Het regent al twee dagen volcontinu!

Ook hier is weer een visitors centre. Ze hebben een uitgebreide expositie over alles wat relevant is in de buurt. Zowel over de historie,  vandaar deze Maori-jurk, als over de omgeving en de lokale nijverheid. Een van de dingen waar we over leren is het vangen van White bait in de rivieren. Een lokale delicatesse, die we in het dorp moeten gaan proeven.

De Kiwi hier is opgezet. Het lijkt of ze haren hebben, maar het zijn toch echt hele fijne veertjes die aan de onderkant donzig zijn, maar aan de tip zijn het harde puntjes.

Nat, nat, nat grasland. We zijn in een van de natste plekjes van de wereld. Het regent hier 18 meter per jaar, dat is anderhalve meter per maand oftewel gemiddeld twee centimeter per uur.

Tussen de middag lunchen we in een klein café, waar ze de White Bait serveren. Het zijn visjes van zo’n 7 cm.,waar ze een ei bovenop gooien. Het smaakt heerlijk op een boterham. White Bait vrouwtjes leggen hun eitjes met springtij, die eitjes zetten zich dan op het hoogste punt van het water af in de rietkraag en laten zich dan 14 dagen door de zon verwennen tot het volgende springtij komt en ze weer losweekt. Dan komen de kleine guppies er uit.

De wolken hangen laag en het geeft een mysterieuze sfeer aan de omgeving.

We zien erg veel watervallen, die zich bijna verticaal naar beneden storten. Jon, die ons in Auckland veel heeft verteld over het Zuider Eiland, vertelde ons toen al dat we blij moesten zijn als we het gebied in de regen zagen, omdat de watervallen dan dubbel spektakulair en echt uit de bergwand wegspuiten.

Het begint iets op te knappen, maar het regent nog steeds.

Als gevolg stromen de beken hard.

Er stopt een auto achter ons om ook een foto te maken en het blijken kennissen te zijn uit Limburg, die hier ook een poosje rondtrekken. Hoe bestaat het toch dat je elkaar dan hier in de stromende regen tegenkomt!

Fantail waterfall komt hard naar beneden.

Wat een land!

Er zit ook een blowhole, waar het water door een gat omhoog wordt gestuwd. Soms wel 20 meter hoog.

Pim raakt onder de indruk van de prachtige tinten op de varens en maakt er een heleboel foto’s van. Het zijn mooie schakeringen tussen het groen en het roodbruin.

De meeuwen zijn er als de kippen bij, als je je tafeltje verlaat.

Wij rijden naar het strand en lunchen in de eigen campervan. Deze meeuw kwam kijken of we niet iets over hadden. De meeuw blijft op veilige afstand.

Er kwam ook nog een weka kijken. Die is veel minder bescheiden of voorzichtig dan de meeuw. Met een beetje geduld hadden we hem waarschijnlijk binnen kunnen krijgen, maar hij at in ieder geval van het trapje.

De bruggen zijn enkelbaans en deze moet zelfs ook met de trein worden gedeeld. We hebben een zo’n passage gehad waar verkeerslichten het verkeer regelden, maar meestal is het gewoon een verkeersbord dat zegt wie er eerst mag.

De rhododendrons staan overal volop in bloei. Deze kleur is onze favoriet.

We gaan naar een lokale natuur tentoonstelling, omdat we daar een kiwi te zien zullen krijgen. Als bonus is er ook een tank met een hele zooi grote palingen die net gevoerd worden. We mogen ze aaien. De palingen blijken héél erg zacht; fluweelachtig. Een beetje te vergelijken met de pijlstraatroggen, maar dan toch net weer anders.

Goed kijken, dan zie je een heuse Kiwi. Ze zitten in een groot hok met nachtverlichting. Het zijn nachtdieren en ze worden bedreigd. Door honden en wilde katten, maar zeker ook door de stoat (een marter) en de possum. De marter is rond 1890 uitgezet door mensen die daarmee de konijnenplaag dachten te bestrijden. Het middel bleek ruim erger dan de kwaal. De possum was een geschenk uit Australië. De bedoeling was het opzetten van een bontindustrie in Nieuw Zeeland. Dat is best wel gelukt, maar de prijs is ongelooflijk hoog. De possum wordt met man en macht bestreden. Met vallen, door ze te schieten en zelfs met 1080 – Sodium Fluoracetate. Nieuw Zeeland is een van de grootste gebruikers van dit gif in de strijd tegen de rat, de possum en de marter. Allemaal binnengebracht door de mens. De rat kwam al met de boot van Cook (waarschijnlijk ook al met die van Tasman), maar de possum is een gevolg van de ondoordachte en uitendelijk onnozele acties van de goedbedoelende mens.

