Verhalen

Lorraine had voortreffelijk gekookt en iedereen viel aan op het buffet.

Plastic bestek, want anders moet ze teveel afwassen.

Hanneke op weg naar de wasserette.

Dit noemen ze boatwife’s paradise. Je ontmoet er andere boatwife’s en er is de gebruikelijke boekenruilkast en zelfs WiFi. Alles is bovendien in een dik uur klaar. Die amerikaanse machines zijn sneller en groter, maar niet schoner.

We zijn uitgenodigd door Blaine en Danna om in hun vakantiehuisje Jambolaya te komen eten en het wordt een reuze gezellige avond in de airco.
De volgende dag varen we anderhalf uur verder naar het noorden naar Staniel Cay in de hoop daar gas te kunnen tanken. Wij zijn vertrokken met butagas en dat is een slecht idee als je deze kant opgaat. Hier is het propaan, wat de klok slaat.
Spannend ankeren in een kanaaltje tussen allerlei ondieptes. Het gaat goed en dankzij de hulp van “Renegade”, onze oude buren uit Blackpoint, komen we op een voortreffelijk plekje. Ze vertellen door de marifoon precies, hoe we bij hun kunnen komen. Het anker graaft zich niet echt in en ligt bovenop het zand, maar 25 kg Delta en 30 meter ketting is genoeg om Nelly Rose op haar plaats te houden. Het is hier mooi, we liggen in een soort hoefijzer gevormd door kleine eilandjes aan de zuidkant en wat grotere aan de noordkant.

Hier worden we nog wat opgewonden van als we aanleggen bij de Isles General Store om te kijken of ze misschien eieren hebben. We zijn er zelfs voor teruggevaren om deze foto te maken.

De camera mag onderwater en dan zie je deze Nurse Shark, die best groot is. Hij zal net geen twee meter zijn.

Het is een vrijwel windstille dag, ideaal voor een dinghy-safari samen met Blaine en Danna naar Compass Cay. Bij Sampson Cay gaan we tanken, want alles bij elkaar is het daarnaartoe zeker een 3 kwartier varen

Danna en Blaine in de boot die ze van Uriah, hun huisbaas, hebben gehuurd. We noemen de boot Uriah’s Heep en dat is een verheven naam voor deze schroothoop. Het is Danna’s verjaardag en toevallig zingt ze Uriah Heep’s Birthday Song (niet echt van haar generatie). Met veel beleid en gevoel kan Blaine hun boot aan het planeren houden, maar het zou kansloos zijn om met zijn vieren in één boot te gaan.

Hier komen we aan bij Compass Cay; een heuse marina met veel grote big game fishing boten. Ze worden ook wel Tuna-towers genoemd.

Compass Cay is beroemd, omdat ze hier Pet-Sharks hebben.

Ze zijn echt heel vriendelijk, maar ook wel serieus groot. Deze is ruim 2 meter.

Het zijn nurse sharks. Dat zijn absoluut lieve beesten, die graag verwend worden. Ze worden hier regelmatig gevoerd en blijven dus plakken in de omgeving. Het is een ongelofelijk gezicht al die haaien op een hoopje.

Je kunt ze echt aaien. Het voelt een beetje als redelijk grof schuurpapier; zeg maar grofheid 80.

Als we de camera onder water op hun hoogte houden, kun je goed de voelsprietjes zien.

Pim aan het dansen met mevr.Haai

Het is eigenlijk niet meer dan een hutje bovenop een steiger, maar ze serveren geweldige hamburgers hier. Zoals je bij de Azoren je naam met symbolen op de muur van de kade schildert, zo schilderen de mensen hier op wrakhout.

Iedereen die hier geweest is, laat een souvenir achter in de vorm van gejut hout of gevonden vissersboeitjes enz.

Top, zo’n strand voor ons alleen, lijkt wel een brochure.

Modelstrand

Compass Cay is een van onze favorieten tot nu toe in de Bahama’s.

