Verhalen

Even sjouwen met de servetten en tafellakens van het restaurant in de hoop dat zij voor mij die schaarse muntjes op dit piepeilandje hebben om de wasmachine aan te kunnen zetten.

We gaan 2 uurtjes varen naar Roadtown op het eiland Tortola en ankeren naast een flatgebouw. Pim heeft een houtbewerkingsmachine nodig om een klein plankje te maken om onder de boordPC te zetten, aangezien ie door begon te zakken.Wij waren 25 jaar geleden in de BVI om ons 12 1/2 jarig huwelijk te vieren. Dat was een ongelooflijke ervaring. We voeren toen met een boot van 37 voet, wat voor ons toen het equivalent van een superjacht was. Nelly Rose is 41 voet en dat vinden we nu een hele normale en plezierige maat. Wij huurden die boot 25 jaar geleden bij ‘the Moorings’, die hier toen als eerste een basis hadden, waar misschien een stuk of 20 boten verhuurd werden. Die boten werden compleet met eten en drinken verhuurd, omdat het onmogelijk was voor de huurder om dat zelf te doen. De Moorings had een soort van eigen supermarktje van waaruit de huurboten bevoorraad werden. Roadtown was niet veel meer dan een dorpje met wat kroegen met een hoog rasta gehalte en een paar kraampjes waar groenten en fruit stuksgewijs te koop was. We hadden echt het gevoel in een andere wereld beland te zijn.
Natuurlijk is er veel veranderd sinds die tijd. Waar ter wereld niet, maar de veranderingen hier worden meteen duidelijk als je de jachthaven van de Moorings, Sunsail en nog twee andere charterbedrijven ziet, waar honderden huurboten liggen. Er liggen vandaag weer twee grote cruise schepen in de haven. Er loopt een vierbaans snelweg langs de haven, er is een uitstekende supermarkt en Roadtown is het logistieke centrum geworden van dit eilandenrijk. De haven is dan ook uitermate druk geworden en als we niet wat moesten klussen zouden we er geen nacht willen liggen. Dit paradijs biedt voldoende mogelijkheden om deze drukte te ontvluchten, maar het heeft wel al zijn oorspronkelijkheid verloren. Het blijft een volstrekt ideaal zeilgebied met veel mooie baaien en stranden op een aantal eilanden dichtbij elkaar. Ankeren is een peulenschil, want de bodem is overal zand en je kunt je anker zien vallen. Je kunt er ook fantastisch duiken en snorkelen.
Toch, als je met mensen hier in aanraking komt, valt op, dat de toeristen industrie bemenst wordt door mensen van overal, maar niet van de BVI. Pim vraagt aan iedereen waar ze vandaan komen en dan hoor je vooral Trinidad, Guyana en Dominica. De Franse bakkerij wordt bemand door mensen uit Guadeloupe. De 25.000 oorspronkelijke bewoners kom je niet of nauwelijks tegen.
Het is een economische overval, die de ooit kleine zelfstandige gemeenschap onderwerpt aan de toeristenindustrie. Het is niet makkelijk om je te onderscheiden binnen die industrie. Er lopen vandaag een kleine 4000 mensen te passagieren.
Ze vinden hier vrijwel dezelfde snuisterijen als op alle andere eilanden. Een enkeling gaat duiken of snorkelen. Dat is hier op de BVI prachtig. Het duiken naar het wrak van de Rhône trekt veel duikers. De riffen hebben mooi koraal en veel vissen. Omdat de BVI op een relatief ondiep plateau ligt, zijn dat vooral kleinere vissen. Er zijn hier geen monumentale oude panden of andere historische hoogtepunten. Prijs is dan al gauw een belangrijk concurrentie wapen en dat werkt dan alleen maar als er voldoende massa is. Zo loopt dit eens zo rustige en nog immer prachtige eilandenrijk het risico te verworden tot een soort Valkenburg.
De lokale gemeenschap kan alleen maar toekijken hoe zij ten prooi vallen van de toeristenindustrie omwille van een beloofde grotere welvaart. Juist die welvaart die de bezoekers proberen te ontvluchten op zoek naar betere oorden. Wij zijn benieuwd naar de grotere eilanden. Eilanden met een grotere bevolking, waar de invloed van een paar duizend toeristen niet zo dominant kan zijn.

