Verhalen

Aankomst in Fort de France

Prachtige bloemen, die zomaar onder de boom in het parkje groeien.

De bibliotheek is van staal gebouwd. Zie Pim’s verhaal bij de eerdere blog over Fort de France.

De kerk zit stampvol.

Allemaal leuke straatjes.

Hij staat lekker te trommelen!

Pennie aan het roer.

We slepen “Klontje” voor het eerst achter ons aan, maar dat doen we alleen aan de lijzijde van een eiland, waar geen grote golven staan.

Nu gaan we door naar St.Pierre

Dit is Rodney Bay Marina in St. Lucia waar het hele circus van de ARC is neergestreken/aangewaaid/gesleept enz. Er zijn allemaal kleine winkeltjes, een kapper, waar je je voor een tientje (Hanneke dan) kunt laten knippen, een massageparlour, een buurtsupertje, en allerlei restaurantjes, waar het s’avonds goed toeven is. De eerste avond werden we echt onthaald door allemaal vrienden met een fruitmand en rumpuch op het steiger, later werd dat natuurlijk een Pina Colada in de Oceanclub, waar een live reggeaband optrad en waar ook flink gedanst werd tot een aantal zo veel dronken dat ze in het zwembad belanden.

Met dit bootje werd de was opgehaald met de verzekering dat in ieder geval het beddegoed diezelfde middag teruggebracht zou worden. Dat heeft dus 2 dagen geduurd.” Yeah man, island time man!”

2 dagen na ons worden de Noren binnengesleept. Ze hadden onderweg hun schroef verloren, zodat ze weinig behoefte hadden aan hun motor die ook niet lekker liep. Voor de stroomvoorziening maakten zij gebruik van een sleepgenerator. Dat bleek goed te bevallen, maar het binnenhalen was een lastige klus en het risico dat de schroef voor aas wordt aangezien bestaat ook.

Onder deze “Piton” hebben we gedoken.

Er blijkt niet veel vis te zitten, maar wel prachtig koraal in alle soorten, vormen, maten en kleuren.

Babs (is met de Alize meegekomen) neemt hier haar 2e duik na het halen van haar Padi-diploma in Honduras.

We gaan even naar buiten om de watermaker aan te zetten. Die moet om de zoveel dagen even draaien. Ook tanken we vast, zodat we,als Pennie straks aan boord komt, meteen kunnen vertrekken. Vanochtend is Brian weer naar huis gevlogen na een laatste gezamenlijk ontbijt bij Elena’s, de plaatselijke pizzatent.
Daar zat ook de bemanning van de “girls for sail” aan het ‘ontbijt’. Ze waren 6 vrouw sterk aan boord. Na hun aankomst die ochtend om 06.00 uur waren ze meteen doorgegaan naar de kroeg en hadden al aardig wat Merlot op! 2 dagen na hun vertrek stopte de motor. Verhaal daarover volgt nog.

‘s Avonds was de prijsuitreiking met prijzen voor alles en iedereen, naast de prijzen voor de echte prestaties. Zo was er een prijs voor de boot die finishte op dezelfde plaats als zijn startnummer (gewonnen door boot 69). Het was een gezellige happening en een mooie afronding van het evenement.

We gingen nog een laatste keer eten bij de bar die dezelfde naam droeg als de boot van Adam en Leonie, die daar drie jaar geleden mee in St. Lucia waren. De bediening was in Island Time, maar we gingen toch op een redelijke tijd richting Martinique.

Dit is de laatste uit de fotoserie van de oversteek. Naarmate we dichter in de buurt van St. Lucia kwamen werd het weer rustiger en zagen we de zon wat meer.

We voeren een Brits gastenvlaggetje in het wand ter ere van Brian.

De stoere zeebonk Brian, die er met de dag meer naar verlangt zijn baard af te snijden, maar we hadden afgesproken dat dit pas na aankomst zou gebeuren. Ook Pim heeft spijt van die afspraak, maar ja…..

Het weer is zodanig licht, dat we 2 dagen de gennaker hebben opgehad. De eerste nacht hebben we die zelfs laten staan, maar dat zullen we nooit meer doen na de avonturen die we dankzij dat mooie zeil de tweede dag rond een uur of vijf hebben beleefd (de broach).

Op enig moment was er helemaal geen wind meer en zijn we maar eens lekker in de oceaan gedoken. Het dichtstbijzijnde land is op 4 kilometer afstand; naar beneden!

