Verhalen

Vanmorgen had ik het even erg slecht en was St. Kitts ver weg gezakt in de ranking van favoriete bestemmingen. Bovenwinds van ons is er een veld suikerriet in de brand gezet. In het restaurant waar we gisteren aten kwamen al wat assnippers naar beneden, maar daar vonden ze het niets bijzonders. Het hoort echt bij dit eiland, dat vroeger – tot voor 7 jaren – een grote producent van suikerriet was. Dat is nu een soort van onkruid geworden en het wordt regelmatig in de brand gestoken om er vanaf te komen. De as van die fik dwarrelt dan benedenwinds en vervuild daar alles behoorlijk. Zo ook de Nelly Rose. Toen we gisteren in het donker terugkwamen was de omvang nog niet duidelijk, maar het wakker worden vanochtend werd wakker schrikken. Gelukkig hebben wij een dekwas pomp, waarmee we zout water over het dek kunnen spuiten. Als ik het met putsen had moeten doen was ik echt heel sacherijnig geworden. Nu was het nog anderhalf uur werk en weet ik, dat ik weliswaar het meeste heb kunnen verwijderen, maar dat we nog geruime tijd asresten zullen tegenkomen. Het zit werkelijk in alle hoeken en kieren. St. Kitts dus even zwaar in de min. Maar laten we bij het begin beginnen. Ik heb nog wat foto’s van de eerste dagen met Leslie.

Dit is reisgenoot Leslie aan het roer, met op de achtergrond St. Maarten. Nelly Rose vindt het heerlijk met de hand gestuurd te worden en gaat werkelijk prachtig.

We zijn op weg naar St. Barths. Je kunt dat vanaf St. Maarten al zien liggen.

Omdat Leslie met de hand stuurt, kunnen we de kortste, rechte, weg volgen. Op die rechte weg liggen een aantal rotsen met een smalle doorgang.

We komen er echt dicht langs. Het is nu rustig weer, maar als er echt golven staan kun je hier beter uit de buurt blijven.

Vanaf dit moment hadden we gewaarschuwd kunnen zijn over de dingen die zouden volgen.

Het bootje dat uit het zijluik te water kan worden gelaten is iets, maar niet veel, kleiner dan de Nelly Rose.

De haven licht werkelijk stampvol.

Het favoriete Franse motto. Ik weet niet of dat helemaal im deze omgeving past. Egalité op dat niveau?

Het is wel een heel mooi plekje.

Toch gaat onze voorkeur uit naar dit eiland. Oorspronkelijk, mooi, vriendelijke bevolking en laid back. St. Kitts is echt een heerlijk plekje.

Bij de steiger waar we de dinghy neerleggen drijven een paar van deze fuiken. Het is duidelijk wat hier gegeten moet gaan worden. We hebben een hele gezellige avond en ontmoeten Natasha. Zij is onze ober in de Ballahoo, een prachtige kroeg op de eerste verdieping, die uitzicht heeft op het Circus. Natasha wijst ons op de echte specials op de kaart en we eten dan ook heerlijk. Verder regelt zij voor ons, dat we de volgende dag met Gregory het eiland gaan bezichtigen. Daarover later meer.