Roadtown is het logistieke centrum voor dit deel van het Caribisch gebied. Containers worden dag en nacht met dit soort schepen aangevoerd en met kleinere schepen verdeeld. Die kleinere schepen liggen met de achterkant naar de kade.

De Midnight Coast heeft haar anker laten vallen en draait daaromheen om met de achterkant naar de kant te gaan.

Klaar om achteruit naar de kade te varen.

Toch maar even niet.

Er ligt nog een boot achter en het past net niet.

Even doorzwaaien, zodat die kleine kan vluchten.

Als de hazen er tussenuit.

De puzzelstukken vallen op hun plaats.

Pim aan het snorkelen om te kijken of het anker goed ligt.

Marina Cay heeft wel een fuelpump en een winkeltje.

Heerlijk kantoor. Goede plek om de mails te checken.

We gaan nog even een sundowner drinken.

We zijn de enigen niet!

Grappige manier om je te laten kiezen uit de verschillende ijsjes!
We hebben hier de was gedaan en gaan nu anker op, op weg naar Road Town op Tortola.

We finally managed to get together with Olivia, daughter of our friends from England, John and Diana. From the times we had dinner with the family in England, we remember that Olivia is a great Chef. She worked in Verbier in a chalet as a cook, but then got a job on her first super yacht as a chef. She now works together with Katie on board of Le Rêve, where they alternate as chef and stewardess. Olivia was an absolute darling and helped us to get our shopping back to the boat, but only after she showed us around Le Rêve.

Le Rêve is a Lazarra 110. That makes her 33,52 meters long and she is made to spoil the living daylights out of 8 (10 possible) passengers. At youtube.com/watch?v=Qpxd2zml8Kw you can get an excellent idea of the yacht. She is truly a beauty.

Of course the engine room is something quite special on a ship like this. There are two V16 MTU diesel engines that can deliver 2000 HP each. Obviously you need to carry a fair bit of diesel to keep those engines going. The ship can hold 16 tons of diesel in its tanks. Her maximum speed is 28 knots.

Olivia and Katie look after the interior and catering. They also assist the captain and the deckhand when the ship is docking. It is all quite spectacular and an excellent training for the catering business that Olivia is considering as a career later on.

We hebben eerst nog enorm genoten van het weekend met ons voltallige gezin. We zullen ze missen, maar het intensieve contact tijdens zo’n kort verblijf is heel dierbaar. We zijn de kinderen dan ook erg dankbaar dat ze daar hun kostbare tijd aan besteden en er het halve land voor doorkruisen.