Het wordt hoog water en de steiger staat bijna onder. Een haai legt zijn kop er vast op en wil graag geaaid worden!

Als we weer in Staniel Cay zijn, gaan we informeren hoe het zit met het propaangas en de connectors. Het kerkje ligt aan het water en doet Hanneke aan Krimpen denken.

Deze rog zwemt langs Klontje.

We hebben de meeste Bond films wel gezien, maar om nou te zeggen, dat we weten waar Thunderball ook al weer over ging, zou teveel gezegd zijn. Het was nog een Sean Connery Bond en Claudine Auger was de Bond girl. Er zijn een aantal scènes gefilmd in de Bahamas, onder andere in Nassau en op Paradise Island. Een belangrijke engerd in de film was graaf Lippe, een geintje naar Prins Bernhard van zijn vriendje Ian Fleming. Thunderball cave was een van de plaatsen voor de onderwater opnames.

Het bordje laat zien, dat we de goede rots gevonden hebben. Het is de derde van een serie van drie werkelijk kleine rotsen.

We varen met Klontje naar de grot en pikken de enige mooring die er ligt. We hadden het anker voor de dinghy klaar, maar dit voelde wel zo veilig.

De beste tijd om de grot te bezoeken is met laag water.Je kunt dan makkelijk naar binnen zwemmen en je hebt ook nog wat ruimte voor je snorkel boven je hoofd.

Zodra je het water in gaat, begrijp je waarom dit een prachtige film scène kon opleveren. Het koraal is absoluut prachtig, het barst er van de mooie vissen en je kunt er van alle kanten met een camera bij. We worden meteen opgewacht door een school vissen.

We zijn niet echt goed als onderwater fotograaf. De camera mag tot 10 meter diep, maar heeft geen zoeker, alleen zo’n video achterkant, waar je eigenlijk een leesbril bij nodig hebt. Het is een kwestie van geluk en we zijn dan ook helemaal blij als zo’n vis echt helemaal in beeld komt.

Pim gaat aan de andere kant de grot weer uit. Het tij is inmiddels gekeerd en je moet al best fors tegen de stroom inzwemmen.

Zo helder zie je het koraal zelden.

Mr. Queen Angel Fish met ziijn prachtige neon kleuren.

Nelly Rose in de verte. We gaan echter niet meteen naar haar terug. We gaan eerst naar de Varkensbaai.

Kennelijk is een aantal jaren geleden een keer een stel tamme varkens afgezet op Big Majors Spot. Er is geen duidelijke informatie over. Inmiddels zijn de beesten geheel gewend aan hun vrije bestaan en het blijken verrassend goede zwemmers te zijn.
Wij voeren met de dinghy op het strand af en zagen helemaal niets, maar ineens komt er een mooie roze zeug op ons afhollen. Zonder aarzelen liep zij het water in en begon te zwemmen.

Ze wist precies waar ze zijn moest en kwam recht op ons af.

Ze kunnen dan wel goed zwemmen, maar doen de kop niet onder water. De eerste twee oude gekookte aardappelen zonken dan ook kansloos naar de bodem. Ze willen echter wel graag meteen gevoerd worden.

Het is even wennen, maar ze schrokken wel uit de hand.

Eerst nog voorzichtig, maar de oude gekookte aardappel smaakt zodanig naar meer, dat het varken aan boord van Klontje, de dinghy, wil klauteren. Zo gastvrij zijn we nu ook weer niet, dus gooit Pim een snee brood een stuk achter hem, zeer tot genoegen van de meeuwen, die daar meteen op af duiken. Dat laat miss Piggy niet toe. Ze roept luid “oink oink”, dat gaat zomaar niet, en stormt op de meeuwen af. Pim is blij, dat er weer iets meer afstand tussen hem en het beest is.

Eenmaal daar komt snel ook een eerste maatje aangestormd, snel gevolgd door een tweede.

Het is totaal bizar.

We gaan er vandoor vóór de hele kudde het water in komt. Geen idee hoeveel varkens er inmiddels op het eiland wonen. Zij zijn de enige bewoners.

