Marquesiaanse meisjes doen een soort handjeklap.

Het enige kanon op dit eiland.

Mural

Hondevoeten met gelakte nagels.

Heerlijk om in stokbroodland te zijn. Ook goed voor ons Frans.

Here comes the rain, la la la la

Als we wakker worden, blijkt er een cruiseschip te zijn binnengekomen vannacht. De passagiers worden door drie reddingsboten naar de kant gebracht. Ze varen de hele dag op en neer.

Deze dames heten de cruisepassagiers welkom. Iedereen krijgt een bloem achter zijn oor.

Er staat iemand van het schip klaar aan de kant om ze op te vangen met koffie en limonade. Ze komen vanuit Singapore en doen een wereldcruise. Pim komt een stel amerikanen tegen, die hem vragen of er hier iets te zien valt. Moeilijk om je verbazing over zo’n vraag te verstoppen.

Iedere keer als er weer zo’n reddingsboot vol mensen aankomt, beginnen ze enthousiast te trommelen. Je hoort het door de hele baai.

Zijn rug is nog niet klaar, hij moet nog een paar uur op de Tattootafel.

Deze dames proberen hun waren aan de passagiers te slijten.

Deze foto’s horen bij een blog of 3 geleden.

We gaan paardrijden samen met Christine. Christine woont met haar man Frank op een mooie houten klipper, die is gebouwd in Hong Kong. Ze zijn op weg naar Hong Kong om het vijftig jarige bestaan van de werf mee te vieren. Frank is een paar weken naar Duitsland.
We worden opgehaald door Sabine, die met ons gaat rijden. Het is ongeveer 20 kilometer naar de hoogvlakte waar zij haar paarden heeft staan. Onderweg vertelt ze van alles over het eiland. We komen steeds hoger en zien schitterende vergezichten.

Loslopende koeien zijn heel normaal.

Bovengekomen wacht ons een nog een prachtig uitzicht. De hoogvlakte is de mond van een vulkaan. Vroeger was die geheel begroeid met de typische vegetatie die je elders op deze hoogte nog steeds kunt vinden, maar die is er af gebrand. Vervolgens is er lossere grond  op gestort die men uit Nieuw Zeeland heeft gehaald. De bedoeling was om hier intensieve veeteelt te gaan bedrijven.


Er hangt een leuke sfeer.

Deze hond loopt de hele tijd met dit poesje in zijn bek rond. Ze zijn samen opgegroeid, maar ja, de hond is wat harder gegroeid.

Pim op de hengst!

Boom met bijzondere wortels.

Wat een gave ervaring.

Hanneke in haar element.

Het is een afwisselende tocht, nu door de pijnbossen.

We zijn weer terug op de hoogvlakte.

Twee van de honden hebben het hele stuk meegerend op zoek naar wilde zwijnen.

Sabine kweekt allerlei bloemen, o.a. Fleurs des coeurs.

Deze hond heeft een niet zo beste ontmoeting met zo’n wild zwijn gehad; een grote wond in zijn nek was het gevolg.

Op de terugweg in de auto komen we een kleine kudde wilde paarden tegen.

Dit is de grote weg naar het vliegveld, maar je kunt niet hard rijden, want na iedere bocht kun je loslopende beesten tegenkomen.

Te hoog om de Nelly Rose te zien liggen.

Na twee nachten in de baai van Vaitahu gaan we nu anker op en motoren naar Nuku Hiva. Het is 85 NM varen en over de verkeerde boeg, we rollen dus niet de fok uit. Het is bovendien behoorlijk rollerig, maar gelukkig houden de dynemalijnen de mast goed in balans. Op één squall na met 34 knopen wind en een plens regen hebben we mooi weer en ‘s nachts de maan erbij.

We komen ‘s ochtends om 09.00 aan en ruimen meteen alles op en laten Klontje te water. Dit is een hele grote baai met ongeveer 40 boten, die allemaal ver uitelkaar liggen. Zo heeft iedereen zijn privacy.

Het internetcafé heeft bananentrossen opgehangen als zonnescherm. Je mag er altijd gratis een paar pakken. Ze serveren ook een heerlijke bananencake.

Godenbeelden zie je op een hoop plekken.

Zeker 12 staan er langs de boulevard.

Dit is geen chinese import junk, maar lokale, handgemaakte kettingen van allerlei soorten pitjes en zaadjes.