Ze zijn ongeveer 40 cm. hoog .

Dit zijn Possumhuiden.

Dit is een opgezette possum. Het is een buideldier.

Stapeltje huiden, klaar om iets moois van te maken.

In deze werkplaats maken ze er plaids van en tassen en kleden enz…

Midden op het kruispunt in de stad staat deze Clocktower.

De stad heet: Hokitika

Het is voorjaar. De brem staat in bloei en de bergen kleuren geel, zo mooi!

Er worden herten gefokt.

Er loopt een Weka op het parkeerterrein waar we even stoppen om het visitor’s centre te bezoeken. Meestal hebben ze daar een leuke tentoonstelling over wat er daar in de buurt interressant is.

Er lopen 4 pluizige kuikens achteraan.

De rivieren hebben meestal brede beddingen. Helemaal links zie je de weg uitgehakt in de rotsen waar wij straks over rijden. De bocht om naar weer zo’n adembenemend schouwspel.

We maken een lekkere strandwandeling en er is helemaal niemand!

Als we later naar de werkhaven rijden, zien we nog wel een strandzeiler.

Stoere vissersboten, maar dat moet ook wel hier aan de ruige westkust.

Dit moderne  patrouille vaartuig ligt hier ook in de haven.

We gaan een pizza eten in de lokale tent. Er zijn maar twee kroegen, de ene is voor de biljarters en de andere voor de mensen die een wedje komen leggen op honden- of paardenraces. De allervriendelijkste oma, die de pizza gaat maken, vraagt of we er bestek bij willen. Ja , dat willen we wel.

Toch weer heerlijk om de zee te zien en dan zeker met van die mooie rotsformaties.

We zijn nu bij de ‘Pannekoekenrotsen’, ziet er inderdaad bizar uit al die pannekoeken bovenop elkaar gestapeld.
Iedereen loopt er hier heel casual bij, meestal in lange broeken of erg korte broekjes. Niet deze Engelse meisjes, die hebben rokjes aan!

Het geweld van water zorgt voor een binnenpoel.

Met de ferry InterIslander varen we bij aankomst van het zuideiland door de fjord naar Picton. Met 16 knoop varen we wel met een andere snelheid dan wij gewend zijn. We slapen de eerste nacht in Picton, waar Pim een verhaal schrijft om uiting te geven aan zijn grote zorgen over de escalatie van de strijd tegen Isis. Na drie en een half jaar redelijk afstandelijk over de geo-politieke ontwikkelingen gehoord te hebben zitten we er ineens weer middenin. Pim schrijft er over op de facebbook tijdlijnpagina van ‘de Macht van Tien’.

We gaan weer onderweg in de richting van Marlborough, de wijnregio op het Zuid Eiland met als centrale stad Blenheim. Het oude station van Blenheim is opgeknapt en doet nu dienst als café.

Eigenlijk hoopten we dat er in Blenheim een centrale coöperatie zou zijn, waar we verschillende wijnen zouden kunnen proeven. Die kunnen we niet vinden en we hebben geen zin om veel geld uit te geven aan een van de wijntouren met een gids. We brengen dus een bezoek aan een gerenomeerde winery, die van Allan Scott. Hij is sinds de eerste dagen in het begin van de zeventiger jaren bij het verbouwen van wijn in de regio betrokken geweest en hij begon in 1990 met zijn eigen label.

Het ziet er allemaal zeer verzorgd uit en er zit ook een kennelijk druk bezocht restaurant bij, maar na het een en ander geproefd te hebben, vinden wij de wijn nogal dunnetjes. In ieder geval niet te vergelijken met onze favoriete wijn van www.rives-blanques.com, met hun heerlijke wijnen uit de Languedoc. Het kan zijn, dat wij geen echte fans zijn van de sauvignon blanc, maar meer van de chenin blanc en mauzac. Het kan aan het huis of de bodemgesteldheid liggen of het feit dat alle bewerkingen hier mechanisch worden uitgevoerd. We weten het niet, maar de prijs/kwaliteit verhouding is niet wat we ervan hadden verwacht.

