We zoeken een watersportwinkel en de plaatselijke VVV vertelt waar we moeten zijn.

Monument voor de Confederate soldiers, die hun leven hebben gegeven.

Het stikt hier van de kerken. 5 vlakbij elkaar.

De boot van Robert en Kerstin is ook aanwezig : Trinity

Norfolk gezien vanuit Portsmouth.

Dukdalven: Daar gaat aardig wat hout inzitten.

s’Avonds, als we een borrel drinken op de Trinity, komt deze bak met veel lawaai van de motoren en met bijpassend publiek om even wat te gaan drinken bij Hooters.

Hanneke bestijgt de trappen om ons te melden bij het imposante Custom’s House voor de bootpapieren. Dit blikt echter de personeelsingang te zijn.

De klanten moeten door de zij-ingang.

We hadden nogal wat zorgen over de toestand van ons onderwaterschip en waren eigenlijk van plan om Nelly Rose op de kant te zetten en er nieuwe anti fouling op te doen. Eigenlijk hadden we dat pas in augustus willen doen. Dan gaan we naar Nederland en zetten we de boot toch op de kant, maar we hadden het idee, dat het echt niet meer ging. Robert stelde voor om er eerst voor de zekerheid een duiker naar te laten kijken. Dus kwam Jake, een vriendje van de havenmeester, die gespecialiseerd is in het schoonmaken van onderwaterschepen.

Hij heeft een Hookah- slang aan zijn gewone duikfles bevestigd en kan dus zonder het gewicht van de fles en met veel meer bewegingsvrijheid de boot afkrabben.

Hij heeft een volledig gezicht masker. Dat is hier in de smerige haven een groot goed, want je krijgt geen water in je mond en je hoeft niet steeds je mondstuk tussen de kaken geklemd te houden.

Hij is al met al een dik half uur bezig voor een zeer redelijk bedrag. Hij heeft een aantal ‘barnacles’ van roer en kiel verwijderd, maar alles bij elkaar zag het er volgens hem nog goed uit. Hij dacht dat we het echt nog wel een paar maanden zouden kunnen volhouden. Daarbij helpt het, dat vanaf hier het water ook steeds kouder zal worden. We hoeven niet nog een extra keer de kant op en dat scheelt een hoop tijd, moeite en geld.

In de Caribbean deed Pim dit nog zelf. Hier is dat lastig. Nog niet vanwege de temperatuur van het water, die valt nog wel mee, maar het zicht is maar heel beperkt en dan wordt het werk voor de professional.

We zijn in Amerika en de Zeemeermin heeft dan ook een BH aan.

Het is vanavond Prom night. Er lopen overal enorm opgedirkte middelbare scholieren rond, die zich vervolgens met zoiets als deze Stretch Hummer naar het bal laten vervoeren. De bals waren in het Marriot en Sheraton en meer van dat soort gelegenheden. Waarschijnlijk was dat ook de reden, dat de stad op zaterdagavond zo goed als uitgestorven was.

Oud en jong naast elkaar.

We imiteren de prom gangers zoals die links en rechts op de foto gingen.

In Ned. rijden de pizzabezorgers op scooters. Hier hebben ze ook nog een dak boven hun hoofd. Er was zelfs een electrische.

Olav en Andrea besloten een pizza te delen en bestelden daarom dit 18″ wagenwiel. Een groot deel ging uiteindelijk mee in een doggy bag en werd de volgende dag koud voor de lunch gegeten.

Aan de overkant in Portsmouth zijn 3 marinedocks waar het weekend gewoon wordt doorgewerkt. Even verderop lag ook nog weer een vliegdekschip in een droogdok.

Dit flatgebouw van Carnival heeft hier maar een paar uur gelegen.

We liggen hier in een kleine en rustige jachthaven aan een parkje. Hanneke heeft deze foto gemaakt vanuit de stuurhut van de ferry waarmee we overstaken naar Portsmouth.

Dit is zo’n ferry. Het is een kopie van een oude riverboat.

Vriendelijke kapitein.

Het geheel is gelukkig wel totale kitsch. Het wiel is een licht aangedreven decorstuk. Eronder zitten twee normale scheepsschroeven, zodat de ferry prima kan manoeuvreren.