Nelly Rose lag er fantastisch bij. Wij hebben een kleine 40 jaar geleden een keer in Zuid Frankrijk gevaren met een Raider met Kees en zijn toenmalige vriendin – nu echtgenote – Pluis. De boot was van een oom van Kees, die slimme deal had gemaakt met zijn broer, de vader van Kees, die een identieke boot in Nederland had liggen, zodat ze zowel in Nederland als in de Middellandse Zee konden zeilen. Dat had wel als gevolg, dat de oom de boot ook aan zijn jonge neefje uit moest lenen. De verantwoordelijkheid op de schouders van Kees loog er dan ook niet om. Hij sprak ons dan ook ernstig toe, alvorens ons toe te staan aan boord van de boot te gaan. De belangrijkste zinnen die hij daarbij uitsprak waren: “Kijk goed hoe netjes de boot is nu wij aan boord komen. Als wij vertrekken moet het netter zijn!”
Dat is sindsdien altijd ons adagium geweest als wij mensen aan boord hadden van ons schip. Het is overigens goed, dat er van die vakantie geen blog is. Hij leeft wel nog steeds voort in onze gedachten. We barsten nog steeds van de goede herinneringen aan die reis.
Zo zullen we ook goede herinneringen bewaren aan St. Maarten. Hanneke natuurlijk vanwege de mooie tijden die ze hier doorbracht met Barbara. Dit was de laatste keer, dat zij hier met Barbara is geweest. Dat was de reden dat we hier zo lang zijn blijven hangen. We waren hier al medio Januari. We hebben hier dan ook veel mensen ontmoet en veel gezelligheid met hen gekend. We hebben hier mensen leren kennen die eigenlijk semi permanent op hun boot wonen en er kwamen andere cruisers die we al eerder op onze reis hadden ontmoet. Hoe dan ook, Bob en Lia, Erwin en Jane, Nico en Lettie, Willem en Saskia, Pieter en Sabine (met kroost), Theo en Michelle, Yme en Nicole, David en Lindsey, en dan vergeet ik er ongetwijfeld nog een paar, we hebben genoten van jullie gezelschap.
We hebben genoten van St. Maarten met de excellente faciliteiten voor schepen. De gezellige kroegen, de Franse kant van het eiland en de “zeilerssfeer” waar we hier van hebben genoten. We zouden hier best nog een hele tijd willen blijven hangen, maar we willen nog zo veel. Kortom, we gaan door naar de British Virgin Islands, de BVI.

Na een lange reis via Londen en New York zijn we weer op de Nelly Rose. Ze ligt er glinsterend bij dank zij de jeugd die haar heeft laten poetsen! Ook binnen ziet het er voortreffelijk uit. Nu gauw alles uitpakken.

De temperatuur viel ons behoorlijk hard op het dak. Zeker als je met de bagage loopt te slepen heeft het voorjaarsweer, dat Nederland langzaam weer in haar greep tracht te krijgen, zeker iets nostalgisch.
De eerste klusjes zijn ook al weer achter de rug. De plotter hebben we opgehaald bij Atlantis en weer geïnstalleerd. Hij doet het weer voortreffelijk, zodat we een back-up systeem voor de iPad hebben (naast de papieren kaarten, waar we met plezier op blijven kijken).
Rosalie, Harm en Floor en vooral ook Michiel, bedankt voor de schitterende foto’s en de gezellige verhalen van jullie tocht naar de BVI. Wij gaan jullie vermoedelijk donderdag achterna.
Wordt weer vervolgd…….

Ons verblijf in Antigua loopt ten einde. Dat is jammer, want het is een prachtig eiland. We hadden oorspronkelijk het plan om hier veel korter te blijven en ook nog naar Barbuda te gaan. Het weer gooide roet in het eten en het was goed zo. Barbuda is geen eenvoudige bestemming. In de pilot wordt gewezen op veel moeilijkheden, die met slecht weer alleen maar moeilijker worden. De wind blies de afgelopen dagen vrijwel constant tussen de 27 en 32 knopen met uitschieters tot 37 knoop. Op het vliegveld werd zelfs een vlaag van 42 knoop gemeten. Zelfs in onze beschutte baai, door Nelson ‘Hurricane Hole’ genoemd, kwamen de vlagen soms hard door.
We gaan dus vertrekken. Tijd voor een beach party.

Aan het strand, met uitzicht op onze boten komen we samen met Sundancer II. Zij gaan waarschijnlijk niet rechtstreeks naar St. Maarten, maar maken een stop in St. Kitts (staat voor St. Christophers). Zij gaan dan vrijdag morgen weg, overnachten 55 mijl verder in St. Kitts en varen dan zaterdag door naar St. Maarten. Althans, dat is het plan, maar de plannen van een cruiser worden met laag water beneden de vloedlijn op het strand geschreven. Misschien vinden ze het in St. Kitts zo mooi, dat ze er weken blijven hangen en zien we ze nooit meer! Er moet dus goed afscheid genomen worden.
Wij gaan namelijk donderdag avond, rond een uur of 5, en varen dan de nacht door. We komen dan ergens in het begin van de ochtend in St. Maarten aan.

