Eerst nog een stuk door het bos vóór we de rivier weer gaan oversteken.

Schitterend uitzicht. Je ziet de rivier mooi meanderen. Het was afgaand water, zodat we op de terugweg niet meer zo diep door het water hoefden te waden.

De eigenaar Stewart heeft al een poosje niet meer gezwommen, want zijn zwembad is overgenomen door een groot aantal kikkers. Het bankje met paardenhoofden op de voorgrond heeft ie zelf gemaakt.

Toen wij afspraken dat we zouden komen rijden, vertelde hij, dat we bij hem geen lunch konden krijgen en dat we zelf sandwiches mee moesten nemen Toen we er echter eenmaal waren, stond ie erop dat we mee zouden tafelen en van zijn overheerlijke eenvoudige boerenhap mee zouden eten.

Hij heeft ook nog een poosje in India gewoond en uit die tijd getuigd dit beeld.

De woonkamer is één grote teringzooi, maar daar letten we niet op, want de man is reuze onderhoudend met grote verhalen.

Voor een gewone boerenlunch krijgen wij toch een heerlijk voorafje met een goed sausje erbij. Stewart kweekt zelf artichokken, die hij op de markt verkoopt.

Er hangt een Hollandse koffiemolen aan de muur. Toen hij hier 30 jaar geleden kwam, was er geen electriciteit. De bonen werden met de hand gemalen. Er was ook nog geen weg, zodat de bonen te paard bij de winkel gehaald moesten worden. Stewart geniet wel van deze vereenvoudiging van zijn leven, van de vierwiel aangedreven auto en de vacuum verpakte gemalen koffie. We ontmoetten echter ook een Liechtensteiner, die zichzelf daar in de buurt Zwitser noemt, want niemand heeft ooit van Liechtenstein gehoord. Hij weigert om naar de supermarkt te gaan. Hij bedruipt zichzelf al 12 jaar helemaal zelf. De eerste tien jaar deed hij dat samen met zijn vrouw, maar die is na tien jaar teruggegaan naar Europa. Ze vond dat ze bewezen hadden, dat het mogelijk was om zo te leven, maar dat het wel welletjes was geweest. Hij is echter helemaal verslingerd aan zijn manier van leven. Hij ziet er super gezond uit, dus het bekomt hem kennelijk goed.

De dorst wordt gelaafd.

Dit is onze gids Victor. Hij is moeilijk te verstaan met plat NZ-accent, maar aardige kerel.

In de garage hangen alle hoofdstellen, de zadels en nog veel meer…

Mooie kop met veel historie.

We rijden in een uur naar de plek waar we gaan paardrijden. Het is overal lekker rustig. Het is zondag en de mensen zitten in de kerk. Het is een religieus volk. We passeren nogal wat van deze enorme varens; het zijn eigenlijk meer varenbomen.

Zouden ze dit zijn?

Een kraal.

Ja, ze waren het inderdaad en ze zijn nieuwsgierig wie wij zijn.

Rocco krijgt Hanneke en Lopez krijgt Pim.

Ze hebben een onderonsje…

Het wordt spannend, want we gaan rivieren oversteken.

We leggen de stijgbeugels kruislings voor het zadel en houden onze benen zo hoog mogelijk als we de eerste keer de rivier oversteken, maar Pim heeft al natte voeten. Nu begrijpen we waarom de paarden een plastic hoofdstel en singel hebben. Lastig fotograferen, als je zelf moet oppassen dat je laarzen niet vollopen…

Op weg naar de brug.

We gaan onder het hoogste gedeelte door. Zeg maar door de vaargeul.

Na iets meer dan een uur komen we bij de zee. Top!

Rocco heeft een elegant hoofd. Zijn moeder liep hier nog los rond in een wilde kudde.

We halen alles weer eens uit elkaar en er wordt hard gepoetst. Nelly Rose is schoner dan ooit!

De vloerdelen gaan er ook uit en je kunt nu ook van onder de vloer eten!

