Verhalen

We gaan naar het vliegveld van Staniel Cay om het langverwachte pakketje op te halen.

Wel even wat anders dan Blackpoint, ze hebben hier paleizen gebouwd. Het eiland heeft minder eigen inwoners dan Great Guana Cay, maar meer toerisme. Personeel forenst met de dory dagelijks vanaf Blackpoint.

Het vliegveld is veel kleiner dan Blackpoint. Dit is de aankomst / vertrekhal, maar alleen voor binnenlandse vluchten. Er is geen customs and immigration. Iedereen komt altijd via een ander eiland, ook de fancy zakenjet.

De tweemotorige Piper was er speciaal om een hele mooie, lange zwarte mevrouw op te halen. Zij werd door de politieman naar het vliegveld gebracht.

Eerst kwam Flamingo Air uit Nassau met een lading passagiers aan. Er zijn geen taxi’s hier, dus rijdt iedereen met elkaar mee.

De vertrekkenden passagiers zijn weer ingestapt en de piloot klimt door het raam weer naar binnen.

Iemand had zijn tas vergeten. Ach ze komen hem wel een keertje halen.

Er is hier 1 politieman, Copper Ferguson. Hij kwam kennis maken en gaf wat achtergrond informatie zoals over de customs. Hij vertelde wel, dat er de vorige week een (super) jacht rechtstreeks naar Staniel Cay was gekomen en daarvoor was geregeld, dat er een customs official vanuit Georgetown was overgekomen. Copper Ferguson woont ook in Georgetown. Hij heeft 4 weken dienst hier, voor hij wordt afgelost.

De veiligheid wordt hier uitermate serieus genomen. Er is een brandblusser. Verder is er geen verkeersleiding of verkeerstoren. Iedereen moet gewoon goed opletten en passagiers wordt vriendelijk verzocht om niet op de startbaan te lopen.


Pim, wachtend in de aankomst/vertrekhal. De vertrekkende passagiers kwamen pas aan op het moment, dat het vliegtuig aan het landen was.

Hebbes!

Dit is Smashie, de Bahamian Class C Work Boat. Het is de boot van Vaughn, hij is bezig met de totale restauratie van zijn classic. De boot heeft in de loop van zijn carrière de nodige klappen opgelopen. Met bakboord-stuurboord schijnt men het niet zo nauw te nemen en verder loopt het gewoon regelmatig gewoon uit de hand met deze boten, die een giek hebben die bijna net zo lang is als de mast en waar een gestoorde hoeveelheid zeil op gevaren wordt. Het aantal bemanningsleden is afhankelijk van de wind. Soms zijn ze maar met een man of drie of vier aan boord, maar als het gaat waaien wordt dat ineens veel meer. Die zitten dan op uitschuifbare planken buitenboord. Het is een krankzinnig gezicht.
http://earwigoagin.blogspot.com/2013/03/header-photo-bahamian-c-class-work-boat.html

Vaughn werkt overdag op Sampson Cay en kan alleen in de avonduren aan de boot werken. Toch denkt hij de boot eind volgende week klaar te hebben. Dat lijkt ons een tikkie optimistisch.
Bij de laatste regatta in Georgetown deed Vaughn mee met de boot van zijn zoon. Ze lagen 4e overall van de 34 deelnemende boten, maar helaas brak toen de mast en hebben ze de serie niet uit kunnen varen. Hij nodigde ons uit om naar zijn huis te gaan (“it’s opposite from Lorraine’s”) om daar de vele trofeeën te bekijken, die hij gewonnen had.

Het volgende project ligt al klaar! Let op de naam : Slaughter.

Dit zijn de masten en gieken, die erbij horen. Ze liggen gewoon op een veldje naast zijn huis. De mast en de giek zijn bijna even lang (8-9 meter). We hoopten, dat de vrouw van Vaughn buiten zou zitten, zodat we niet hoefden aan te kloppen, want daar waren we te verlegen voor. Helaas was ze daar niet. We waren sowieso natuurlijk best nieuwsgierig naar het interieur.