Terwijl we de genaker bij hadden staan kwamen er 3 dolfijnen en die zwommen gezellig met ons mee. Onder het hoofdje ‘video’ op de homepagina van het blog staat daar een filmpje van. Daar staat ook nog en video van vlak na de start en van Brian.

Alweer een feestje dat met 1 biertje gevierd mocht worden. We zijn 38 jr. getrouwd! We vertrokken vanuit Rotterdam op de dag dat we elkaar 40 jaar geleden ontmoetten en nu dit. Het geeft iedere keer een hele andere kleur aan dit soort gedenkwaardige dagen.

We hebben maar weinig echt mooie zonsopgangen of -ondergangen gezien, maar deze was in ieder geval adembenemend!

St. Lucia (van het verhaal Land Ho) begint contour te krijgen.

Om 18.00 uur is het donker als we uiteindelijk aankomen. De rumpunch staat al klaar!
Na 19 dagen alleen maar water om je heen, is het heerlijk om weer mensen te zien.

Het einde van een gedenkwaardige reis, met dank aan Brian, waardoor we in alle rust en zonder ooit echt moe te worden aan dit soort unieke ervaringen konden wennen.

Zoals eerder gezegd, over onze viservaringen willen we het niet meer hebben. Toch ving Nelly Rose regelmatig vliegende vissen voor ons. De grootsten waren een kleine 20 centimeter lang.

Dit vliegende visje kwam voor het laatst even buurten. Het zal wel een heel onervaren jonkie geweest zijn.

De eerste vouw in de kaart! Het tweede biertje van de overtocht.

Stoere Brian.

Een iets groter exemplaar, maar nog wat mager.

Een mooie wolkenpartij belicht door de zonsondergang en zo waren er nog wel een paar. Daar kon je dan niet onderdoor kijken en dan wist je dat je narigheid op je af kreeg.

Hier hebben we er maar een van gezien.

Het wordt steeds warmer, de boter begint te smelten, we moeten nu echt rechtsaf. Wij kozen de traditionele route. De rechtstreekse koers is een 400 mijl korter en de vergelijkbare boten die zo voeren waren dan ook veelal één of twee dagen eerder in St. Lucia. Daarvoor moesten ze dan wel een zware storm trotseren, die bij een aantal boten forse schade veroorzaakte.

De broodbakmachine staat om de andere dag cardanisch op het fornuis. Het is heerlijk brood, dat ook de tweede dag nog heel best te eten is.

Nog zo’n mooie, helaas kun je geen foto van de nachten overvol met sterren maken.

We maken ons er even een beetje met een Jantje van Leijen af. We worden om 10 uur opgepikt voor een ontdekkingstocht over Dominica en we willen wel al de fotoserie van de overtocht beginnen. Dit zijn beelden van de eerste week.

Vliegende start. We waren als een van de laatsten aangesloten in de drukke file de haven uit en daardoor wat laat bij de start, maar zo was het toch nog druk genoeg.

238 boten op de startlijn. Niet alle boten zouden St. Lucia halen. Een van de eersten die terug moest was een 60 voet Oyster, die problemen had met de hydrauliek. Na een dag repareren vertrokken zij alsnog om meteen weer terug te kunnen. Dit keer vanwege elektrische problemen. Uiteindelijk heeft de familie toen een villa gehuurd op St. Lucia en het vliegtuig genomen.

Flinke golven! We hadden gelukkig vooraf genoeg bolognese gekookt om rustig aan de zeegang te wennen. Later was Hanneke gewend en kon ze al apekooiend ons voortreffelijk voederen. Er volgen natuurlijk nog meer foto’s van de oversteek, de foto hieronder geeft al een mooie impressie van hoe het er aan toe ging die eerste paar dagen. Nat en veel wind met een ruige zee. We liepen veelvuldig in compleet oliegoed, dat we eigenlijk al ver weg hadden opgeborgen.

De zon schijnt weer!

De vis, die zich niet liet vangen. Ineens begon de lijn uit te lopen, maar de vis was sterker dan het verzamelde vistuig. Hebben we het verder niet meer over gehad.

Het passeren van de Kreeftskeerkring wordt op gepaste wijze gevierd.

Het gaat lekker!
Er komt gauw nog meer.

