We zijn aangekomen op San Cristobal in de Galapagos eilanden. We hebben de
laatste tien uur op de motor afgelegd. Toen de wind gisterenavond wegviel en
de niet kinderachtige stroming ons helemaal in zijn greep kreeg kozen we
voor de makkelijke oplossing. Als we dat niet hadden gedaan zouden we door
de stroming in de loop van de nacht voorbij San Cristobal zijn gedreven en
hadden we moeten terugkruisen tegen de stroom en de wind in. Die optelsom
zagen we niet zitten, zeker omdat de verwachte wind heel erg licht zou
blijven, een voorspelling die blijkt uit te komen, en dat alles aan de
lijzijde van het eiland. Hoe lekker we de afgelopen dagen ook gezeild
hebben, we hebben die motor niet voor niets en we willen onze
nieuwsgierigheid naar deze bijzondere eilanden gaan bevredigen.
Het welkom was meteen al bizar. Bij het opkomen van de zon kwamen een
drietal fregat vogels, dat zijn echt geen lieverdjes, ruziemakend steeds
dichter bij de Nelly Rose. Eén van hen besloot toen op onze windmeter te
gaan zitten, iets waar ik het helemaal niet mee eens was. Gefluit en
geschreeuw deden hem helemaal niets en ineens bleek, dat het ook wel een
schaduwkantje heeft, dat de dieren hier helemaal niet bang zijn voor mensen.
Ik werd nog nerveuzer toen de andere fregatten probeerden om het plekje van
de neergestreken vogel te veroveren. Hanneke werd inmiddels wakker van mijn
geschreeuw en begon luidkeels mee te strijden om de vogels te verjagen.
Gelukkig na een tijdje met succes. Het lijkt erop, dat de windmeter het
gevecht heeft overleefd.
Niet veel later zagen we een walvis, die kennelijk net had liggen ademen,
omhoog komen en wegduiken. Het zal vermoedelijk een Orka zijn. Nog wat
verder zagen we de eerste van een hele serie schildpadkopjes – nou, zeg maar
koppen – boven water uitsteken. Zeker op het spiegelgladde water waren die
makkelijk te spotten. Op de boei bij de ingang van de haven lagen twee
zeeleeuwen lekker lui te zijn. Kortom, we werden verwelkomd door een hele
boel waterbewoners. We gaan er van genieten.

Om 19.37 UTC, 14.36 lokale tijd, zijn wij op 88 graden en 10 minuten westerlengte de evenaar gepasseerd. Neptunus was aan boord en stuurde ons de laatste meters. Hij was uitermate verguld met de brownies die we voor hem gebakken hadden.
Vanaf het zuidelijke halfrond,
Pim en Hanneke

We hebben een geweldige nacht achter de rug. De wind was voortdurend 18-12 knoop ONO en we hebben dan ook 79 mijl door het water kunnen afleggen in die periode. Helaas hebben we daarvan dan weer 12 mijl moeten inleveren vanwege de stroom, zodat onze werkelijke voortgang slechts 67 mijl over de grond was. Onze inschatting op basis van de informatie van Cornell’s stroomatlas was gebaseerd op gemiddelden over de jaren. De feiten kunnen natuurlijk wezenlijk afwijken van die historische waarden. Van Sue en Mark van de Macushla heb ik inmiddels een link gekregen voor een website die actuele stroominformatie geeft. Hopelijk kunnen we in de toekomst nauwkeuriger plannen.
Eigenlijk is dat merkwaardig dat we dat zouden willen, want we hebben het geweldig naar onze zin op deze heerlijke ontspannen tocht. Toch trekken de Galapagos tegelijkertijd ook.
Zoals het er nu uitziet, en geheel afhankelijk van de wind natuurlijk, is het goed mogelijk, dat we morgen in de middag in San Cristobal aankomen. We hebben nog 150 zeemijlen te gaan. Het wordt krap, want we willen echt met daglicht aankomen. Het kan zijn, dat we ernstig moeten gaan vertragen, zodat het donderdagmorgen wordt. We zien wel.

