We gaan naar het vliegveld van Staniel Cay om het langverwachte pakketje op te halen.

Wel even wat anders dan Blackpoint, ze hebben hier paleizen gebouwd. Het eiland heeft minder eigen inwoners dan Great Guana Cay, maar meer toerisme. Personeel forenst met de dory dagelijks vanaf Blackpoint.

Het vliegveld is veel kleiner dan Blackpoint. Dit is de aankomst / vertrekhal, maar alleen voor binnenlandse vluchten. Er is geen customs and immigration. Iedereen komt altijd via een ander eiland, ook de fancy zakenjet.

De tweemotorige Piper was er speciaal om een hele mooie, lange zwarte mevrouw op te halen. Zij werd door de politieman naar het vliegveld gebracht.

Eerst kwam Flamingo Air uit Nassau met een lading passagiers aan. Er zijn geen taxi’s hier, dus rijdt iedereen met elkaar mee.

De vertrekkenden passagiers zijn weer ingestapt en de piloot klimt door het raam weer naar binnen.

Iemand had zijn tas vergeten. Ach ze komen hem wel een keertje halen.

Er is hier 1 politieman, Copper Ferguson. Hij kwam kennis maken en gaf wat achtergrond informatie zoals over de customs. Hij vertelde wel, dat er de vorige week een (super) jacht rechtstreeks naar Staniel Cay was gekomen en daarvoor was geregeld, dat er een customs official vanuit Georgetown was overgekomen. Copper Ferguson woont ook in Georgetown. Hij heeft 4 weken dienst hier, voor hij wordt afgelost.

De veiligheid wordt hier uitermate serieus genomen. Er is een brandblusser. Verder is er geen verkeersleiding of verkeerstoren. Iedereen moet gewoon goed opletten en passagiers wordt vriendelijk verzocht om niet op de startbaan te lopen.


Pim, wachtend in de aankomst/vertrekhal. De vertrekkende passagiers kwamen pas aan op het moment, dat het vliegtuig aan het landen was.

Hebbes!

Dit is Smashie, de Bahamian Class C Work Boat. Het is de boot van Vaughn, hij is bezig met de totale restauratie van zijn classic. De boot heeft in de loop van zijn carrière de nodige klappen opgelopen. Met bakboord-stuurboord schijnt men het niet zo nauw te nemen en verder loopt het gewoon regelmatig gewoon uit de hand met deze boten, die een giek hebben die bijna net zo lang is als de mast en waar een gestoorde hoeveelheid zeil op gevaren wordt. Het aantal bemanningsleden is afhankelijk van de wind. Soms zijn ze maar met een man of drie of vier aan boord, maar als het gaat waaien wordt dat ineens veel meer. Die zitten dan op uitschuifbare planken buitenboord. Het is een krankzinnig gezicht.
http://earwigoagin.blogspot.com/2013/03/header-photo-bahamian-c-class-work-boat.html

Vaughn werkt overdag op Sampson Cay en kan alleen in de avonduren aan de boot werken. Toch denkt hij de boot eind volgende week klaar te hebben. Dat lijkt ons een tikkie optimistisch.
Bij de laatste regatta in Georgetown deed Vaughn mee met de boot van zijn zoon. Ze lagen 4e overall van de 34 deelnemende boten, maar helaas brak toen de mast en hebben ze de serie niet uit kunnen varen. Hij nodigde ons uit om naar zijn huis te gaan (“it’s opposite from Lorraine’s”) om daar de vele trofeeën te bekijken, die hij gewonnen had.

Het volgende project ligt al klaar! Let op de naam : Slaughter.

Dit zijn de masten en gieken, die erbij horen. Ze liggen gewoon op een veldje naast zijn huis. De mast en de giek zijn bijna even lang (8-9 meter). We hoopten, dat de vrouw van Vaughn buiten zou zitten, zodat we niet hoefden aan te kloppen, want daar waren we te verlegen voor. Helaas was ze daar niet. We waren sowieso natuurlijk best nieuwsgierig naar het interieur.