We hebben onszelf uitgenodigd op het strand van een resort. De eigen gasten zijn zich inmiddels aan het teruggetrekken in de bars en rondom het zwembad.

We hebben na de borrel natuurlijk geen tijd (!?) meer om te koken en gaan dus bij hoge uitzondering uit eten. Een Fransman die zich heeft gevestigd op Antigua en die ons een voortreffelijk maal voorzet voor een hele beschaafde prijs. Logisch, want we moeten zelf alles op een steen bakken.

Op de terugweg komen we met de Dinghy langs de net geopende “Salty Dogs Pub”. Zij hebben iedere dinsdag avond live muziek en het beviel ons wat we vanaf het water hoorden. We moesten stoppen en dat bleek de moeite waard. De gitarist is een oude rocker, de drummer en de bassist zijn ook toppers en de Canadese toetseniste was er heel trots op, dat ze door die jongens was gevraagd om met hen de fantastische zangeres te begeleiden.

Later op de avond kwam er ook nog een zanger voor de band staan en zong samen met deze schoonheid. De band speelde maar een paar reggae nummers en ze deden dat voortreffelijk. Reggae is natuurlijk heerlijke muziek, maar de stijl heeft dringend behoefte, alsof zoiets mogelijk zou zijn, aan een nieuwe Bob Marley. Waar je ook maar loopt over, welk eiland ook, meerdere malen per dag hoor je dezelfde nummers langskomen. Natuurlijk, toen Gregory (Guiness) de Redemption Song a capella ten beste gaf, terwijl wij door het regenwoud over de Indian River dreven, was dat onvergetelijk en het blijft een briljant lied.
In ieder geval, dit stel was een verfrissende afwisseling met nieuw en oud, rap en soul, rock en veel Adèle. Dat kon het schatje als de meesteres zelf.

Na een prachtige avond is het buiten de baai pikkedonker. Het is nieuwe maan. De Leander is ruim verlicht. Ernaast ligt inmiddels de “Icon”, een vergelijkbaar Nederlands jacht, maar dat is niet zo uitbundig verlicht.

We blijven helemaal gepassioneerd over de golfstroom. Ook de afgelopen 24 uur werden we weer hard op sleeptouw genomen. Gisteren verlieten we de hoofdstroomdraad om te vermijden, dat we Hatteras niet meer zouden kunnen bezeilen en moesten we ons tevreden stellen met een enkel knoopje stroom mee. Toen de wind ook nog behoorlijk afnam, schoot het voor ons gevoel niet echt hard op, maar we genoten van een heerlijk zeildag. Het soort zeildag waar we eerst de theme-music van de Pirates of the Caribbean door de boot laten knallen en over het water laten schallen. Daar heeft helemaal niemand hier last van. Daarna hebben we geluisterd naar de gitaar kwintetten van Luigi Boccherini. Dat vinden we op zo’n moment ook heerlijke muziek. We doen dat maar zelden, want het vreet stroom, maar soms moet het gewoon. Vandaag is weer zo’n dag en is Leonard Cohen aan de beurt met zijn live concert uit Londen.
Zoals gezegd, ook de afgelopen 24 uur werden we weer op sleeptouw genomen door de golfstroom. Toen we weer in de stroomdraad belandden, werd de opgelopen achterstand ten opzichte van de vorige 24 uur met ras tempo ingelopen. Het log laat zien, dat we ‘slechts’ 142 mijlen door het water hebben afgelegd, maar op de kaart blijkt het ruim 206 mijl te zijn, en dat is dan gemeten in de rechte lijn, die we niet hebben gevaren. De lift van de golfstroom was gemiddeld 2,7 mijl waard. We hebben hele stukken gehad, waar de stroom 5 knoop voor haar rekening nam. Terwijl we hooguit 5 knoop zeilden, stond de SOG (Speed Over Ground) meter op ruim 10 knoop. Ik wilde dat even vastleggen met de camera en op dat moment bereikten we net ons record van 11,6 knoop. Meer dan de helft van onze snelheid dankzij de stroom, omdat de wind niet meer dan een knoop of 10 blaast en omdat het onderwaterschip van Nelly Rose op een plaatje uit het zee aquarium lijkt.
Gebiologeerd door Leonard Cohen en onze boeken hebben we net even een paar uur niet zo heel erg serieus op onze koers en op de Antaris gelet. We hadden een hele beste voorsprong op hen, maar ineens zagen we, dat ze die 4 mijl achterstand hadden ingelopen en ze weer naast ons lagen. Wij hadden iets te laag gevaren en waren aan de verkeerde kant van de duizend meter lijn gekomen. Zij hadden nog 11 knoop op de klok en wij voeren tussen de 7 en 8. Anderhalf uur relaxen was genoeg om ons in te lopen. We vertellen hen straks op de radio natuurlijk, dat we op hen gewacht hebben om onze kleine vloot bij elkaar te houden.
Dit alles heeft wel tot gevolg, dat we morgen met een dilemma geconfronteerd kunnen worden. Waarschijnlijk halen we het niet om voor donker binnen te zijn……