We hebben de nacht doorgebracht op de Rade de St. Pierre. Het was een prima ankerplek, maar St. Pierre is een triest gezicht. Het is aan het ontvolken en dat betekent ver val. Dat schijnt elders op Martinique ook te gebeuren. De overheid heeft ruim 200 verbeterprojekten opgestart, maar die zijn zo te zien door gebrek aan fondsen of belangstelling ook al weer tot stilstand gekomen, waardoor de algehele sfeer van verval extra versterkt wordt. Ongelooflijk jammer, dat die zinloze trek naar de steden zoveel mensen berooft van een prachtige leefomgeving. Dat hoorde toch bij het begin van de industrialisatie en kan vandaag toch heel anders.
We zijn nu op weg naar Dominica.

We kwamen gisteren om half vijf aan op de rede van Fort de France. Het anker hield meteen goed. Daarna moest de dinghy gereed gemaakt worden voor gebruik. Voor langere overtochten laten we die leeglopen en binden die tussen de mast en de kuip op een stel speciaal daarvoor gemaakte stangen. Als we dagtrips maken, zullen we de dinghy op het voordek binden, maar dat hebben we tot nu toe nog niet gedaan. Voor een kort stukje langs de lijzijde van het eiland, zoals vandaag, slepen we de dinghy aan een lange lijn. Morgen als we oversteken van Martinique naar Dominica zal dat niet gaan. Het water tussen twee eilanden is dan een soort trechter tussen die eilanden, waardoor de wind behoorlijk kan accelereren en er forse golven kunnen staan. Dan kan de dinghy beter op dek liggen.
Aangekomen in Fort de France moest de dinghy dus klaargemaakt worden voor gebruik. Het oppompen, te water laten en erachter hangen van de motor (een apparaat van 34 kg. Dat doen we met de grootzeilval over een lier.) kost alles bij elkaar een klein uur. Daarna voeren we naar Fort de France, waar het nationale trouwdag was. Er stond een file bruidjes aan de arm van hun nieuwbakken echtgenoten te wachten op een foto opportunity bij het park en het fort. Wij kwamen pas om 6 uur aan de kant, en dan is het hier pikkedonker, zodat we daar geen foto’s van kunnen laten zien, maar de opstopping van trouw limo’s was indrukwekkend. FdF was zelf eigenlijk behoorlijk ongezellig donker, met uitzondering van de typische kerk. Ook een aantal andere monumenten, zoals de bibliotheek, zijn in dezelfde stijl gebouwd aan het einde van de 19e eeuw. Stalen frames met daarin cement. Redelijk zeldzaam om een gebouw te zien met klinknagels erin. De kerk was leuk om te zien. Het had ook wel wat van een theater of een bioscoop, maar dat bedoel ik dan niet denigrerend. Eerder een soort Tuschinkski dan een Cineac zal ik maar zeggen.
Verder nodigde de stad niet uit tot een uitgebreide verkenning, die we tot de volgende ochtend hebben uitgesteld. We zijn gewoon een restaurant ingedoken en hebben daar genoten van de voortreffelijke Franse keuken. Het eiland is ècht Frans, maar dan met een heerlijk Carraïbisch sausje. Vriendelijke mensen, die wel snel overschakelen naar het Engels als ze ons kennelijk onbeholpen frans horen, maar dan vervolgens gezellig lachen als we zeggen dat we liever Frans willen spreken.
We zouden ook nog wat verhalen vertellen die we hebben gehoord van andere deelnemers aan de oversteek. Een horrorstory was de overtocht van de kleinste boot van de vloot met drie jonge mannen aan boord, die, vriende op het land, op zee niet goed met elkaar overweg bleken te kunnen. Eén van hen werd apathisch en wilde niet mee aanpakken en dat leidde tot serieuze spanningen, die af en toe griezelig in de buurt van fysiek geweld dreigden te komen. Dan is 24 dagen erg lang, maar wat waren ze blij dat ze er waren. Jammer dat hun tocht voor altijd door die slechte relatie overschaduwd zzal blijven. Oliver gaat nu weer alleen verder met zijn Carlotta, die weer aan boord is gekomen. Het is een gezellig stel en ze zullen ongetwijfeld erg gaan genieten.
Een heroïsch verhaal is het verhaal van de Mad Fish, Russell en Emma met hun kinderen James en Eton, die samen met een opstapper de overtocht hebben gemaakt. Na twee dagen gaf de automatische piloot de geest. Ze hebben 2 uur op 4 uur af de hele tocht verder met de hand moeten sturen. Bij aankomst waren ze doodmoe, maar extra trots op hun prestatie en dus zeer voldaan. Eton en James vonden het wel prima zo, want zij konden verregaand hun eigen gang gaan, omdat de ouders te moe waren om hen veel in de weg te leggen.
Volgende week hebben we internet en gaan we de foto’s doen. Dan ook nog het verhaal van de Girls for Sail en de Stormvogel.