Vandaag richt ik mij in onze blog even vooral op Hanneke. Ik heb haar achtergelaten op St. Maarten, waar zij met Barbara achter de Pina Collada’s aan zit. Ik ben met Leslie, zoon van Barbara, afgelopen maandag vertrokken voor een rondje eilanden. Als je dan thuis of in Europa zou zijn, zou je in zo’n geval waarschijnlijk ieder dag even de telefoon ter hand nemen en verslag doen van de wederwaardigheden, maar met een tarief van een rijksdaalder (Euro’s) per minuut wordt dat wat begrotelijk. Vandaar, een wat gedetailleerder verhaal op de blog.
We waren maandag wat later dan gedacht reisklaar en moesten dus het oorspronkelijke plan, om naar St. Barths te gaan, laten varen. We willen liever nooit in het donker op onbekend gebied aankomen. Om toch in ieder geval in beweging te komen, besloten we naar Philipsburg te gaan. Dat is de stad waar alle cruise schepen ook naartoe varen. Het is maar een klein stukje, dus voeren we er op de motor naartoe. Er bleken drie knotsen van cruise schepen in de haven te liggen. Die haven is een stukje buiten Philipsburg en de passagierende reizigers gaan lopend, met een taxi of met een boot naar de stad. Voor die boten is een speciale vaargeul gereserveerd. Aan weerszijden daarvan is de mogelijkheid voor jachten om te ankeren.
Wij waren nauwelijks aangekomen of de cruiseschepen begonnen te vertrekken. Zij varen ‘s nachts en liggen dan de volgende ochtend bij een ander eiland. Toen wij eindelijk met de dinghy naar de kant waren gegaan waren de cruise schepen weg en was Philipsburg zo goed als leeg. Het zou overdreven zijn om het een spookstad te noemen, maar van vertier was echt geen sprake. Geen nood, we hebben heerlijk gegeten in de Passan Graan (vergeef me de spelling) een mooi stukje vaderlandse historie. Verder is Philipsburg “Frontstreet”een eindeloze rij belastingvrije winkeltjes. Vooral diamanten zijn erg in trek.
Dat verklaarde, dat er de volgende dag, toen er weer drie kolossale cruise schepen waren aangekomen, stelletjes van allerlei leeftijd hard stonden te zoenen op de stoep voor verschillende van die winkels. Wij moesten in Philipsburg uitklaren. Aan de manier waarop dat georganiseerd is, kun je merken, dat ze de yachting community geen erg warm hart toe dragen. Je moet naar de commerciele haven, nog voorbij de cruise terminal. Tot je bij de cruise terminal bent is er een voortreffelijk voetpad, maar eenmaal daar voorbij wordt het behelpen.
Eenmaal uitgeklaard wilden we aan boord eerst rustig genieten van het vers gebakken brood, maar tijdens die lunch bleek, dat het anker was gaan krabben. Hoewel de vaargeul een “no wake zone” hoort te zijn, kwamen de boten met de cruise passagiers met een forse gang voorbij en trokken ze behoorlijke golven. We hadden bij aankomst best veel ketting gezet, maar kennelijk niet genoeg. Omdat het er erg ondiep was (3 meter) kan ook de waterstand nog een rol gespeeld hebben. Tien meter ketting (we hadden 15 meter staan) kan bij 3 meter diepte genoeg zijn, maar als het bij hoog water dan ineens 4 meter diep is, dan is het echt te weinig. Ook ons 25 kg Delta anker heeft zijn grenzen.
Door dat krabben waren we onplezierig dicht in de buurt van twee andere boten gekomen en moesten we dus snel anker op. Al varende maakten we de boot zeilklaar en al vrij snel spoedden wij ons met een goede 7 knoop richting St. Barthelemy. Iets te snel bleek, gelukkig, al ras, want het voorluik was niet goed gesloten. Het bed van Leslie was drijf. Gelukkig maar aan een kant, maar toch heel nat. Beddegoed eraf en zo goed mogelijk buiten neerleggen, matras zoet afsponsen en schuin zetten en er het beste van hopen. Hanneke, niet alleen op dit soort momenten wordt je duidelijk gemist. We zijn toch lekker op elkaar ingespeeld. Veel dingen waar ik nooit aan hoef te denken. omdat ze gewoon gebeuren, moet ik nu bewust doen.
Leslie vond het heerlijk om Nelly Rose naar St. Barts te sturen en dat vond Nelly Rose ook fijn. Door de smalle passage van de Mancel Islets in een recht koers naar de hoofdstad Gustavia. Het was er bomvol. Zo vol hebben we het sinds onze aankomst, ook in St. Lucia, niet gezien. In de stad was geen enkele plaats volgens de havenmeester en we moesten maar buiten een plekje gaan zoeken. Dat was niet eenvoudig, want er liggen daar overal moorings en daar wil je met je anker niet achter komen te haken. Een vriendelijke Franse mijnheer stelde ons, uiteindelijk in het Engels, voor om de mooring achter hem te nemen. De eigenaar daarvan was een nachtje naar elders. Het moet nogal een bootje geweest zijn, op te maken uit de dikte van de lijnen aan de mooring. Dat gaf een rustig gevoel, want de moorings in de Caribbean hebben niet altijd een even betrouwbare reputatie.
Met de dinghy zijn we vervolgens naar de kant gegaan, waar onze mond openviel van verbazing. We wisten dat het een mondain stadje zou zijn, maar dat het zo zou zijn overtrof onze stoutste verwachtingen. De P.C. Hooftstraat is er niets bij. Het geheel is dan ook een theater met mevrouwen met te sjieke zijden jurkjes, een te klein hondje en een fout gevouwen beige Borsalino achtig hoedje op het hoofd. Of de mijnheer die met een dame aan tafel zit, gekleed in een tijgerprint die vermoedelijk ook heel comfortabel zou slapen. Zij praat aan één stuk door. het verbaast ons, dat ze tijd heeft om te ademen. Het stoort hem kennelijk niet echt, want hij went zijn blik geen moment af van zijn – witte – iPhone. Het geheel doet meer dan een beetje decadent aan. Waarom heb je dezelfde Cartier, Hermes, Longchamps en wat dies meer zij, nodig als je eindelijk even niet in Parijs bent? Is shoppen echt het allerhoogste goed, zodat je ook hier in het Caribbische paradijs ongewijzigd door kunt gaan?
Wij hebben er in ieder geval heerlijk gegeten in een merkwaardige tent, waar om de haverklap geexalteerde dames binnen kwamen vallen om de gerant te omarmen en te zoenen. We zijn nu op weg naar St. Kitts, waar we de Caribbean hopen te hervinden.