Natuurlijk heeft Nieuw Zeeland een Nederlandse winkel. Die levert ook per post en Hanneke is heel blij met Hagelslag uit de Dutch Store.

Zo staat ze te koop bij de jachtmakelaar.

Bijna klaar. Nog één laag.

In het weekend huren we een auto en rijden een beetje rond om de omgeving eens te verkennen. Na drie weken wil een mens wel eens even wat anders dan inpakken en poetsen.

We belanden in een pub. Aan het water natuurlijk.

Een shandy en een lokaal biertje, het smaakt goed.

De prachtige vissen, die we voor ons 25-jarig huwelijk kochten, blijven aan boord helaas.

De volgende dag toeren we langs de waterval van Whangarei.

Dit land is spectaculair mooi. De kustlijn zullen we nog veelvuldig fotograferen.

Grote stille stranden.

Dit was alvast een voorproefje van wat ons straks te wachten staat. We verheugen ons erop om dan in een campervan een paar weken door dit land te trekken.

Town Basin is het kloppende hart van Whangarei. Er zijn kroegjes en souvenirwinkels, ziet er gezellig uit.

De rode boot in het midden is ‘Guppie’ van het zeilmeisje Laura Dekker, die hier geboren is en nu hier woont.

Overzicht van de rivier.

De gevangen vis gaat hier direkt vanuit de boot de vrachtwagen in.

Pim geniet van een ‘slider’, een kleine hamburger.

Celebrating our safe arrival in New Zealand! Needless to explain how the celebration ended. The following day was all about R&R.

Adam doing his trick.

Pool in the Irish Pub. Playing better and better as the night progresses.

Hij heeft nog niet vaak gespeeld, maar wint van Damien en Adam! Samen met Adam verslaat hij twee lokale dames. Say no more…..

Gezellige pub met open haard.

Clo en Hanneke kijken naar het spannende spel.

Maar de dag daarna was het weer werken geblazen. Hier is Damien hard aan het werk op de Rafiki.

Een vriendin van Leonie, Renee komt ons verwelkomen in Nieuw Zeeland met een zelfgebakken quiche. Het is wel 2 uur rijden vanuit Auckland en s’avonds blijft ze gezellig meeBBQen.

s’Avonds eten we meestal gezamenlijk in de tuin van het motel of we BBQen bij de Marina. Adam geniet ook tijdens het eten van het voortreffelijke internet.

Na een paar dagen uit- en opruimen wordt Nelly Rose uit het water getild om op de kant eens goed verwend te worden.

Het is toch een raar moment..

Blijf het een vreemde bloem vinden.

Pure verwennerij voor onze Nelly Rose. Morgen komt er een kijker, keep your fingers crossed!

Het is nog best een eindje varen naar de Marina en vóór we de rivier op mogen, moeten we aanleggen bij het dock van de douane, waar formulieren moeten worden ingevuld en alles goed wordt nagekeken. In de ijskast blijkt nog een vacuumverpakte bacon te liggen en ook de vacuumverpakte maiskolven worden weggegooid, evenals de aangebroken pot honing.

We varen de rivier op en zien de markante vorm van de Norfolk Pine tree.

De houtindustrie. Het ruikt lekker.

Even nog wat doen op het voordek. De gele pakken doen hun werk voortreffelijk na jaren werkeloos in de droge wetlocker gehangen te hebben.

Glooiende heuvels met afwisseld weide en bos. Het ziet er mooi uit.
Tim having fun.

Tonijnfabriek.

Boothuizen.

Skipper Pim die nog een klein stukje mag sturen.

We roepen de brugwachter op op kanaal 64. De brug is gemaakt naar het ontwerp van de traditionele vishaak van de Maori’s.

Erg mooie brug en de bewoners van Whangarei zijn er terecht erg trots op.

Achter ons vaart een boot, die ons later inhaalt. Het is de Stella Maris en als ze langszij liggen, roepen ze: “Goedemiddag!”. Grappig om hier zo verwelkomt te worden.