Dit is de oever aan de Hampton kant. Het ziet er allemaal heel vriendelijk uit.

Groen met lage gebouwen

Ook indrukwekkende gebouwen in de neo classicistische stijl, waar de States zolang zo dol op waren.

Alles wat hier de klok slaat lijkt Navy te zijn. Norfolk is een van de drie grote Navy bases van de States. Hier heeft de Atlantische vloot haar thuisbasis. Het barst hier van de vliegdekschepen, die hier zo te zien voor onderhoud liggen. We mogen natuurlijk niet precies zeggen hoeveel er liggen, maar het zijn er meer dan vier en minder dan zes.

De omvang van de vloot is indrukwekkend. We zien van allerlei soorten maritiem geweld en dit is pas de ingang van de Elisabeth rivier. De schepen liggen aan de kade of in een van de talrijke droogdokken die hier zijn.

Niet alleen de grijze kleur van de schepen herinnert ons aan het karakter van het materiaal. Het hospitaalschip onderstreept dat nog even fijntjes.

Bijna alles heeft hier met de marine te maken. Pim probeert later op Google wat informatie over de schepen te vinden en komt op de website van de US Navy terecht, waar heel veel te vinden is. Die website vraagt wel meteen of ze de lokatie van de computer in mogen inschakelen. Ze houden toch nog steeds een oogje in het zeil.

Los van de marine is Norfolk ook een hele grote container haven. aan beide zijden van de rivier staan hoeveelheden container kranen. Deze blauwe Maersk boot uit Hong Kong is maar een kleintje. Zij gaat met al haar Maersk containers bij de blauwe kranen liggen, die dan ook wel weer van Maersk zullen zijn. Wat een gigantisch bedrijf is dat toch.

In al dat maritieme geweld verdwijnt het leven aan de oever een beetje naar de achtergrond. Pas als we om de bocht heen zijn, zien we Norfolk aan de noordelijke oever liggen. Aan de andere kant ligt Portsmouth.

We zijn in de Waterside Marina aan een park in downtown Norfolk. Zodra de Customs and Boarder Protection is langs geweest mogen we aan wal.

Het doel: Norfolk, Virginia

Kort na ons vertrek, afgelopen maandag, komt deze merkwaardige contraptie op ons afvaren. Het blijkt een vissersboot te zijn, die 4 bootjes voort sleept. In die bootjes zitten mensen te vissen. We hebben nooit eerder zoiets gezien, maar het lijkt een beetje op een poging om ook het vissen met een lijn te industrialiseren.

Hier is het nog redelijk rustig, terwijl we de beschutting van de eilandjes rondom Nassau verlaten.

Het wordt steeds ruiger en schuiner. De eerste twee dagen was het redelijk sportief. De wind was meestal rond de windkracht 6 en we voeren redelijk hoog aan de wind.

We liepen als een trein!

Dag drie kon je alleen maar als een ideale zeildag kwalificeren. Het is slecht zichtbaar, maar we gingen met de golfstroom mee 11,6 knoop over de grond en 6 knoop door het water. Ruim 5 knoop stroom mee!

Deze foto is van dag vier, toen de wind wat erg licht werd. De Trinity en de Antares voeren onder ons met ons mee.

Morning has broken……(Cat Stevens)

Er worden meerdere rondjes over ons heen gevlogen. Wie zijn die drie boten daar voor de kust van Amerika?

Ochtendgloren

We varen de Chesapeake Bay binnen

De hoezen gaan er vast overheen en het gele vlaggetje wordt gehesen.

De containerschepen varen vlak langs door het diepe kanaal.

Dit is voor het eerst sinds we Nassau verlaten hebben, dat we stroom tegen hebben.

Nog 5 mijl tot de jachthaven in Norfolk. Pim is gebiologeerd door het boek ‘der Schwarm’ van Frank Schätzing. Een absolute aanrader.

