Verhalen

Ik lag net te slapen toen ik Hanneke de afgesproken kreet “beetbeet” hoorde roepen. Ik sprint naar buiten, zet de rem strakker en we draaien de fok weg om de snelheid zoveel mogelijk te verminderen. Dan breekt de waardeloze houder af, maar gelukkig had ik de hengel al vast en bovendien zit die geborgd. Dan begint het eindeloze inhalen en weer wat verliezen, inhalen en weer wat verliezen. De lijn was al een heel eind uitgelopen voor dat spelletje begon dus het duurde dan ook zeker 10-15 minuten voordat we hem zo dichtbij hadden dat we ook wat konden zien. De vis voelde duidelijk dat zijn einde naderde en ging nog extra tekeer, maar niet meer helemaal onder water kon hij zich niet echt lekker meer afzetten. Toen ging het fout. Ik zag, dat zijn maatje naast hem zwom en in de buurt bleef. Hanneke keek tegen de zon in en kon dat net niet zien, maar er was geen twijfel mogelijk, hij was niet alleen. We besloten meteen, dat hij terug zou gaan. Hij was te mooi en dan dat vriendinnetje ernaast….
Hanneke deed de handschoenen aan, ik greep de lijn en trok de vis boven de spiegel waar Hanneke hem goed achter de kieuwen vastgreep, zodat ik de haak eruit kon halen. Hij viel nog even op het zwemplatform, maar duwde zichzelf met de staart weer het water in. Tevreden zwom het stel na dit voor hen voortreffelijk afgelopen avontuur weer in de richting van de zon.
Foto’s (bewijsmateriaal dat we echt een 75 cm lange wahoo/dolphin binnen hadden) volgen zodra we weer een normale internet verbinding hebben.

We zijn duidelijk een beetje verwend geraakt de afgelopen maanden. Als je ergens voor anker hebt, dan heb je ook internet. Niet op Grand Turk. Dit is even een stap terug. We werden wel op een hele bijzondere manier hier verwelkomt. Niet door een klasje vissen, niet door een school vissen, maar door een gemeenschappelijke sportdag van meerdere scholen vliegende vissen. Waar je maar keek stegen ze op en knalden ze tegen de volgende golf aan. Hele bendes vliegende vissen. Het was gewoon een bizar gezicht.
Om half 1 lieten we het anker vallen bij South Port van Grand Turk. We gingen eerst een hapje eten en daarna maakten we de boot klaar voor het verblijf. Vervolgens moesten we de dinghy, die we leeg hadden laten lopen, weer bedrijfsklaar maken, zodat we uiteindelijk om een uur of drie richting de kant gingen. Hoewel het wel op de kaart staat aangegeven is er geen echt dinghy dock; geen keuze, we moesten het prachtige zandstrand op. Vandaar vielen we van de ene verbazing in de andere. Er is hier echt iets goed fout gegaan. Allemaal “derelict” overheids gebouwen; bouwvallen, waar wel nog mensen werken. We vroegen links en rechts waar we moesten zijn om ons aan te melden en kregen dan hele onduidelijke aanwijzingen. We kwamen steeds dichter in de buurt, maar we geloofden de truck chauffeur eigenlijk niet, die ons tussen twee gebouwen door stuurde naar iets wat dood leek te lopen. Toch bleek daar een schuur te staan en verdomd, daarbinnen zaten drie overheidsdienaren elkaar bezig te houden.
We kregen 5 formulieren overhandigd en we moesten vertellen hoe lang we wilden blijven. We hebben daar natuurlijk geen idee van, maarhet werd al rap duidelijk, als we langer dan een week willen blijven, moeten we een cruising permit kopen van $300.-. Het inklaren nu kost ook al $50 en als we weggaan moeten we nog een keer dat bedrag betalen. We zeiden dat we T&C wel erg duur vonden. De jongeman van de inklaring zei, dat het vroeger $15 was, maar dat het land in problemen was geraakt door corruptie. We vroegen of dat van de inklaringsautoriteiten was, maar nee, het was van de hoge heren. Vervolgens begon de uitemate zwaarwichtige (150Kg+ dachten we) mevrouw met de meeste strepen in het lokale dialect tegen de jongen te praten en hebben we maar niet verder gevraagd, maar er is hier iets goed misgegaan.
We weten niet hoe lang we hier gaan blijven. Morgen misschien nog aan land in Grand Turk en dan naar Caicos. Of op dinghy safari om te gaan snorkelen. We zien wel. We blijven foto’s maken, maar we weten nog even niet wanneer we ze kunnen plaatsen. Wordt vervolgd….