Hier wordt de oogst machinaal binnengehaald. Het wijngebied heeft hier de vroegere abrikozen en appelbomen bijna volledig verdrongen. De industrie biedt het hele jaar door werk aan vele mensen, die ervoor zelfs worden gerekruteerd vanuit de Solomoneilanden, Fiji, Niue en Tonga.

Een andere belangrijke bron van inkomsten is de houtindustrie. We rijden door grote gebieden vol produktiebos. Ze moeten volgens de wet na de kap weer opnieuw worden aangepoot, maar het ziet er toch raar uit. Bomen van een enkel soort, netjes in rijtjes en dan ineens grote kale vlaktes.

Vreemd gezicht, zo’n kale berg. De boomgrens ligt hier overigens ook rond de 1500 meter.

De man staat te vissen in een enorme brede rivierbedding.

Even later bezoeken we middenin de bergen een bootmuseum van een of andere liefhebber.

Mooie verzameling oude buitenboordmotoren.

Deze raceboot is door de zoon van de man gemaakt. Er is vlakbij een groot meer, waar ze races met die dingen houden.

Dit was misschien zijn eerste poging tot het bouwen van een boot.

Het zijn hele platte bootjes, wel wat anders dan de Cadetten waar wij vroeger onze trailer mee hadden volgeladen.

Er hangt ook nog een Lark zweefvliegtuig aan het plafond. Zweefvliegen is hier populair en vergelijkbaar in mogelijkheden aan de Val d’Aosta in Italië.

In de bergen lopen Chamois (geiten), maar als het weer ietsje vlakker wordt, zien we weer heel veel schapen. Wol is een grote bron van inkomsten. De lente is aangebroken!

We zijn bij Takapuna Beach op de noordkant bij Auckland, waar we met Renée ook al waren. Kopje soep aan het water in ons eigen huisje.

Geen idee dat deze planten ook bloemen krijgen. Groot en fijntjes.

Na ongeveer een uur rijden, zijn we in Hamilton. Daar bezoeken we een garage, omdat de remmen niet goed werken en er maar één gaspit goed werkt en de WC geen water doorspoelt.
Na een enorm vervelend contact met de verhuurder van onze campervan mogen we een nacht in een motel slapen, terwijl er gewacht wordt totdat hij zijn tweedehands remcylinder heeft opgestuurd. Het kost ons wel een dag, maar met slechte remmen door de bergen op het Zuideiland rijden, is geen optie. Road Runners Rental kunnen we in ieder geval bij niemand aanbevelen. De remmen zijn nu redelijk, maar de eigenaar vond het onredelijk, dat we het wc en gas probleem ook opgelost wilden zien. Sukkel.

Als we naar het motel lopen, komen we langs deze boom vol rode bloemen. Het blijkt de Nieuw Zeelandse Kerstboom te zijn. The pohutukawa tree.

Felle rode bloemen.

We komen erachter dat 10CC vanavond hier optreedt en weten kaartjes te bemachtigen. Zo hebben we toch een mooie avond!

Muzikaal gebouw! Het blijkt een grote muziekinstrumentenwinkel te zijn.

De brem staat in bloei, maar bovenop de bergen verderop ligt nog sneeuw.

Leuk om op zo’n plek je boterham te kunnen eten in je eigen campervan.

We hebben al heel lang geen sneeuw meer gezien en dan kun je van zo’n uitzicht echt genieten.

Even later rijden we langs ‘ white cliffs’. Over grote afstand afgesleten door de rivier die er onder langs loopt.

We eindigen de dag in Foxton, waar we verrast worden door deze molen. Het is totale decorbouw, maar toch doet het ons goed. Hanneke is tenslotte geboren in Kinderdijk, waar er 36 staan. Er schijnt ook een dutch market te zijn.

Er staat ook een leuke houten kerk.

We vertrekken de volgende dag pas nadat we een portie poffertjes hebben gegeten in ‘The Dutch Oven’. De poffertjes waren echt goed en de kokkin was blij toen we zeiden ‘You nailed making poffertjes’.