Vanochtend om 11.00 UTC waren we op 1:17,687′ N en 85:41,996′ W. Daarmee
hebben we het meest westelijke punt dat we eerder op onze reis aantikten
gepasseerd. Dat was Cabo San Antonio, de west kaap van Cuba. Nu op naar de
grote 0-streep.
De weg daarnaartoe verliep gisteren traag. We hebben zelfs gisterenavond op
een gegeven moment de zeilen laten zakken en een drietal uren liggen te
dobberen, omdat we helemaal niets meer uit de wind konden persen. Nu gaat
het allemaal weer rustig zijn gangetje met niet meer dan een goede 3 knoop.
We hebben gisteren ons derde maal van onze vis gegeten. Dit keer had Hanneke
er een voortreffelijke curry van gemaakt, die ook vanavond nog goed zal
smaken. Die ene kant van de vis is in ieder geval goed benut.
We genieten van deze reis. We slapen goed en dankzij Piet, de onverbeterlijke Hydrovane hebben we ook xet dit lichte weer het grootste deel van de tijd helemaal aan onszelf. We lezen veel. Hanneke leest ‘The Voyage of the Beagle’ , het reisverslag van Darwin. Ik kan niet wachten tot ik daaraan mag beginnen.

Allemaal een vrolijk Pasen toegewenst! Hopelijk vinden jullie allemaal al jullie eieren en smaakt het paasbrood heerlijk.
Wij hebben gisteren het overschrijden van de helft van onze tocht naar de Galapagos gevierd. Ongeveer op het moment dat we die lijn overschreden werden we ingehaald door een ongelooflijk grote groep dolfijnen. Aan bakboord en aan stuurboord, voor en achter ons, overal zagen we dolfijnen. Het waren – denken we – ‘bottle-nose’ dolfijnen. Dat zijn dolfijnen van het type Flipper. Die komen normaal voor in groepen tot 40-50 stuks, maar deze groep kon duidelijk niet tellen. Het moeten er meer geweest zijn.
We waren vanochtend om 6 uur lokale tijd op 1:42,235′ N en 84:34,432′ W. Ik ben vandaag later dan gebruikelijk om dit blog te versturen, want de wind was bijna op. Zo bijna, dat ik met de hand nog net de boot op koers en op gang kon houden. Met 3-4 knoop wind kon ik er op die manier nog net iets van maken. Ik heb dat bijna drie uur gedaan en ik ben kapot!
Ik houd het ook maar kort. Ik moet even wennen aan het feit dat de letter M op mijn toetsenbord is doodgegaan. Ox deze zin toch te kunnen tikken, vervang ik de M door een X en xet de spelchecker xaak ik er dan het goede woord van. Ik weet niet wat dat op termijn met mijn geestelijke gezondheid gaat doen. Het is een verwarrende bezigheid.
Op dit moment varen we even op de motor. Dat is goed voor de accu’s en dan kunnen we even rustig ontbijten. Hopelijk komt daarna snel weer een beetje meer wind, zodat onze overigens onvermoeibare Hydrovane Piet het sturen weer over kan neen. Dat hele fijne priegelwerk is teveel van haar gevraagd.