Deze mevrouw maakt prachtige tekeningen voor op T-shirts e.d.

Het ziet er rustig uit, maar schijn bedriegt, want we liggen zo nu en dan flink te rollen. Vrienden van ons hebben vannacht op de vloer gelegen om te kunnen slapen.

Het is geen slechte plek om op nieuwe onderdelen te wachten. Kennelijk zijn de nieuwe trekstangen al in Tahiti aangekomen. Het kan echter nog een week duren voor ze in Nuku Hiva zijn.
Hanen en kippen worden niet in rennen gehouden, maar zijn net zo vrij als duiven. Ze lopen gezamenlijk met katten en honden en kinderen onder de tafels door zonder elkaar in de veren te vliegen.

De school organiseert een wedstrijd. Dit zijn de winnaars.

Het is een rustig dorp met erboven deze mooie kam, meestal omfloerst door een wolk. De vochtigheidsgraad is hoog.

Eens in de drie weken komt de voorraadboot binnen. De foto’s  staan nu bij het stukje dat Pim erover schreef.

We gaan weer anker op en varen naar het volgende eiland: Tahuata.

Prachtige bergen, die direct in het water lijken te vallen.
 

We gaan maar weer klussen. De bilgepomp doet het wel, maar het blijkt dat de slang ergens verstopt zit. We kunnen het niet vinden en zetten de pomp maar uit. Als het hard geregend heeft hozen we het water er zelf wel uit.

De volgende dag gaan we weer een baai verder, we komen langs een grote spleet in de bergen.

Zo worden de accu’s ook weer opgeladen, terwijl we langs de mooie kust varen.

We gaan voor anker in de baai van het dorp Vaitahu. Langzamerhand beginnen al die vreemde namen vertrouwd te worden. Er staat een aardige surf tegen de kant aan en uiteindelijk doet ons dat besluiten om niet aan land te gaan. Er is ook nergens een makkelijke plek om met je dinghy te landen. Het geeft niet, want we hebben genoeg eten aan boord.

We liggen precies goed om de zonsondergang te kunnen zien.

We rijden langs de noordkust van dit prachtige eiland.
Op een van de uitsteeksels is een geitenkolonie gehuisvest.
Ze proberen zoveel mogelijk in de schaduw onder het dak hun siësta te houden en de baby’s profiteren van de rust om wat te drinken.
Ze mogen vrij rondlopen, maar zijn wel eigendom van één familie.

Mooi geitje in mooie baai.
The leader of the pack.
We boffen enorm met het weer, want het regenseizoen is kennelijk een maand te vroeg begonnen.

Hangplek in een dorp.
Hele grote hibiscus.
Deze vriendelijke mevrouw int $ 3 pp en nu mogen we naar de heilige plek waar meerdere Tikibeelden staan.
Overal mooie bloemen.
De beelden vertellen ieder hun eigen verhaal van 300 BC geleden. Toen de missionarissen hier kwamen zijn alle beelden ontpiemeld. Een beetje vergelijkbaar met de Taliban die de reuzenboeddha’s in Afghanistan hebben vernield.
Deze stelt een zwangere vrouw voor.
Dit is een hele uitzonderlijke hibiscus : Wit. Die kom je vrijwel nooit tegen.
Hier stond het huis van de hoofdpriester. John heeft ook voor ons gekookt en serveert een heerlijke maaltijd onder een afdak met uitzicht op zee. Hij had zelfs een kleed meegenomen.