Toen we wat later een biertje gingen drinken, zagen we foto’s van een wedstrijd. In dat café kwamen we ook in gesprek met een stel Frans Canadezen. Een echt gesprek kon dat niet worden. Hun accent is ongelooflijk. We konden soms nauwelijks herkennen dat het Frans was, maar ze begrepen ons zonder problemen. Dat kunnen we dan van de Fransen weer niet altijd zeggen.

Ze zitten op planken, die door eenvoudige ijzeren beugels geschoven worden om zo veel mogelijk gewicht naar buiten te brengen. Er staat behoorlijk veel zeil op.

Deze rog woont hier vlakbij de Laundermat. Eindelijk krijgen we hem een beetje voor de camera. Hij is echt groot, een Southern Stingray en zeker een goede meter breed. Net een zwemmend tapijtje!

Zijn maat zien we even verder op de bodem liggen. Die heeft zich al half verstopt onder het zand.

We zijn net na zonsondergang weer terug bij Nelly Rose. Morgen gaan we naar Staniel Cay terug om het pakketje, waar we op gewacht hebben, op te halen bij het vliegveldje aldaar. Woensdag zal het rotweer zijn en blijven we liggen, maar donderdag gaan we verder naar het natuurpark in het noorden. Daar is iedereen razend enthousiast over. We zijn benieuwd.

We hebben het zelf maar een enkele keer meegemaakt, dat hij uitviel, maar we hadden het al van meerdere mensen gehoord, de oude diesel generator moest hoognodig vervangen worden. Zondag ochtend was het zover. We werden aan boord van de Nelly Rose gewekt door het geluid van een zware scheepsdiesel.

Dit is een heel ander schip, dan de postboot die iedere donderdag hoort te komen. Dit schip kan dan ook niet aanleggen bij het government dock, maar moet gewoon met de laadklep op de rotsen. De witte container waar CAT op staat, met de grote uitlaat bovenop, is de reden, dat de boot hier komt, het is de nieuwe generator. Niet echt nieuw, maar niet meer nodig of goed genoeg voor een ander eiland en een stap vooruit voor Great Guana Cay.

De man die op de laadklep staat, heeft een dunne lijn in de hand, waar ze straks de zware tros mee aan de wal kunnen trekken.

Maar eerst moet die dory uit de weg.

De eigenaar is nergens te vinden – er was gisterenavond een grote partij in het dorp – dus klimt iemand anders aan boord, die echter geen sleutel van de buitenboordmotor heeft.

Hij pakt het anker waarmee het hek van de dory van de kant wordt gehouden en gooit dat een aantal keren ver van de boot weg en haalt het dan weer binnen. Het anker vliegt linksboven op de foto. In de kortste keren is het obstakel verdwenen en kan de vrachtboot de klep op de rotsen leggen. De tros wordt om een grote rots gelegd en het afladen kan beginnen.

Foto’s van het scheepswerfje van Vaughn komen later nog. Hij staat niet meer in de weg sinds de hoge kant van de rots wordt gebruikt.

Het afladen gaat helaas niet helemaal goed. De truck komt vast te zitten en kan er met de trailer niet uitkomen. Hij staat nu schuin tegen een paar palmbomen aan. De generator is op het eiland, maar er moet nu nog een keer een kraan of een grote heftruck gebracht worden om hem op de weg te krijgen. De nederzetting is teleurgesteld, maar niet terneergeslagen.

Toch een beetje onverrichter zaken vaart de vrachtboot weer weg. Niemand weet, wanneer hij weer terug kan komen met de oplossing van het nieuwe probleem.

We gaan op dinghy-safari naar een kasteel, waarvan ze in het dorp zeggen, dat het mooi is, maar we vinden het behoorlijk bizar,dat mensen zoiets in zo’n omgeving neerzetten. Het staat op een onbewoond deel van het eiland aan Little Bay. Voor zover we weten is er geen weg naartoe. Bij het kasteel staat ook nog een grote Nissen hut. Misschien dat daar een helikopter in kan, want een steiger om een boot aan te leggen is er ook niet.

Het is schijnbaar gebouwd door een echtpaar, dat uit California komt en dit is hun winter residentie.
Het woongedeelte is op de eerste verdieping.

