Verhalen

We hebben om 11 uur vanochtend de trossen los gegooid. We zijn samen met de Antares van Olav en Andrea en de Trinity van Robert en Kyrsten op weg naar Norfolk in Virginia. In een rechte lijn zou dat ongeveer 750 zeemijlen zijn, maar we gaan niet in een rechte lijn. We varen eerst naar de kust van Florida om daar de warme golfstroom op te pikken. Als we bijna bij 80 graden westerlengte zijn gaan we naar het noorden varen, zodat we op die 80 graden lijn blijven. Vervolgens buigen we met de kust mee en volgen die naar het noord oosten tot aan Cape Hatteras, waar we ver vandaan willen blijven. Daar botst namelijk de koude golfstroom die uit het noorden komt op de warme golfstroom, zodat het daar zelf bij windstil weer uitermate onaangenaam kan zijn.
De route die we nu hebben uitgezet is ongeveer 950 mijlen lang. Daarvan krijgen we de eerste 4 dagen alleen al minstens 200 mijlen cadeau dankzij de golfstroom. De rechtstreekse route is uitermate impopulair, want je hebt daar eerder stroom tegen dan mee, zodat de rechtstreekse route vrijwel altijd langer uitvalt dan de route die we nu hebben gekozen. Een navigator van de Volvo Ocean Race zou de rekensom misschien gedetailleerd uitplussen, maar wij gaan met de gangbare wijsheid mee. Een bijkomend voordeel is, dat je dan nooit meer dan 100 mijl uit de kust zit en wie weet waar dat ooit goed voor kan zijn.
De eerste paar uren vandaag waren heel plezierig, maar al snel waarschuwde Olav, dat hij een forse bui op de radar tot ontwikkeling zag komen en het duurde niet lang of we voeren redelijk hoog aan de wind, die rond de 23 knoop was. Dat is windkracht 6. Nelly Rose loopt dan best wel lekker hard. Hoewel het onderwaterschip echt aan een nieuwe laag antifouling toe is, en we daarom een redelijk schelpen tuin met ons meevoeren, knalt ze met 6,5 knoop door de golven. Gelukkig hadden we weer als vanouds de Bolognese saus al voorbereid, zodat we toch lekker en makkelijk konden eten. Het blijft een hele dans voor Hanneke. Nu, om 8 uur ‘s avonds, varen we een ruime windse koers, en hoewel de wind nog net zo hard blaast, is de zeegang daardoor een stuk comfortabeler. Pas als we bij 80 west zijn gaan we weer oploeven. Dat is nog 110 mijl. De wind verwachting blijft voorlopig hetzelfde, dus dan zal het wel weer hakken worden, maar voorlopig is het prima om bij te slapen. Om de beurt. Pim van 21.00 tot 24.00, Hanneke van 0.00 tot 3.00 en zo verder. We houden dat ritme ook overdag aan, zodat we ruim dutjes kunnen blijven doen.
We melden ons morgen weer.

Oorspronkelijk waren we helemaal niet van plan de Bahama’s te bezoeken. Pim kende Nassau vanwege een zakenreis die hij ooit daar naartoe had gemaakt. Een conferentie van software leverancier Wonderware in het Atlantis hotel alhier. Daardoor was een beeld blijven bestaan over Bahama’s wat in het geheel niet bleek te kloppen. Gesprekken met andere cruisers en het blog van de Lamawaaie (?) brachten ons gelukkig op andere gedachten. We hebben hier genoten. Nassau zal nooit een favoriete bestemming worden, maar de Exuma Cays vonden we het absolute einde en zo schijnen er nog een paar juweeltjes te zijn. Het zou geen straf zijn om hier ooit weer terug te komen.

We hadden gisteren een hele gezellige dag met alle Duitse vrienden hier van de Antaris, de Trinity, de 2Mickies en de That’s Life. Zo gezellig, dat Pim al vroeg onder de wol was gekropen. Hij lag er nog maar net in, toen er op Paradise Island een groots vuurwerk begon. Na twee klappen stond hij alweer boven.

