We stappen met onze nieuwe duitse vrienden in de religieuze taxi richting café, waar we de voetbalwedstrijd gaan bekijken.

Nog een van de weinige kleine huizen, die zijn overgebleven in Nassau sinds de intrede van de cruiseshipindustrie.

Oranje is wel verkeerd geschreven, maar toch een aandenken aan vroeger tijden.

Strand met tentje

Nadat de 3 vorige projektontwikkelaars onderuit zijn gegaan hebben de chinezen het ook hier overgenomen, net als in Dominíca. Ze slapen in die blauwe barakken aan de voorkant.

Onze taxichauffeur is een kleurrijk figuur met schitterend glimpak.

Totaal nieuwe wijk, aangelegd met heuse kanalen.

Er staat nog veel leeg.

16 TV schermen laten het spektakel tussen de 2 duitse clubs zien.

Die abrikooskleur doet het goed hier met een zonsondergang.

De duitse club, 4 boten.

Er ligt een “Tunatower” met pretverlichting in de haven, gelukkig niet naast ons.

We’ve probably all seen one of those unbelievable sports movies where the unlikely nerdy kid scores in the final second of the game, to win the match. Well, the Miami Heat doesn’t have nerds on the team (they do have some characters though). They are a great team, but still there is an undisputed star within that team, their Most Valuable Player Lebron James. So, if the game hinges on one final desperate chance for a win, with less than 2,5 seconds on the clock, that’s who you pass the ball to. And he scores! The Heat beat the Indiana Pacers in the first game of the semi-finals for the NBA 2013 championship, and I was there!
My niece Naomi lives and works in Miami and she is a fan. She kindly sacrificed a load of Air-miles to fly me in from Nassau in the Bahamas and organised great tickets for the game. Naomi and I had dinner before the game together with Bella and her brother in law Peter. We then drove to the American Airlines Arena and handed the car over to the Valet Parking service. We were welcomed in the Dewar’s Club for a pre-game drink and then went to our seats for the game.
The game was pretty evenly matched for most of the time, although the Pacers lead the score most of the time. Both Naomi and Bella tried to appease me and said that the game would really start in the third period, but even throughout those 12 minutes of net playing time, the Pacers were definitely not beaten. The girls also were now starting to display signs of nerves, but felt mighty confident, that the Heat would prevail and indeed, with about a minute left in the game, they managed to score and reached a three point lead. A question of playing a clever defence and even allow the Pacers to score once more to regain possession, as long as it wasn’t a three pointer, but a three pointer it was! The game was tied and that is not acceptable, so it went into overtime. Another 5 minutes of net nail biting playing time, but the Heat finally seemed to be in control of the game and once more managed to move ahead; this time by two points. The Pacers however had possession of the ball and once more needed to score a three pointer, however this time, that would be for the win. Then Dwayne Wade fouled and the Pacers were awarded three penalty shots!
All hell broke loose in the AAArena, as 20.000 Heat fans tried to put pressure on the player from the Pacers. He didn’t flinch and all three shots went in without so much as touching the ring. The score was now 101-102 with 2.2 seconds left on the clock. We all looked at each other sadly. It had been an exciting game, but we would be denied the desired results. The Heat called a 20 second time out. However the audience had accepted defeat and it was very silent in the hall. The referee hands the ball to Battier and James moves from under the basket towards the middle of the court. The ball went directly to LeBron James, Mississippi one, who turned to his right, around his opponent and with three strides, Mississippi 2, and a jump lays up the ball and twists it with his fingers so that it drops through the net as the buzzer sounds. It was within the regular playing time and the hall erupted in sheer amazement and admiration; final score 103-102.
http://www.youtube.com/watch?v=zaM5nMur4Tw
It was past midnight by the time we got outside, but it had been worth every minute of it. I wish the Heat every success during the remainder of this best of seven series, but I do hope for the collective blood pressure of their fan-base, that they don’t make them all just as exciting as this one. I think however I have been watching the 2013 Champions. Not just a team, a great team, until the last tenth of a second of the game.

Nassau is genoemd naar “onze” Nassaus en we hebben historisch banden met de Bahama’s waar we eigenlijk niets meer van zien. Ze rijden hier links en de politielui zien er uit als Bobbies, met witte uniformen, maar deze Dutch oven op het vliegveld is de eerste duidelijke referentie die ik zie.