Vandaag is het precies één jaar geleden, dat we aan boord van Nelly Rose gingen wonen. Het is toen allemaal razendsnel gegaan. In December 2011 hebben we haar gekocht en in febr.2012 verkochten we het huis in Buggenum. Vlak daarna hebben we de flat in Breda aangeschaft. Kort daarna zijn we gaan verhuizen met geweldige hulp van Pieter, de broer van Pim. Daarna is Hanneke de flat gaan inrichten, terwijl Pim, die logeerde bij Claudia en Robert Jan, ondertussen de boot klaarmaakte. Op 12 mei waren al die projecten zover afgerond, dat we aan boord konden gaan wonen. We zijn toen een paar keer op en neer gevaren naar Engeland om het schip een beetje te leren kennen en nu ligt ze hier in de Bahama’s bij Black Point op Great Guana Cay, een van de vele Exuma Cays. Naast de Nelly Rose ligt ons dagelijkse vervoermiddel Klontje, dat we bij ons vertrek cadeau kregen.

Een jaar aan boord. Dat vieren we vandaag!

In Blackpoint hebben ze nooit een watertekort, want ze hebben een ontziltingsmachine, die net als onze watermaker aan boord, zoet water maakt, dat in deze vaten wordt opgeslagen.

Op sommige plaatsen in de wereld kalk je de naam van je schip en wat dies meer zij op een kademuur. In Compass Cay maak je een schilderij op een stuk wrakhout en spijkert dat tegen de muur van de kroeg. Hier plak je gewoon je kaartje op het bord in de kroeg.

De barman van Scorpio’s (hij heet Zhivago) geeft een flesje aan zijn dochtertje van 8 maanden. Zijn vrouw werkt de hele dag op een ander eiland. Een nichtje helpt met de opvang als hij veel klanten in de bar krijgt.
Als de kinderen een jaar of 4/5 zijn, moeten ze eigenlijk naar preschool, maar die hebben ze hier niet op het eiland. Vaak gaan de peuters dan naar Nassau op het eiland Providence, 80 NM verderop. Ze worden daar, zo als dat hier de gewoonte is, door familie opgevangen, tot ze weer terug mogen om hier naar de lagere school te gaan. Zhivago weet niet, of hij dat over zijn hart zal kunnen verkrijgen. Hij mag er nog een paar jaar over nadenken.

Geen idee waar deze mast vandaan komt, maar hij staat in de tuin van het winkeltje.

De vrouw van Adderley, van het winkeltje, is achter in de tuin in haar prieeltje druk bezig om de kalkoenstukken, die vandaag met de postboot aankwamen, te hergroeperen om ze in haar diepvries te doen. Ze heeft gelukkig eindelijk brood gekregen en eieren, maar helaas geen melk. Wij drinken al sinds we Europa hebben verlaten lang houdbare melk en zijn daar aan gewend, maar poedermelk vinden we het nog niet helemaal. Gelukkig hebben we in de voorraadkast onder de bank nog 8 pakken staan, dus we halen het hopelijk tot de volgende winkel. Meestal hebben we toch wel drie keer die hoeveelheid aan boord. Je weet immers nooit.

Dit lijkt een rijke familie : 2 golfkarretjes! De mevrouw, die hier woont is wel de hele dag bezig om te vlechten met palmblaadjes. Ze maken daar van alles van, manden, hoeden, tasjes enz…

Het ziet er allemaal gezellig en verzorgd uit.

Als we een stuk oud brood overboord gooien, komt onmiddelijk onze huishaai voor de camera. Het is een ander soort dan de knuffelhaaien (de nurse sharks). Hij is ongeveer 1 meter en zwemt eigenlijk altijd op zijn rug. Kennelijk makkelijker om zijn prooi ( piepkleine visjes) naar binnen te werken.

Voordat Hanneke gaat zwemmen kijkt ze eerst zorgvuldig uit of hij in de buurt is. Ze vertrouwd het voor geen meter!