Vroeg of laat ontkom je er niet aan, om een keer een kwalificatie te geven van de nieuwste bestemming. We kunnen met een gerust hart zeggen, dat het Exuma Cays Land and Sea Park een van de mooiste plekjes is, waar we ooit geweest zijn. Het is een natuurpark sinds de vijftiger jaren en dat merk je aan de rijkdom van het onderwater leven. Op het land heeft men het op Warderick Wells behoorlijk verziekt, door de introductie van de Hutia, maar de andere Cays zijn gewoon mooi groen. Het onderwater leven heeft dezelfde rijkdom, die wij ons nog herinneren van ons verblijf in de BVI 25 jaar geleden.
We hebben veel foto’s gemaakt, vooral ook onder water, maar die zullen we pas kunnen plaatsen als we weer decent internet hebben. De verbinding op Warderick Wells was gewoon te kostbaar. We hebben allerlei soorten vissen gezien in ruime hoeveelheden en variaties. Angelfish, triggerfish, Sergeant majors, butterfly fish, snappers, parrotfish, hogfish, groupers, barracuda’s, wrasses; eigenlijk de hele Fishwatchers Field Guide kwamen we daar tegen en hebben we op de foto. Ook een nurse shark die lekker lag te slapen en vooral veel kreeften. Kreeften die of aan het vechten of aan het vrijen waren. Wij weten niet echt het verschil, maar we hebben foto’s.
Het Park heeft een hele belangrijke functie voor de rest van de Exuma’s en misschien de Bahama’s, omdat dankzij het park de visstand op de andere eilanden gestimuleerd wordt. Dat schijnt ook voor de conch schelpen het geval te zijn. Dit is wel weer een duidelijke herinnering, hoe het er vroeger overal uitzag, en een aanwijzing dat we monumentaal veel schade aan het maritieme leven toebrengen.
We zijn nu langs de Atlantische kant doorgevaren naar Norman’s Cay, het eerste eiland ten noorden van het park. Hier ligt een DC3 in het water, die bij een drugstransport is neergestort. Hij ligt deels boven water en het schijnt een leuke snorkelplek te zijn. We nemen de camera weer mee.
Morgen gaan we door naar Nassau. Daar komen we dan weer in de beschaafde wereld, met Mac Donalds en internet, zodat we de foto’s kunnen plaatsen.

We vertrekken uit Staniel Cay langs de ondersneden eilandjes. Het zijn koraal eilanden en dat is toch zacht spul. Tot de vloedlijn viert de erosie hoogtij. We gaan op weg naar het Exuma Cays Land and Sea Park

De gewone werkverdeling. Pim verzorgt het anker en Hanneke vaart. Hier loodst zij Nelly Rose tussen de eilandjes en de ondieptes door.