Hoog, veelkleurig en met keiharde knallen.

De Birdman.

Grande finale! Bahama’s bye bye en wie weet, tot ziens.

We stappen met onze nieuwe duitse vrienden in de religieuze taxi richting café, waar we de voetbalwedstrijd gaan bekijken.

Nog een van de weinige kleine huizen, die zijn overgebleven in Nassau sinds de intrede van de cruiseshipindustrie.

Oranje is wel verkeerd geschreven, maar toch een aandenken aan vroeger tijden.

Strand met tentje

Nadat de 3 vorige projektontwikkelaars onderuit zijn gegaan hebben de chinezen het ook hier overgenomen, net als in Dominíca. Ze slapen in die blauwe barakken aan de voorkant.

Onze taxichauffeur is een kleurrijk figuur met schitterend glimpak.

Totaal nieuwe wijk, aangelegd met heuse kanalen.

Er staat nog veel leeg.

16 TV schermen laten het spektakel tussen de 2 duitse clubs zien.

Die abrikooskleur doet het goed hier met een zonsondergang.

De duitse club, 4 boten.

Er ligt een “Tunatower” met pretverlichting in de haven, gelukkig niet naast ons.

We’ve probably all seen one of those unbelievable sports movies where the unlikely nerdy kid scores in the final second of the game, to win the match. Well, the Miami Heat doesn’t have nerds on the team (they do have some characters though). They are a great team, but still there is an undisputed star within that team, their Most Valuable Player Lebron James. So, if the game hinges on one final desperate chance for a win, with less than 2,5 seconds on the clock, that’s who you pass the ball to. And he scores! The Heat beat the Indiana Pacers in the first game of the semi-finals for the NBA 2013 championship, and I was there!
My niece Naomi lives and works in Miami and she is a fan. She kindly sacrificed a load of Air-miles to fly me in from Nassau in the Bahamas and organised great tickets for the game. Naomi and I had dinner before the game together with Bella and her brother in law Peter. We then drove to the American Airlines Arena and handed the car over to the Valet Parking service. We were welcomed in the Dewar’s Club for a pre-game drink and then went to our seats for the game.
The game was pretty evenly matched for most of the time, although the Pacers lead the score most of the time. Both Naomi and Bella tried to appease me and said that the game would really start in the third period, but even throughout those 12 minutes of net playing time, the Pacers were definitely not beaten. The girls also were now starting to display signs of nerves, but felt mighty confident, that the Heat would prevail and indeed, with about a minute left in the game, they managed to score and reached a three point lead. A question of playing a clever defence and even allow the Pacers to score once more to regain possession, as long as it wasn’t a three pointer, but a three pointer it was! The game was tied and that is not acceptable, so it went into overtime. Another 5 minutes of net nail biting playing time, but the Heat finally seemed to be in control of the game and once more managed to move ahead; this time by two points. The Pacers however had possession of the ball and once more needed to score a three pointer, however this time, that would be for the win. Then Dwayne Wade fouled and the Pacers were awarded three penalty shots!
All hell broke loose in the AAArena, as 20.000 Heat fans tried to put pressure on the player from the Pacers. He didn’t flinch and all three shots went in without so much as touching the ring. The score was now 101-102 with 2.2 seconds left on the clock. We all looked at each other sadly. It had been an exciting game, but we would be denied the desired results. The Heat called a 20 second time out. However the audience had accepted defeat and it was very silent in the hall. The referee hands the ball to Battier and James moves from under the basket towards the middle of the court. The ball went directly to LeBron James, Mississippi one, who turned to his right, around his opponent and with three strides, Mississippi 2, and a jump lays up the ball and twists it with his fingers so that it drops through the net as the buzzer sounds. It was within the regular playing time and the hall erupted in sheer amazement and admiration; final score 103-102.
http://www.youtube.com/watch?v=zaM5nMur4Tw
It was past midnight by the time we got outside, but it had been worth every minute of it. I wish the Heat every success during the remainder of this best of seven series, but I do hope for the collective blood pressure of their fan-base, that they don’t make them all just as exciting as this one. I think however I have been watching the 2013 Champions. Not just a team, a great team, until the last tenth of a second of the game.