Er wonen achtduizend mensen op de Markiezen. Drie-en-twintig-honderd op Nuku Hiva, waar we nu zijn, twee duizend op Hiva Oa waar we al waren en drie duizend mensen op Ua-Pou, waar we niet naartoe gaan. De rest woont verspreid over de andere zes grotere eilanden. We kunnen niet alles zien, maar Ua-Pou is ook heel bijzonder. Er wonen veel vogels en geiten en de paarden hebben er heel harde spitse hoeven, zodat ze op de steile bergwanden kunnen grazen. Dat hoorden we allemaal van Sabine waar we vandaag mee zijn gaan paardrijden. Sabine heet niet Sabine, maar heeft een prachtige naam in het Markiezisch, die ik precies één keer kon herhalen en toen was ik hem alweer vergeten. Maar echt, een prachtige naam en het is een bijzonder mens.
De echte onvervalste hengst, waar ik op plaats mocht nemen, heette Koa-Ne. Dat is zoiets als Fregatvogel. Het was een lief dier zonder hengstige kunstjes. Het is al spannend genoeg zo’n rijtoer. Het was bovendien onvoorstelbaar mooi. We reden over de hoogvlakte. Een kratermond op 900 meter hoogte. Een deel van het landschap was nog oorspronkelijk, een deel was drie jaar geleden door een brand zwaar beschadigd en een deel was vol geplant met grove den. Dat is gebeurd in 1969 en de bomen staan veel te dicht op elkaar, zodat de stammen in concurrentie om het licht keihard de hoogte in zijn geschoten, maar allemaal dunne sprieten zijn gebleven, zodat het hout commercieel niet bruikbaar is. Hout voor de bouw moet uit Tahiti komen.
Dat zijn zo van die projecten, die waarschijnlijk bedacht zijn op een kantoor in Parijs, waar ambtenaren zich druk hebben zitten te maken over de hoge kosten van de eilanden en waar een of andere wetenschapper of expert heeft gezegd dat het zo wel zou kunnen. Of het in het oorspronkelijke plan of in de uitvoering daarvan is fout gegaan kunnen wij niet achterhalen. Daar zou een Franse parlementaire enquête mogelijk uitkomst kunnen bieden, maar de oorspronkelijk flora heeft behoorlijk veel last van deze grove den als indringer, omdat die boven alles uitgroeit en de veel mooiere en gevarieerde oorspronkelijke begroeiing in de schaduw zet.
De boerderij van Sabine was een huisje van een ander onzalig plan, dat halverwege de uitvoering opgegeven is. Nadat honderden hectaren platgebrand waren, is daarop in de tachtiger jaren aarde gestort afkomstig uit Nieuw Zeeland. Daar is gras op aangeplant, zodat er koeien gehouden konden worden. Dat je melkvee toch ook wat Mais en andere bijvoeding moet geven was of niet voorzien of werd overbodig geacht, in ieder geval is het plan na een aantal jaren, met achterlaten van de gebouwtjes en redelijke weilanden, verlaten. De weide wordt wel steeds slechter, omdat de paar koeien, maar vooral de paarden die er staan alleen de lekkere stukken gras er tussenuit eten en de oorspronkelijk grassoorten of onkruid dat nog is meegekomen uit Nieuw Zeeland laten staan. Onderhoud van de weide bleek voor Sabine een onbekend begrip. De natuur moet haar beloop hebben. Zij zit hier als een soort kraker met haar zestig paarden. De oorspronkelijke project ontwikkelaars laten zich nooit meer zien, maar de kans, dat ze ineens wel op de stoep staan, blijft.
Sabine verbouwt van alles. Prachtige fleurs de coeur in kokosnoten afval, tomaten, citroen, piment, bananen – de honden eten die graag. Ze pellen een banaan tussen de voorpoten – komkommers, orchideeën, avocado’s en nog veel meer. Van alles genoeg, nooit teveel. Ze leeft als een vrouw in het paradijs zonder appelboom. Het was genieten bij haar. 

Ook Jaques Brel heeft op dit eiland zijn laatste jaren gesleten. Hij was wel erg geliefd. Met zijn eigen vliegtuig bracht hij zieke inwoners naar het ziekenhuis in Tahiti.

Er is een museum voor Jaques gebouwd, waarin zijn uitspraken te zien zijn en je zijn muziek kunt horen. We zijn uiteindelijk niet bij de begraafplaats geweest.

Er werd een vuurtje gestookt en dat levert een mooi mystiek plaatje op met de wolk die net naar beneden kwam en de rook naar boven.

Deze man ziet er wat verslagen uit, hij heeft kennelijk niks gevangen vandaag.

Zijn vrouw heeft het nog niet opgegeven.

Mooie lokale boten met outrigger.
We maken een eilandtour met John, die ons samen met een Amerikaans stel rondrijdt in zijn oude tot busje omgebouwde pick-uptruck. Er groeien scherpe pepertjes aan deze struiken.
We zijn op weg naar de Glimlachende Tiki. Een Tiki is een beeld van een van hun goden.