Toen we wat later een biertje gingen drinken, zagen we foto’s van een wedstrijd. In dat café kwamen we ook in gesprek met een stel Frans Canadezen. Een echt gesprek kon dat niet worden. Hun accent is ongelooflijk. We konden soms nauwelijks herkennen dat het Frans was, maar ze begrepen ons zonder problemen. Dat kunnen we dan van de Fransen weer niet altijd zeggen.

Ze zitten op planken, die door eenvoudige ijzeren beugels geschoven worden om zo veel mogelijk gewicht naar buiten te brengen. Er staat behoorlijk veel zeil op.

Deze rog woont hier vlakbij de Laundermat. Eindelijk krijgen we hem een beetje voor de camera. Hij is echt groot, een Southern Stingray en zeker een goede meter breed. Net een zwemmend tapijtje!

Zijn maat zien we even verder op de bodem liggen. Die heeft zich al half verstopt onder het zand.

We zijn net na zonsondergang weer terug bij Nelly Rose. Morgen gaan we naar Staniel Cay terug om het pakketje, waar we op gewacht hebben, op te halen bij het vliegveldje aldaar. Woensdag zal het rotweer zijn en blijven we liggen, maar donderdag gaan we verder naar het natuurpark in het noorden. Daar is iedereen razend enthousiast over. We zijn benieuwd.

We hebben het zelf maar een enkele keer meegemaakt, dat hij uitviel, maar we hadden het al van meerdere mensen gehoord, de oude diesel generator moest hoognodig vervangen worden. Zondag ochtend was het zover. We werden aan boord van de Nelly Rose gewekt door het geluid van een zware scheepsdiesel.

Dit is een heel ander schip, dan de postboot die iedere donderdag hoort te komen. Dit schip kan dan ook niet aanleggen bij het government dock, maar moet gewoon met de laadklep op de rotsen. De witte container waar CAT op staat, met de grote uitlaat bovenop, is de reden, dat de boot hier komt, het is de nieuwe generator. Niet echt nieuw, maar niet meer nodig of goed genoeg voor een ander eiland en een stap vooruit voor Great Guana Cay.

De man die op de laadklep staat, heeft een dunne lijn in de hand, waar ze straks de zware tros mee aan de wal kunnen trekken.

Maar eerst moet die dory uit de weg.

De eigenaar is nergens te vinden – er was gisterenavond een grote partij in het dorp – dus klimt iemand anders aan boord, die echter geen sleutel van de buitenboordmotor heeft.

Hij pakt het anker waarmee het hek van de dory van de kant wordt gehouden en gooit dat een aantal keren ver van de boot weg en haalt het dan weer binnen. Het anker vliegt linksboven op de foto. In de kortste keren is het obstakel verdwenen en kan de vrachtboot de klep op de rotsen leggen. De tros wordt om een grote rots gelegd en het afladen kan beginnen.

Foto’s van het scheepswerfje van Vaughn komen later nog. Hij staat niet meer in de weg sinds de hoge kant van de rots wordt gebruikt.

Het afladen gaat helaas niet helemaal goed. De truck komt vast te zitten en kan er met de trailer niet uitkomen. Hij staat nu schuin tegen een paar palmbomen aan. De generator is op het eiland, maar er moet nu nog een keer een kraan of een grote heftruck gebracht worden om hem op de weg te krijgen. De nederzetting is teleurgesteld, maar niet terneergeslagen.

Toch een beetje onverrichter zaken vaart de vrachtboot weer weg. Niemand weet, wanneer hij weer terug kan komen met de oplossing van het nieuwe probleem.

We gaan op dinghy-safari naar een kasteel, waarvan ze in het dorp zeggen, dat het mooi is, maar we vinden het behoorlijk bizar,dat mensen zoiets in zo’n omgeving neerzetten. Het staat op een onbewoond deel van het eiland aan Little Bay. Voor zover we weten is er geen weg naartoe. Bij het kasteel staat ook nog een grote Nissen hut. Misschien dat daar een helikopter in kan, want een steiger om een boot aan te leggen is er ook niet.