Nou, mopperen, het was gewoon een hele nieuwe ervaring. Iedereen praatte al over de ‘swell’ die er aan zat te komen. Een forse deining vanuit het noorden. We hadden dat nog nooit echt meegemaakt, maar dat is nu wel veranderd. Ineens begrijpen we verhalen van mensen die besluiten om midden in de nacht anker op te gaan en te gaan verliggen. Dat was voor ons niet echt een optie dus bleven we zwieren en zwaaien. Af en toe kwam de golven zo, dat het behoorlijke vlakke achterschip boven op de golven geslagen werd. Dat leverde dan een behoorlijke klap op. Het schijnt een fenomeen te zijn van Simpson Bay hier op St. Maarten. Je kunt daaraan ontsnappen, door onder de brug door te gaan en op de lagoon te gaan liggen, maar dat is zo’n drukte. We houden het wel even vol zo.
Het is een bijzondere ervaring hier te zijn. Ineens kun je in het Nederlands aangesproken worden en je moet in ieder geval oppassen wat je zegt. Meer mensen verstaan Nederlands dan dat ze het spreken. Het eiland ademt vooral een Amerikaanse sfeer, maar Franse en Nederlandse invloeden zijn duidelijk merkbaar.
Voor alles wat we ondernemen moeten we eerst met de dinghy onder de brug door de lagoon op. We varen dan meestal naar Lagoonies, een gezellige kroeg, waar we de dinghy kunnen parkeren, maar ook Island Water World en Budget Marine, de grote winkels voor de watersport, hebben dinghy docks.

Lagoonies is onze favoriete bar waar we verschillende andere zeilers ontmoeten.

Pim heeft lekker weer in zijn kantoor! Het internet is echter erg 2005. Het werkte voortreffelijk op zondag. Toen was Lagoonies dicht en waren we dus de enige gebruikers.
We gingen winkelen bij Budget Marine, waar Hanneke hoopte, dat de visafdeling het enthousiasme van Pim voor de vissport weer wat zou kunnen opkrikken. Nou, echt niet. We gaan er van uit, dat het nog lang niet aan de spullen ligt dat we niets vangen. Het zou alleen al helpen, als we de hengel eens wat vaker uithingen.

Dit is een deel van de ‘lures’, het aas, wat moet helpen om een goede visser te worden. Tja, welke is nou het beste? Er zijn ook mensen, die er gewoon een oude handschoen of kapotgeknipte theedoek aan hangen. De ‘beestjes’ van Albert Hein waren jarenlang ook zeer in trek. Het is gewoon uitermate verwarrend.

Hengels genoeg hier. Volgens Pim ligt het eraan, dat we de verkeerde hengel hebben, maar Hanneke wil daar niet aan. Er zijn ook veel mensen die zonder hengel, met de molen aan de achter preekstoel, vissen en die vangen ook.
Inmiddels zijn Leslie en Barbara aangekomen. Na de lange reis ging Barbara lekker slapen en kon Leslie een van zijn speciale plekjes op het eiland laten zien, de beachbar onder de landingsbaan van het vliegveld. Zo wordt vliegtuig spotten echt een mooie hobby.

Met Leslie naar de beachbar onder de landingsbaan.

Er sloegen enorme golven op het strand. Daar hadden we ‘s avonds ook weer last van. Wij dachten een rustig dinghy dock buiten in de baai gevonden te hebben. Laat we ons ertoe beperken om te zeggen, dat het allemaal goed is afgelopen, maar het was avontuurlijker dan we nuttig en verstandig vinden. Als je in het donker varend ineens een brekende golf breed op je af ziet komen……. Gelukkig, met die swell hebben we allemaal weer wat om over te praten.