Ik vlieg uitermate comfortabel met het vliegtuig van American Eagle. Het is een vlucht van minder dan 40 minuten. Helaas vliegt zo’n jet op redelijk grote hoogte. Je krijgt dan wel een idee van de schoonheid in groen en blauw van de Bahama’s, maar het mooiste is dat vanuit een propeller vliegtuigje van het soort waarmee Flamingo Air en Watermakers Air vliegen. We hebben foto’s van Blaine en Danna gezien vanuit zo’n vliegtuigje en dat is spectaculair.

We leveren de auto van Naomi bij de valet parking in, zodat we na de wedstrijd redelijk snel weg zouden kunnen zijn. We hadden toen natuurlijk nog geen idee, dat het pas na middernacht zou zijn, zodat het dubbel goed uitkwam.

Pim, Bella en Naomi

Hoog vanuit de Dewar’s club

Een meisje van negen zingt de National Anthem. Ze doet het fantastisch en beter dan de playbackende Beyonce bij de inauguratie van Obama.

De spelers van de Heat worden individueel voorgesteld begeleid door grote vlammen. Een totaal spektakel.

Mc Wrap stokken om mee te zwaaien en de concurrentie mee uit de concentratie te halen. Zouden het in Indiana Wopperstokken worden of gebruiken ze bij de Pacers gewoon dezelfde?

De Heat dancers, zijn red hot Cheerleaders.

Ook de marching band doet een dansje met veel beweging van de heupen.

Tijdens ‘halftime’ gaan we naar buiten op het terras van de American Airlines Arena voor een biertje. Er speelt een uitstekende rockband.

LeBron James neemt strafworpen. Ze hebben bij de Heat geen nerds, maar wel karakters, zoals Andersen (links) met zijn hanenkam. Hij wordt door de fans ‘the Bird’ genoemt en als hij de bal heeft of iets goeds doet, begint iedereen ,met zijn armen te doen alsof het vleugels zijn.

Pim en Naomi

De uitslag staat er al, maar LeBron wacht nog op de bevestiging. Die kwam. Wat een avond!

We gaan met een stel Amerikanen een hapje eten na een flinke regenbui.

Alles is hier ingericht op het naar binnen lokken van de toeristen.

Ned en Kathy van de Passage, ze waren buren in Blackpoint en Norman’s Cay en eigenaren van hondje Molly.

We belandden in deze tent, na eerst het halve rijtje restaurantjes te hebben verkend. Het zijn er wel dertig,

Tijdens het eten horen we, dat het weer enorm regent en onweert en als we naar buiten komen is het inmiddels echt noodweer. We rijden met de auto, die Ned had gehuurd terug naar huis, maar het gaat erg langzaam. De straten zijn rivieren geworden!

Het Politiebureau is niet meer bereikbaar tenzij met hele hoge laarzen.

De bank

De ravage morgenochtend zal niet mis zijn, maar hier hebben ze floodboards erin gezet. Dat doet vermoeden, dat het hier vaker voorkomt.

We zwemmen voorzichtig verder.

We maken wel golven!

Tanken wordt lastig

Het water komt nu ook de auto binnen en we hopen dat we het halen naar de haven zonder dat de auto ermee kapt.

Gelukkig goed afgelopen en veilig thuis gekomen. We schuilen nog even in de wasserette vóór we aan boord gaan. Er bleken wel wat raampjes een heel klein beetje lek, maar het zag er allemaal goed uit. Wijzelf waren echter tot op het bot doorweekt, maar dat droogt morgen wel weer, alhoewel ze hier voor de volgende 10 dagen nog onbestendig weer afgeven.

Dit is Molly van onze buurman Ned. Molly is bijzonder behendig op het rubberbootje en rent heen en weer zonder eraf te donderen. Ze keft voortdurend, maar altijd met een reden. Zo vindt ze het niet fijn als het vrouwtje gaat zwemmen en als het anker omhoog gaat. Dan hapt ze Ned zelfs in de billen en ze heeft al shorts gescheurd.
Ned kwam vertellen, dat hij conch’s had gevonden en vroeg of wij er ook een paar wilden.

Zo zien ze er dan uit, nog helemaal begroeid. Het schijnt dat ze heel moeilijk open te maken zijn. Daarvoor heb je serieus gereedschap nodig om er een gat in te slaan en dan moet je nog een hele tijd peuren om het beest eruit te frutselen. Wij hebben het aanbod, met dank, afgewimpeld.
De locals maken een conch hier in een paar minuten schoon. We zagen Ned bezig aan dek en hij deed er veel langer over. Wij denken, dat wij de boot van voor naar achteren ermee bevuild zouden hebben met een onzeker resultaat.