We blijven grote fan van de golfstroom. Zelfs zo groot, dat we er vandaag bijna niet uit konden komen.
Vrij snel na de enthousiaste melding van gisteren liep de wind nog verder terug en waren al heel gauw alle illusies, om vanavond bij daglicht nog binnen te lopen in Norfolk, geheel vervlogen. De strategie moest meteen bijgesteld worden, zodat we niet midden in de nacht zouden aankomen. We vroegen nieuwe weerkaarten aan via de satelliet telefoon, maar het weerbericht bleek ineens minder betrouwbaar, dan het de afgelopen dagen is geweest. De wind zou naar het zuiden ruimen en daarna nog verder doordraaien naar het westen. Zowel de drukverdeling, de isobaren, als de GRIB-files kondigden dat aan. De wind zou bovendien aantrekken tot vijftien knoop. We verheugden ons al op een prachtige zeiltocht en maakten ons druk over een aankomst in het donker. Uiteindelijk draaide de wind uren later dan verwacht en van die toename kwam helemaal niets terecht. We zeilden volgens het log de afgelopen 24 uur maar 104 zeemijlen. Volgens onze koerslijn op de kaart legden we 175 zeemijlen af; 71 mijl cadeau van de golfstroom. Een steuntje in de rug van bijna 3 mijl per uur.
We waren door iedereen in alle toonaarden gewaarschuwd voor Cape Hatteras. Zelfs bij windstilte zou het daar spoken, omdat de koude Labrador golfstroom daar de warme golfstroom wegdrukt. Je wilt dan niet eigenwijs zijn en niets riskeren. We passeerden de kaap dan ook op 30 mijl afstand, conform de adviezen. Dat betekent echter ook, dat je dan nog midden in de golfstroom zit. We wilden eigenlijk meteen na de kaap naar het noorden sturen, maar de golfstroom wilde ons niet loslaten. We loefden op met de westenwind en konden naar het noorden sturen, maar onze koers bleef gewoon met de golfstroom mee naar het noordoosten! Wij zijn meteen overstag gegaan en hebben een westelijke koers (270 graden) gestuurd, die ons in werkelijkheid een koers van 20 graden opleverde. Zo waren wij toch nog vrij snel uit de golfstroom. De vrienden vonden onze actie kennelijk wat extreem en hebben wat langer over dezelfde boeg doorgevaren. Zij moesten zich uiteindelijk met behulp van de motor aan de golfstroom onttrekken. Tijdens onze ontsnappingspoging kwamen wij in het vaarwater van het 300 meter lange containerschip YM Great. We riepen de brug op en vroegen naar zijn intenties. “Are you the sailing vessel off our port bow?” vroeg de stuurman. We bevestigden dat en hij antwoorde dat we ons geen zorgen moesten maken. Hij zou achter ons langs gaan en zijn koers naar bakboord aanpassen. Vervolgens zagen we het schip overhellen terwijl het die bocht naar bakboord maakte, zodat hij ruim vrij bleef. Geweldig, dat zo’n professional kennelijk genoeg plezier heeft in onze avonturen, om ons ter wille te zijn.
Niet veel later viel de wind helemaal weg en moest bij ons de motor ook aan. Leuk voor de accu’s, maar we zeilen liever. We houden het in de gaten en varen ongeveer 4 mijl per uur, zodat we morgen ergens in de ochtend Norfolk binnen zullen varen.