Hier konden we zien, dat we met een serieuze vis bezig waren. Voor twee dagen eten op zijn minst.

De haak zit er goed in. Deze gaat ons niet ontsnappen.

En dan ziet Pim ineens, dat er een andere vis mee zwemt. Dat is kennelijk een bekend fenomeen bij dolphins. Ze zwemmen in paren.

Bovendien zien we dat het een mooie vis is. Het is duidelijk, we halen hem aan boord om de haak los te maken en hem weer te laten gaan.

Hij is wel een beetje boos op ons!

Hier heeft de vis het opgegeven, maar hij weet nog niet, dat de bevrijding nabij is. Wat een avontuur….. De volgende gaat wel in de pan, maar ik hoop, dat het niet weer een dorade is (volgens Leonie de lekkerste vis die er is). De gehaktballen die avond waren echt – hoe goed ook – een anti-climax.

Voor grotere oversteken willen we makkelijk op het voordek kunnen bewegen. Dan laten we de lucht uit Klontje, de dinghy, lopen en wordt hij opgerold in de hoes op het dek gebonden. Voor een trip van een dag of drie tot vier hebben we goed overzicht over het weer wat we kunnen verwachten. We gaan alleen als de condities gezellig blijven. De buitenboordmotor kan daarom op de achterpreekstoel blijven. Als we langer gaan varen dan een dag of vijf worden de weerberichten onzeker en gaat de buitenboordmotor naar binnen.

We hebben deze overtocht tien vliegtuigen en vier schepen gezien, maar geen enkele zo dichtbij als deze. De walvissen zijn helaas alweer naar het noorden vertrokken, maar tot eind maart zijn ze hier bezig met hun voortplanting. Vallende sterren waren er veel, maar we hebben weinig te wensen. Het leven is goed.

We gaan voor anker in Southport op Grand Turk. De dinghy moeten we hier het strand opsleuren, iets wat we niet graag doen. We hebben geen harde bodem en kleinesteentjes kunnen al veel schade veroorzaken. Niet op dit prachtige zandstrand echter. Dat is dan ook de grote attractie voor de cruise schepen die hier komen. Dat, en het fantastische rif. Het wordt hier vergeleken met het Great Barrier Reef, maar dan het op twee na grootste van de wereld.
Voor de mensen die niet gaan duiken of snorkelen liggen hier opblaasbare klimrotsen van PVC in het water. Veel hilariteit en activiteit. Een mooie attractie, beter dan de bananen en fauteuils die achter de verschillende speedboats werden aangesleurd met hard gillende mensen om te laten horen hoe ontzettend leuk ze het hebben.

Nog even een kleine foto (klein, omdat de camera even mistig was geworden vanwege de nogal natte overtocht en de foto dus niet echt scherp is) van het inklaringskantoor. Die eerste ervaringen met Grand Turk waren voor ons niet echt positief. We vroegen ons zelfs af of we dit leuk zouden gaan vinden. Vanmorgen op weg naar Cockburn hadden we bovendien ernstige problemen met het anker. Later op de dag nog weer een wegdrijvende dinghy, waarover later meer, maar we hebben het inmiddels perfect naar onze zin hier.

Het is vreemd dat je van een dag met zoveel problemen toch zo’n goed gevoel over kunt houden.

Het begon met het anker. Wij hebben twee voetschakelaars voor het anker. De schakelaar om het anker omhoog te halen is van meet af aan een beetje eigenzinnig geweest. Op St. Maarten dacht ik het probleem opgelost te hebben, maar de laatste dagen wordt het weer lastig met een geheel nieuw probleem gisterenmorgen. De schakelaar bleef hangen, terwijl het anker omhoog kwam. Het anker ging niet stoppen! Het kwam met de verkeerde kant naar voren omhoog en BANG, het stopte gelukkig toch, omdat de zekering van de lier door overbelasting eruit sloeg. Er ging dus gelukkig niets echt kapot, maar het anker zat verkeerd om in het boegbeslag en vast als een huis. Er was geen beweging in te krijgen. Dat was echter even een secundair probleem, want Hanneke riep van achter het roer, dat dit vast zat als een huis.

Onbegrijpelijk wat daar aan de hand kon zijn, maar het roer zat ook als een huis. We dreven gelukkig richting het open water op redelijke afstand van de catamaran die aan de mooring schuin achter ons lag. Het zal ook onbegrijpelijk blijven, want ineens was het roer weer normaal gangbaar. Oefff, een probleem minder.