Het was gisteren een goede vrijdag en we hebben er dan ook volop van
genoten. Ik houd niet erg van vragen over wat mijn mooiste, engste, grootste
of andere extreme belevenis is. (Liefste is natuurlijk makkelijk. Daarin heb
ik gewoon geen vrije keuze, zodat dat altijd goed komt.) Maar, eens per jaar
is het Mattheus dag. Minstens een keer per jaar mag ik wel zeggen, want voor
de Mattheus Passie mag je me altijd wakker maken. In mijn boek ‘De Macht van
Tien’ (ISBN 9789048431830) ga ik uitgebreid in op de redenen waarom die
Mattheus voor mij zo’n belevenis is.
Ik heb de Mattheus heel vaak en op veel plaatsen live mogen meemaken. Menige
keer was dat in de Grote Kerk in Naarden en dan vaak op Goede Vrijdag. Dat
was dankzij mijn zusje Leontien, die ooit directeur was van de Nederlandse
Bachvereniging. Ik kreeg dan iedere keer op het laatste moment de
vrijgevallen plaats toebedeeld van een of andere hoogwaardigheidsbekleder
(het was een ambassadeur, maar van welk land zullen we omwille van de
internationale verhoudingen maar in het midden laten) die, ieder jaar weer,
nog net het fatsoen kon opbrengen om op het laatste moment af te zeggen met
de verzekering dat hij volgend jaar echt graag de voorstelling zou bijwonen.
De man weet niet wat hij al die jaren gemist heeft; ik wel. Toen Leontien de
Bachvereniging verruilde voor de opera heb ik nog menig jaar van dit
voorrecht mogen genieten, totdat een hele charmante opvolgster van haar
opvolger zei dat het nog één keer zo kon, maar dat het daarna echt afgelopen
moest zijn. Ik ben daarna nog een aantal malen met mijn moeder gegaan, die
al jarenlang voor de donderdag samen met een vriendin recht op kaarten had.
Die Mattheus in de Grote Kerk was iedere keer weer een hoogtepunt van mijn
jaar, meestal met
Hanneke aan mijn zijde. We reden dan naar Naarden, onze oude woonplaats,
waar we meestal nog wel een parkeerplaatsje in de buurt van de Peperstraat 1
konden vinden. We waren altijd vroeg, want we gingen eerst een kopje koffie
drinken bij onze vroegere overburen, Harmen en Aliesje.
Iedere uitvoering was van geweldig niveau. Ieder jaar net weer wat anders.
Om het jaar een gastdirigent die de eigen visie op het magistrale
meesterwerk mocht geven, zoals de dirigent die de Bachvereniging tot wanhoop
dreef, door de koren, net als vroeger in de kerk van Bach zelf, ver uit
elkaar in de zijbeuken van de Grote Kerk te plaatsen. Dat jaar waren er
ineens veel minder kaarten dan andere jaren beschikbaar. De tussenliggende
jaren werden ingevuld door Jos van Veldhoven, de muzikale directeur van de
Bachvereniging. Ook daarbij was het fascinerend om te zien hoe hij gedreven
bezig kon blijven met het ontwikkelen van zijn kijk op de vele facetten van
het oratorium.
Er zijn ook specifieke voorvallen uit de verschillende jaren
bijgebleven. Wat te denken van de bizarre samenloop van omstandigheden, toen
het – ergens in 1987 of 1988 denk ik – tijdens het ‘Zum Blitzen und Donner
‘ buiten pikkedonker werd en het begon te onweren. Of die keer dat de sopraan die op donderdag had gezongen op
vrijdag vervangen moest worden. Het bestuur van de Bachvereniging wist, dat
Eileen Auger met haar man in het publiek zou zitten. Ze werd gebeld met het
verzoek of zij zou kunnen invallen. Ze deed dat op fenomenale wijze en zong
schitterend.
Toen het jaarlijkse feestje in Naarden tot een einde was gekomen en als de
vriendin van mijn moeder zelf mee wilde, vond ik altijd wel weer ergens een
andere uitvoering. Zo werden we op warme wijze welkom geheten in Breda met
een prachtige uitvoering in de Grote Kerk aldaar. Hanneke en ik namen even
pauze op de dag van onze verhuizing vanuit Buggenum en waren gaan wandelen
in het
hart van onze nieuwe stad, waar we geluid uit de kerk hoorden komen. We
slipten naar binnen, maar werden vrij snel opgevangen door iemand van de
organisatie die daar die avond een Mattheus verzorgde. Er waren nog een
paar kaarten beschikbaar! We hebben ook die avond weer genoten en verheugen
ons er nu al op om die jaarlijkse uitvoering mee te gaan maken als we
eenmaal klaar zijn met het zeilen.
Een andere bijzondere uitvoering was een keer in Venlo. Wij woonden toen nog
in Buggenum en onze lieve vriendin en prachtige alt Helena Rasker logeerde
bij ons. Ik reed haar op en neer naar de uitvoering. Toen zij op weergaloze
manier Buss und Reu en later het prachtige Erbarme Dich zong, kon ik mijn
tranen niet bedwingen. Ook Barbara Schlick vertolkte die avond een
onweerstaanbare ‘Aus Liebe’. Dat ik een traantje plengde was op zich
misschien niet al te bijzonder – het was gewoon heel mooi en ik was zeker de
enige niet – maar de verrassing kwam toen ik dit aan Helena vertelde. Zij
biechtte mij op, dat ze blij was, dat ze niet meteen na het ‘Aus Liebe’ van
Barbara Schlick hoefde te zingen, want ook zij had daarvan een brok in haar
keel gekregen. Heerlijk als doorgewinterde professionals toch nog zo kunnen
opgaan in
de schoonheid van hun muziek en een bijzondere vertolking.
Zo zijn er nog meer geweldige ervaringen en voorvallen, die de Mattheus
ieder jaar weer tot een bijzonder moment maakten. Dat wordt teveel om op te
noemen, maar 2015, varend voor de wind over de vreedzame deining van de
Stille Zuidzee hoort daar zeker bij. We luisterden naar de uitvoering van
Ton Koopmans met het Amsterdams Barok Orkest en de Nederlandse
Bachvereniging; wonderschoon.
We rondden de dag af met – zo hoort dat zeker op Goede Vrijdag – het eten
van vis. Zelf gevangen vis. Drie april 2015, een onvergetelijke dag.