Nassau is genoemd naar “onze” Nassaus en we hebben historisch banden met de Bahama’s waar we eigenlijk niets meer van zien. Ze rijden hier links en de politielui zien er uit als Bobbies, met witte uniformen, maar deze Dutch oven op het vliegveld is de eerste duidelijke referentie die ik zie.

Ik vlieg uitermate comfortabel met het vliegtuig van American Eagle. Het is een vlucht van minder dan 40 minuten. Helaas vliegt zo’n jet op redelijk grote hoogte. Je krijgt dan wel een idee van de schoonheid in groen en blauw van de Bahama’s, maar het mooiste is dat vanuit een propeller vliegtuigje van het soort waarmee Flamingo Air en Watermakers Air vliegen. We hebben foto’s van Blaine en Danna gezien vanuit zo’n vliegtuigje en dat is spectaculair.

We leveren de auto van Naomi bij de valet parking in, zodat we na de wedstrijd redelijk snel weg zouden kunnen zijn. We hadden toen natuurlijk nog geen idee, dat het pas na middernacht zou zijn, zodat het dubbel goed uitkwam.

Pim, Bella en Naomi

Hoog vanuit de Dewar’s club

Een meisje van negen zingt de National Anthem. Ze doet het fantastisch en beter dan de playbackende Beyonce bij de inauguratie van Obama.

De spelers van de Heat worden individueel voorgesteld begeleid door grote vlammen. Een totaal spektakel.

Mc Wrap stokken om mee te zwaaien en de concurrentie mee uit de concentratie te halen. Zouden het in Indiana Wopperstokken worden of gebruiken ze bij de Pacers gewoon dezelfde?

De Heat dancers, zijn red hot Cheerleaders.

Ook de marching band doet een dansje met veel beweging van de heupen.

Tijdens ‘halftime’ gaan we naar buiten op het terras van de American Airlines Arena voor een biertje. Er speelt een uitstekende rockband.

LeBron James neemt strafworpen. Ze hebben bij de Heat geen nerds, maar wel karakters, zoals Andersen (links) met zijn hanenkam. Hij wordt door de fans ‘the Bird’ genoemt en als hij de bal heeft of iets goeds doet, begint iedereen ,met zijn armen te doen alsof het vleugels zijn.

Pim en Naomi

De uitslag staat er al, maar LeBron wacht nog op de bevestiging. Die kwam. Wat een avond!

We gaan met een stel Amerikanen een hapje eten na een flinke regenbui.

Alles is hier ingericht op het naar binnen lokken van de toeristen.

Ned en Kathy van de Passage, ze waren buren in Blackpoint en Norman’s Cay en eigenaren van hondje Molly.

We belandden in deze tent, na eerst het halve rijtje restaurantjes te hebben verkend. Het zijn er wel dertig,

Tijdens het eten horen we, dat het weer enorm regent en onweert en als we naar buiten komen is het inmiddels echt noodweer. We rijden met de auto, die Ned had gehuurd terug naar huis, maar het gaat erg langzaam. De straten zijn rivieren geworden!

Het Politiebureau is niet meer bereikbaar tenzij met hele hoge laarzen.

De bank

De ravage morgenochtend zal niet mis zijn, maar hier hebben ze floodboards erin gezet. Dat doet vermoeden, dat het hier vaker voorkomt.

We zwemmen voorzichtig verder.

We maken wel golven!

Tanken wordt lastig

Het water komt nu ook de auto binnen en we hopen dat we het halen naar de haven zonder dat de auto ermee kapt.

Gelukkig goed afgelopen en veilig thuis gekomen. We schuilen nog even in de wasserette vóór we aan boord gaan. Er bleken wel wat raampjes een heel klein beetje lek, maar het zag er allemaal goed uit. Wijzelf waren echter tot op het bot doorweekt, maar dat droogt morgen wel weer, alhoewel ze hier voor de volgende 10 dagen nog onbestendig weer afgeven.