Als we aankomen in de Riverside Marina in Whangarei, staat de Rafiki crew klaar om onze lijnen aan te pakken. We drinken van de champagnefles van Tim, die hij aan boord had om zijn aankomst in Nieuw Zeeland te vieren en die hij nog van zijn gezonken boot af heeft kunnen halen. Na 12 dagen op zee, is het goed om weer aan land te zijn.

Sailingmates! Helaas staat Hanneke weer achter de camera.

Champagne, ook voor Nelly Rose, die ons veilig naar de andere kant van de wereld heeft gebracht!
Niet alleen een heerlijke zeilboot, maar ook een heel fijn huis!

De crew van Nelly Rose van het laatste stuk vanuit Tonga naar NZ.

Peter en Clodagh van de Rafiki.

Vanavond slapen we voor het eerst sinds tijden aan de wal in een motel. We gaan de boot helemaal leeghalen en klaar en schoonmaken voor de verkoop.  Rafiki doet hetzelfde en we zijn er erg druk mee, maar wel gezellig dat we het gezamenlijk kunnen doen.

In het netje aan het plafond ligt bijna niks meer. De regels in Nieuw Zeeland zijn nogal streng en alle verse dingen moeten op zijn als we daar aankomen. Ook honing en popcorn mogen het land niet in.

We zijn de bocht om en varen eindelijk weer vóór de wind; lekker rustig en makkelijker koken.

Tim geniet als solozeiler van het feit dat ie nu zomaar een paar uur achter elkaar kan slapen.

Er wordt overleg gepleegd over wel of niet vannacht de boom laten staan.

We zijn inmiddels binnen de territoriale wateren van Nieuw Zeeland en de vlaggetjes worden gehesen.

‘Land Ho’ roept Tim, als ie de kust van NZ ziet opdoemen.
Straks is het nog maar 100 NM langs de kust in de luwte van het land tot Whangarei

Tim kijkt in het boek van Leonie en Adam: www.vijftigtintenblauw.nl en is onder de indruk!

Mooi licht op het melkmeisje.

Na enige aarzeling besluiten we toch om de binnenbocht te nemen.

Pim nog even aan het roer.

Ook Tim geniet zichtbaar van die laatste mijlen.

De vuurtorenwachter woont heel idyllisch, maar wel heel alleen.

Het stroomt hier aardig door dat gat heen.

Flinke klif.

We vieren onze veilige aankomst in Nieuw Zeeland met een glaasje wijn en de laatste brokjes kaas.

Onze laatste avond aan boord van dit heerlijke schip! Morgen slapen we in een motel bij de marina en gaan we de boot leeg halen. Het zijn merkwaardige emoties.

Piet, de onvermoeibare Hydrovane, is onze beste vriendin.

Alsof de duvel er mee speelt. Pim ziet de Hydrovane een beetje bewegen! Onmiddelijk wordt de bakskist leeggeruimd en Pim trekt zijn zwemvest met harnas aan en klimt op het zwemplatform om de bouten met de moment sleutel vast te draaien, terwijl Tim in de bakskist kruipt om de moeren tegen te houden.

Dit soort zonsondergangen zullen we straks enorm gaan missen.

Het scheurtje in het grootzeil wordt gerepareerd.

We spotten de eerste Albatrossen!

Opnieuw begeeft de WC het en moet Pim weer klussen. Dit soort dingen gaan we dus niet missen. Hij kan inmiddels de pomp blindelings uit elkaar halen en weer monteren. Hij roept wel iedere keer de steun van Hanneke in om de plunjer schoon te maken. Ieder zijn deel.

Wat zeilt ze toch heerlijk!

Mooi! Maar een goede kijker ziet de reparatie een beetje los komen. We hebben niet echt de instructies uit het dikke boek dat we ooit van A Small Nest hebben gekregen opgevolgd. Het hield gelukkig tot Whangarei (spreek uit Fangarei) en het zeil is inmiddels bij de North loft in Opua.