We zijn om een uur of vijf ‘s middags weggevaren uit English Harbour. Antigua is een prachtig eiland en Nelson’s Dockyard is daarbinnen een heel bijzonder plekje.
We hadden vandaag eerst nog onverwacht bezoek. We hadden de informatie op het blog van de Drift Away verkeerd begrepen. Zij schrijven voor dat blog en, net zoals wij als we op zee zijn, laten het dan door het thuisfront op het web zetten. Dat leidt tot tijdsverschillen, zodat wij dachten dat we de Drift Away helemaal niet meer zouden zien, omdat ze door ons pas vrijdag verwacht werden. We waren dan ook wat verrast, toen er om een uur of 11 op de romp geklopt werd. Yme was er al.
Hij ging eerst ‘even’ inklaren en wij gingen ondertussen uitklaren, brood kopen, brandstof tanken en de boot schoon maken. Daarna kwam Yme met zijn zwager Eric, verhalen over hun heerlijke geslaagde overtocht.

Yme en Eric van de Drift Away genieten van hun welverdiende aankomst biertje aan boord van de Nelly Rose.

Even later is het dan toch zo ver. We varen de baai uit op weg naar een van onze eerste echte mooie zonsondergangen. Eerst moeten we het rif aan de zuidkant van Antigua passeren. Door dat rif wordt er een grote lagune gevormd waar het water heel vlak is, terwijl de golven op het rif beuken. Een heel apart gezicht.
We hebben wel al heel veel spectaculaire wolkenverkleuringen gezien alle keren dat de zon voor ons onder de horizon verdween, maar vrijwel altijd hangt er dan op die horizon toch ook een wolk, waardoor je de grote oranje bal niet echt kunt zien verdwijnen. Dit keer was dat helemaal anders.

Met links op de horizon het eiland Montserrat zie je daarnaast de zon echt verdwijnen. Dat gaat hier best wel snel. Vanaf het moment dat de onderkant van de zon de horizon raakt tot het moment, dat het laatste puntje ervan verdwenen is, duurt het minder dan een minuut.
Bij vertrek hadden we een enkel rif in het grootzeil, maar nu we meer naar het noorden gaan verliezen we de bescherming van het vaste land van Antigua en al gauw zetten we het tweede rif erin. Met 20 knoop wind uit het oosten loopt Nelly Rose dan 7,5-8 knoop. We gaan dan ook ruim harder dan we gepland hadden.
We kunnen voortduren zien waar we zijn, omdat de eilanden in het donker als grote bakens aan de horizon licht afgeven. Eerst verdwijnt Antigua stuurboord achter, maar al gauw zien we aan bakboord Nevis en St. Kitts stralen. Even later komt St. Eustatius en dan varen we, veel te vroeg, tussen de lichtkoepels van Saba en St. Barts door. Vanaf dat moment is het nog maar 20 mijl naar St. Maarten en het is nog geen 4 uur. De gang moet er uit. We rollen de fok helemaal weg en proberen het zo uit te kienen, dat we kort na zonsopgang de haven binnen kunnen varen.
De Norwegian Jewel, een cruise ship met een paar duizend passagiers, is op weg naar Philipsburg en vraagt ons of wij zo vriendelijk zouden willen zijn om voor hen uit te wijken, zodat hij koers en snelheid aan kan houden. Hij heeft een krap schema aan te houden en hij zou ons zeer erkentelijk zijn. Op zo’n moment strijk je over je hart en geef je grootmoedig je rechten op.
Even later laten we in Simpson Bay het anker zakken vóór de brug naar de lagoon. Vanaf hier hebben we uitzicht op het resort waar Hanneke met Barbara naar toe gaat. We worden verwelkomt door een pelikaan. Toepasselijk want het heet hier Pelican Bay.

Het is 31 januari en we houden een rustdag. Harm gaat inklaren bij Customs en na de middagdut van Michiel nemen wij een open taxi naar de Baths. Een zeer bijzonder en prachtig stukje natuur waar we zwemmen tussen de grote ronde rotsformaties.

De volgende dag nemen we de Nelly weer lekker uit varen over het azuurblauwe ‘IJsselmeer’. Alle eilanden kun je zien liggen en ze zorgen ervoor dat we relatief beschut zijn tegen de ocean swell. Perfect dus! Via Ginger, Cooper en Salt Islands, kruisen we af naar de Bight in Norman Bay. Het is een prima komvormige baai, waar je kan kiezen of je bij de beach bar met live muziek wil liggen of naast partyschip Willy T. We gaan voor de tussenin oplossing. Met snorkelen, borrelen en spelen met Michiel vullen we onze middag.