We waren op weg van Southport naar de ankerplaats voor Cockburn, een kleine 4 mijl verderop. We voeren maar zo langzaam mogelijk, terwijl Pim zijn hoofd brak over het loswrikken van het anker. Vergeet het maar, er viel niets te wrikken. Muurvast is onwrikbaar vast. Er zijn wel moorings op die ankerplaatsen maar die zijn allemaal privé of voor de boten die daarvandaan komen duiken. Het anker zat vast tussen een kunststof rol aan de achterkant, zo’n zelfde – maar grotere – rol aan de onderkant en het RVS beslag aan de voorkant. Uiteindelijk greep Pim de boormachine en boorde het kunststof tussen de ankerstok en de kleine “stemroller” weg. Daardoor verviel een van de punten die het anker vasthield en kon hij het anker uiteindelijk toch vrij wrikken. We waren net op tijd om het anker naast de Mare Liberum te laten zakken. Later op de dag werden we op nog meer avontuur getrakteerd. Maar eerst de wandeling door Cockburn.

Dit is father Bean, de gepensioneerde rector, van de Anglicaanse Kerk. Hij vertelde enthousiast over het eiland en over zijn ontmoetingen met de astronauten John Glenn en Scott Carpenter en met, toen nog, vice president Lyndon. B. Johnson. Dat verbaasde ons allemaal behoorlijk, maar het blijkt, dat Grand Turk een centrale rol heeft gespeeld in het Mercury Space Program. De astronauten leerden hier niet alleen duiken om te wennen aan gewichtsloosheid, maar de Mercury capsules landden vlakbij Turks in het water en werden hier aan land gebracht. Bovendien stond een van de tracking stations hier op het eiland. Voor de jongere lezers, dit had allemaal te maken met de eerste bemande ruimtevluchten in het begin van de 60er jaren, die culmineerden in de eerste bemande vlucht naar de maan aan het einde van dat decennium.

In de library uit 1887 mogen we achter de PC , voor het eerst sinds dagen weer internet. We fluisteren naar elkaar, want er zitten mensen te studeren.

In het kleine museum van Grand Turk ontmoeten we Nicky, die ons veel vertelt over het wrak, dat hier gevonden is uit de “age of discovery”. Op elke reis die Columbus maakte met zijn vloot, verloor hij wel een paar schepen. In het totaal zijn er aan het begin van de 16e eeuw meer dan 100 schepen vergaan, maar er is er maar één van teruggevonden, en dat was hier op het rif van Caicos.


In het museum zien we de zorgvuldig gepresenteerde resten van dat wrak en bovendien veel informatie over het Mercury programma. Nicky wordt onze introductie met het leven op het eiland hier. Zij is Amerikaanse, heeft lang in Duitsland gewoond en is nu getrouwd met iemand van Grand Turk. Er wonen hier mensen van over heel de wereld, blank en zwart. We zien mensen uit Duitsland, Grenada, Zuid Afrika (leuk om Afrikaans en Nederlands met elkaar te spreken), Canada en nog meer.

Dit is Stephanie.

Zij heeft hier ooit de TCSPCA opgericht en komt nu nog regelmatig terug voor de spay and neuter clinic. Dat is een programma om de vele honden op het eiland te steriliseren en te castreren. Wilde honden vormen een probleem op het eiland. Mensen gaan hier heel anders om met hun huisdieren dan wij gewend zijn. Dat geldt voor alle eilanden. Als een hond puppies krijgt, dan worden die soms helemaal aan hun lot overgelaten. Sommigen verwilderen dan en sluiten zich aan bij een roedel of ze worden doodgereden, opgegeten of worden ziek. In ieder geval is dat allemaal niet leuk en Stephanie heeft een programma opgezet dat er in voorziet dat de huishonden en katten gesteriliseerd kunnen worden. Deze twee puppies zijn toch geboren en gaan mee naar Canada.

George kun je even opzij gaan?

Nee, George, het gaat om de boot, niet om jou!

Dit zijn de mannen, die later ons zo hebben geholpen, Helden!

Alles staat klaar voor de aankomst van de cruiseships passagiers.

Het gaat er hier wat simpeler aan toe dan op andere eilanden.