Het is schijnbaar gebouwd door een echtpaar, dat uit California komt en dit is hun winter residentie.
Het woongedeelte is op de eerste verdieping.

Vandaag is het precies één jaar geleden, dat we aan boord van Nelly Rose gingen wonen. Het is toen allemaal razendsnel gegaan. In December 2011 hebben we haar gekocht en in febr.2012 verkochten we het huis in Buggenum. Vlak daarna hebben we de flat in Breda aangeschaft. Kort daarna zijn we gaan verhuizen met geweldige hulp van Pieter, de broer van Pim. Daarna is Hanneke de flat gaan inrichten, terwijl Pim, die logeerde bij Claudia en Robert Jan, ondertussen de boot klaarmaakte. Op 12 mei waren al die projecten zover afgerond, dat we aan boord konden gaan wonen. We zijn toen een paar keer op en neer gevaren naar Engeland om het schip een beetje te leren kennen en nu ligt ze hier in de Bahama’s bij Black Point op Great Guana Cay, een van de vele Exuma Cays. Naast de Nelly Rose ligt ons dagelijkse vervoermiddel Klontje, dat we bij ons vertrek cadeau kregen.

Een jaar aan boord. Dat vieren we vandaag!

In Blackpoint hebben ze nooit een watertekort, want ze hebben een ontziltingsmachine, die net als onze watermaker aan boord, zoet water maakt, dat in deze vaten wordt opgeslagen.

Op sommige plaatsen in de wereld kalk je de naam van je schip en wat dies meer zij op een kademuur. In Compass Cay maak je een schilderij op een stuk wrakhout en spijkert dat tegen de muur van de kroeg. Hier plak je gewoon je kaartje op het bord in de kroeg.

De barman van Scorpio’s (hij heet Zhivago) geeft een flesje aan zijn dochtertje van 8 maanden. Zijn vrouw werkt de hele dag op een ander eiland. Een nichtje helpt met de opvang als hij veel klanten in de bar krijgt.
Als de kinderen een jaar of 4/5 zijn, moeten ze eigenlijk naar preschool, maar die hebben ze hier niet op het eiland. Vaak gaan de peuters dan naar Nassau op het eiland Providence, 80 NM verderop. Ze worden daar, zo als dat hier de gewoonte is, door familie opgevangen, tot ze weer terug mogen om hier naar de lagere school te gaan. Zhivago weet niet, of hij dat over zijn hart zal kunnen verkrijgen. Hij mag er nog een paar jaar over nadenken.

Geen idee waar deze mast vandaan komt, maar hij staat in de tuin van het winkeltje.

De vrouw van Adderley, van het winkeltje, is achter in de tuin in haar prieeltje druk bezig om de kalkoenstukken, die vandaag met de postboot aankwamen, te hergroeperen om ze in haar diepvries te doen. Ze heeft gelukkig eindelijk brood gekregen en eieren, maar helaas geen melk. Wij drinken al sinds we Europa hebben verlaten lang houdbare melk en zijn daar aan gewend, maar poedermelk vinden we het nog niet helemaal. Gelukkig hebben we in de voorraadkast onder de bank nog 8 pakken staan, dus we halen het hopelijk tot de volgende winkel. Meestal hebben we toch wel drie keer die hoeveelheid aan boord. Je weet immers nooit.

Dit lijkt een rijke familie : 2 golfkarretjes! De mevrouw, die hier woont is wel de hele dag bezig om te vlechten met palmblaadjes. Ze maken daar van alles van, manden, hoeden, tasjes enz…

Het ziet er allemaal gezellig en verzorgd uit.

Als we een stuk oud brood overboord gooien, komt onmiddelijk onze huishaai voor de camera. Het is een ander soort dan de knuffelhaaien (de nurse sharks). Hij is ongeveer 1 meter en zwemt eigenlijk altijd op zijn rug. Kennelijk makkelijker om zijn prooi ( piepkleine visjes) naar binnen te werken.