‘s Avonds checken Roos en Floor toch even wat er waar is van de wilde verhalen over de Willy T. Ze blijken te kloppen; harde Britse muziek en dronken Engelsen en Amerikanen die naakt vanaf het dak van het schip duiken. Als twee muurbloemen kijken we het even aan, maar laten ons uiteindelijk toch overhalen voor rum punch en een dansje op het dek (Gangdam Style!). Gelukkig neemt Harm de ‘ochtenddienst’ van Michiel op zich en na een lange duik in het frisse water voelen we ons weer top.

Op 2 februari varen we met een ruime windse koers richting het meest westelijke punt van Tortola: Soper’s Hole. Het is wederom een mooie tocht langs Pelican Island en de Indians. We pikken een mooring op en bezoeken het ‘stadje’ dat ons erg doet denken aan de handelskade in Curacao. Roos voelt zich thuis!

We shoppen een mooi shirt en zwembroek voor Harm bij Pussers landing. In de gids lazen we over een mooi hotel op het eiland: Frenchman Cay, waar we uit nieuwsgierigheid een kijkje gaan nemen. Het is er waanzinnig mooi!!! Op de uiterste punt van het eiland gelegen heeft het bijna 360graden view en het strand heeft een inner bay waar we poedelen met Michiel. Hij is weer de star van het strand en Harm en Floor voelen zich berentrots!

We ontmoeten Michael, een oudere man die pas op zijn 45ste ging zeilen en sindsdien bevlogen schipper is geweest. Harm spreekt hem langere tijd en int adviezen over onze terugweg naar St. Maarten en de BVI. Weer terug aan boord leggen we een tevreden Michiel op bed en eten wat bij Pussers. Captain Thom, die we even daarvoor hadden ontmoet op de steiger, sluit zich bij ons aan en vertelt over zijn boeiende leven. Hij woont een paar maanden per jaar in Main, USA, en is professor in theatre, scenarioschrijver, actor en director. En de rest van het jaar is hij captain van zijn ‘Waterdance’. We hebben een gezellige avond en wagen ons aan een Painkiller, een fameus en berucht drankje in de omgeving. De mooie tinnen mugs krijg je mee naar huis als bewijs.

In de morgen van 3 februari doen we boodschappen en koffie en varen uit naar de volgende bestemming: Cooper Island. Het belooft weer een mooie tocht te worden, nu upwind met lange slagen.

Rond 16.00uur komen we aan in de baai en racen, zoals de gids al voorspelde, voor de laatste mooring. De Amerikanen naast ons winnen het duel. Wij liggen dus aan een mooring die veel te dicht bij de kant lijkt te liggen. Al snorkelend zien we dat het meevalt. Roos voelt zich niet zo lekker na hele dag zon op haar hoofd, dus gaat vroeg haar kooi in. Harm en ik gaan voor een toetje naar de Cooper Island Beach Club en eindigen met een volledige maaltijd en twee toetjes. Wat een leuke tent! En wat een vriendelijke bediening! En wat een lekker eten. Mede daardoor besluiten we om hier nog een dagje te blijven.

De volgende ochtend starten we rustig en snorkelen in paren van twee. Heel gaaf, want we zien niet alleen verschillende soorten papegaaivissen en veel gekleurde trompetvissen, een stingray, barracuda, ook een hele mooie schildpad! En bij terugkomst van team 2 zit er zelfs een schildpad onder de Nelly Rose!
Na de middagdut en wat kruipoefeningen van Michiel, nemen we de dinghy weer naar de Beach Club, waar we een hele relaxte middag hebben. We zwemmen met Michiel, drinken Pina Colada’s en sangria en genieten van het ongelofelijk mooie uitzicht…
Morgen varen we meer naar het oosten en zijn benieuwd wat de BVI verder voor ons in petto hebben…!

Het zit er al weer op voor ons! Time flies when you’re having insane amounts of fun.

Na Cooper Island vertrokken we dinsdagmorgen naar de Gorda Sound, een grote beschutte baai op het noordelijkste puntje van Virgin Gorda. Een tocht van een kleine 12 mijl, maar wel kruisen. Als we wegvaren is er al wat dreigende bewolking, dus we houden even het 2e rif erin en motorsailen met de genua opgerold, zodat we wat rechter op ons doel kunnen afvaren. Dat blijkt een good call. De wolken pakken samen en we varen net langs het randje van een heuse squall. Begrijpen we dat voortaan ook beter als Pim en Hanneke erover vertellen. Achter ons verdwijnt het grootste deel van de BVI’s in een mist van regen en harde wind.