In de supermarkt staat deze kar klaar om donaties in te doen voor mensen, die het met kerst niet breed hebben. Mooi gebruik.

We komen aan in Wellington op het zuidelijkste punt van het Noordeiland. Ze noemen het Windy Wellington, want het is de meest winderige stad van de wereld.

We zijn een uur te vroeg en kunnen nog wat rondwandelen voor we straks deze open mond in rijden en drie uur lang aan boord zitten.

We halen onze campervan op. Dit wordt ons huisje voor de volgende 6 weken. Nog véél kleiner dan de boot.

Onderweg terug naar Whangarei komen we langs Sheep World, waar we een kijkje gaan nemen. Ze hebben er ook deze Emu-kuikens. Wist niet dat die gestreept zijn als ze nog zo klein zijn.

Er wordt een demonstratie gegeven hoe de Border Collie de kleine kudde bij elkaar drijft in het weiland en ze vervolgens door een hek heen stuurt, waar ze straks geschoren zullen worden.

Dit is een ander soort hond, die speciaal gefokt is om met zijn voortdurende geblaf de schapen aan te sporen om door een sorteerhek te lopen. Een schapenboerderij heeft gemiddeld zo’n 3500 schapen en er moet door de honden hard gewerkt worden. Ze zijn totaal onmisbaar voor Nieuw Zeeland.

Hij klemt het schaap tussen zijn knieën en begint na nog meer uitleg over hoe en wat eindelijk met het scheren. Hij ziet het als topsport, want een beroeps-schapenscheerder doet er zo’n 800 per dag. Als het seizoen hier voorbij is, gaat ie naar Wales of Schotland. Ze verdienen per geschoren schaap.

Pim mag een handje meehelpen.

Hanneke mag een van de lammetjes een flesje geven.

We raken in gesprek met een Opa en Oma, die met hun twee kleindochters een dagje op stap zijn. Het zijn ook yachties, maar zijn er nu te oud voor. Opa is al 87 en zijn knieën willen niet meer zo erg.

We komen nog langs een Dutch Deli en kunnen het niet laten. We moeten stoppen. Even later vertrekken we met een doos vol lekkere lang gemiste dingen. Hagelslag, paprikachips (niet te krijgen hier) speculaasjes, Rotterdamse oude kaas enz..

In Whangarei staat Nelly Rose er prachtig bij. We praten nog wat met mensen van de yachtbroker en halen nog een paar tassen met spullen op, die op de heenweg niet in de bus mee konden.

Gelikt!

Als we de volgende dag een toeristische route rijden, worden we aangehouden. Iemand heeft ons schijnbaar aan de verkeerde kant van de weg zien rijden en de politie gebeld, die ons hier aanhield. Het is absolute onzin, maar toch moet Pim om 11.00 am nog even de blaastest doen. Daar is natuurlijk niks mis mee en na een vriendelijk gesprek mogen we onze weg vervolgen.

Reneé haalt ons op bij de bushalte Smales Farm op de North Shore, waar zij vlak in de buurt in het ziekenhuis werkt. Ze gaat ons de noordkant laten zien en we beginnen met een wandeling langs de kust.

Er zijn een paar oude vulkanen rondom Auckland en dit uitzicht heb je vanaf Mount Vic(toria).

Er komt een storm aan.

Dat weerhoudt deze boten niet van hun middagwedstrijd. Leuk om ze zo van boven onder de rand van de berg te zien doorkomen. Het is hier mooi wedstrijdwater.
Ze komen met een heel clubje aan bij de bovenboei waar de gele boot zich tussen de anderen in wringt. Er wordt keihard gevloekt en gescholden door de ganse vloot em met zoveel enthousiasme, dat het tegen de wind in goed hoorbaar is bovenop de berg.

Aan de andere kant kijk je richting Devonport, waar Leonie en Adam woonden.

We rijden ook nog even langs hun huis.

s’Avonds worden we uitgenodigd door andere vrienden van Adam en Leonie voor een gezellige maal in hun net afgebouwde keuken.
Jon vertelt dat hij al veel eerder klaar geweest zou zijn als ie niet vele gezellige uren met Adam op zijn terras had doorgebracht. Ze zaten in hetzelfde touch-rugby team.