Hier is een linkje naar een youtube filmpje, waar je kunt zien, hoe goed ze kunnen zwemmen.Wij hebben er helaas zelf geen filmpje van.

We zijn weer terug in Blackpoint. Leuker hier en rustiger ook, in ieder geval aan land. Op het water was het alles behalve rustig. De wind draaide naar het westen en hoewel het nooit echt meer dan 15 knopen was, lig je hier dan helemaal niet rustig. De baai is volledig open naar het Westen en omdat het hier ondiep is krijg je dan korte steile IJsselmeer golven en werden we door elkaar gehusseld, dat het een lust was. Aan de Oostkant, de Atlantische kant, kun je dan ook geen beschutting vinden. Daar is het tot dicht bij de kant te diep om te ankeren en de Atlantische deining blijft, ongeacht de wind, gewoon toch uit het noorden komen. De Exuma’s zijn niet echt ideaal bij westenwind.
Gisteren dachten we dat het voorbij was met de westenwind. De wind ruimde naar het noorden en viel vervolgens helemaal weg. Het water lag er weer als een spiegel bij, maar nu hadden de muggen vrij spel. Normaal heb je daar voor anker geen last van, maar nu vlogen er wel 10 muggen als F-16’s heen en weer. Dat was lastiger slapen dan met de golven. Die kwamen overigens om een uur of vijf ook weer terug. De wind kromp weer naar het westen en trok aan tot 15 knoop en het hele theater begon opnieuw.
In dat soort deining ben je beter af met een boot, die niet voor een of andere wedstrijdformule is ontworpen, zoals de Nelly Rose. Vanwege de meetformule is de echte waterlijn lengte zo kort mogelijk gehouden en heeft de boot aan de achterkant een lange overhang, die bovendien behoorlijk plat en breed is. Op de korte golven komt de boot dan af en toe knel te zitten tussen twee golftoppen en knalt die platte achterkant tegen het water aan en trilt de hele boot. De boot kan het allemaal prima hebben, maar comfortabel is anders. Toch wen je er redelijk aan en hebben we best goed geslapen.

Dit is de wasserette, waar we nu vlakbij liggen en het internet van oppikken. De bovenste verdieping verhuurd Ida. Het zijn 3 appartementen, waarvan één nu verhuurd is aan een stel Amerikanen, die zelfs niet meer op hun boot wilden slapen vanwege het gestamp.

We liggen echt met onze neus naar het Westen. Vrijwel nergens op de Exuma Cays kun je dan beschut liggen.

Langzaam draaien we weer naar het noorden gelukkig en konden we weer naar de kant. Gisteren en eergisteren zou dat strikt genomen met Klontje wel kunnen, maar je wordt drijfnat en het in en uitstappen wordt ook een avontuur, net als het aanleggen. Je kunt de dinghy dan niet rustig bij een steiger achterlaten.

We doen boodschappen bij Adderley’s. De kaas wordt nog op ouderwetse manier gewogen. Het brood was niet meegekomen met de postboot net als het fruit en de melk. De boodschappen waren makkelijk te tillen. We haalden uiteindelijk een brood bij Corinna, die zelf bakt. Dat blijft iets minder lang goed, maar is extra lekker.

Altijd leuk zo’n doorkijkje naar Nelly Rose.

Dit is de Bar to Be, maar ze zitten er wel al te kaarten en kletsen. Het zal voorlopig een Bar to Be blijven, als hij al ooit afgebouwd wordt.

Black Point is een heerlijk oord. De mensen zeggen ons allemaal vriendelijk goedendag en noemen Hanneke “The Rose girl” vanwege de boot.

We gaan ondanks het smerige weer op dinghy safari. De zon komt er af en toe wel door, maar het waait in de baai nog steeds hard en er staat een korte steile golfslag. Met de wind en de golven mee gaat het nog, maar de terugweg gaat een natte ervaring worden. Niets mee te maken, we gaan er op uit.