Bootje onderweg

Wij duiken onder de kust bij Virgin Gorda voor wat beschutting. Als we bij de ingang van Gorda Sound komen is het opgeklaard en kunnen we nog net even lekker vol tuig zeilen onder alweer strakblauwe skies, voordat we tussen het rif door naar de Bitter End Yachtclub cruisen. Dat is meer een resort dan een yachtclub, maar volledig op watersport georiënteerd en op een prachtige plek, alleen bereikbaar over het water. Het is een begrip in de zeilerswereld en we willen uitvinden waarom.

We verwennen onszelf en met name Michiel en gaan in het haventje liggen. Een heerlijke plek midden in het resort, aan mooie houten steigers naast o.a. een 100 voet Swan en een mooi klassiek houten tweemastertje. De douches zitten in een gebouwtje boven het water en we douchen terwijl we door de planken heen het azuurblauwe water zien. Verder verkennen we het ‘dorpje’, boeken een duik voor morgen en ontdekken dat de pub bij de marina binnen babyphone bereik is.. We eten dus heerlijk met z’n drieën ‘uit’ terwijl Michiel lekker tukt op de Nelly Rose.

Woensdagmorgen heeft Floor yogales op een groot vlonder boven het water, de mooiste locatie waar ze ooit heeft ‘geyogaat'(?), maar helaas ook bij mangroven in de buurt. Dat betekent muggen en die houden van Floor.. Lekgestoken en toch zeer zen (respect) komt ze terug. We spelen lang met Michiel in het zwembad met een babybodyboard en ‘s middags maken Roos en Harm een mooie duik bij prachtig koraal. Ze spotten oa. een grote Lionfish, die niet thuis schijnt te horen in de BVI’s. Toch een bijzonder mooi beest.
‘s Avonds poolen we nog met crewmembers van de Neckerbelle, de 100ft. catamaran van Sir Richard Branson. Die ligt om de hoek bij Necker Island, het privé eiland van Sir Richard Branson.. Een ander leven.

De volgende dag worden we voor een full breakfast uitgenodigd door onze vriendelijke buurman Gordon, van de mooie houten tweemaster. Ze zitten met een grote familie in het resort, ook met een baby. Erg gezellig en boeiend om weer eens totaal andere mensen te spreken.
In de middag gaan Floor en Harm duiken bij Great Dog, een eiland in het National Park dichtbij, met een indrukwekkende ‘under water topography’. De gids zwemt voorop door smalle kloven en lange tunnels; prachtig.
Tante Roos past op Michiel en na de duik gaan we met z’n allen in de dinghy naar Saba Rock, een klein resort op een eiland vlak bij voor het happyhour. Een bijzonder leuke sfeer op een dito plekje, waar de kitesurfers bijna in flight over het terras komen.

Vrijdagochtend klaren we uit en vertrekken naar Anegada, het meest noordelijke eiland. Het is heerlijk halverwind varen, maar wel strak navigeren. Anegada is het enige atol van de BVI’s en dus lastig te zien, want laag, en lastig binnenvaren door de riffen. We arriveren zoals aanbevolen als de zon op z’n hoogst staat, zodat de ondieptes goed zichtbaar zijn en komen veilig aan bij een mooring op een topplek. Een taxirondrit leert ons dat het atol mooi en behoorlijk desolaat is. De chauffeur laat ons mooie plekjes zien, oa met hangmatten tussen palmbomen aan het strand ‘to get rid of that last stubborn bit of stress’. Dat is gelukt.

De volgende dag moeten we naar St. Maarten. Er is een kort maar goed weather window, dus varen we om 15:00u uit, rechtsom Anegada om zo hoog mogelijk uit te komen. Het is bijna altijd pal tegen de wind in en alle locals die we spraken zeiden dat motorsailen het beste was. Dat klopt en bovendien zit het weer behoorlijk mee. Nog steeds niet te doen alleen op de zeilen, maar met golven van ca. 1.5m ipv 3.5m op de heenweg is het goed vertoeven op de Nelly Rose en motorsailend over stuurboord in 1x bezeild. Niemand zeeziek, iedereen die netjes ‘s nachts z’n wacht loopt (behalve Michiel die weer heerlijk doorslaapt), alle als stad vermomde cruiseschepen ontwijken en voor we het weten (na 18 uur..) varen we St. Maarten al weer binnen.