We lopen over een onverharde weg naar de heilige plek.
Eerst komen we langs een hele oude begraafplaats. Schatting is : 3000 BC.
Hij is niet zo groot. Het lijkt wel of hij een bril op heeft en hij lacht inderdaad.
Er groeien veel parasieten in de bomen.
Als snack krijgen we een stuk Pompelmousse. Uitermate sappig en lekker.
Stikvol vitamine tegen scheurbuik.
Je kunt ze hier zo uit de bomen plukken.
Net als de bananen. John laat ons ook een soort appels proeven, ze zijn anders van structuur, heel zacht, meer een soort mango eigenlijk.
Pim plukt er ook eentje uit de boom. Alles is zo enorm groen hier.
Eerst is de weg keurig geasfalteerd, maar later rijden we een dik uur over zeer hobbelige gravelwegen. Als we helemaal boven zijn, is het uitzicht wel erg de moeite waard geweest.

Wij zijn inmiddels nu na een nachtje doortrekken in Nuku Hiva. Het is het eiland met de grootste populatie. Het was 85 NM varen. Dat hebben we op de motor moeten doen, daar het over de verkeerde boeg was.

Onze aankomst op de Marquesas op Hiva Oa.
Stuurboord is versierd door verschillende Dynemalijnen ter ondersteuning van de mast vanwege de gebroken trekstang.

Dit is een oud fort bovenop een brok lava bij de ingang van de baai in Hiva Oa.

De Toccata heet ons welkom, dat doet goed na een reis van 23 dagen niemand zien.
Terwijl we nog aan het ankeren zijn, komen ze met lange outrigger- kano’s langs pagaaien. We leggen hier ook een hekanker uit daar het een krappe baai is en er veel boten liggen. Zo kun je niet helemaal rondzwaaien en neem je minder plek in.
Ineens begint het keihard te regenen, maar het deert het genot van het aankomstbiertje niet.
Als we naar het dorp lopen, belanden we bij dit hanengevecht.

Het gaat er hard aan toe. Op de terugweg blijkt er een het loodje te hebben gelegd; we zien het lijkje liggen.

We zijn ver weg van alles.
De baai is prachtig.
Hanneke krijgt een lift van een Mevrouw in een pickuptruck als ze brood gaat halen, maar de mevr. moet eerst thuis even haar gasfles ophalen. Ze blijkt hoog op de berg te wonen. Gas is een probleem hier. Er is een staking op Tahiti en het is maar de vraag wanneer er weer gas wordt geladen op de 3 wekelijkse voorraadboot.
Voordat we naar de winkel gaan, moeten eerst haar paarden nog worden gevoerd die op een klein plukje gras staan. Het is een rustig dorp met een vriendelijke Gendarmerie. Het inklaren kostte nog geen 10 min.
We gaan naar het museum van Paul Gaugain. Hij heeft hier zijn laatste jaren doorgebracht en zich niet bepaald geliefd gemaakt bij de bewoners. Drei weken voordat hij zou worden voorgeleid voor het gerecht is hij gestorven.
Er hangen veel schilderijen, maar het zijn natuurlijk wel kopieën.
Hier woonde hij vlakbij de kust.