Voordat Hanneke gaat zwemmen kijkt ze eerst zorgvuldig uit of hij in de buurt is. Ze vertrouwd het voor geen meter!

Een van de 3 kerkjes in Blackpoint. De Getsemaneh kerk. De meeste mensen die wij hebben leren kennen kerken hier en zingen ook allemaal in het koor. We kennen vooral de vrouwen. Die runnen de zaken hier op het eiland, met uitzondering van Scorpio’s, waar een man de kroeg runt, en Adderly’s, de food market. Formeel lijkt Adderly de baas, maar zijn vrouw doet serieus mee. De meeste mannen van het eiland verdwijnen ‘s morgens met een dory naar Staniel, Sampson of Compass cay, waar ze werken. Daar zijn meer faciliteiten dan hier en die moeten bemand worden.

Deze boom was het slachtoffer van de laatste hurricane. Gelukkig begint hij het weer een beetje te doen.

Meeuwen op het steigertje voor de Laundermat, zoals Ida het op haar uithangbord heeft staan.

Ida maakt kleine vlechtjes in Hanneke’s haar. Het is lekker koel en misschien heeft ze wel een halfuurtje lang krulletjes, als ze er over een poosje uitgehaald worden. Dan mag ze dat halve uurtje niet zwemmen.
‘s Middags gaan we op dinghy safari naar het volgende eiland aan de andere kant van Dotham’s Cut. Het water, behalve in de Cut zelf, is als een spiegel, zodat we er met een mooie snelheid naartoe varen. Het eiland is het thuis van de Exuma Island Iguana, een van de drie soorten van de Northern Bahamian Rock Iguana; een diersoort waarvan de populatie terugloopt en die met uitsterven wordt bedreigt. Ze worden bejaagd door mensen, die ze eten, door de varkens die we eerder zagen en door verwilderde honden. De varkens eten de eieren, die de Iguanas in mierenhopen leggen. Een andere reden voor de achteruitgang is het ontwikkelen van de eilanden, waardoor hun natuurlijke habitat kleiner wordt.

Pim neemt dit keer de foto’s voor zijn rekening met het andere toestel is het mogelijk om “up close and personal” bij de Iguanas te komen.

Echt schuw zijn ze niet. We denken niet, dat ze op dit eiland bejaagd worden, maar wel verwend worden door de bezoekers. Ze houden nauwelijks afstand.

Ze zijn ongeveer 70/80 cm groot, de mannetjes misschien nog iets groter.

Ze laten grappige sporen na. Ze gaan echter het water nooit in, schijnbaar te zout, dit in tegenstelling tot de marine Iguanas die we op Culebra tegenkwamen.

We hadden een paar blaadjes witte kool voor ze meegenomen en een wortel. Hoewel ze misschien liever fruit en bloemen eten, was het allemaal schoon op toen we weer weggingen. Op het drukste moment voerden we ongeveer 15 Iguanas.

Hanneke gooide het voer naar ze toe, want ze schijnen anders wel in je vingers te bijten. Waarschijnlijk doen ze dat niet expres, maar zien ze gewoon slecht vlak voor hun neus, omdat hun ogen naast hun hoofd staan. We hebben niet echt kunnen zien of de ogen onafhankelijk van elkaar bewegen.

De geschubde dieren hebben een prachtige tekening in schitterende kleuren.

Als ze opgewonden zijn, gaat hun staart omhoog.