Het was fantastisch. We zijn Hanneke en Pim zeer dankbaar voor de tijd aan boord van hun heerlijke Nelly Rose. We weten zeker dat ze na de Hollandse sneeuw weer gaan genieten hier. Wij gaan ze weer volgen via de site.. Adieu!

Liefs,
Harm, Floor & Michiel Tiddens en Rosalie Tordoir

Om 12.00 uur gaan we anker op en varen we richting St.John op de U.S. Virgin Islands. Onderweg worden we opgeroepen door de Ostrea van Pieter en Sabine. Zij zijn een paar dagen bij Cooper Island blijven plakken om te snorkelen. Pieter heeft onder de boot zijn anodes gecheckt en werd daarbij gadegeslagen op anderhalve meter afstand door 3 barracuda’s. Ze gaan nu naar Soper’s Hole en komen straks ook naar de U.S.V.I..
We krijgen voor het eerst sinds lange tijd een klein regenbuitje over ons heen. We varen naar de St.Cruz baai op St.John in de verwachting dat we daar kunnen ankeren en inklaren. De baai is veel kleiner dan we dachten en bovendien helemaal vol met lokale boten. Alleen aan noordkant van de vaargeul is plaats om te ankeren. Het is er heel ondiep. Volgens de kaart staat er niet veel meer dan twee meter water. Er ligt een ander schip voor anker, maar we hebben geen idee wat de diepgang van dat schip is. Wij redden het in ieder geval niet. Als we willen ankeren lopen we vast. Dat is ook een manier om op zijn plaats te blijven, maar niet wat we willen. Gelukkig is het zandgrond, anders hadden we het niet eens durven proberen, en Pim heeft haar zo weer los. Een Frans jacht geeft het niet zomaar op en ankert net voor de vaargeul. Dat wordt een nachtje dansen aan het anker. Geen gezellige slow, maar rock and roll. Wij besluiten om dan maar in te gaan klaren bij St.Thomas. Dat is nog 10 Nm verderop.
Als we St.Thomas Harbour binnenvaren valt het verschil met de BVI meteen op.

We zien iemand, die met twee waterjetstreams aan een apparaat de lucht in vliegt, vreemd gezicht. De contraptie is met een leiding verbonden met een superjacht, waar een joekel van een pomp op moet staan om voldoende druk op te bouwen om de man vliegend te houden.
Terwijl we doorvaren naar het grenskantoor komt er een watervliegtuig, dat aan het starten is, onze kant op. De piloot moet ons gezien hebben realiseren we ons (hopen we) en het gaat inderdaad net op tijd omhoog. De piloot maakt wel meteen een bocht naar rechts om van ons vrij te blijven en niet veel boven masttop hoogte buldert het voorbij. Het water stroomt nog van de drijvers.
Na al deze commotie gaan we voor anker in de westhoek van de haven tegenover de aanlegsteiger van de watervliegtuigjes, want daar is ook het douanekantoor.

Gelukkig zijn ze op zondag open tot 17.30. Helaas is dat ook de reden dat we $35 moeten betalen. Door de week zijn de formaliteiten gratis, maar op zondag en op officiële Amerikaanse feestdagen moet je die overtijd vergoeding betalen. Pim loopt gauw ergens naar een flappentap en ontdekt tot zijn grote schrik, dat ze hier in de Verenigde Staten links rijden! Hanneke worstelt zich ondertussen door de berg formulieren heen. Zij is door de douane ambtenaar aangewezen, omdat zij wel het betere handschrift zal hebben. Alles moet in een keer goed en zonder een enkele doorhaling.
We worden keurig geholpen en na een dik uur staan we weer buiten met een mooi stempel in ons paspoort. Uitklaren zullen we op een zaterdag of een maandag doen. Die $35 besparen we de volgende keer.
De volgende dag regent het flink om de haverklap, dus dat betekent de hele tijd: luiken dicht en weer opendoen.

De watervliegtuigjes komen ieder half uur binnen, mooi gezicht. We blijven rustig liggen en Hanneke smeert allerlei ritsen in met een soort vet en poetst wat schoenen en laarzen. Ze drogen nogal uit hier. We lezen weer eens een boek uit en kijken naar de laatste afleveringen van de Big Bang Theory.

Dit is een varend restaurant dat mensen gaat ophalen van de cruiseships. Voor diegenen die daar nog niet genoeg gegeten hebben!
Om 08.00 gaan we anker op richting St. Croix, nog een U.S.V.I., maar 35 Nm. zuidelijker.
Deze eilanden zijn in 1917 door de Denen voor $25 millioen verkocht aan de United States.
Om 15.00 uur ligt het anker er weer in na een werkelijk prachtige zeiltocht! Morgen het stadje bekijken, nu eerst een amerikaans courtesyvlaggetje gaan scoren in de watersportwinkel.