We liggen verwaaid! Dat doet ons eens te meer beseffen wat een geweldige
mazzel we hebben gehad met het weer tijdens de grote oversteek. Nu liggen we
in een baai voor het dorpje Vaitahu op het eiland Tahuata. Die baai is
omringd door best wel hoge bergen en dat levert af en toe spectaculaire
valwinden op. Op zee waait het volgens de weerkaarten 20-25 knoop, maar hier
in de beschutting merk je daar een hele tijd weinig van, tot er ineens een
vlaag als valwind met forse snelheid tot 40 knoop over je heen dendert. Het
was zo heftig, dat onze dinghy over de kop ging. Gelukkig hing de motor er
niet aan en stond de tank er niet in. De doft (het bankje) liet door de klap
wel los en begon weg te drijven. Ik deed op aansporing van Hanneke snel mijn
zwemvinnen aan en spoedde mij er achteraan. Gelukt. We vragen ons overigens
af, of Klontje met de motor er achter ook zou zijn omgeslagen. We vinden het
niet erg dat we daarover in onzekerheid leven. Stel je voor.
We hebben de motor er niet aan, omdat we het korte stukje naar de kant gewoon
peddelen. Dan is de dinghy lekker licht en kunnen we die met zijn tweeën
makkelijk boven de vloedlijn leggen. De voorzieningen hier zijn wat minder
luxe dan we tot nu toe vanzelfsprekend vonden en het zal nog wel anders
worden. We leren geleidelijk hoe daarmee om te gaan. We zijn er inmiddels
wel van overtuigd, dat je bij dit soort reizen eigenlijk beter een dinghy
met een harde bodem kunt hebben. Dat is lastig als je aan het zeilen bent,
omdat je de dinghy dan aan dek moet vervoeren, maar onze bodem is toch wel
heel erg kwetsbaar. We hebben er nog geen gaten in gehad, maar dat is een kwestie
van geluk en het zal zeker een keer fout gaan. Bovendien is het air deck (de
opblaasbare bodem) na drie jaar toch echt niet meer helemaal dicht. Er is
geen lek dat je kunt vinden en plakken, maar de bodem verliest langzaam druk.
Daar waar we de eerste jaren erg tevreden waren over onze dinghy, zouden we
in dit vaargebied echt liever voor een bootje met een aluminium bodem hebben
gekozen (Alu vanwege het gewicht. Het scheelt gauw 10 kg met een polyester
bodem. En we moeten het samen tillen in niet altijd even makkelijke
omstandigheden. Denk daarbij dat je in het water staat op een helling met je
blote voeten op scherpe stenen.)
Zoals gezegd, liggen we bij Tahuata. Dat is een dik uur varen van Hiva Oa.
Tijdens die tocht werden we weer geruime tijd begeleid door een stel
dolfijnen. Dat blijft een geweldig gezicht, waar we geen genoeg van kunnen
krijgen. We gingen eerst naar de Hanamoenoa Baai. Die is net zo mooi als het
klinkt wanneer die naam van je tong rolt. Toen Toccata daar was hebben ze
bij het snorkelen Manta roggen gezien. Wij hadden dat geluk helaas niet,
maar we herinneren ons nog heel goed hoe geweldig dat is. Wat een elegantie.
We wachten tot het weer wat rustiger wordt alvorens naar Nuku Hiva te gaan.
Het is voor ons over de verkeerde boeg, dus we zullen sowieso niet kunnen
zeilen, maar we willen ook dat de zee rustig is. Niet vanwege het comfort
dat op de motor in zeegang altijd minder is, maar voor de veiligheid. We
hebben weliswaar redelijk vertrouwen in onze noodvoorzieningen, maar we
willen het noodlot ook niet tarten.
De nieuwe trekstangen zijn als het goed is vandaag in Denemarken gereed en
worden naar Nederland gestuurd, vanwaar ze hopelijk maandag op transport
gaan naar Nuku Hiva. We hebben te horen gekregen dat het normaal gesproken
14 dagen zou moeten duren voordat ze daar zijn. Tegen die tijd zijn wij er
zeker ook.