Het stel voorop.

De kapitein is lekker verzonken in zijn e-reader. Vele uren heerlijk verzonken in een boek terwijl Piet, de onvermoeibare Hydrovane het werkelijke werk deed.

De skipper.

We komen met een omweg in de buurt. Dat is vanwege de heersende winden. Als je rechtstreeks zou gaan is de kans dat je in zuidwestelijke winden komt erg groot en dan wordt het zwaar.

Vertrek Tonga

Met Tim Healey

Eerste 24 uur hoge golven en continu 20 knts. Dat is acrobatisch koken!

Daarna rustiger met lekker weer.
Autopilot liet het even afweten, maar nam het toch vanzelf weer over. Waarschijnlijk door een binnenkomende golf, die omhoog spatte, nat geworden controlbox.

De stroom blijft dalen ondanks dat de motor aanstaat wegens te weinig wind. Pim heeft 2 broden gebakken, zou het daaraan liggen?
De Black box van de motor blijkt dood te zijn.

Ijskast wordt uitgezet en ook de navigator en instrumenten. Ook geen navigatieverlichting meer. Alleen de marifoon en de AIS blijven aan. Zo zijn we bereikbaar en kunnen boten ons zien. Mochten wij een boot zien, dan zullen we met een zaklantaren in het zeil schijnen.

De bilgepomp is ook stopgezet. De over het dek heenkomende golven lopen ook druppelsgewijs langs de mast naar beneden. Het bakboordraampje in de kajuit lekt nu niet meer, nadat alle schroeven weer wat zijn aangedraaid. Hanneke slaapt achter het slingerzeiltje op de bank en werd nat van spetters in haar gezicht.

We checken de hoeveelheid batterijen om toch met zaklantarens het kompas te kunnen zien. Plenty.

De kleine GPS wordt weer te voorschijn gehaald en van nieuwe batterijen voorzien.
De I-pad kunnen we nog opladen via de 12 Volt stekker, zodat we Navionics gewoon kunnen zien. Pim houdt op de papieren kaart precies bij waar we zitten.

De weatherguru Bob is inmiddels op de hoogte.
Pim gaat met de stroom, die de panelen opleveren 2 keer per dag online om het weerbericht van Bob binnen te halen en onze positie aan verschillende mensen en Rafiki door te geven.

Dat betekent geen broodmachine meer en ook geen water meer maken. We hebben wel reserve water : ongeveer 80 liter.

Brood moet nu in de oven worden gebakken. De eerste poging ziet er redelijk uit, maar is niet echt gerezen. Morgen gaat er een gistzakje erbij.

Hopelijk morgen wel wat stroom van de zonnepanelen.
Dat klopt gelukkig.

Na de eerste schrik passen we ons aan en besluiten gewoon door te varen.

Communicatie met Rafiki , ze zijn een poosje zichtbaar. Later gaan ze ineens langzamer. Pete marifoont, dat ze een vis aan het vangen zijn : een walvis, te zien aan de bocht in de hengel.
Ze kunnen minder hoog dan wij en zijn al snel niet meer te zien en liggen daarna 24 mijl achter en noordelijker.

Geen fijne dag!

Het is de dag dat we officieel de tropen uit varen. Goed te merken. We slapen onder dekbedden en moeten ons voor de nachtwachten behoorlijk warm aankleden met mutsen en schoenen enz.

Het begint met een blokkage van de WCpomp. Pim is een dikke 3 uur bezig om de pomp uit elkaar te halen en de toevoerslangen plus aansluiting. Nadat ie alles als een soort Willy Wortel weer in elkaar heeft gezet, doet de WC het weer en hij lekt maar een klein beetje.

Even later merkt Tim een losse naad in het grootzeil op. We besluiten om er een derde rif in te steken, zodat het nu voor de nacht met veel wind geen kwaad kan.

