Verhalen

Eerst nog even een paar beelden van Mayaguana.

De schooljuffrouw maakt een praatje vanonder haar parasol.

Hier eten we een prima hamburger.

Wij besluiten onze burger aan de bar te eten, maar we hadden natuurlijk ook in het restaurant plaats kunnen nemen.

Dit is het zuidelijkste eiland van de Bahama Archipel. Zie het hoofdstukje POSITIE, dat weer prima door Pieter is verzorgd.

Aangezien er hier weinig bomen zijn, worden ze goed benut. Dit soort constructies kom je in allerlei verschillende gedaantes overal op de Bahama’s tegen. De mensen zitten met hele families graag onder de boom.

Dit zijn Conch schelpen. Vanavond gaan we ze voor het eerst eten.

Dit is die ingang van Little San Salvador, waar we al over schreven. Let op de branding die links op de rotsen slaat.

De zgn. Jachthaven. Deze grote big game fishing boats liggen met hele grote tenders tegen de muur èn hebben lijnen naar de andere kant van de haven staan. Dat is voor ons niet haalbaar.

We besluiten dat dit het niet wordt en gaan weer naar buiten de zee op nu richting Exuma. Dat betekent wel nóg een nachtje doortrekken.

Wel een prachtige kleur!

Het was een goede beslissing om San Salvador maar te vergeten, maar we hadden daar op ons gemak willen uitzoeken wat de volgende bestemming zou kunnen zijn en daar dan ons reisplan op aanpassen. De afstand naar Great Exuma zou ongeveer 50 mijl zijn en daar zouden we dan kort na middernacht aankomen. Dat is geen optie met alle riffen en andere ondieptes. Hanneke ging op zoek en vond een bestemming, die een uur of 6 verder zou zijn, zodat we daar rond negen uur in de ochtend zouden aankomen. Dat leek er meer op. We besloten op weg te gaan naar de Farmer’s Cay Yacht Club and Marina. Het werd een goede tocht daar naar toe, hoewel de zee wel behoorlijk knobbelig was. We voerden alleen het grootzeil, en dan nog met een rif er in, zodat de snelheid tussen de 5 en de 6 knoop bleef. We hebben allebei goed geslapen.
We zijn duidelijk wat meer in de bewoonde wereld beland. Er is af en toe weer verkeer op de marifoon en vanmorgen zagen we een boot, die we ook al in Porto Santo en Las Palmas waren tegengekomen. Zij moesten weg bij Exuma, omdat de diepgang van hun 60 voet lange Amel zeilboot 2,7 meter is en dat is hier net niet comfortabel. Toen wij Nelly Rose kochten, waren we eigenlijk een beetje onzeker over het feit, dat we de ondiepe kiel hadden met 1,85 m diepgang en niet de 2,25 meter diepe kiel. Aan de wind is dat werkelijk een nadeel, maar we varen bijna nooit aan de wind (niet als we het kunnen vermijden) en dat verschil in diepgang maakt een groot verschil in ankerplaatsen en vaargebieden, waar we zonder zorgen kunnen komen.
En toen kwamen we bij de Dotham Cut tussen het eiland, waar we naar op weg waren, Great Guana Cay en Gaulin Cay. Wij kwamen van de Atlantische Oceaan, waar het al laag water was, en we gingen het rif op, waar het nog laag water aan het worden was. Dat betekende, dat er 3-4 knoop stroom het gat uit stond en wij er dus met een snelheid van ongeveer 2 knoop, over de grond gemeten, doorheen zouden gaan. Wij hadden bovendien de wind mee, en dat betekent, dat de wind tegen de stroom in stond, wat de golven altijd hoger opklopt. Het water was dan ook erg onrustig. Het klotste alle kanten op. In dat gat zouden wij bovendien moeten gijpen. Gijpen is iets, waar je nauwelijks over nadenkt, als je een weekend gaat zeilen in Zeeland. Dat hoort erbij, maar voor ons is dat een avontuur. “We moeten morgen wel een keer gijpen” is de mededing bij de dagelijkse route bespreking. Voor de zekerheid startten we wel de motor. Je weet maar nooit wat er allemaal kan gebeuren, maar verder gingen we er gewoon voor.
Vanuit de toch al knobbelige zee gingen we echt de wasmachine in en we kropen met 2 knoop per uur op weg naar het gat dat nog geen 80 meter breed was. De golven kwamen van alle kanten en voor één echte valse konden we allebei net op tijd wegduiken, want anders hadden we geen droge draad meer aan het lijf gehad. Hanneke stond aan het roer en Pim stond klaar om de grootschoot te behandelen voor de gijp. Net toen we op het hoogtepunt van deze uitbundige dans waren, ging de telefoon. Die hebben we toen toch maar even laten rinkelen. Nog geen 50 meter later is het contrast enorm. De zee is zo glad en comfortabel, als we hem in geen maanden gehad hebben. Wij dus meteen achter dat telefoontje aan. Dat bleek van kleinzoon Pieter (5) te zijn, die ons wilde vertellen , dat hij met zwemmen naar badje 3 mocht, dat hij helemaal los op de eigen fiets naar school èn naar de voetbal was gegaan en dat hij voor mamma iets heel moois had gemaakt voor moederdag, maar wat, dat mocht hij nog niet zeggen.
Nu liggen we in de baai van de Farmer’s Cay Yacht Club and Marina. Een Marina is hier nergens te zien, maar dat hoeft ook echt niet. We laten veel liever ons anker zakken, dan dat we al die ingewikkelde handelingen met landvasten en stootwillen uitvoeren, terwijl we achterwaarts een box invaren. Na het ankeren maken we de dinghy weer bedrijfsklaar en varen naar de kant, waar we belande in een geweldig vriendelijk dorpje met mensen, jong en oud, die je aankijken en vriendelijk goedendag zeggen en zelfs nog tijd hebben voor een kletsje. In de Scorpio Inn hebben ze fantastisch internet, een lekker biertje en een goede hap: Conch.