We zijn weer terug in Blackpoint. Leuker hier en rustiger ook, in ieder geval aan land. Op het water was het alles behalve rustig. De wind draaide naar het westen en hoewel het nooit echt meer dan 15 knopen was, lig je hier dan helemaal niet rustig. De baai is volledig open naar het Westen en omdat het hier ondiep is krijg je dan korte steile IJsselmeer golven en werden we door elkaar gehusseld, dat het een lust was. Aan de Oostkant, de Atlantische kant, kun je dan ook geen beschutting vinden. Daar is het tot dicht bij de kant te diep om te ankeren en de Atlantische deining blijft, ongeacht de wind, gewoon toch uit het noorden komen. De Exuma’s zijn niet echt ideaal bij westenwind.
Gisteren dachten we dat het voorbij was met de westenwind. De wind ruimde naar het noorden en viel vervolgens helemaal weg. Het water lag er weer als een spiegel bij, maar nu hadden de muggen vrij spel. Normaal heb je daar voor anker geen last van, maar nu vlogen er wel 10 muggen als F-16’s heen en weer. Dat was lastiger slapen dan met de golven. Die kwamen overigens om een uur of vijf ook weer terug. De wind kromp weer naar het westen en trok aan tot 15 knoop en het hele theater begon opnieuw.
In dat soort deining ben je beter af met een boot, die niet voor een of andere wedstrijdformule is ontworpen, zoals de Nelly Rose. Vanwege de meetformule is de echte waterlijn lengte zo kort mogelijk gehouden en heeft de boot aan de achterkant een lange overhang, die bovendien behoorlijk plat en breed is. Op de korte golven komt de boot dan af en toe knel te zitten tussen twee golftoppen en knalt die platte achterkant tegen het water aan en trilt de hele boot. De boot kan het allemaal prima hebben, maar comfortabel is anders. Toch wen je er redelijk aan en hebben we best goed geslapen.

Dit is de wasserette, waar we nu vlakbij liggen en het internet van oppikken. De bovenste verdieping verhuurd Ida. Het zijn 3 appartementen, waarvan één nu verhuurd is aan een stel Amerikanen, die zelfs niet meer op hun boot wilden slapen vanwege het gestamp.

We liggen echt met onze neus naar het Westen. Vrijwel nergens op de Exuma Cays kun je dan beschut liggen.

Langzaam draaien we weer naar het noorden gelukkig en konden we weer naar de kant. Gisteren en eergisteren zou dat strikt genomen met Klontje wel kunnen, maar je wordt drijfnat en het in en uitstappen wordt ook een avontuur, net als het aanleggen. Je kunt de dinghy dan niet rustig bij een steiger achterlaten.

We doen boodschappen bij Adderley’s. De kaas wordt nog op ouderwetse manier gewogen. Het brood was niet meegekomen met de postboot net als het fruit en de melk. De boodschappen waren makkelijk te tillen. We haalden uiteindelijk een brood bij Corinna, die zelf bakt. Dat blijft iets minder lang goed, maar is extra lekker.

Altijd leuk zo’n doorkijkje naar Nelly Rose.

Dit is de Bar to Be, maar ze zitten er wel al te kaarten en kletsen. Het zal voorlopig een Bar to Be blijven, als hij al ooit afgebouwd wordt.

Black Point is een heerlijk oord. De mensen zeggen ons allemaal vriendelijk goedendag en noemen Hanneke “The Rose girl” vanwege de boot.

Kennelijk is een aantal jaren geleden een keer een stel tamme varkens afgezet op Big Majors Spot. Er is geen duidelijke informatie over. Inmiddels zijn de beesten geheel gewend aan hun vrije bestaan en het blijken verrassend goede zwemmers te zijn.
Wij voeren met de dinghy op het strand af en zagen helemaal niets, maar ineens komt er een mooie roze zeug op ons afhollen. Zonder aarzelen liep zij het water in en begon te zwemmen.

Ze wist precies waar ze zijn moest en kwam recht op ons af.

Ze kunnen dan wel goed zwemmen, maar doen de kop niet onder water. De eerste twee oude gekookte aardappelen zonken dan ook kansloos naar de bodem. Ze willen echter wel graag meteen gevoerd worden.

Het is even wennen, maar ze schrokken wel uit de hand.

Eerst nog voorzichtig, maar de oude gekookte aardappel smaakt zodanig naar meer, dat het varken aan boord van Klontje, de dinghy, wil klauteren. Zo gastvrij zijn we nu ook weer niet, dus gooit Pim een snee brood een stuk achter hem, zeer tot genoegen van de meeuwen, die daar meteen op af duiken. Dat laat miss Piggy niet toe. Ze roept luid “oink oink”, dat gaat zomaar niet, en stormt op de meeuwen af. Pim is blij, dat er weer iets meer afstand tussen hem en het beest is.