We blijven helemaal gepassioneerd over de golfstroom. Ook de afgelopen 24 uur werden we weer hard op sleeptouw genomen. Gisteren verlieten we de hoofdstroomdraad om te vermijden, dat we Hatteras niet meer zouden kunnen bezeilen en moesten we ons tevreden stellen met een enkel knoopje stroom mee. Toen de wind ook nog behoorlijk afnam, schoot het voor ons gevoel niet echt hard op, maar we genoten van een heerlijk zeildag. Het soort zeildag waar we eerst de theme-music van de Pirates of the Caribbean door de boot laten knallen en over het water laten schallen. Daar heeft helemaal niemand hier last van. Daarna hebben we geluisterd naar de gitaar kwintetten van Luigi Boccherini. Dat vinden we op zo’n moment ook heerlijke muziek. We doen dat maar zelden, want het vreet stroom, maar soms moet het gewoon. Vandaag is weer zo’n dag en is Leonard Cohen aan de beurt met zijn live concert uit Londen.
Zoals gezegd, ook de afgelopen 24 uur werden we weer op sleeptouw genomen door de golfstroom. Toen we weer in de stroomdraad belandden, werd de opgelopen achterstand ten opzichte van de vorige 24 uur met ras tempo ingelopen. Het log laat zien, dat we ‘slechts’ 142 mijlen door het water hebben afgelegd, maar op de kaart blijkt het ruim 206 mijl te zijn, en dat is dan gemeten in de rechte lijn, die we niet hebben gevaren. De lift van de golfstroom was gemiddeld 2,7 mijl waard. We hebben hele stukken gehad, waar de stroom 5 knoop voor haar rekening nam. Terwijl we hooguit 5 knoop zeilden, stond de SOG (Speed Over Ground) meter op ruim 10 knoop. Ik wilde dat even vastleggen met de camera en op dat moment bereikten we net ons record van 11,6 knoop. Meer dan de helft van onze snelheid dankzij de stroom, omdat de wind niet meer dan een knoop of 10 blaast en omdat het onderwaterschip van Nelly Rose op een plaatje uit het zee aquarium lijkt.
Gebiologeerd door Leonard Cohen en onze boeken hebben we net even een paar uur niet zo heel erg serieus op onze koers en op de Antaris gelet. We hadden een hele beste voorsprong op hen, maar ineens zagen we, dat ze die 4 mijl achterstand hadden ingelopen en ze weer naast ons lagen. Wij hadden iets te laag gevaren en waren aan de verkeerde kant van de duizend meter lijn gekomen. Zij hadden nog 11 knoop op de klok en wij voeren tussen de 7 en 8. Anderhalf uur relaxen was genoeg om ons in te lopen. We vertellen hen straks op de radio natuurlijk, dat we op hen gewacht hebben om onze kleine vloot bij elkaar te houden.
Dit alles heeft wel tot gevolg, dat we morgen met een dilemma geconfronteerd kunnen worden. Waarschijnlijk halen we het niet om voor donker binnen te zijn……

Het was natuurlijk geen verrassing, dat er een dag record gevestigd kon worden. We zijn er echter niet helemaal voluit voor gegaan. Uiteindelijk moeten we om Cape Hatteras heen en hebben we te maken met de wind om ons daar te brengen. We zijn dus eerder gaan oploeven om maximaal – nou, beter gezegd: toch nog redelijk – gebruik te maken van onze hoogte. Anders had er een nog ongelooflijker record in gezeten.
We kwamen gisteren om 12.00 uur in de golfstroom en het effect was onvoorstelbaar. We hadden af en toe tot 5 knoop stroom mee. We haalden dan snelheden over de grond tot wel 11 knoop, terwijl we rustig met twee reven een kleine 6 knoop door het water voeren. Uiteindelijk voeren we de afgelopen 24 uur 158 mijl volgens het log, dat de snelheid door het water optekent. Onze route wordt vastgehouden in de iPad, en dat laat ons zien, dat we in diezelfde 24 uur 226,4 mijl zijn opgeschoten. Een cadeautje van de golfstroom van 68 mijl. De hoeveelheden water, die zich verplaatsen om dat mogelijk te maken, tarten mijn voorstellingsvermogen. Vergeleken daarbij is de Rijn, of welke rivier dan ook, een armzalig slootje.
De golfstroom is geen constante stroom. Hij veranderd gedurende de dag afhankelijk van wind en temperatuur en hij wordt minder snel naarmate hij verder is gevorderd. Bovendien is hij hier ook vrij smal. De Trinity probeerde de binnenbocht eerder te nemen en raakte daardoor het contact met de golfstroom kwijt. Ze ligt nu behoorlijk ver achter ons. De Antaris, een vrij nieuwe Hallberg Rassy 40, zat in het begin nog iets westelijker dan wij en had zelfs iets langer die 11 knoop op de meter. Nu we naar het noord oosten varen, redelijk hoog aan de wind, zijn wij sneller op bootsnelheid. De golfstroom doet nog een mijl of 2.0 We hebben nog wel een aantal keren per dag radiocontact met elkaar over het weer en de verschillende versies van de spaghetti Bolognese. Dat is gezellig.
De wind is behoorlijk afgenomen en we hebben het tweede rif er vanochtend vroeg al uit gehaald. De verwachting is, dat hij nog verder zal afnemen. Hoofdzaak is dat hij geruimd is naar oost-zuid-oost en met een beetje mazzel nog verder draait naar zuid-oost. Als hij dan inderdaad nog wat afneemt, dan kan het eerste rif er ook uit. Dan zouden we – maar dat is uiterst speculatief – Hatteras overmorgen rond het middaguur kunnen ronden. Vandaar is het nog 120 mijl tot Norfolk, waar we dan zaterdag in de loop van de ochtend binnen zouden kunnen lopen. Als we echter vanwege de wind nog een ‘klapje’ van een mijl of zestig moeten maken, dan kan het een stuk later worden.
Wordt vervolgd.