We varen met ‘Klontje’ onder de brug door. Hier is het water mooi vlak.

In het kanaal komen we kort na de brug langs dit kleine mangrove-eilandje. De hele oever bestaat uit dit soort begroeiing.

Mamacita’s is hier een beroemd restaurant aan het kanaal. We moeten daar nog een keer naartoe, maar voorlopig varen we door. De dinghy aanlegsteiger vinden we iets te basic voor ons Klontje.

Terwijl we langs Mammacita’s varen, zien we een Iguana op het randje zitten. De vorige iguana’s zetten het meteen op een holletje, toen wij er met de camera aankwamen, maar deze is de mensen gewend, ze/hij/het wordt door de mensen verwend.
We varen een rondje door de baai aan de andere kant van het kanaal, met vage plannen om te gaan zwemmen, maar daar zien we vanaf. We zien nu wel waar de ferry’s naar het vasteland vertrekken en besluiten daar informatie te gaan halen voor onze expeditie naar Fajardo (zeg: FaGardo met een fors harde G) op Puerto Rico. Daar is een West Marine en hopelijk hebben die een douche slang voor ons. De onze staat op ontploffen, niet bestand tegen de constante druk van het watersysteem. Het is al de tweede slang die het gaat begeven. We hopen dan ook twee slangen te kunnen kopen. Bij Island Water World op St. Maarten hadden ze de slang, maar toen dachten we dat het nog wel mee zou vallen. Niet dus. Wij gaan morgen op reis met de ferry naar Fajardo.
We meren de dinghy af bij the Dinghy Dock Café en wandelen door Culebra eerst naar Mammacita’s

Ja hoor, de Iguana zit ie er nog steeds. Wat een prachtig dier. Hij beweegt zich uitermate gracieus.

Als we te lang of te dichtbij komen, drukt hij zich plat op de muur, maar verder laat hij het zich allemaal rustig welgevallen.

We dachten, dat dit de ferry naar het vasteland van Puerto Rico zou zijn. alle auto’s moeten er achteruit oprijden, zodat ze er aan de overkant snel afkunnen. We hebben niet kunnen zien of ze in Fajardo ook achteruit erop rijden of dat ze er hier ook achteruit afrijden. We houden het in de gaten. Het schijnt anderhalf uur varen te zijn, maar niet met dit apparaat. Voor voetpassagiers blijkt er een fastferry te zijn.

Die ferry komt net aan juist als wij bij het info hokje worden geïnformeerd over de tariefstructuur voor onze reis naar het vasteland. Het gaat ons per overtocht een hele dollar per persoon kosten. Het wordt bevestigd op dit informatie bord. We horen officieel bij de wat oudere bevolkingslaag.Het duurt nog wel een paar jaar voordat we helemaal voor niets mogen. Wel mooi dat het er ook in Braille staat.

Hanneke valt helemaal voor deze mooie prullenmand. Ze staan hier overal langs de straat. De meesten zijn gewoon wit, maar soms hebben ze dit soort gekke kleurtjes.
We zijn op weg naar onze uitvalsbasis, het DDC.

Opa zit op zijn terras aan de straat te freubelen. Hij maakt een fokje voor zijn model zeilbootjes. Leuke bijverdienste.

Dit zijn de bootjes die wachten op hun tuigage.

Zo ziet de handel er in de etalage een paar deuren verder uit.

Nog even een drankje in de Dinghy Dock Bar met uitzicht op Nelly Rose (en Anita achter de bar) voor we vlak vóór de volgende hoosbui weer aan boord gaan. De terugweg is een kleine teleurstelling. We wilden nog een foto gaan maken van een mooi traditioneel zeilschip wat in de baai voor anker ligt, maar we worden te nat. Hopen dat ie er morgen nog ligt.