We gaan vandaag niet zeilen, hoewel het absoluut heerlijk weer daarvoor zou zijn. We varen op de motor om stroom te laden en water te maken. De accu’s moeten gewoon soms een extra duwtje in de rug hebben.
Het is mooi om de streep turkoois langs het eiland te zien. De hele tocht is een fantastisch kleuren spel met alle tinten blauw die je kun bedenken. Wij varen aan de Caribische kant, waar het over het algemeen ondiep is, maar de diepe stukken zijn donkerder blauw en op de ondiepe stukken heb je de verschillen van de bodem; al dan niet begroeid.

We vertelden de parkwachter ‘s morgens, dat we met de boot uit Nederland waren gekomen en dat dit onze eerste bezoek aan de Bahama’s was. waarschijnlijk hebben we daarom de mooiste plek in het natuurpark gekregen. We liggen direct naast, zeg maar boven, de favoriete snorkel plekjes van het park.

Voordat we daar van gaan genieten gaan we ons eerst registreren bij het kantoor van het park. Met Klontje naar de kant. Het is op dat moment nog rustig, maar langzaam komen er toch aan alle moorings boten te liggen.

Die moorings liggen in de wat diepere geul. In het hoogseizoen moet je van te voren reserveren en dan kom je op een wachtlijst te staan, maar wij hebben ons pas vanmorgen aangemeld. Gisteren, toen het venijnig hard woei, waren er maar vier boten in het park. Het einde van het seizoen nadert. Iedereen is weer op weg, of naar het zuiden of naar het noorden.

Andrew is de parkwachter en de shopkeeper. Hij vertelt over het park en de trail. Er is natuurlijk ook een bookswap en een giftshop. Het is de tweede helft van de middag en niet meer heel erg warm. We besluiten meteen de Boo Boo hill trail te gaan lopen. We maken er dan een rondje van door ook de Hutia Highway te nemen. Een hike van anderhalf uur over limestone.

De Hutia is een knaagdier, waarvan men zegt dat het een beetje een gemiddelde is van een konijn en een rat. Het is een nachtdier en we zullen het dus niet te zien krijgen. Een of andere halve zool, vergelijkbaar met de initiatiefnemers voor het “natuurexperiment” bij de Oostvaarders plassen, heeft besloten, dat het een goed idee zou zijn om de Hutia op Warderick Wells uit te zetten. Het is een beest dat alleen in Cuba, de Dominicaanse Republiek, Haiti en op Mayaguana in de Bahama’s voorkwam. Deze man had echter bedacht, dat het vroeger waarschijnlijk op alle eilanden geleefd moest hebben. Het beest heeft geen enkele natuurlijke vijand op het eiland en het plant zich voort zoals een goed knaagdier betaamt, hoewel ze per stel niet echt veel jongeren per worp schijnen te leveren. Hoe dat ook zij, ze hebben het eiland overgenomen.
Vroeger waren deze eilanden behoorlijk bebost, maar toen de scheepvaart hier in de 16e en 17e eeuw goed op gang kwam, zijn veel eilanden volledig ontbost, voor het onderhoud en de reparatie van de zeilschepen. Daar was enorm veel hout voor nodig. (Ook Schotland is in die tijd volledig ontbost.) Aangezien er geen begroeiing meer was, kreeg de wind vrij spel en de erosie was enorm. Toch begon er weer wat loofhout te groeien. Als je de natuur de tijd geeft, kan hij zich herstellen. De introductie van de Hutia was echter teveel van het goede. Zij vraten de bast van het inmiddels manshoge loofhout aan de onderkant weg en de bomen stierven. Het barst van het witte dode hout op het eiland en er is geen blaadje gras meer te vinden.
Op een ander, kleiner, eiland was de Hutia ook uitgezet. Daar voltrok zich hetzelfde drama, maar in kortere tijd. Het samenvallen van de bevolkingsexplosie van de Hutia’s met het opvreten van de begroeiing leidde snel tot een ineenstorting van de populatie van de Hutia’s. Op dat eiland schijnt een soort evenwicht ontstaan te zijn, zodat de vegetatie zich langzaam kan gaan herstellen. Uiteindelijk zal op Warderick Wells de Hutia populatie ook ineenstorten, door ondervoeding, ziekte en onderlinge strijd, en zal de natuur zich weer een beetje kunnen gaan herstellen. Eén enkel ondoordacht besluit, heeft de klok hier ongeveer honderd jaar teruggezet.