We hadden het over de verschillende kleuren blauw van het water, maar het is eigenlijk echt groen, vergeleken bij het blauw van onze Nelly Rose.

Nassau is wel weer even echt iets heel anders. Het is een grote stad met veel mensen. We gaan hier boodschappen doen en Pim gaat op en neer naar Miami om zijn nichtje daar op te zoeken. Ze gaan samen naar de eerste van de finale wedstrijd van de NBA Eastern Conference tussen de Miami Heat en Indiana Pacers. Daarna zoeken we weer snel de rust op.

We liggen bij de Nassau Harbour Club. Dat klinkt luxer dan het is, al hebben ze wel een zwembad erbij. Echter geen Marina zoals in Europa met drijfsteigers en fingerpontoons om makkelijk aan te leggen en op- en af te stappen. Het went en we liggen prima.

Er komt van alles voorbij varen.

Dit soort boten is veel geliefder dan zeiljachten. Ze hebben heel vaak namen die refereren aan een “fin de carrière”, zoals “At Last”.

We lagen eerder op de kop van de steiger en dat was niet bepaald rustig, met alles wat er langs vaart en golven maakt. Gelukkig kunnen we gaan verliggen naar een beter plekje.

Pim roeit naderhand Klontje ook naar de nieuwe ligplaats.

De contrasten zijn groot. Op de achtergrond het grote gokpaleis Atlantis op Paradise Island
http://media.expedia.com/hotels/1000000/470000/460500/460429/460429_189_b.jpg

Het is niet makkelijk om het kleurenspel met de blauwe tinten goed in beeld te krijgen, maar we kunnen er geen genoeg van krijgen.

We hebben een vaste gast aan boord tijdens ons verblijf in het park. Niet echt schuw, maar dichterbij dan een meter mogen we niet komen, dan vliegt hij of zij naar de andere kant van de boot.

Hier zit het vogeltje naast de antenne van de satelliet telefoon. Die is ongeveer 15 cm hoog. Het is echt een heel klein vogeltje.

We varen van Warderick Wells langs de Atlantische kant naar Norman’s Cay. Dat betekent dat we weer door zo’n nauwe snelstromende Cut moeten waar het water alle kanten op spat.

Meteen na de Cut gaan we rechtsaf een doorsteekje in. Omdat het hoog water is, bij een redelijk vlakke zee en met goed zonlicht kan dat. Je vaart echt op de tinten blauw. Hoe donkerder hoe dieper.

Het ultieme tropische eiland uit een strip verhaal. Niet groter dan wat je ziet en een palmboom precies in het midden. Vermoedelijk een van de meest gefotografeerde en bezochte plekjes hier in de buurt. Je komt er langs op weg naar de DC3

Deze DC3 was van een drugsbaron. In de 80’er jaren is het apparaat hier neergestort en is goed ingepast in de omgeving. Het wordt bewaakt door zeer brutale Sergeant Major visjes. Het is nu hoog water. Bij eb ligt meer dan de helft van de romp boven water.

Het hele vliegtuig is bedekt met allerlei soorten koraal.

Raar gezicht, een scheepswrak verwacht je wel, maar dit zie je toch niet vaak. Verder naar het zuiden ligt er nog een kleine Cessna ondersteboven in het water.

De Sergeant Major komen echt tegen je aan en happen dan, zoals bijvoorbeeld in Hanneke’s buik! Dat voelt net alsof een velletje tussen twee vingers geknepen wordt.

Het geraamte

Het is heel gezellig zwemmen met zo’n cordon waakzame vissen om je heen. Ze zwemmen tegen je aan, maar ze blijven goed weg bij de handen.

Pim op de vleugel van het voormalige drugsvliegtuig. De lens werd een beetje geblokkeerd door een Sergeant Major.

En dus met het hoofd boven water.

Rechtsaf! Mooi vinnetje van deze “Rockbeauty”

Queen Angelfish

Ik was er eerst!

Zoekplaatje : Trumpetfish rechtstandig tussen het decor.

Barracuda

Dit noemen ze een Bombie. Dit is een kleintje, maar ze kunnen tot vlak onder het wateroppervlak komen en dus gevaarlijk zijn met navigeren.

Plattegrond van Warderick Wells, het Exuma land and sea park

Het koraal is prachtig in allerlei vormen met vele soorten vissen eromheen.