Nadat Pim eindeloos en vooral vruchteloos bezig is geweest met de doucheslang, gaan we diesel halen. De vervangende douche slang, die we hebben gekocht, past wel op de douchekop, maar de andere kant heeft een Amerikaanse aansluiting. Zonde van tijd en geld, maar de provisorische reparatie ziet er goed uit en houdt het misschien wel een tijdje. We gaan dus diesel halen. Met Klontje varen we onder de brug door naar het plaatselijke benzinestation waar we de jerrycans vol gooien met diesel. Het is een tankstation voor auto’s waar je wel met de dinghy maar niet met Nelly Rose of andere schepen met enige diepgang kunt komen. Zo gaat het ook.

We varen eerst naar de boot terug en gooien de inhoud van de jerry cans in de tank van de Nelly Rose. Alweer een klus geklaard. Daarna gaan nog even een paar boodschapjes doen in een echt klein buurtsupertje. Dan zie je pas echt dat dit eilandje van de Ver. Staten is! De ketchup krijgt echt de meeste meters op het schap. Hunts lijkt een volwaardige concurrent te zijn geworden van Henry John Heinz.
Op de terugweg naar de boot ontmoeten we bij het Dinghy Dock Cafe Willeke en Freek van de Indira. De Indira is een Koopmans 40 en we zagen hen vandaag binnenkomen. Het is altijd gezellig om verhalen uit te wisselen. Ze zijn ietsje later dan wij vertrokken uit Rotterdam en gaan ook naar het noorden. (svindira/wordpress.com/). We besluiten dat we nog wel meer verhalen uit te wisselen hebben en we blijven dan ook een dagje langer. We spreken voor de volgende dag af samen te borrelen.

Eenmaal aan boord zien we dat er sinds ons vertrek uit Rotterdam op 11 augustus 2012 inmiddels 40.000 “hits” zijn geweest op onze blog www.nellyrose.nl. Dat er best veel mensen kijken stimuleert ons, maar zonder Pieter Tiddens, de broer van Pim, hadden we de handdoek al lang in de ring gegooid. WordPress is voor ons best lastig, maar met een enkele mail naar Pieter zorgt hij er altijd voor, dat het snel weer voor elkaar is. Pieter verzorgt ook de positie en de informatie daarover.

De volgende dag gaan we met de bus naar Flamingo Beach aan de andere kant van het eiland. De bus moet eerst nog wat mensen ophalen bij het resort aan de andere kant van de baai. Voor ons is dat een prachtige gelegenheid om voor de prijs van een rit bijna het hele eiland te zien. Het is een krankzinnige disco bus, met luide muziek, discoverlichting en zelfs een rookmachine. Licht en rook reageren op het geluidsniveau. Als wij hard lachen begint de rookmachine. De eerste bus die reageert op lachende passagiers.

Mensen huren deze golfkarretjes op het eiland. De eerste dag dat we hier waren, zagen we een enkele elektrische golf cart. Helaas hebben we inmiddels gemerkt dat de meeste door knetterende en stinkende motortjes worden aangedreven.

Mooie boom met veel dikke wratten. Je moet niet te dicht onder de bomen staan, want dan wordt je gestoken door die onzichtbare nosseeums. Minuscuul kleine muggenachtige beestjes die gemeen steken. Dat merk je meestal pas na een dag en dan gaat het erg kriebelen. Dat gaat dan pas weer na een dag of twee over. We hebben dan ook een spuitbus “Off” bij ons tegen deze beestjes en een tube tegen de jeuk.

Het is naseizoen en het is dan ook redelijk rustig op het prachtige strand met een heerlijke branding, waar veel mensen met groot plezier in spelen.

De kleur van het water bovenop dit witte zand is spectaculair. Een mooi Caribisch kleurtje.

We zijn niet echt strandmensen en kijken liever wat in de omgeving rond terwijl we wachten op de bus terug. Er lopen een aantal kippen met hun kuikentjes rond en poezen die daar duidelijk een oogje op hebben.

Eenmaal terug bij het DDC is het licht goed om de tarpons voor de steiger te fotograferen. Ze zijn tot een meter groot en zwemmen pas weg als je de motor van de dinghy start.

