er ook komen. In augustus is er echter een bijzonder club evenement. Je wordt dan geacht het schuim uit je bierpul te blazen. Degene die het meeste schuim uit zijn pul blaast wordt de ‘National United States Froth Blowing Champion’ en daarmee wereldberoemd in Cape May, althans in deze kroeg. De leden hebben hun pul aan het plafond hangen. Als je sterft wordt de pul met de open kant richting oceaan gehangen.
Skip en Maxine brengen ons ook nog even naar een supermarkt, omdat de voorraad appels weer op is. Daarna zetten ze ons weer af in onze motorboten haven, waar je nooit genoeg PK’s in of achter de boot kunt hebben.

Deze aflevering van het blog is, onder de normaal zeer strenge regie van Hanneke, toch behoorlijk lang geworden. De tekst wordt dan ook tot een minimum beperkt.

Inmiddels wordt het wat minder met de visarenden en zitten er weer aalscholvers op de boeien. Het lijkt het IJsselmeer wel.

Als we de Chesapeake Bay invaren, is het weer slalommen geblazen door de vissersboeitjes met krabbenpotten eronder. Deze is makkelijk, met een vlaggetje er op. Dat is echt een hoge uitzondering en meestal alleen aan het begin van een heel veld van die dingen.

Ze zijn er in alle soorten en maten.

Sommigen kun je bijna niet zien. Let op de bruine kleur van het water, wel wat anders dan de Bahama’s.

Er is een zaterdagochtendwedstrijd aan de gang, maar ze zijn nog niet gestart. Dat zal ook niet gaan lukken met deze wind.

Eerst heb je geen idee wat voor een gedrocht er nu weer aankomt en dan blijkt het een dubbele duwbak met grind te zijn. Een koppelverband met indrukwekkende afmetingen.

Er reizen een paar meeuwen mee.

Met de Neuzen in de wind.

We hebben wat met sleep-en duwboten

Dit is de laatste vuurtoren, die wij in de Chesapeake Bay tegenkomen. Het is een prachtige baai, waar we graag een keer terug zouden willen komen. Even verderop gaan we het Chesapeake-Delaware Canal, het C&D Canal, in.
Het is hier een ware speeltuin voor de gemotoriseerde watersport. We komen steeds meer snelle bootjes tegen, zoals hier onder de vuurtoren. Verder van alles; van waterscooters tot brullende offshore racemonsters.

Ook hier een aantal mooie optrekjes.

Dit is weer eens iets anders en we hebben het al lang niet meer zo gezien. We komen weer in de drukker bevolkte wereld. Allemaal bovenop elkaar, maar wel lekker een buitenhuisje.

Als je goed kijkt, zie je aan de rechterkant het koppie van een jong. Eindelijk is de tijd aangekomen dat de eieren uitkomen. De nesten zijn nog steeds te hoog om er in te kunnen fotograferen.

Vlak vóór we de eerste keer vastliepen in de haveningang. (Zie verhaal ‘Supermoon’)

Een gewone en een spoorbrug. Tussen de beide bruggen kun je een witte lijn zien. Dat is een brug die een leiding over het kanaal brengt.
De spoorbrug staat vrijwel altijd open. De enkele keer dat hij dicht gaat, wordt dat een half uur van te voren op de marifoon gemeld.

Het ziet er smal uit en we zitten al vast. Toch wil de havenmeester nog, dat we helemaal doorvaren naar het eind. Dat gaat niet gebeuren.

Het lukte ook met geen mogelijkheid. Uiteindelijk werden we eraf getrokken en zijn we teruggegaan naar het kanaal en weer doorgevaren. In de Delaware Bay zijn we voor anker gegaan vlak voor het donker. Daar hebben we een paar uur geslapen en gewacht tot het tij gunstig was om verder te gaan.

Om 3.30 uur halen we het anker op en varen de Delaware af met harde stroom mee. De Supermaan is schitterend!
Op de Delaware zien we weer een aantal indrukwekkende vuurtorens.

Ship John Shoal Light is genoemd naar het schip “John”, dat op deze plek verging, toen het in 1797 op weg van Hamburg naar Philadelphia aan de grond liep. De passagiers en de lading hebben ze kunnen redden, maar het schip niet. In 1877 is uiteindelijk een 50 ft. hoge vuurtoren gebouwd, die later een aantal malen werd vergroot en verbouwd.

Miah Maull Shoal Light is genoemd naar Nehemiah Maull, een loods die schepen begeleidde op de rivier. Toen hij in 1780 met een schip naar Engeland wilde varen, is het schip vergaan op deze ondiepte en is Nehemiah verdronken.

Fourteen Foot Bank Light uit 1888 is in 2007 verkocht aan een advocaat in Nevada. Hij is van plan om er bier te gaan brouwen en met de opbrengst van de verkoop daarvan, het herstelwerk uit te voeren.

Brandywine Shoal Light. Hier heeft vanaf 1823 een lichtschip gelegen tot het wegens veroudering werd vervangen door een vuurtoren.

Luchtfoto. Eerst hadden ze een vuurtoren geplaatst op 9 palen, maar, door het kruiende ijs, is dat niet goed gegaan. Vervolgens hebben ze er 68 palen onder gezet, als een soort hek tegen het ijs. Daarna is alles vervangen door deze vuurtoren, die beschermd wordt door een muur van basaltkeien.
Er heeft hier tot 1974 nog een vuurtorenwachter in gewoond.

Uiteindelijk laten we het anker zakken in de baai van Cape May in New Jersey. Als we Puerto Rico niet meetellen, is dit de 4e staat van de VS waar we binnenlopen. Er varen hier veel snelle boten heen en weer en dat veroorzaakt wel wat golven, maar we zijn wel wat gewend intussen en zullen toch wel lekker slapen. De jachthaven is geen optie, want die kost hier $130,- per nacht. We gaan op de kop van de steiger liggen als de werkzaamheden worden uitgevoerd. De zeewaterpomp van de motor gaan we hier vervangen. In het begin lekte die maar een enkel druppeltje, maar nu is het toch meer dan een liter per uur.

We horen een raar geluidje klapperen en zoeken ons suf wat het kan zijn, maar komen er niet achter. Op een gegeven moment houdt het gewoon op. Welterusten!