Triggerfish zijn heel elegant.

Deze nurse-shark ligt lekker op de bodem te slapen.

Kleine gele visjes.

Toen we aan kwamen zwemmen waren ze aan het vrijen of aan het vechten. Geen idee hoe het een of het ander eruit ziet bij deze beesten. Ze gingen na elkaar deze bombie af klauteren en vielen het laatste stuk. We hebben bij deze bombie wel 7 kreeften gezien. De ene nog groter dan de andere 40/50 cm. Kreeften eten alle rommel op die overal blijft liggen. Zelden zie je ze zo makkelijk, omdat ze op makkelijke plekken zijn weggevangen. Misschien dat het er hier daarom zo super schoon uitziet.

We stonden vanmorgen vroeg op. Het is maar 40 mijl naar Nassau, maar dan heb je nog wat aan je dag. Om 8 uur ging het anker omhoog en om 8.15 zaten we zo vast als een huis. Even niet opletten. Het staat duidelijk op de kaart: VPR Visual Piloting rules. Je moet alleen met goed licht en vlakke zee varen, zodat je de contouren van de bodem kunt zien. De zandbanken kunnen zich verplaatsen en de aanduiding op de kaart is alleen een richtlijn. Toch wilde Pim nog even de bediening van het anker op zijn vaste plek wegleggen. Geen goed idee dus.
Het was ongeveer 2 uur voor laag water en het water liep nog hard de baai uit. Geen schijn van kans om los te komen. We probeerden het met het zeil op en vol gas terwijl we aan het wand hingen om de boot zo schuin mogelijk te houden, maar de komende uren zou de dieptemeter op 1.90 blijven staan,terwijl de boot eerst steeds wat schuiner en na twee uur weer steeds wat rechter kwam te liggen. We pakten onze literatuur in de hand en wachtten tot het zover was en inderdaad om 12.15 waren we weer los. We hadden echt wel pech gehad. We hadden een klein stukje afgesneden. Hooguit 10 meter naast de plek waar we hadden vastgezeten was het weer 3 meterdiep.
Het is wel jammer, want nu moeten we motorzeilen, zodat we toch nog voor het donker in Nassau zijn. Er staat gemiddeld maar acht knoop wind, bijna recht van achteren. Als we de hele dag hadden gehad. Als….

Vroeg of laat ontkom je er niet aan, om een keer een kwalificatie te geven van de nieuwste bestemming. We kunnen met een gerust hart zeggen, dat het Exuma Cays Land and Sea Park een van de mooiste plekjes is, waar we ooit geweest zijn. Het is een natuurpark sinds de vijftiger jaren en dat merk je aan de rijkdom van het onderwater leven. Op het land heeft men het op Warderick Wells behoorlijk verziekt, door de introductie van de Hutia, maar de andere Cays zijn gewoon mooi groen. Het onderwater leven heeft dezelfde rijkdom, die wij ons nog herinneren van ons verblijf in de BVI 25 jaar geleden.
We hebben veel foto’s gemaakt, vooral ook onder water, maar die zullen we pas kunnen plaatsen als we weer decent internet hebben. De verbinding op Warderick Wells was gewoon te kostbaar. We hebben allerlei soorten vissen gezien in ruime hoeveelheden en variaties. Angelfish, triggerfish, Sergeant majors, butterfly fish, snappers, parrotfish, hogfish, groupers, barracuda’s, wrasses; eigenlijk de hele Fishwatchers Field Guide kwamen we daar tegen en hebben we op de foto. Ook een nurse shark die lekker lag te slapen en vooral veel kreeften. Kreeften die of aan het vechten of aan het vrijen waren. Wij weten niet echt het verschil, maar we hebben foto’s.
Het Park heeft een hele belangrijke functie voor de rest van de Exuma’s en misschien de Bahama’s, omdat dankzij het park de visstand op de andere eilanden gestimuleerd wordt. Dat schijnt ook voor de conch schelpen het geval te zijn. Dit is wel weer een duidelijke herinnering, hoe het er vroeger overal uitzag, en een aanwijzing dat we monumentaal veel schade aan het maritieme leven toebrengen.
We zijn nu langs de Atlantische kant doorgevaren naar Norman’s Cay, het eerste eiland ten noorden van het park. Hier ligt een DC3 in het water, die bij een drugstransport is neergestort. Hij ligt deels boven water en het schijnt een leuke snorkelplek te zijn. We nemen de camera weer mee.
Morgen gaan we door naar Nassau. Daar komen we dan weer in de beschaafde wereld, met Mac Donalds en internet, zodat we de foto’s kunnen plaatsen.