Gisteren was een belangrijke dag hier op het eiland. Eens in de drie weken komt de boot uit Papeete. Het is verrassend, dat weinig mensen weten hoe laat de boot precies zal komen. Uiteindelijk legt Marie Jo het ons uit. Het hangt af van het tij. De boot komt zo snel mogelijk na laag water binnen, zodat ze maximaal de tijd hebben om te lossen en te laden. Dat is iedere keer weer een andere tijd. Ook de rol van springtij of doodtij speelt daarbij een rol en natuurlijk de hoeveelheid vracht die in- en uitgaat. Vandaag kan de boot om twaalf uur binnenkomen. de boot heeft ook passagiers aan boord; er is accommodatie voor zo’n 200 mensen. Die gaan passagieren op
het eiland, zoals ook op de andere eilanden die de boot aan doet. Soms mogen ze maar drie uur aan land. Vandaag moeten ze voor donker, een uur of zes, weer aan boord zijn. De Aranui 3 komt langzaam binnenvaren. Het is een groot schip en je vraagt je af hoe dat zonder schade aan de kade gaat komen. Ze laat kort voor de
pier met behulp van een van haar beide kranen een soort landingsvaartuig in het water zakken. Dat gaat dienst doen als duwboot om de achterkant van de boot te controleren. Net binnen de beschermende pier laat ze meteen het bakboord anker zakken. Ze vaart langzaam rechtdoor en gebruikt na ruim een scheepslengte het anker om af te remmen, zodat ze daarbij een bocht naar bakboord maakt en met haar stuurboordzijde parallel aan de kade komt te liggen. Met de boegschroef gaat de voorkant van de boot naar de kant, terwijl de gelegenheidssleepboot de achterkant ernaartoe duwt. Er gaan lijnen naar voor en naar achteren en er worden springen aangelegd. Er gaan ook lijnen naar de pier vanaf de bakboord achterkant. Die zijn later bij het
wegvaren weer van belang. Voordat er een begin gemaakt kan worden met het laden en lossen worden eerst
de heftruck en de bootjes die daarbij gebruikt worden et de kraan overboord gezet. In sommige havens kan de Aranui 3 helemaal niet aan de kant komen en moet alles met de landingsvaartuigen gedaan worden. Ze heeft er vier van aan boord, maar er worden er vandaag nog maar twee extra van boord gezet. Die worden vooral ingezet bij het onderhoud aan de romp. De meeste vracht gaat rechtstreeks met de kranen de kant op. Een deel van de vracht komt aan in containers, die naast elkaar op de kantworden gezet. Meteen begint er een af en aan van allerlei pick-up trucks en bestelauto’s, die goederen komen afhalen. De anders zo rustige kade is ineens een totaal mierennest. Er komen ook bouwmaterialen uit het ruim van de boot. Die worden met de heftruck op een plaats bij elkaar gelegd, waar ze later, als er weer plaats voor is, door een grotere vrachtwagen opgehaald kunnen worden. Op een gegeven ogenblik komt er ook vertrekkende vracht bij. Het is een logistieke uitdaging van formaat. Er wordt keihard doorgewerkt. De kranen staan geen ogenblik stil. Gelegenheidsbussen hebben inmiddels de passagiers opgehaald en ook Marie Jo en John en nog wat andere gidsen en chauffeurs die we niet kennen, halen toeristen op om hen de bezienswaardigheden van het eiland te laten zien. Wij gaan naar Atuona om daar boodschappen te doen. Eigenlijk doen we dat een dag te vroeg, want morgen is alles er weer. De boot is dan immers geweest. We kunnen gelukkig genoeg spullen vinden om een weekje op te overleven. We willen morgen naar Tahuata, een eiland op een paar mijl hiervandaan, waar een drietal perfect beschutte baaien met zilver zand zijn. Je kunt daar kennelijk heel mooi snorkelen en Toccata heeft daar gezwommen met dolfijnen en manta roggen. We gaan daar een paar dagen naartoe en dan door naar Nuku Hiva om te wachten op de onderdelen voor onze tuigage. De grootvader van de mensen in de winkel brengt ons met onze boodschappen terug naar de kade. Hij is zelf ooit met deze winkel begonnen. Het is nu de grootste winkel van het eiland en de hele familie werkt in het bedrijf. Opa heeft Jacques Brel nog goed gekend. Hij rijdt ons met zijn Renault Laguna, een van de weinige luxe auto’s op het eiland. Op de kade is het hele circus nog volop in beweging. Ook als het donker wordt gaat het werk onverminderd door. Pas nadat we hebben gegeten, zien we dat ze beginnen met opruimen. Het eerste landingsvaartuig wordt weer aan boord gezet, gevolgd door de heftruck. Dan nog een landingsvaartuig en een ander bootje. Om acht uur wordt begonnen met het lossen van de trossen. Eerst wordt de voorspring gelost en dan de lijnen van stuurboord voor en achter. De achterspring en de lijn naar de pier blijft nog staan. Dan begint de ankerlier het anker in te halen waardoor de voorkant vrij komt. Tegelijkertijd wordt de bakboord tros achter met een grote lier aangehaald, zodat het hele schip parallel van de kant komt. De achter spring wordt wat gevierd, maar even later weer belegd, zodat de boot begint te draaien door het steeds verder thuis hieuwen van het anker. Het ene landingsvaartuig dat nog in het water ligt neemt positie in tegen achtersteven en begint te duwen. Pas als het anker boven water komt begint de schroef van de Aranui 3 te draaien. Het landingsvaartuig vaart snel naar voren en wordt met de grote kraan snel aan boord gehesen. De boot vaart achter de jachten die buiten de pier voor anker liggen langs en is spoedig daarna uit het zicht verdwenen. Het eiland zal nog een dag bezig zijn met het verdelen van de spullen en dan komt alles weer tot rust voor de komende drie weken.