Eenmaal weer aan boord willen we eigenlijk de dinghy al aan dek hijsen om klaar te zijn voor het voorgenomen vertrek de volgende dag. We besluiten echter om dat iets later te doen. Je weet immers maar nooit wat er nog kan gebeuren. We pakken lekker een boek en gaan zitten lezen en er gebeurt inderdaad wat. Ineens worden we blij verrast als we horen roepen. De Ostrea met Pieter en Sabine en de kids komen vlak langs ons gevaren! (Logboekostrea.nl). We gaan dus weer morgen niet weg…..

We gaan gezellig borrelen op de Ostrea, waar we verwend worden met sushi met tonijn. Die heeft Pieter vandaag met zijn nieuwe – gekregen – hengel gevangen. Wat een ontzettend lekkere vis is dat toch. Als ik de hengel niet toevallig gisteren alweer aan dek had gebracht, zou ik het vandaag alsnog gedaan hebben. We moeten ook weer gaan vissen.

Ook Freek en Willeke schuiven aan bij de borrel. Morgen gaan we weer plannen maken.

‘s Ochtends komen Pieter en Sabine met de kids een kopje koffie drinken. Kleine Pien van 1 1/2
gooit een plastic bekertje overboord en Sabine bedenkt zich geen moment, rukt zich de kleren van het lijf en duikt er achteraan.

Ze varen weg in hun dinghy om te gaan inklaren.
De volgende dag komen Keimpe en Ank met de Gaia binnenvaren. We gaan gezellig bij ze borrelen.
We besluiten om samen met de Ostrea naar Fajardo te varen aan de oostkust van Puerto Rico.

We doen géén wedstrijd, maar maken wel veel foto’s van elkaar. In het begin knalt er bij ons een harpje kapot en lopen we wat achterstand op.

Het is een prachtige zeildag en iedereen geniet. Pieter heeft de windgenerator gevangen en probeert nu zijn vislijn weer terug te krijgen.

De Ostrea is nu op hun verste punt, ze gaan vanaf nu weer richting Nederland.

We gaan een dagje sightseeing in San Juan, de hoofdstad van Puerto Rico.
Pim, Pieter en Pien.

Ook hier weer cruiseships natuurlijk.

Sabine, Mare en Katie bij een klein kapelletje.

Katie legt uit dat dat Jesus is.

De oude stad van Juan is mooi, indrukwekkend, gezellig en zeer kleurrijk. Wordt vervolgd.

Het huis van de gouverneur staat aan het einde van een bewaakte straat.

Er zijn heel veel grappige winkeltjes, die veel meer bieden dan de standaard toeristen shops. Voordat het toerisme de oude stad – om heel begrijpelijke redenen – claimde, waren het waarschijnlijk ook allemaal winkeltjes, maar dan slagers, bakkers en andere kleine negoties voor allerlei behoeften.

Dit “lucifersnijwerk” is een totaal nieuwe kunstvorm.
Je vraagt je af hoe iemand hiertoe gekomen is. Het is boeiend om te zien hoe deze passie geëvolueerd is.

Gewoon op een hoekje van de straat.

San Juan is een leuke stad vol gezellige pleintjes. Het is zaterdag avond en er zijn een heleboel locale mensen een avondje uit. We moeten met het oog op de kinderen natuurlijk op tijd terug en zijn dan ook weg voordat de muziek overal losbarst. Op de nummerplaten van de auto’s staat “Isla del Encanto”. Er wordt hier heel veel en goed gemusiceerd.

De stad zit strak in de verf en ziet er zeer verzorgd uit. Het maakt een welvarende indruk, maar de buitenwijken zijn minder welvarend. De meeste mensen wonen wel in een huis, een bungalow, maar die staan veelal zo dicht op elkaar, dat je jezelf er nauwelijks tussendoor kunt wurmen.

San Juan heeft heel veel mooie doorkijkjes. Wij kiezen natuurlijk deze uit, want hij leidt naar zee.