Aankomstbiertje in Grand Guana Cay na een spectaculaire doorgang naar het rif met veel stroom tegen.

Het vissen blijft een redelijk vruchteloos avontuur voor ons. We hebben wel de zee wat kunnen opschonen toen we een pallethoes vingen. Een hoop plastic afval aan boord, maar niet echt eetbaar. Vervolgens vingen we nog wat wier, maar uiteindelijk was het toch raak. Een grote. Pim zag hem boven het water uitspringen in een poging los te komen. Waarschijnlijk werd hij toen wat te opgewonden en te ongeduldig en zette hij de rem er te snel en te hard op. Resultaat was een gebroken vishaak. Helaas is nu ook de houder voor de hengel afgebroken en het zal even duren voor we een vervanging kunnen vinden.

Dit soort gezellige constructies vind je bij veel huizen onder de bomen.

De boom is niet dood. Het is lente en hij was gewoon niet helemaal kaal geworden. De eigenaar verzekerde ons, dat hij over een paar weken weer een volledig bebladerde kroon zal hebben.

Er wordt hier onder de bomen een heleboel afgekletst

Hotelhuiskamers aan zee

Barman bij Scorpio’s

Als ze er morgen weer zit maken we er een video filmpje van. Het tempo waarmee ze zit te vlechten is indrukwekkend.

Dit is Nelly Rose in de heerlijke baai,waar we perfect voor anker liggen. Onder de boot zwom een haaitje van 50 centimeter, die wel de sneden brood, die we overboord gooiden in één hap wegslikte. Het was vanochtend toch even lastig om Hanneke ervan te overtuigen, dat ze zonder gevaar zou kunnen gaan zwemmen.
Aan de wal zijn alle benodigde faciliteiten, zoals douches (waar we geen gebruik van maken), een wasserij, een boekenruil beurs en een eenvoudige kruidenier. Brood halen we bij oma thuis. Hanneke was emotioneel zo gegrepen door dit huiselijke tafereel, dat ze vergat een foto te maken. Maandag gaan we weer een brood halen, dan komt er een foto.

Klontje ligt aan het Government Dock. Als we aankomen is het nog laag water, maar tegen de tijd dat we terugvaren kunnen we van de steiger zo instappen. Het is springtij.