We hebben inmiddels begrepen, dat de kreet ‘Land Ho’ al te lang de opening is van onze blog. We voelen ons schuldig en vinden dat we onvoldoende laten merken, dat we het leuk vinden dat onze verhalen zo enthousiast gelezen worden. We hebben die verhalen kunnen schrijven omdat we daarvoor tijdens de overtocht de rust hadden. Een maal in St. Lucia in Rodney Bay was het met die rust geheel en totaal gedaan. Het was een te gekke week met alle enthousiaste verhalen en de horrorstories van de andere schepen. Verder moest er natuurlijk ook weer geklust worden, maar eerlijjk gezegd was de sociale drukte de belangrijkste reden van onze radiostilte.
De rust is nu weergekeert. Gisteren was de prijsuitreiking en de sluitingsceremonie van de ARC en vandaag gingen iedereen weer zijns weegs. Velen gingen naar Becquia of naar de Grenadines, maar het zuiden dus. We zijn nu op weg naar het noorden. Vannacht zijn we in Fort de France op Martinique en morgen gaan we naar de Rade de St. Pierre op het zelfde eiland. Doel van de reis is Dominica waar we samen met vriendin Penny bij Naomi (nichtje en petekind van Pim) en haar man Hilton de kerst gaan vieren. Daar zullen we het eiland verkennen. We zullen ook de foto’s van onze reis, samen met wat van de verhalen die we de afgelopen week hebben gehoord, op de  blog gaan plaatsen. Tot de volgende week dus…

Precies om 10 uur lokale tijd, da’s 15.00 uur in Nederland, riep Brian:
“Land Ho!!!!”, land in zicht!
We zijn nog op 40 mijl van St. Lucia en we zien een grote en een kleine
bergtop. We moeten nog 50 mijl naar Rodney Bay, dat aan de andere kant van
het eiland ligt. Helaas zijn we aangewezen op de motor. We hebben het net
nog geprobeerd met de spinnaker, maar zelfs daarmee kwamen we niet boven de
3 knoop. We hebben de gedachte aan zeilen maar opgegeven en kiezen voor een
rum punch rond een uur of negen. Er is daar dan een competitie bezig tussen
4 steelbands en dat willen we niet missen.
Dit wordt de laatste dag van deze overtocht. Bij het ontbijt krijgen we de
laatste gekookte eitjes en ook Brian’s marmelade is bijna op. Hierna alleen
nog gewone jam.
Het is aardig warm en er wordt gehandeld in schaduwplekjes. De klasjes met
vliegende visjes springen vrolijk (of in doodsnood?) het water uit om
vervolgens met flink gespartel de volgende golf in te duiken. Er komt een
tropische vogel rondjes om de boot heen vliegen. Hij heeft een rode bek en
een hele lange staart, geen idee wat het is. We zullen op zoek moeten naar
een tropisch vogelboekje.
Gisteren hebben we nog een goede reden voor een feestje gevonden! We
passeren de 4000 meter diepte grens. Dat betekent, dat we aangekomen zijn op
het continentaal plat van de Amerika’s. De laatste vouw op de kaart passeren
we pas na middernacht. Dat vieren we dan wel op St. Lucia.
We verheugen ons erop om daar de verhalen van de andere boten te horen. Er
liggen nog boten achter ons. Er wordt voor dat gebied nog steeds een
weerbericht afgegeven door de ARC. Ze krijgen zelfs een speciaal weerbericht
om ze door de windstiltes heen te loodsen. We zullen nog genoeg boten mogen
verwelkomen. Wij zien hier nog geen andere zeilboten, maar dat kan naarmate
we dichterbij de finish komen nog veranderen. Hoewel, als boten 2 uur varen,
zeg maar 10 mijl, uit elkaar liggen, zie je ze al niet meer. De finishline
wordt bemand door oud ARCgangers, die om de beurt voor anker gaan liggen
buiten de ingang van Rodney Bay.
Vannacht voeren we langs Barbados, dat kon je zien aan het licht boven de
horizon. Het leek even of we langs de kassen van het Westland of Nunhem’s
Zaden International voeren! Raar zo’n laatste dag op de oceaan voorlopig.
Straks wordt het eiland hoppen. Wat een leven!