Een van de 3 kerkjes in Blackpoint. De Getsemaneh kerk. De meeste mensen die wij hebben leren kennen kerken hier en zingen ook allemaal in het koor. We kennen vooral de vrouwen. Die runnen de zaken hier op het eiland, met uitzondering van Scorpio’s, waar een man de kroeg runt, en Adderly’s, de food market. Formeel lijkt Adderly de baas, maar zijn vrouw doet serieus mee. De meeste mannen van het eiland verdwijnen ‘s morgens met een dory naar Staniel, Sampson of Compass cay, waar ze werken. Daar zijn meer faciliteiten dan hier en die moeten bemand worden.

Deze boom was het slachtoffer van de laatste hurricane. Gelukkig begint hij het weer een beetje te doen.

Meeuwen op het steigertje voor de Laundermat, zoals Ida het op haar uithangbord heeft staan.

Ida maakt kleine vlechtjes in Hanneke’s haar. Het is lekker koel en misschien heeft ze wel een halfuurtje lang krulletjes, als ze er over een poosje uitgehaald worden. Dan mag ze dat halve uurtje niet zwemmen.
‘s Middags gaan we op dinghy safari naar het volgende eiland aan de andere kant van Dotham’s Cut. Het water, behalve in de Cut zelf, is als een spiegel, zodat we er met een mooie snelheid naartoe varen. Het eiland is het thuis van de Exuma Island Iguana, een van de drie soorten van de Northern Bahamian Rock Iguana; een diersoort waarvan de populatie terugloopt en die met uitsterven wordt bedreigt. Ze worden bejaagd door mensen, die ze eten, door de varkens die we eerder zagen en door verwilderde honden. De varkens eten de eieren, die de Iguanas in mierenhopen leggen. Een andere reden voor de achteruitgang is het ontwikkelen van de eilanden, waardoor hun natuurlijke habitat kleiner wordt.

Pim neemt dit keer de foto’s voor zijn rekening met het andere toestel is het mogelijk om “up close and personal” bij de Iguanas te komen.

Echt schuw zijn ze niet. We denken niet, dat ze op dit eiland bejaagd worden, maar wel verwend worden door de bezoekers. Ze houden nauwelijks afstand.

Ze zijn ongeveer 70/80 cm groot, de mannetjes misschien nog iets groter.

Ze laten grappige sporen na. Ze gaan echter het water nooit in, schijnbaar te zout, dit in tegenstelling tot de marine Iguanas die we op Culebra tegenkwamen.

We hadden een paar blaadjes witte kool voor ze meegenomen en een wortel. Hoewel ze misschien liever fruit en bloemen eten, was het allemaal schoon op toen we weer weggingen. Op het drukste moment voerden we ongeveer 15 Iguanas.

Hanneke gooide het voer naar ze toe, want ze schijnen anders wel in je vingers te bijten. Waarschijnlijk doen ze dat niet expres, maar zien ze gewoon slecht vlak voor hun neus, omdat hun ogen naast hun hoofd staan. We hebben niet echt kunnen zien of de ogen onafhankelijk van elkaar bewegen.

De geschubde dieren hebben een prachtige tekening in schitterende kleuren.

Als ze opgewonden zijn, gaat hun staart omhoog.

We stonden vanmorgen vroeg op. Het is maar 40 mijl naar Nassau, maar dan heb je nog wat aan je dag. Om 8 uur ging het anker omhoog en om 8.15 zaten we zo vast als een huis. Even niet opletten. Het staat duidelijk op de kaart: VPR Visual Piloting rules. Je moet alleen met goed licht en vlakke zee varen, zodat je de contouren van de bodem kunt zien. De zandbanken kunnen zich verplaatsen en de aanduiding op de kaart is alleen een richtlijn. Toch wilde Pim nog even de bediening van het anker op zijn vaste plek wegleggen. Geen goed idee dus.
Het was ongeveer 2 uur voor laag water en het water liep nog hard de baai uit. Geen schijn van kans om los te komen. We probeerden het met het zeil op en vol gas terwijl we aan het wand hingen om de boot zo schuin mogelijk te houden, maar de komende uren zou de dieptemeter op 1.90 blijven staan,terwijl de boot eerst steeds wat schuiner en na twee uur weer steeds wat rechter kwam te liggen. We pakten onze literatuur in de hand en wachtten tot het zover was en inderdaad om 12.15 waren we weer los. We hadden echt wel pech gehad. We hadden een klein stukje afgesneden. Hooguit 10 meter naast de plek waar we hadden vastgezeten was het weer 3 meterdiep.
Het is wel jammer, want nu moeten we motorzeilen, zodat we toch nog voor het donker in Nassau zijn. Er staat gemiddeld maar acht knoop wind, bijna recht van achteren. Als we de hele dag hadden gehad. Als….