Eenmaal daar komt snel ook een eerste maatje aangestormd, snel gevolgd door een tweede.

Het is totaal bizar.

We gaan er vandoor vóór de hele kudde het water in komt. Geen idee hoeveel varkens er inmiddels op het eiland wonen. Zij zijn de enige bewoners.

Hier is een linkje naar een youtube filmpje, waar je kunt zien, hoe goed ze kunnen zwemmen.Wij hebben er helaas zelf geen filmpje van.

We hebben de meeste Bond films wel gezien, maar om nou te zeggen, dat we weten waar Thunderball ook al weer over ging, zou teveel gezegd zijn. Het was nog een Sean Connery Bond en Claudine Auger was de Bond girl. Er zijn een aantal scènes gefilmd in de Bahamas, onder andere in Nassau en op Paradise Island. Een belangrijke engerd in de film was graaf Lippe, een geintje naar Prins Bernhard van zijn vriendje Ian Fleming. Thunderball cave was een van de plaatsen voor de onderwater opnames.

Het bordje laat zien, dat we de goede rots gevonden hebben. Het is de derde van een serie van drie werkelijk kleine rotsen.

We varen met Klontje naar de grot en pikken de enige mooring die er ligt. We hadden het anker voor de dinghy klaar, maar dit voelde wel zo veilig.

De beste tijd om de grot te bezoeken is met laag water.Je kunt dan makkelijk naar binnen zwemmen en je hebt ook nog wat ruimte voor je snorkel boven je hoofd.

Zodra je het water in gaat, begrijp je waarom dit een prachtige film scène kon opleveren. Het koraal is absoluut prachtig, het barst er van de mooie vissen en je kunt er van alle kanten met een camera bij. We worden meteen opgewacht door een school vissen.

We zijn niet echt goed als onderwater fotograaf. De camera mag tot 10 meter diep, maar heeft geen zoeker, alleen zo’n video achterkant, waar je eigenlijk een leesbril bij nodig hebt. Het is een kwestie van geluk en we zijn dan ook helemaal blij als zo’n vis echt helemaal in beeld komt.

Pim gaat aan de andere kant de grot weer uit. Het tij is inmiddels gekeerd en je moet al best fors tegen de stroom inzwemmen.

Zo helder zie je het koraal zelden.

Mr. Queen Angel Fish met ziijn prachtige neon kleuren.

Nelly Rose in de verte. We gaan echter niet meteen naar haar terug. We gaan eerst naar de Varkensbaai.

Het zijn nurse sharks. Dat zijn absoluut lieve beesten, die graag verwend worden. Ze worden hier regelmatig gevoerd en blijven dus plakken in de omgeving. Het is een ongelofelijk gezicht al die haaien op een hoopje.

Je kunt ze echt aaien. Het voelt een beetje als redelijk grof schuurpapier; zeg maar grofheid 80.

Als we de camera onder water op hun hoogte houden, kun je goed de voelsprietjes zien.

Pim aan het dansen met mevr.Haai

Het is eigenlijk niet meer dan een hutje bovenop een steiger, maar ze serveren geweldige hamburgers hier. Zoals je bij de Azoren je naam met symbolen op de muur van de kade schildert, zo schilderen de mensen hier op wrakhout.

Iedereen die hier geweest is, laat een souvenir achter in de vorm van gejut hout of gevonden vissersboeitjes enz.

Top, zo’n strand voor ons alleen, lijkt wel een brochure.

Modelstrand

Compass Cay is een van onze favorieten tot nu toe in de Bahama’s.

Het wordt hoog water en de steiger staat bijna onder. Een haai legt zijn kop er vast op en wil graag geaaid worden!

Als we weer in Staniel Cay zijn, gaan we informeren hoe het zit met het propaangas en de connectors. Het kerkje ligt aan het water en doet Hanneke aan Krimpen denken.

Deze rog zwemt langs Klontje.