We vertrekken uit Staniel Cay langs de ondersneden eilandjes. Het zijn koraal eilanden en dat is toch zacht spul. Tot de vloedlijn viert de erosie hoogtij. We gaan op weg naar het Exuma Cays Land and Sea Park

De gewone werkverdeling. Pim verzorgt het anker en Hanneke vaart. Hier loodst zij Nelly Rose tussen de eilandjes en de ondieptes door.

We gaan vandaag niet zeilen, hoewel het absoluut heerlijk weer daarvoor zou zijn. We varen op de motor om stroom te laden en water te maken. De accu’s moeten gewoon soms een extra duwtje in de rug hebben.
Het is mooi om de streep turkoois langs het eiland te zien. De hele tocht is een fantastisch kleuren spel met alle tinten blauw die je kun bedenken. Wij varen aan de Caribische kant, waar het over het algemeen ondiep is, maar de diepe stukken zijn donkerder blauw en op de ondiepe stukken heb je de verschillen van de bodem; al dan niet begroeid.

We vertelden de parkwachter ‘s morgens, dat we met de boot uit Nederland waren gekomen en dat dit onze eerste bezoek aan de Bahama’s was. waarschijnlijk hebben we daarom de mooiste plek in het natuurpark gekregen. We liggen direct naast, zeg maar boven, de favoriete snorkel plekjes van het park.

Voordat we daar van gaan genieten gaan we ons eerst registreren bij het kantoor van het park. Met Klontje naar de kant. Het is op dat moment nog rustig, maar langzaam komen er toch aan alle moorings boten te liggen.

Die moorings liggen in de wat diepere geul. In het hoogseizoen moet je van te voren reserveren en dan kom je op een wachtlijst te staan, maar wij hebben ons pas vanmorgen aangemeld. Gisteren, toen het venijnig hard woei, waren er maar vier boten in het park. Het einde van het seizoen nadert. Iedereen is weer op weg, of naar het zuiden of naar het noorden.

Andrew is de parkwachter en de shopkeeper. Hij vertelt over het park en de trail. Er is natuurlijk ook een bookswap en een giftshop. Het is de tweede helft van de middag en niet meer heel erg warm. We besluiten meteen de Boo Boo hill trail te gaan lopen. We maken er dan een rondje van door ook de Hutia Highway te nemen. Een hike van anderhalf uur over limestone.

De Hutia is een knaagdier, waarvan men zegt dat het een beetje een gemiddelde is van een konijn en een rat. Het is een nachtdier en we zullen het dus niet te zien krijgen. Een of andere halve zool, vergelijkbaar met de initiatiefnemers voor het “natuurexperiment” bij de Oostvaarders plassen, heeft besloten, dat het een goed idee zou zijn om de Hutia op Warderick Wells uit te zetten. Het is een beest dat alleen in Cuba, de Dominicaanse Republiek, Haiti en op Mayaguana in de Bahama’s voorkwam. Deze man had echter bedacht, dat het vroeger waarschijnlijk op alle eilanden geleefd moest hebben. Het beest heeft geen enkele natuurlijke vijand op het eiland en het plant zich voort zoals een goed knaagdier betaamt, hoewel ze per stel niet echt veel jongeren per worp schijnen te leveren. Hoe dat ook zij, ze hebben het eiland overgenomen.
Vroeger waren deze eilanden behoorlijk bebost, maar toen de scheepvaart hier in de 16e en 17e eeuw goed op gang kwam, zijn veel eilanden volledig ontbost, voor het onderhoud en de reparatie van de zeilschepen. Daar was enorm veel hout voor nodig. (Ook Schotland is in die tijd volledig ontbost.) Aangezien er geen begroeiing meer was, kreeg de wind vrij spel en de erosie was enorm. Toch begon er weer wat loofhout te groeien. Als je de natuur de tijd geeft, kan hij zich herstellen. De introductie van de Hutia was echter teveel van het goede. Zij vraten de bast van het inmiddels manshoge loofhout aan de onderkant weg en de bomen stierven. Het barst van het witte dode hout op het eiland en er is geen blaadje gras meer te vinden.
Op een ander, kleiner, eiland was de Hutia ook uitgezet. Daar voltrok zich hetzelfde drama, maar in kortere tijd. Het samenvallen van de bevolkingsexplosie van de Hutia’s met het opvreten van de begroeiing leidde snel tot een ineenstorting van de populatie van de Hutia’s. Op dat eiland schijnt een soort evenwicht ontstaan te zijn, zodat de vegetatie zich langzaam kan gaan herstellen. Uiteindelijk zal op Warderick Wells de Hutia populatie ook ineenstorten, door ondervoeding, ziekte en onderlinge strijd, en zal de natuur zich weer een beetje kunnen gaan herstellen. Eén enkel ondoordacht besluit, heeft de klok hier ongeveer honderd jaar teruggezet.