Rechtsaf! Mooi vinnetje van deze “Rockbeauty”

Queen Angelfish

Ik was er eerst!

Zoekplaatje : Trumpetfish rechtstandig tussen het decor.

Barracuda

Dit noemen ze een Bombie. Dit is een kleintje, maar ze kunnen tot vlak onder het wateroppervlak komen en dus gevaarlijk zijn met navigeren.

Plattegrond van Warderick Wells, het Exuma land and sea park

Het koraal is prachtig in allerlei vormen met vele soorten vissen eromheen.

Triggerfish zijn heel elegant.

Deze nurse-shark ligt lekker op de bodem te slapen.

Kleine gele visjes.

Toen we aan kwamen zwemmen waren ze aan het vrijen of aan het vechten. Geen idee hoe het een of het ander eruit ziet bij deze beesten. Ze gingen na elkaar deze bombie af klauteren en vielen het laatste stuk. We hebben bij deze bombie wel 7 kreeften gezien. De ene nog groter dan de andere 40/50 cm. Kreeften eten alle rommel op die overal blijft liggen. Zelden zie je ze zo makkelijk, omdat ze op makkelijke plekken zijn weggevangen. Misschien dat het er hier daarom zo super schoon uitziet.

Het was natuurlijk geen verrassing, dat er een dag record gevestigd kon worden. We zijn er echter niet helemaal voluit voor gegaan. Uiteindelijk moeten we om Cape Hatteras heen en hebben we te maken met de wind om ons daar te brengen. We zijn dus eerder gaan oploeven om maximaal – nou, beter gezegd: toch nog redelijk – gebruik te maken van onze hoogte. Anders had er een nog ongelooflijker record in gezeten.
We kwamen gisteren om 12.00 uur in de golfstroom en het effect was onvoorstelbaar. We hadden af en toe tot 5 knoop stroom mee. We haalden dan snelheden over de grond tot wel 11 knoop, terwijl we rustig met twee reven een kleine 6 knoop door het water voeren. Uiteindelijk voeren we de afgelopen 24 uur 158 mijl volgens het log, dat de snelheid door het water optekent. Onze route wordt vastgehouden in de iPad, en dat laat ons zien, dat we in diezelfde 24 uur 226,4 mijl zijn opgeschoten. Een cadeautje van de golfstroom van 68 mijl. De hoeveelheden water, die zich verplaatsen om dat mogelijk te maken, tarten mijn voorstellingsvermogen. Vergeleken daarbij is de Rijn, of welke rivier dan ook, een armzalig slootje.
De golfstroom is geen constante stroom. Hij veranderd gedurende de dag afhankelijk van wind en temperatuur en hij wordt minder snel naarmate hij verder is gevorderd. Bovendien is hij hier ook vrij smal. De Trinity probeerde de binnenbocht eerder te nemen en raakte daardoor het contact met de golfstroom kwijt. Ze ligt nu behoorlijk ver achter ons. De Antaris, een vrij nieuwe Hallberg Rassy 40, zat in het begin nog iets westelijker dan wij en had zelfs iets langer die 11 knoop op de meter. Nu we naar het noord oosten varen, redelijk hoog aan de wind, zijn wij sneller op bootsnelheid. De golfstroom doet nog een mijl of 2.0 We hebben nog wel een aantal keren per dag radiocontact met elkaar over het weer en de verschillende versies van de spaghetti Bolognese. Dat is gezellig.
De wind is behoorlijk afgenomen en we hebben het tweede rif er vanochtend vroeg al uit gehaald. De verwachting is, dat hij nog verder zal afnemen. Hoofdzaak is dat hij geruimd is naar oost-zuid-oost en met een beetje mazzel nog verder draait naar zuid-oost. Als hij dan inderdaad nog wat afneemt, dan kan het eerste rif er ook uit. Dan zouden we – maar dat is uiterst speculatief – Hatteras overmorgen rond het middaguur kunnen ronden. Vandaar is het nog 120 mijl tot Norfolk, waar we dan zaterdag in de loop van de ochtend binnen zouden kunnen lopen. Als we echter vanwege de wind nog een ‘klapje’ van een mijl of zestig moeten maken, dan kan het een stuk later worden.
Wordt vervolgd.