Dit is Molly van onze buurman Ned. Molly is bijzonder behendig op het rubberbootje en rent heen en weer zonder eraf te donderen. Ze keft voortdurend, maar altijd met een reden. Zo vindt ze het niet fijn als het vrouwtje gaat zwemmen en als het anker omhoog gaat. Dan hapt ze Ned zelfs in de billen en ze heeft al shorts gescheurd.
Ned kwam vertellen, dat hij conch’s had gevonden en vroeg of wij er ook een paar wilden.

Zo zien ze er dan uit, nog helemaal begroeid. Het schijnt dat ze heel moeilijk open te maken zijn. Daarvoor heb je serieus gereedschap nodig om er een gat in te slaan en dan moet je nog een hele tijd peuren om het beest eruit te frutselen. Wij hebben het aanbod, met dank, afgewimpeld.
De locals maken een conch hier in een paar minuten schoon. We zagen Ned bezig aan dek en hij deed er veel langer over. Wij denken, dat wij de boot van voor naar achteren ermee bevuild zouden hebben met een onzeker resultaat.

We hadden het over de verschillende kleuren blauw van het water, maar het is eigenlijk echt groen, vergeleken bij het blauw van onze Nelly Rose.

Nassau is wel weer even echt iets heel anders. Het is een grote stad met veel mensen. We gaan hier boodschappen doen en Pim gaat op en neer naar Miami om zijn nichtje daar op te zoeken. Ze gaan samen naar de eerste van de finale wedstrijd van de NBA Eastern Conference tussen de Miami Heat en Indiana Pacers. Daarna zoeken we weer snel de rust op.

We liggen bij de Nassau Harbour Club. Dat klinkt luxer dan het is, al hebben ze wel een zwembad erbij. Echter geen Marina zoals in Europa met drijfsteigers en fingerpontoons om makkelijk aan te leggen en op- en af te stappen. Het went en we liggen prima.

Er komt van alles voorbij varen.

Dit soort boten is veel geliefder dan zeiljachten. Ze hebben heel vaak namen die refereren aan een “fin de carrière”, zoals “At Last”.

We lagen eerder op de kop van de steiger en dat was niet bepaald rustig, met alles wat er langs vaart en golven maakt. Gelukkig kunnen we gaan verliggen naar een beter plekje.

Pim roeit naderhand Klontje ook naar de nieuwe ligplaats.

De contrasten zijn groot. Op de achtergrond het grote gokpaleis Atlantis op Paradise Island
http://media.expedia.com/hotels/1000000/470000/460500/460429/460429_189_b.jpg

Het is niet makkelijk om het kleurenspel met de blauwe tinten goed in beeld te krijgen, maar we kunnen er geen genoeg van krijgen.

We hebben een vaste gast aan boord tijdens ons verblijf in het park. Niet echt schuw, maar dichterbij dan een meter mogen we niet komen, dan vliegt hij of zij naar de andere kant van de boot.

Hier zit het vogeltje naast de antenne van de satelliet telefoon. Die is ongeveer 15 cm hoog. Het is echt een heel klein vogeltje.

We varen van Warderick Wells langs de Atlantische kant naar Norman’s Cay. Dat betekent dat we weer door zo’n nauwe snelstromende Cut moeten waar het water alle kanten op spat.

Meteen na de Cut gaan we rechtsaf een doorsteekje in. Omdat het hoog water is, bij een redelijk vlakke zee en met goed zonlicht kan dat. Je vaart echt op de tinten blauw. Hoe donkerder hoe dieper.

Het ultieme tropische eiland uit een strip verhaal. Niet groter dan wat je ziet en een palmboom precies in het midden. Vermoedelijk een van de meest gefotografeerde en bezochte plekjes hier in de buurt. Je komt er langs op weg naar de DC3

Deze DC3 was van een drugsbaron. In de 80’er jaren is het apparaat hier neergestort en is goed ingepast in de omgeving. Het wordt bewaakt door zeer brutale Sergeant Major visjes. Het is nu hoog water. Bij eb ligt meer dan de helft van de romp boven water.