We varen op de motor naar de volgende baai. Ook hier waren we 25 jaar geleden en is er veel veranderd.

Bij de strandtent “Rhymers” zijn de roze geverfde palmbomen door een hurricane geveld en het is intussen ook een hotel geworden. We laten het voor wat het is en gaan voor de Pina Colada naar “Quito’s”.

Er zijn hier een stuk of 4 pelikanen, die onafgebroken naar vis duiken. Het is zo fascinerend om naar te kijken, we krijgen er geen genoeg van.
Er liggen ongeveer 30 boten aan moorings, wij zijn de enigen voor anker.

Pim doet zijn duikspullen aan en maakt de boot van onderen schoon. De laatste keer dat we daar serieus naar hadden gekeken was op Las Palmas en daarna heeft de boot wekenlang stil gelegen in de lagune van St. Maarten. Er heeft zich een heel koraalrif onder de boot gevestigd. Er groeiden inmiddels allerlei schelpen en mosselen op. Een volgende keer dat we de boot langere tijd achterlaten is het misschien toch een beter idee om de boot ‘on the hard’, op het droge, achter te laten. Van al dat poetsen wordt de anti fouling ook niet beter.

Hanneke houdt zich ondertussen bezig met het chroomwerk, dat ook wel een opknapbeurt verdient.
Er is hier nu ook een supermarkt en ja hoor, echte yoghurt zonder smaakje!

Gelukt en kennelijk lekker.

Hier mag je met merkstiften je naam of in ons geval ons logo: de roos op de bar schrijven.

Leuke tent!

Sundowners smaken goed.

Goed, er klonk iets of wat teleurstelling door in ons bericht over de BVI 25 jaar na ons vorige bezoek. We hadden ons onvoldoende gerealiseerd, dat wij hier toch op een ander soort reis zijn, dan de mensen die hier een boot komen charteren. De publicaties zijn er trots op, dat hier de grootste chartervloot van de Caribbean vaart. Dat is volstrekt begrijpelijk, want het is hier briljant als je maar een paar weken de tijd hebt.

Wij hebben iets meer tijd en we zijn op zoek naar iets meer authenticiteit. Dat bestaat hier gelukkig ook nog, maar dan moet je wel een straatje verder dan de jachthaven en het plein waar de cruise schepen hun ladingen lossen. Dat straatje verder kom je bij Kelly’s Bar, Restaurette and Superette.

Daar legt de lokale visser zijn bootje even aan de wal voor een snelle lunch, een biertje en wat kletsen met een andere dorpeling.

Het terras is natuurlijk minder design dan in de jachthaven of in Soper’s Hole, maar we genieten wel van de pelikaan, die hier zijn privé jachtgebied van heeft gemaakt. Hij heeft kennelijk een gezonde honger, want hij blijft vlak voor het terras het water induiken. De camera komt natuurlijk iedere keer te laat.

Voldaan gaat hij uiteindelijk poseren.

Als we gaan afrekenen bljkt de kassière uit Roseau op Dominíca te komen. De rest van het personeel is lokaal.
We wandelen door naar een klein resort op Frenchman’s Cay. Hier zie je wat we bedoelen met design.

De stoelen geven het ‘elegant dining’ extra allure. Ook de ligstoelen aan het zwembad zijn byzonder.

Het oog voor detail valt op bij het koperen buizenwerk waar de glazen aan hangen.
Dit prachtige plekje is ver weg van het gewone toerisme en echt een verademing!

Tussen de huizen een landje, waar de mensen worden begraven.

we varen met prachtig weer langs Nanny Cay en daar kun je goedzien hoe druk het tegenwoordig is.

Soper’s Hole is een prachtige baai, omsloten door bergen. We ontmoeten er Bas en Monique van de Selena. Bas is in zijn eentje overgestoken van Las Palmas naar St.Maarten met een eierwekker om iedere 20 min. even rond te kijken en weer verder te slapen. Respect! Monique is hiernaar toe gevlogen en zij gaan ook de oostkust van de VS doen, dus we komen ze vast nog wel eens tegen.

We hebben eindelijk zelf ons favoriete Carribean Spices kunnen scoren. De laatste jaren voorzag Saskia ons van dit onmisbare zout op ons zachtgekookte eitje.