Rond het middaguur bereikten we de golfstroom. De snelheid door het water bleef min of meer hetzelfde, maar de snelheid over de grond ging vrij snel omhoog en bereikt af en toe de tien knopen! Dat betekent, dat we ongeveer 3,5 knopen stroom mee hebben. We hebben de logstand van 12 uur opgeschreven en dat doen we morgen om 12 uur weer. Daaraan kunnen we dan zien hoeveel mijlen we door het water hebben gevaren. Vervolgens hebben we dan ook de GPS posities van vandaag en morgen 12 uur en daaraan kunnen we zien hoeveel verder we over de bodem, zeg maar op de kaart, zijn gekomen. Als de wind blijft zoals die nu is, dan zal die afstand over de grond een record worden voor Nelly Rose. Mijn verwachting is 160 mijl door het water en misschien wel 230 mijl over de grond. Mensen die daar hun inschatting aan toe willen voegen kunnen dat doen via de Nelly Rose pagina op Facebook of via de berichten op de website!
We hadden vannacht nog even een klein avontuur, vergelijkbaar met het probleem tijdens de Atlantische overtocht. Ik (Pim) lag te slapen en Hanneke had de wacht. Toen ik het overgaf, voeren we halve wind. Niet nodig om een bulle talie te plaatsen tegen het gijpen. Natuurlijk ruimde de wind tijdens de wacht van Hanneke; niet veel, maar ineens voeren we ruime wind. Nog niets aan de hand zou je zeggen. Maar ineens kwam er een combinatie van ‘iets’ met de wind en een rare golf. Van die gekke golf werd ik al wakker, zodat ik de klapgijp goed kon horen. Ik wist niet, dat ik zo snel boven kon staan. De Raymarine was weer helemaal de kluts kwijt en stuurde ons 90 graden de verkeerde kant op. Dit keer hadden we het meteen door, zodat binnen een paar minuten het zaakje weer op orde was. We schakelden de instrumenten even uit, zodat de automatische piloot zich kon resetten, en we gijpten – nu gecontroleerd – terug. Vanzelfsprekend ging de bulle talie er nu wel op. Het was stom, dat we dat niet eerder al gedaan hadden. We hebben een heel makkelijk systeem om de talie in gebruik te nemen en ook bij gijpen kunnen we er heel makkelijk mee werken. Geen reden om hem niet te gebruiken. Gelukkig geen schade.
Helaas hebben we nog steeds geen dolfijnen gezien. Wetenschappelijk stelt zo’n individuele waarneming natuurlijk niets voor, maar op al onze vroegere reizen hebben we veel vaker – bijna dagelijks – dolfijnen gezien. Zou dit een gevolg zijn van de overbevissing van de wereldzeeën? Ik heb van Olav, de Duitser van de Antaris, een boek te leen gekregen: Der Schwarm van Frank Schätzing. Dat boek gaat over de zee en over de schade die de mens door oliewinning en overbevissing aanricht. Het is een roman, maar wel met een behoorlijke feitelijke ondergrond. Het is even wennen om weer eens Duits te lezen, maar het is boeiend genoeg om me daar doorheen te slaan. Het boek, een hardcover, zwiept daarbij me in de handen. Om in golfstroom te blijven moeten we op 80 graden westerlengte blijven en varen we dus pal naar het noorden met een wind die tussen oost en noord oost is en rond de 17-18 knopen (vannacht mogelijk nog wat meer). We gaan dus wel hard, maar comfortabel is anders. Nelly Rose danst over de golven.