Rond het middaguur bereikten we de golfstroom. De snelheid door het water bleef min of meer hetzelfde, maar de snelheid over de grond ging vrij snel omhoog en bereikt af en toe de tien knopen! Dat betekent, dat we ongeveer 3,5 knopen stroom mee hebben. We hebben de logstand van 12 uur opgeschreven en dat doen we morgen om 12 uur weer. Daaraan kunnen we dan zien hoeveel mijlen we door het water hebben gevaren. Vervolgens hebben we dan ook de GPS posities van vandaag en morgen 12 uur en daaraan kunnen we zien hoeveel verder we over de bodem, zeg maar op de kaart, zijn gekomen. Als de wind blijft zoals die nu is, dan zal die afstand over de grond een record worden voor Nelly Rose. Mijn verwachting is 160 mijl door het water en misschien wel 230 mijl over de grond. Mensen die daar hun inschatting aan toe willen voegen kunnen dat doen via de Nelly Rose pagina op Facebook of via de berichten op de website!
We hadden vannacht nog even een klein avontuur, vergelijkbaar met het probleem tijdens de Atlantische overtocht. Ik (Pim) lag te slapen en Hanneke had de wacht. Toen ik het overgaf, voeren we halve wind. Niet nodig om een bulle talie te plaatsen tegen het gijpen. Natuurlijk ruimde de wind tijdens de wacht van Hanneke; niet veel, maar ineens voeren we ruime wind. Nog niets aan de hand zou je zeggen. Maar ineens kwam er een combinatie van ‘iets’ met de wind en een rare golf. Van die gekke golf werd ik al wakker, zodat ik de klapgijp goed kon horen. Ik wist niet, dat ik zo snel boven kon staan. De Raymarine was weer helemaal de kluts kwijt en stuurde ons 90 graden de verkeerde kant op. Dit keer hadden we het meteen door, zodat binnen een paar minuten het zaakje weer op orde was. We schakelden de instrumenten even uit, zodat de automatische piloot zich kon resetten, en we gijpten – nu gecontroleerd – terug. Vanzelfsprekend ging de bulle talie er nu wel op. Het was stom, dat we dat niet eerder al gedaan hadden. We hebben een heel makkelijk systeem om de talie in gebruik te nemen en ook bij gijpen kunnen we er heel makkelijk mee werken. Geen reden om hem niet te gebruiken. Gelukkig geen schade.
Helaas hebben we nog steeds geen dolfijnen gezien. Wetenschappelijk stelt zo’n individuele waarneming natuurlijk niets voor, maar op al onze vroegere reizen hebben we veel vaker – bijna dagelijks – dolfijnen gezien. Zou dit een gevolg zijn van de overbevissing van de wereldzeeën? Ik heb van Olav, de Duitser van de Antaris, een boek te leen gekregen: Der Schwarm van Frank Schätzing. Dat boek gaat over de zee en over de schade die de mens door oliewinning en overbevissing aanricht. Het is een roman, maar wel met een behoorlijke feitelijke ondergrond. Het is even wennen om weer eens Duits te lezen, maar het is boeiend genoeg om me daar doorheen te slaan. Het boek, een hardcover, zwiept daarbij me in de handen. Om in golfstroom te blijven moeten we op 80 graden westerlengte blijven en varen we dus pal naar het noorden met een wind die tussen oost en noord oost is en rond de 17-18 knopen (vannacht mogelijk nog wat meer). We gaan dus wel hard, maar comfortabel is anders. Nelly Rose danst over de golven.