Drie negers bij de molensteen voor Scorpio’s, onze stamkroeg. De heren zitten in de schaduw, want ze willen niet verbranden. Voor het geval u het niet wist, negers kunnen niet alleen verbranden, maar ook blozen. Het kost alleen iets meer moeite om het te zien. Vaak vinden we het erg moeilijk om met de lokale bevolking te praten, vanwege het zware accent, maar misschien wennen we er langzaam aan of het is hier minder. Als ze overigens overschakelen op het Creools is enige kans om iets te verstaan meteen voorbij.

Vanavond drinken we bij Lorraine’s Café. Scorpio’s is dicht, want de baas is met het vliegtuig naar Georgetown, waar het de laatste dag van de Regatta week is. Een week wedstrijd zeilen met traditionele zeilboten. Lorraine is druk in de keuken en heeft ons gewezen waar de drankjes staan. Het is zelfbediening. Ze heeft perfecte WiFi en ook een internet – afdeling, waar je een PC kunt huren. Morgen is het buffet en gaan we misschien bij haar eten.

Bij Lorraine kun je ook eieren en tomaten enz. kopen uit de Coca Cola ijskast. Ernaast staat een tafel met ruilboeken.

Kunst aan de muur

Op haar gloednieuwe fiets komt ze nog even een lekker kokosbrood halen.

Aan bakboord: de baai en aan stuurboord de atlantische oceaan.

Deze vakantiehuizen hebben schitterend uitzicht op beide kanten.

Nelly Rose ligt rustig,

De andere kant is heftiger.

Mooie rotsformaties, waar de golven al eeuwen op beuken.

Er ontstaan door het geweld grotten.

Deze grot heeft een opening, waardoor het water omhoog spuit. Ze noemen dat een” blowhole”.
Spectaculair gezicht als dat zo de grond uit komt stuiven.

Kleurtje hè!

Mooi gevormd door de eeuwen heen.

De wekelijkse postboot is er. Nu niet met de post, maar op de terugweg van de Regatta in Georgetown om wat mensen af te zetten op de terugweg. Dit is echt een groot evenement hier op de Out Islands.

Beetje bijkletsen op de zondagochtend.

Er valt niet veel te beleven op het vliegveldje.

Dit gaan we o.a. vanavond eten bij het buffet van het eetcafé van Lorraine.

Het hospitaaltje.

Eigenlijk voor het eerst dat we weer meeuwen zien en vooral horen schreeuwen. Hiervoor waren het fregatvogels en pelikanen.

Deze lieve man had ze niet allemaal op een rijtje en wilde graag zijn schelpencollectie verkopen. Na uitgebreid vertellen, dat we daar aan boord geen plek voor hebben, vertelde hij vol trots, dat hij uit Blackpoint kwam! Nederland was natuurlijk een volkomen onbekend iets.

Weer een mooi bomenbankje.

Er wordt een touwtje van de step naar de fiets gebonden, maar gelukkig breekt het vrij snel.

Dit heet de Garden of Eden, gejut hout, mooi opgesteld als een beeldentuin!

Nu rustig, maar in het hoogseizoen is dit een drukke dinghy-
aanlegplek.

Opa zit te genieten van zijn zondag. Hij is nu met pensioen. Vroeger werkte hij voor de Telefoonmaatschappij.

Het ziet er allemaal goed verzorgd uit en de mensen zijn supervriendelijk.

Zo woonden ze vroeger, maar inmiddels is er veel verbeterd hier. Dit was een van de weinigen, die er nog stonden en aan oude tijden herinnerden.

Ook hier, in dit dorp met 150 permanente bewoners, zijn er weer drie kerken. Het is religieus, maar je mag hier op zondag gewoon de was ophangen. Dat was vroeger in Krimpen aan de Lek ( zwarte kousenkerk) wel anders.

Lorraine had voortreffelijk gekookt en iedereen viel aan op het buffet.

Plastic bestek, want anders moet ze teveel afwassen.

Hanneke op weg naar de wasserette.

Dit noemen ze boatwife’s paradise. Je ontmoet er andere boatwife’s en er is de gebruikelijke boekenruilkast en zelfs WiFi. Alles is bovendien in een dik uur klaar. Die amerikaanse machines zijn sneller en groter, maar niet schoner.