Pim in de wallevis. Deze waarlijk niet kinderachtige “spermwhale” is hier in de 90’er jaren aangespoeld. Pim (1.83m) kon makkelijk staan in de ribbenkast.

Hier begint de trail. Aan de linkerkant kun je zien wat een schade de Hutias aanrichten. Dit waren eens hoopvol groeiende loofbomen.

Dit zijn vetplanten en een soort palmbomen, die de Hutia’s kennelijk niet lekker vinden. Waarschijnlijk zijn ze giftig voor hen.

We maken onze wandeling met half tij. Het water is grotendeels weg uit de mangrove, die een soort van kraamkamer voor de omgeving is. Hier komen heel veel kleine visjes tot ontwikkeling, voordat ze naar buiten het rif opgaan.

Doorkijkje naar de boten.

Gekken en dwazen schrijven hun namen….. In dit geval op wrakhout. Alle andere vormen om je identiteit hier achter te laten zijn verboden. Het is een mooie stapel met soms leuke, soms bizarre en soms ook traditionele scheepsnamen. Wij houden van onze traditionele scheepsnaam Nelly Rose. Stel je voor, dat je iedere dag weer met de eens geestige scheepsnaam “Captain Sir!” geconfronteerd wordt. Een reden om een hekel aan je schip te krijgen.

Bakboord: Caribische zee, Stuurboord: Atlantische oceaan – Exuma Sound

Deze hagedis had het helemaal begrepen. Als hij doodstil zou blijven zitten, dan zouden we hem niet zien.
Om de hagedis heen, zie je op de grond de uitwerpselen van de Hutia liggen. Het eiland ligt daarmee bezaaid. Je loopt hele stukken eroverheen alsof je op aarde loopt.

Zelfportret van genietend stel.

Deze boot had Hanneke in het Klontje over het hoofd gezien. Gelukkig stond Pim op de kant. Hij riep naar de schipper, dat hij achteruit moest slaan, maar die reageerde daar niet op. Pim nam het landvast van de vrouw van de schipper aan, gooide die om een paal en kon daarmee de 20 ton Island Packet net op tijd afremmen. Het ging gelukkig net goed.

De steigers zijn hier eigenlijk alleen berekend op megayachts met hoge gangboorden. De ladders naar boven zijn steil en hoog, zodat we de jerrycans met een touw aan elkaar door moeten geven.
We gaan vandaag naar het Exuma Cays Land and Sea park. Daar is niets en waarschijnlijk dus ook geen WiFi. We gaan dus even uit beeld, tot we zondag of maandag in Nassau aankomen. Dat, en ook omdat we getankt hadden, is een goede reden om de motor even een goede inspectie te geven en de brandstof voorfilters te vervangen. Pim begon aan stuurboord en vond daar een losliggend moertje. Het is niet leuk als je een losliggend moertje vindt, want je hebt geen idee waar dat aan vast gezeten heeft en welk cruciaal onderdeel daardoor op zijn plaats werd gehouden. Licht erbij en zorgvuldig kijken, maar er was niets te zien.

Toen de motor bekisting aan de andere kant werd losgemaakt was de oorsprong van het moertje al snel duidelijk. De wierpot hing niet meer aan schroeven, maar stond te zwieren op zijn slangen. Gelukkig is dat op de 412 allemaal zo krap ingebouwd, dat het eigenlijk geen enkele kant op kan, maar toch, je weet maar nooit.

Na enig geduldig wroeten en frutten, het is niet het meest duidelijk geengineerde ontwerp detail van de 412 (oh ja, de wierpot, hoe zetten we die vast), zit het weer op zijn plek. Dit keer met zelf borgende moertjes.
Nog even de olie gecontroleerd en de spanning van de V-snaren gecheckt en de technische know how van Pim is weer uitgeput. We kunnen weer vertrekken.