Het hele vliegtuig is bedekt met allerlei soorten koraal.

Raar gezicht, een scheepswrak verwacht je wel, maar dit zie je toch niet vaak. Verder naar het zuiden ligt er nog een kleine Cessna ondersteboven in het water.

De Sergeant Major komen echt tegen je aan en happen dan, zoals bijvoorbeeld in Hanneke’s buik! Dat voelt net alsof een velletje tussen twee vingers geknepen wordt.

Het geraamte

Het is heel gezellig zwemmen met zo’n cordon waakzame vissen om je heen. Ze zwemmen tegen je aan, maar ze blijven goed weg bij de handen.

Pim op de vleugel van het voormalige drugsvliegtuig. De lens werd een beetje geblokkeerd door een Sergeant Major.

En dus met het hoofd boven water.

We zijn weer terug in Blackpoint. Leuker hier en rustiger ook, in ieder geval aan land. Op het water was het alles behalve rustig. De wind draaide naar het westen en hoewel het nooit echt meer dan 15 knopen was, lig je hier dan helemaal niet rustig. De baai is volledig open naar het Westen en omdat het hier ondiep is krijg je dan korte steile IJsselmeer golven en werden we door elkaar gehusseld, dat het een lust was. Aan de Oostkant, de Atlantische kant, kun je dan ook geen beschutting vinden. Daar is het tot dicht bij de kant te diep om te ankeren en de Atlantische deining blijft, ongeacht de wind, gewoon toch uit het noorden komen. De Exuma’s zijn niet echt ideaal bij westenwind.
Gisteren dachten we dat het voorbij was met de westenwind. De wind ruimde naar het noorden en viel vervolgens helemaal weg. Het water lag er weer als een spiegel bij, maar nu hadden de muggen vrij spel. Normaal heb je daar voor anker geen last van, maar nu vlogen er wel 10 muggen als F-16’s heen en weer. Dat was lastiger slapen dan met de golven. Die kwamen overigens om een uur of vijf ook weer terug. De wind kromp weer naar het westen en trok aan tot 15 knoop en het hele theater begon opnieuw.
In dat soort deining ben je beter af met een boot, die niet voor een of andere wedstrijdformule is ontworpen, zoals de Nelly Rose. Vanwege de meetformule is de echte waterlijn lengte zo kort mogelijk gehouden en heeft de boot aan de achterkant een lange overhang, die bovendien behoorlijk plat en breed is. Op de korte golven komt de boot dan af en toe knel te zitten tussen twee golftoppen en knalt die platte achterkant tegen het water aan en trilt de hele boot. De boot kan het allemaal prima hebben, maar comfortabel is anders. Toch wen je er redelijk aan en hebben we best goed geslapen.

Dit is de wasserette, waar we nu vlakbij liggen en het internet van oppikken. De bovenste verdieping verhuurd Ida. Het zijn 3 appartementen, waarvan één nu verhuurd is aan een stel Amerikanen, die zelfs niet meer op hun boot wilden slapen vanwege het gestamp.

We liggen echt met onze neus naar het Westen. Vrijwel nergens op de Exuma Cays kun je dan beschut liggen.

Langzaam draaien we weer naar het noorden gelukkig en konden we weer naar de kant. Gisteren en eergisteren zou dat strikt genomen met Klontje wel kunnen, maar je wordt drijfnat en het in en uitstappen wordt ook een avontuur, net als het aanleggen. Je kunt de dinghy dan niet rustig bij een steiger achterlaten.

We doen boodschappen bij Adderley’s. De kaas wordt nog op ouderwetse manier gewogen. Het brood was niet meegekomen met de postboot net als het fruit en de melk. De boodschappen waren makkelijk te tillen. We haalden uiteindelijk een brood bij Corinna, die zelf bakt. Dat blijft iets minder lang goed, maar is extra lekker.

Altijd leuk zo’n doorkijkje naar Nelly Rose.

Dit is de Bar to Be, maar ze zitten er wel al te kaarten en kletsen. Het zal voorlopig een Bar to Be blijven, als hij al ooit afgebouwd wordt.