Dit is de Siver Fern; het nationale symbool van Nieuw Zeeland. Het blad is aan de bovenkant groen en aan de onderkant zilverkleurig. Je ziet het symbool overal op vrachtauto’s, als logo bij de All Blacks enz… Ook de voorstellen voor een eventuele nieuwe vlag voor NZ hebben de silver fern geadopteerd.

We lopen door een park met veel zwarte zwanen in de vijver.

De stad is heel schoon en alles is goed georganiseerd.

Onze tweede B&B heeft een mooie strakke keuken. Zo zou ik hem ook wel willen. Vooral de Fisher & Paykel afwasmachine is mooi en erg handig.

Het is lastig ramen lappen, maar met zo’n lange stok lukt het wel. Het hoeft gelukkig niet iedere week.

Onze buurt heet Parnell en is de eerste suburb van Auckland.

Het stond er oorspronkleijk vol met leuke houten huizen met porches gedecoreerd met houtsnijwerk.

Het is een dure buurt, maar het ziet er ook echt leuk uit met gezellige winkeltjes en restaurants.  Schijnbaar woont de primeminister hier ook ergens.

Je mag hier meestemmen over de nieuwe  routes van de bussen. Voor nieuwelingen is het openbaar vervoer lastig te doorgronden. Het wordt gerund door verschillende maatschappijen en wij hebben geen kaartje kunnen vinden waar alle mogelijkheden op staan.

Op weg naar de jachtclub komen we langs meerdere van dit soort stallingen voor de speeltjes van de niet-zeilers met honderden PK’s aan de spiegel. Er staat een giga heftruck om de jachten te water te laten. Ik ben benieuwd hoe vaak de bootjes gemiddeld te water gaan en hoeveel er niet meer dan eens per jaar opgepakt worden.

Dit zit ingelamineerd in de vloer van de entree van de jachclub in Auckland.

We gaan een kijkje nemen bij het Royal Yacht Squadron. Ze hebben een mooi groot clubhuis op een prachtplek tegenover de stad.

Er is een lekker ruim balkon bij, waar het tijdens de lunch helemaal vol zit.

Dit is een van de imposante prijzenkasten. Hier staan Louis Vuiton bokalen en de officiële kopie van de America’s Cup.

Wij vonden deze erg mooi.

New Zealand heeft niet alleen een belangrijke maritieme traditie, maar ook zeilen als sport is heel erg belangrijk in het land. Het Maritieme Museum geeft van beide kanten een prachtig overzicht. Het ziet er goed uit van buiten, met traditionele schepen in het water, en een van de Steinlagers aan de muur.

Nooit geweten dat onze Abel Tasman uit Lutjegast kwam. Hij was het die deze hoek van de aarde ontdekte in de zeventiende eeuw. Hij rapporteerde er over aan de VOC, maar die zag er niet veel in. Pas honderd jaar later kwam Cook, die voor de Engelsen beslag legde op Australië en Nieuw Zeeland.

Altijd stoer zo’n mooie oude sleepboot.

Het land moest bevolkt worden en er werden veel ideeën ontwikkeld om het aantrekkelijk te maken voor mensen om hier naartoe te gaan. Sommigen gingen gratis naar hun beloofde land en soms kregen er zelfs een heel stuk land bij. Het museum geeft een mooi beeld van die hele periode; van de eerste immigranten die op de oude zeilschepen kwamen, van de mensen die met stoomschepen werden gebracht en uiteindelijk van de luxe passagiersschepen, die in de vijftiger jaren nog grote aantallen mensen vervoerden.
Het winnen van de America’s Cup was voor Nieuw Zeeland waarschijnlijk een nog grotere gebeurtenis dan het winnen van de Rugby World Cup. De gekte in de straten daarna was totaal. Dit is een kopie van de Cup. De beker zelf is een zilveren cup, die ook wel de Auld Mug wordt genoemd. In 1995 werd de schaal ernstig beschadigd door een politiek activist die streed voor volledige rechten voor Maori’s in Nieuw-Zeeland. De cup werd (gratis) gerepareerd door de oorspronkelijke zilversmid, Garrard’s uit Londen.