De welvaart was voor een groot deel te danken aan de opbrengst van de koloniën. De rijkdom werd niet allemaal naar het moederland geëxporteerd. De expats van dientijd leefden er goed van.

s’Avonds eten we op een terrasje en daar komt de straatmuzikant anno 2013 langs. Midden in een lied houdt hij plotseling op, omdat zijn mobieltje gaat. Hij begint een nieuw lied als hij heeft opgehangen. Hoe de vorige liefde afgelopen is zullen we nooit weten.

Zoals wij de optimisten bij de zeilvereniging in een rekje opstapelen, doen ze dat hier met de speedboten. Dit is nog een redelijk bescheiden collectie. In Fajardo zagen we op afstand een paar van die rekken met alleen maar Miami Vice speelgoed. Als er niet minstens drie keer 300 PK achter hangt doe je niet mee. Vier keer 400 hebben we ook gezien.

We gaan naar een goed georganiseerd regenwoud. We beginnen met een bezoek aan het visitors centre waar we als seniors ook weer voor half geld naar binnen mogen. Dit keer moesten we – maar dat hoorden we pas achteraf – een klein half jaartje jokken. De grens was 62. Door het woud loopt een weg, de 191, met parkeerplaatsen voor de verschillende attracties. Het is zondag en daarom best wel druk, maar het is ook echt mooi. De eerste stop is een waterval over een grote vlakke rots. Sabien kruipt er meteen met haar dochters tegenop.

De volgende stop is ons startpunt voor een hike naar een waterval. Het gaat behoorlijk op en neer, maar over een goed betonnen pad, dat mooi stroef is, zodat je nergens uitglijdt. Het nadeel is natuurlijk dat het hele wildleven, op een enkele vogel na, zich van deze route heeft teruggetrokken. Het voordeel is, dat veel mensen veel moois kunnen zien zonder de natuur teveel te verstoren en zonder met machetes zichzelf een weg te moeten kappen. Na een stevige wandeling van een half uurtje komen we bij ons doel: een waterval.

Als we de drukte hier in ogenschouw nemen, denken we allemaal met veel plezier terug aan Dominíca, waar je vergelijkbare bestemmingen hebt waar je in alle rust van kunt genieten.

Het regenwoud is weer een enorme schakering van groene kleuren.

Het is een prachtige hike.

We hebben veel respect voor de kinderen van Pieter en Sabien, die genieten van dit soort uitjes. Zij hadden het laatste stuk naar boven gehold en staan al bij de auto, terwijl wij nog even zitten uit te puffen. Erg gezellig om dit zo met elkaar te doen.

We gaan lunchen in Luquillo, waar ze een straatje met 60 kleine restaurantjes hebben, die ze hier Kioscos noemen. Ze zijn er in alle soorten en maten. Het begint meteen al spannend tussen de lokale Hells Angels, maar er zijn ook luxe en hele eenvoudige eettentjes.

Er liggen allerlei lekkere hapjes in de etalages.

Het is zondag en het is een komen en gaan van mensen.

We belanden in een Peruviaanse kiosk. Hanneke duikt meteen de keuken in om een foto te maken. Even later wordt ze speciaal opgehaald om even met de camera naar de keuken te komen.

De kok gaat flamberen. Pyrotechniek op hoog niveau. Het is verbazend dat er nog iemand in de keuken haren op zijn hoofd heeft.

Het lijkt bijna uit de hand te lopen, maar er maakt werkelijk niemand aanstalten om naar een van de alom aanwezige brandblussers te grijpen.

Al spoedig keert de rust weer.

Aan de overkant van de straat serveren ze vanuit de kofferbak van een auto. Dat lijkt ons toch echt Kiosco voor gevorderden.

Er is naast al het voer ook allerlei andere handel, zoals mooie hangmatten en andere kunst. Sabien koopt nog even wat DVD’s voor de kinderen met princessefilmpjes.

Aan de overkant van de straat staat een hoop volk in de rij voor de fruitshakes. Het was weer een bijzondere en afwisselende dag.