Black Point is een heerlijk oord. De mensen zeggen ons allemaal vriendelijk goedendag en noemen Hanneke “The Rose girl” vanwege de boot.

Kennelijk is een aantal jaren geleden een keer een stel tamme varkens afgezet op Big Majors Spot. Er is geen duidelijke informatie over. Inmiddels zijn de beesten geheel gewend aan hun vrije bestaan en het blijken verrassend goede zwemmers te zijn.
Wij voeren met de dinghy op het strand af en zagen helemaal niets, maar ineens komt er een mooie roze zeug op ons afhollen. Zonder aarzelen liep zij het water in en begon te zwemmen.

Ze wist precies waar ze zijn moest en kwam recht op ons af.

Ze kunnen dan wel goed zwemmen, maar doen de kop niet onder water. De eerste twee oude gekookte aardappelen zonken dan ook kansloos naar de bodem. Ze willen echter wel graag meteen gevoerd worden.

Het is even wennen, maar ze schrokken wel uit de hand.

Eerst nog voorzichtig, maar de oude gekookte aardappel smaakt zodanig naar meer, dat het varken aan boord van Klontje, de dinghy, wil klauteren. Zo gastvrij zijn we nu ook weer niet, dus gooit Pim een snee brood een stuk achter hem, zeer tot genoegen van de meeuwen, die daar meteen op af duiken. Dat laat miss Piggy niet toe. Ze roept luid “oink oink”, dat gaat zomaar niet, en stormt op de meeuwen af. Pim is blij, dat er weer iets meer afstand tussen hem en het beest is.

Eenmaal daar komt snel ook een eerste maatje aangestormd, snel gevolgd door een tweede.

Het is totaal bizar.

We gaan er vandoor vóór de hele kudde het water in komt. Geen idee hoeveel varkens er inmiddels op het eiland wonen. Zij zijn de enige bewoners.

Hier is een linkje naar een youtube filmpje, waar je kunt zien, hoe goed ze kunnen zwemmen.Wij hebben er helaas zelf geen filmpje van.

We hebben de meeste Bond films wel gezien, maar om nou te zeggen, dat we weten waar Thunderball ook al weer over ging, zou teveel gezegd zijn. Het was nog een Sean Connery Bond en Claudine Auger was de Bond girl. Er zijn een aantal scènes gefilmd in de Bahamas, onder andere in Nassau en op Paradise Island. Een belangrijke engerd in de film was graaf Lippe, een geintje naar Prins Bernhard van zijn vriendje Ian Fleming. Thunderball cave was een van de plaatsen voor de onderwater opnames.

Het bordje laat zien, dat we de goede rots gevonden hebben. Het is de derde van een serie van drie werkelijk kleine rotsen.

We varen met Klontje naar de grot en pikken de enige mooring die er ligt. We hadden het anker voor de dinghy klaar, maar dit voelde wel zo veilig.

De beste tijd om de grot te bezoeken is met laag water.Je kunt dan makkelijk naar binnen zwemmen en je hebt ook nog wat ruimte voor je snorkel boven je hoofd.

Zodra je het water in gaat, begrijp je waarom dit een prachtige film scène kon opleveren. Het koraal is absoluut prachtig, het barst er van de mooie vissen en je kunt er van alle kanten met een camera bij. We worden meteen opgewacht door een school vissen.

We zijn niet echt goed als onderwater fotograaf. De camera mag tot 10 meter diep, maar heeft geen zoeker, alleen zo’n video achterkant, waar je eigenlijk een leesbril bij nodig hebt. Het is een kwestie van geluk en we zijn dan ook helemaal blij als zo’n vis echt helemaal in beeld komt.

Pim gaat aan de andere kant de grot weer uit. Het tij is inmiddels gekeerd en je moet al best fors tegen de stroom inzwemmen.

Zo helder zie je het koraal zelden.

Mr. Queen Angel Fish met ziijn prachtige neon kleuren.

Nelly Rose in de verte. We gaan echter niet meteen naar haar terug. We gaan eerst naar de Varkensbaai.