We hebben om 11 uur vanochtend de trossen los gegooid. We zijn samen met de Antares van Olav en Andrea en de Trinity van Robert en Kyrsten op weg naar Norfolk in Virginia. In een rechte lijn zou dat ongeveer 750 zeemijlen zijn, maar we gaan niet in een rechte lijn. We varen eerst naar de kust van Florida om daar de warme golfstroom op te pikken. Als we bijna bij 80 graden westerlengte zijn gaan we naar het noorden varen, zodat we op die 80 graden lijn blijven. Vervolgens buigen we met de kust mee en volgen die naar het noord oosten tot aan Cape Hatteras, waar we ver vandaan willen blijven. Daar botst namelijk de koude golfstroom die uit het noorden komt op de warme golfstroom, zodat het daar zelf bij windstil weer uitermate onaangenaam kan zijn.
De route die we nu hebben uitgezet is ongeveer 950 mijlen lang. Daarvan krijgen we de eerste 4 dagen alleen al minstens 200 mijlen cadeau dankzij de golfstroom. De rechtstreekse route is uitermate impopulair, want je hebt daar eerder stroom tegen dan mee, zodat de rechtstreekse route vrijwel altijd langer uitvalt dan de route die we nu hebben gekozen. Een navigator van de Volvo Ocean Race zou de rekensom misschien gedetailleerd uitplussen, maar wij gaan met de gangbare wijsheid mee. Een bijkomend voordeel is, dat je dan nooit meer dan 100 mijl uit de kust zit en wie weet waar dat ooit goed voor kan zijn.
De eerste paar uren vandaag waren heel plezierig, maar al snel waarschuwde Olav, dat hij een forse bui op de radar tot ontwikkeling zag komen en het duurde niet lang of we voeren redelijk hoog aan de wind, die rond de 23 knoop was. Dat is windkracht 6. Nelly Rose loopt dan best wel lekker hard. Hoewel het onderwaterschip echt aan een nieuwe laag antifouling toe is, en we daarom een redelijk schelpen tuin met ons meevoeren, knalt ze met 6,5 knoop door de golven. Gelukkig hadden we weer als vanouds de Bolognese saus al voorbereid, zodat we toch lekker en makkelijk konden eten. Het blijft een hele dans voor Hanneke. Nu, om 8 uur ‘s avonds, varen we een ruime windse koers, en hoewel de wind nog net zo hard blaast, is de zeegang daardoor een stuk comfortabeler. Pas als we bij 80 west zijn gaan we weer oploeven. Dat is nog 110 mijl. De wind verwachting blijft voorlopig hetzelfde, dus dan zal het wel weer hakken worden, maar voorlopig is het prima om bij te slapen. Om de beurt. Pim van 21.00 tot 24.00, Hanneke van 0.00 tot 3.00 en zo verder. We houden dat ritme ook overdag aan, zodat we ruim dutjes kunnen blijven doen.
We melden ons morgen weer.

Oorspronkelijk waren we helemaal niet van plan de Bahama’s te bezoeken. Pim kende Nassau vanwege een zakenreis die hij ooit daar naartoe had gemaakt. Een conferentie van software leverancier Wonderware in het Atlantis hotel alhier. Daardoor was een beeld blijven bestaan over Bahama’s wat in het geheel niet bleek te kloppen. Gesprekken met andere cruisers en het blog van de Lamawaaie (?) brachten ons gelukkig op andere gedachten. We hebben hier genoten. Nassau zal nooit een favoriete bestemming worden, maar de Exuma Cays vonden we het absolute einde en zo schijnen er nog een paar juweeltjes te zijn. Het zou geen straf zijn om hier ooit weer terug te komen.

We hadden gisteren een hele gezellige dag met alle Duitse vrienden hier van de Antaris, de Trinity, de 2Mickies en de That’s Life. Zo gezellig, dat Pim al vroeg onder de wol was gekropen. Hij lag er nog maar net in, toen er op Paradise Island een groots vuurwerk begon. Na twee klappen stond hij alweer boven.

Hoog, veelkleurig en met keiharde knallen.

De Birdman.

Grande finale! Bahama’s bye bye en wie weet, tot ziens.