Om 6 uur lokale tijd (11.00 UTC) was onze positie 3 40,762 N en 82 2,196 W.
We worden gestuurd door Piet, onze betrouwbare Hydrovane, die niet echt een recht koers kan houden vanwege de steeds variërende wind. Gemiddeld realiseren we een koers van 225 graden dankzij een wind uit het Oost-Zuid-Oosten van 5-8 knopen. Die wind houdt ons lekker op gang op een heerlijke rustige zee.
Midden in de Oceaan kwamen we gisterenavond om 9 uur dicht voorbij het eiland Malpelo, waar we de eerste vis gevangen hebben die we ook aan boord hebben gebracht. We hebben geen idee wat voor vis het is, maar het is het beste om hem te omschrijven als een loeigrote ‘Red Snapper’. Hij was 95 cm lang. We zullen er hopelijk vandaag en morgen smakelijk van eten. Hij was echter veel te groot, dus hebben we maar één kant gefileerd en de rest teruggegeven aan de zee. We hebben immers geen diepvries. We zijn daar helemaal niet blij mee en we hebben besloten dat we kleinere ‘lures’ (plastic aas) moeten hebben voordat we weer gaan vissen.
Ik was eigenlijk helemaal vergeten dat ik aan het vissen was. Normaal bergen we de visspullen op vlak voor zonsondergang, als het risico dat je iets vangt extra groot wordt. Mijn gehoor is niet helemaal je dat en het was dan ook Hanneke, die even een dutje deed voordat haar wacht zou beginnen, die gewekt werd door het geluid van de aflopende molen van de hengel. Zij riep mij toe dat we beet hadden. Tegen die tijd was het arme dier er al met het grootste gedeelte van de lijn vandoor gegaan, zodat ik geruime tijd bezig was om het spul allemaal binnen te halen. Hanneke stond inmiddels naast me met de ‘gaff’, een stok met een gemene grote haak eraan, waarmee zij de vis met een vloeiende beweging aan boord hees. Niet geheel handig slaagden wij er uiteindelijk toch in om alcohol in de strot van het beest te spuiten waarna het arme dier snel de geest gaf. Het slachten in het donker met onervaren handen zorgde natuurlijk voor een geweldige teringzooi. Gelukkig was de wind op dat moment geheel weggevallen, zodat we ons daar geen zorgen over hoefden te maken. De stroming zorgde er ondertussen toch nog voor dat we met een dikke knoop de goede kant op bleven gaan.
Na deze hele episode was het om een uur of 11 mijn beurt om te gaan tukken. Hanneke maakte tijdens haar wacht optimaal gebruik van de terugkerende lichte wind, nu uit Oost tot Oost-Zuid-Oost, en kreeg Nelly Rose weer goed aan de praat. We varen met 5-6 knoop de goede kant op.
Vandaag is het Goede Vrijdag en gaan we naar de Mattheus Passie luisteren. Midden op de oceaan luisteren naar dat prachtige oratorium.

We zijn gisteren om 11 uur vertrokken vanuit de Spiritus Sanctos baai op de Las Perlas eilanden. Bij vertrek was het ligt weer met een wind van 7-8 knoop van achteren. Na een paar uur een geweldige shift en kwam de wind uit een zuidwestelijke richting. We voeren hoog aan de wind op glad water en konden uit de gemiddeld 4 knoop wind een vergelijkbare snelheid halen. De koers werd echter steeds slechter en uiteindelijk besloten we overstag te gaan. Dat was het begin van een hoop gerommel en gedoe en uiteindelijk werden we op de stroom achteruit gezet terug naar Las Perlas. Waarschijnlijk kwam dit vanwege de landmassa van Isla Rey, het grootste eiland van de archipel. We wilden niet in de buurt van de rotsen daar blijven dobberen en startten onze motor, die na een uur al weer uit kon, omdat we toen weer een knoop of acht van achteren hadden. De wind nam steeds verder toe en vanaf halverwege de avond hadden we een stevige 5 Beaufort die ons goed vooruit brengt. We varen met de fok uitgeboomd naar loef en schieten goed op. Onze koers is 200 graden en dat past bij ons plan om een soort van banaanachtige koers in de richting van de Galapagos te varen, net ten zuiden van de rechte lijn. Volgens de gribfiles houden we dan zo lang mogelijk wind, al zal die wel afnemen tot onder de 10 knoop.
Positie op 13.00 UTC: 6 graden 33,179 minuten noord en 79 graden 30,192 minuten west
Koers 200 graden
Wind Noord 16-20 knopen