Daarna ziet we de Hydrovane bewegen. Aangezien we daar nu volledig van afhankelijk zijn, omdat de autopilot niet meer aankan, besluiten we met nog een uur daglicht te gaan om alle bouten waarmee Piet bastzit op de achtersteven, aan te draaien. Dat betekent, dat Pim op de achterplank moet knielen, terwijl Tim in de bakskist de moeren op zijn plaats houdt.

De heren hebben wel een biertje verdient vandaag!

De volgende dag , als het bijna windstil is ( 4 knoop wind) ,wordt het zeil dichtgeplakt met Dynema stickers enz.
Weer een klus geklaard en het derde en tweede rif kunnen er uit, zodat we de gang er weer in krijgen. De wind steekt ook weer wat op en we halen de snelheid van 5,4 knoop weer, die Bob van ons verwacht.

We koken inmiddels met zout water en doen daar ook de afwas mee.
Douchen is er niet meer bij, gelukkig hebben we pakken Babywipes bij ons voor de hygiene.

De stemming is goed en het is fijn om Tim aan boord te hebben met een extra paar handen en ogen.

We hebben gemerkt dat eilanders hun eiland allemaal zó goed kennen, dat ze niet kunnen uitleggen aan een vreemde waar iets is gelegen. We zochten de lagere school om wat spullen te doneren. ‘Bij die grote boom moet je rechtsaf’ is dan het antwoord, terwijl je ongeveer onder die boom staat.

De graven liggen hier niet langs de weg of in de tuin, maar op een veldje met mooi uitzicht. Nelly Rose ligt daar rechts aan de rustige kant van de baai, waar je veel vogels hoort.

Klerenwinkel op straat met rechts drie bankemployees.

Er zijn veel kerken. Dit zijn de Methodisten, die hebben een brassband bij hun dienst.

Swinging ladies.

Laatste avond in Tonga. De volgende ochtend vertrokken we samen met Rafiki en ons nieuwe bemanningslid Tim ( van de gezonken Liberty Call) om 11.45 uur, dat is UTC nog net donderdag. Als cruiser vertrek je nooit op vrijdag, want dat brengt ongeluk.

Tim spot een scheur in het grootzeil en ze doen het derde rif erin erin, zodat we veilig de nacht in kunnen.

Inderdaad komt de wind ‘s nachts goed doorzetten en we zijn blij met dat derde rif.

Niet lang daarna is er niks meer over van de wind.

Vanwege de elektrische problemen kunnen we de watermaker niet meer aanzetten en we moeten zuinig zijn met het water dat we hebben. Er staat vanaf nu een puts zout water klaar om mee te koken en af te wassen, dat scheelt heel veel water.

Helaas niet veel zon om de panelen op te laden.

De instrumenten staan uit en gaan alleen even aan in geval er een schip in zicht is.

Tot overmaat van ramp gaat ook de WC kapot. Hij wil niet meer pompen en Pim is uren bezig om de aansluitingspunten en de slangen weer in elkaar te zetten.

Gelukkig hebben we veel en goed gereedschap bij ons.

Als een regelrechte loodgieter klust ie de zaak weer inelkaar.

Tja, het weerbericht..

Lieve meisjes.

En toen kwam Tonga door de volgende ronde van de Rugby World Cup en ging het dak eraf!

Letterlijk én figuurlijk! Ze sleept een stuk golfplaat achter zich aan en dat maakt een oorverdovende herrie.

De dames zijn mooi aangekleedt voor een speciale dag van hun kerk.

Een klein eindje verderop zitten de wat oudere vrouwen ook helemaal tiptop in het wit.

Het haventje ligt er mooi bij.

De minivan van Heineken zorgt dat Café Tropicana, waar de cruisers zitten te internetten, van vers bier wordt voorzien.

Binnen hangt het wapen van het Koninkrijk Tonga.

Dit is géén waslijn, maar een winkel.

Advertentie in het cement.

Mooi uitzicht over Neiafu, de stad van de Vava’u Group of isles.