In het linkerhuisje zat vroeger de douane. Aan de kade kwamen de schepen het zout ophalen dat hier op de zoutvijvers werd gewonnen. Er lagen altijd hele bergen zout klaar voor transport. Rondom stonden ook nog meer gebouwen, maar die zijn in 2008 door hurricane Ike allemaal verwoest. Hurricane Ike was categorie 5 en heeft 6-8 uur boven het eiland gewoed met windsnelheden tot 165 mijl per uur. Nikki vertelde dat dit de angstigste uren van haar leven waren.
Vrijwel de totale regering van de eilanden die aan de macht waren na de orkaan zitten trouwens in het gevang. Alle uitgekeerde hulp is verdwenen. Sindsdien staat het eiland weer onder Engels bewind.

Die passagiers worden op allerlei manieren hiernaartoe gezeuld. We hebben ook zo’n treintje gezien als in een of ander pretpark.

Dit is een erg luxe auto voor het eiland. Er rijdt nog een luxere auto rond; een paarse metallic Jaguar met extreem laag profiel banden op de meest ordinaire chromen velgen die je kunt bedenken. Drie keer raden waar die man zijn geld mee ophaalt. De “naughty planes” landen op Salt Island.

Cacti

We gaan op weg naar de Saltraker Inn, waar we een biertje gaan drinken.

Onderweg komen we de stille getuigenissen van “Ike” tegen.

Deze hond heeft dus wel een nestje gekregen ondanks Stephanie.

Onbewoond.

Hiernaar toe gesleept en einde verhaal.

Hier wonen nog wel mensen. (5000 totaal op dit eiland)

Er staat veel te koop.

Er schijnen ook ezels los rond te lopen, maar die zien we een andere keer.

Zonde, ook leeg.

Het lokale biertje smaakt goed.

Samen met de Ostrea in Fajardo op Puerto Rico!

We nemen natuurlijk nog veel meer foto’s van elkaar.

Als we s’ochtends 30 meter achter de boot snorkelen zijn we bij de “Wall”. Vanaf daar gaat het 700 meter naar beneden. We zien weer een hoop vissen, blijft altijd leuk.

Dit is de bibliotheek.

Kanonnen genoeg hier.

De anglicaanse kerk.

En er komen weer wat toeristen aan op sedgways.

Samen met Nikki gaan we naar een hotel, waar haar man Raymond op de bongo’s speelt.

Lekkere muziek, eindelijk eens geen Marley.

We wagen zelfs nog een dansje samen met 3 honden, die ook de dansvloer op gaan!

Na het bezoek aan het museum dronken we eerst een biertje op weg naar de Salt Raker (het eiland produceerde vroeger veel zout) waar we met Nicky een biertje gaan drinken. Je moet dat soort reizen een beetje opbreken en we zijn blij, dat we dat gedaan hebben, want toen we door wilden lopen naar de Salt Raker was er ineens een heleboel commotie rondom de steiger waar onze dinghy lag. James Godet, een eilander met Nederlandse voorvaderen uit Suriname riep naar Hanneke en vertelde dat de dinghy los was. We hadden eerder uitgebreid met James staan te praten en dat bleek onze redding te zijn.

Een aantal kwajongens hadden voor de lol onze dinghy losgegooid. James stuurde meteen iemand er achteraan, die probeerde Klontje in te halen. Soms leek hij te winnen, dan was de wind weer de baas. Een andere local besloot, dat dit niet ging lukken. Hij holde naar zijn huis en greep zijn zwemvinnen en dook ook het water in, maar hij had wel al een hele grote achterstand op het bootje. Gelukkig kwam er op dat moment een soort speedbootje langs, die de hele zwempartij overbodig maakte en ons klontje terughaalde.

Pim had nog een van de jongens aangesproken en hem gevraagd waarom ze in hemelsnaam zoiets gedaan hadden. “Oh, just a bit of fun” was zijn onbegrijpelijke antwoord, voor hij het weer op een rennen zetten om uit handen van de politie, die inmiddels ook was gewaarschuwd, te blijven.

Het is extreem vervelend om het slachtoffer te zijn van dit soort kwajongensstreken. Zij zien het als een alternatief voor belletje trekken, terwijl wij onze dinghy, en dat is onze boodschappenauto om van huis waar dan ook te kunnen komen, kansloos weg zien drijven. Dinghy’s worden ook wel gestolen, maar dit soort botte grappenmakerij komt veel vaker voor. Vandaag ligt de dinghy weer aan de stalen kabel op slot. Het was echter hartverwarmend om te zien hoe de mensen ons hielpen. Zij waren minstens even teleurgesteld in het gedrag van de kinderen als wij dat waren; plaatsvervangende schaamte is het betere begrip.