Pim in de wallevis. Deze waarlijk niet kinderachtige “spermwhale” is hier in de 90’er jaren aangespoeld. Pim (1.83m) kon makkelijk staan in de ribbenkast.

Hier begint de trail. Aan de linkerkant kun je zien wat een schade de Hutias aanrichten. Dit waren eens hoopvol groeiende loofbomen.

Dit zijn vetplanten en een soort palmbomen, die de Hutia’s kennelijk niet lekker vinden. Waarschijnlijk zijn ze giftig voor hen.

We maken onze wandeling met half tij. Het water is grotendeels weg uit de mangrove, die een soort van kraamkamer voor de omgeving is. Hier komen heel veel kleine visjes tot ontwikkeling, voordat ze naar buiten het rif opgaan.

Doorkijkje naar de boten.

Gekken en dwazen schrijven hun namen….. In dit geval op wrakhout. Alle andere vormen om je identiteit hier achter te laten zijn verboden. Het is een mooie stapel met soms leuke, soms bizarre en soms ook traditionele scheepsnamen. Wij houden van onze traditionele scheepsnaam Nelly Rose. Stel je voor, dat je iedere dag weer met de eens geestige scheepsnaam “Captain Sir!” geconfronteerd wordt. Een reden om een hekel aan je schip te krijgen.

Bakboord: Caribische zee, Stuurboord: Atlantische oceaan – Exuma Sound

Deze hagedis had het helemaal begrepen. Als hij doodstil zou blijven zitten, dan zouden we hem niet zien.
Om de hagedis heen, zie je op de grond de uitwerpselen van de Hutia liggen. Het eiland ligt daarmee bezaaid. Je loopt hele stukken eroverheen alsof je op aarde loopt.

Zelfportret van genietend stel.

Deze boot had Hanneke in het Klontje over het hoofd gezien. Gelukkig stond Pim op de kant. Hij riep naar de schipper, dat hij achteruit moest slaan, maar die reageerde daar niet op. Pim nam het landvast van de vrouw van de schipper aan, gooide die om een paal en kon daarmee de 20 ton Island Packet net op tijd afremmen. Het ging gelukkig net goed.

De steigers zijn hier eigenlijk alleen berekend op megayachts met hoge gangboorden. De ladders naar boven zijn steil en hoog, zodat we de jerrycans met een touw aan elkaar door moeten geven.
We gaan vandaag naar het Exuma Cays Land and Sea park. Daar is niets en waarschijnlijk dus ook geen WiFi. We gaan dus even uit beeld, tot we zondag of maandag in Nassau aankomen. Dat, en ook omdat we getankt hadden, is een goede reden om de motor even een goede inspectie te geven en de brandstof voorfilters te vervangen. Pim begon aan stuurboord en vond daar een losliggend moertje. Het is niet leuk als je een losliggend moertje vindt, want je hebt geen idee waar dat aan vast gezeten heeft en welk cruciaal onderdeel daardoor op zijn plaats werd gehouden. Licht erbij en zorgvuldig kijken, maar er was niets te zien.

Toen de motor bekisting aan de andere kant werd losgemaakt was de oorsprong van het moertje al snel duidelijk. De wierpot hing niet meer aan schroeven, maar stond te zwieren op zijn slangen. Gelukkig is dat op de 412 allemaal zo krap ingebouwd, dat het eigenlijk geen enkele kant op kan, maar toch, je weet maar nooit.

Na enig geduldig wroeten en frutten, het is niet het meest duidelijk geengineerde ontwerp detail van de 412 (oh ja, de wierpot, hoe zetten we die vast), zit het weer op zijn plek. Dit keer met zelf borgende moertjes.
Nog even de olie gecontroleerd en de spanning van de V-snaren gecheckt en de technische know how van Pim is weer uitgeput. We kunnen weer vertrekken.