De eerste zeilboot die de cup won kwam daarvoor naar Engeland. Het was de schoener America, waarnaar de one guinea cup is vernoemd. Het is de oudste sport trofee waar nog steeds om wordt gestreden.

Dit is de boot waar de Kiwi’s de Cup mee wonnen! De Black Magic.

De sokken hangen een eindje verderop.

Er is tegelijkertijd een expositie van historische badpakken in het museum.

Grappig om te zien al die oude badpakken.

Eenmaal weer buiten drinken we een biertje in het café aan het water waar nog meer moois ligt.

Prins Charles en Camilla liepen daarachter rond. Ze zijn op werkbezoek in NZ en regelmatig op de TV.

Dit is een van de eerste schepen die hier in Nieuw Zeeland speciaal werd gebouwd om wedstrijden mee te varen. Het schip is inmiddels meer dan honderd jaar oud.

De heren zitten lekker een biertje te drinken.

Terwijl de dames zich suf kletsen..

Het was een leuke dag in dit mooie Maritieme Museum. Als je in de buurt bent, moet je zeker even gaan kijken!

Als we eindelijk klaar zijn met klussen aan de boot, pakken we de bus naar Auckland. Na drie uur komen we over de brug vanwaar deze foto is genomen.

We slapen in een B&B middenin de stad en in de parkeergarage eronder staat deze aparte auto, een Lamborghini.

De kamer is piepklein, maar het uitzicht vanaf de 28-ste verdieping is grandioos.

Het is nu niet druk op dit belangrijke kruispunt van Queenstreet. Alle verkeerslichten gaan tegelijkertijd op rood en dan mogen alle voetgangers oversteken; ook diagonaal. Dat kan er voor onze ogen raar uitzien, maar in Tokyo doen ze dat al decennia lang.

De beroemde Sky Tower van Auckland is nog net te zien tussen de glazen reuzen van banken en verzekeringsmaatschappijen.

Er zijn vooral veel moderne gebouwen in deze stad, maar een enkel element laat zien dat Auckland ook een historie heeft. Die gaat niet veel verder terug dan de tweede helft van de negentiende eeuw. In tegenstelling tot Australië is er in Nieuw Zeeland sinds die tijd over het algemeen een goede verstandhouding geweest met de oorspronkelijke bevolking. Die stammen oorspronkelijk van het Aziatische vaste land en van Indonesie en de Philippijnen. Vandaar zijn mensen ongeveer 3000 jaar voor het begin van onze jaartelling over zee getrokken naar Polynesië. Toen de Markiezen overvol raakten zijn de mensen van daaruit uitgewaaierd naar de Paaseilanden, Hawaii en naar Nieuw Zeeland. Het zijn dus mensen met een andere achtergrond dan de oorspronkelijke bewoners van Australië. De Maoris en de van oorsprong Europese bevolking leefden goed naast en met elkaar en dat is vermoedelijk ook de reden, dat er niet moeilijk wordt gedaan over de grote influx van Aziaten. De verwachting is, dat zij over een jaar of twintig net zo talrijk zullen zijn als de mensen met een Europese oorsprong. Als je het straatbeeld vandaag bekijkt lijkt het alsof dat nu al het geval is. Er lopen heel veel vooral jonge mensen van Aziatische oorsprong door de stad.

We kopen een stekker met plug voor NZ voor onze Apple spullen. We zien voor het eerst accessoires voor de Applewatch.

“Oud” gebouw naast de glanzende nieuwe. Oud is natuurlijk relatief in zo’n vrij nieuw land.

In onze koffie zit een Silver Fern ; het nationale symbool van Nieuw Zeeland.

Ferrybuilding, hiervandaan vertrekken omder andere  de ferry’s naar de noordkant.

Naast het scheepvaartmuseum ligt deze reuze outrigger. Ze zijn met 10 van die dingen gaan varen vanuit Frans Polynesië via Hawaï naar San Francisco en nog heelhuids aangekomen ook. Ze zijn gebouwd naar de overgeleverde vorm van de schepen waarmee de Polynesiers tussen de eilanden voeren en waarmee Nieuw Zeeland als laatste land ter aarde uiteindelijk door mensen werd bevolkt.

Ze vertrekken zometeen voor een toeristentochtje.