We zijn uitgenodigd door Blaine en Danna om in hun vakantiehuisje Jambolaya te komen eten en het wordt een reuze gezellige avond in de airco.
De volgende dag varen we anderhalf uur verder naar het noorden naar Staniel Cay in de hoop daar gas te kunnen tanken. Wij zijn vertrokken met butagas en dat is een slecht idee als je deze kant opgaat. Hier is het propaan, wat de klok slaat.
Spannend ankeren in een kanaaltje tussen allerlei ondieptes. Het gaat goed en dankzij de hulp van “Renegade”, onze oude buren uit Blackpoint, komen we op een voortreffelijk plekje. Ze vertellen door de marifoon precies, hoe we bij hun kunnen komen. Het anker graaft zich niet echt in en ligt bovenop het zand, maar 25 kg Delta en 30 meter ketting is genoeg om Nelly Rose op haar plaats te houden. Het is hier mooi, we liggen in een soort hoefijzer gevormd door kleine eilandjes aan de zuidkant en wat grotere aan de noordkant.

Hier worden we nog wat opgewonden van als we aanleggen bij de Isles General Store om te kijken of ze misschien eieren hebben. We zijn er zelfs voor teruggevaren om deze foto te maken.

De camera mag onderwater en dan zie je deze Nurse Shark, die best groot is. Hij zal net geen twee meter zijn.

Het is een vrijwel windstille dag, ideaal voor een dinghy-safari samen met Blaine en Danna naar Compass Cay. Bij Sampson Cay gaan we tanken, want alles bij elkaar is het daarnaartoe zeker een 3 kwartier varen

Danna en Blaine in de boot die ze van Uriah, hun huisbaas, hebben gehuurd. We noemen de boot Uriah’s Heep en dat is een verheven naam voor deze schroothoop. Het is Danna’s verjaardag en toevallig zingt ze Uriah Heep’s Birthday Song (niet echt van haar generatie). Met veel beleid en gevoel kan Blaine hun boot aan het planeren houden, maar het zou kansloos zijn om met zijn vieren in één boot te gaan.

Hier komen we aan bij Compass Cay; een heuse marina met veel grote big game fishing boten. Ze worden ook wel Tuna-towers genoemd.

Compass Cay is beroemd, omdat ze hier Pet-Sharks hebben.

Ze zijn echt heel vriendelijk, maar ook wel serieus groot. Deze is ruim 2 meter.

Het zijn nurse sharks. Dat zijn absoluut lieve beesten, die graag verwend worden. Ze worden hier regelmatig gevoerd en blijven dus plakken in de omgeving. Het is een ongelofelijk gezicht al die haaien op een hoopje.

Je kunt ze echt aaien. Het voelt een beetje als redelijk grof schuurpapier; zeg maar grofheid 80.

Als we de camera onder water op hun hoogte houden, kun je goed de voelsprietjes zien.

Pim aan het dansen met mevr.Haai

Het is eigenlijk niet meer dan een hutje bovenop een steiger, maar ze serveren geweldige hamburgers hier. Zoals je bij de Azoren je naam met symbolen op de muur van de kade schildert, zo schilderen de mensen hier op wrakhout.

Iedereen die hier geweest is, laat een souvenir achter in de vorm van gejut hout of gevonden vissersboeitjes enz.

Top, zo’n strand voor ons alleen, lijkt wel een brochure.

Modelstrand

Compass Cay is een van onze favorieten tot nu toe in de Bahama’s.

Het wordt hoog water en de steiger staat bijna onder. Een haai legt zijn kop er vast op en wil graag geaaid worden!

Als we weer in Staniel Cay zijn, gaan we informeren hoe het zit met het propaangas en de connectors. Het kerkje ligt aan het water en doet Hanneke aan Krimpen denken.

Deze rog zwemt langs Klontje.

We hebben de meeste Bond films wel gezien, maar om nou te zeggen, dat we weten waar Thunderball ook al weer over ging, zou teveel gezegd zijn. Het was nog een Sean Connery Bond en Claudine Auger was de Bond girl. Er zijn een aantal scènes gefilmd in de Bahamas, onder andere in Nassau en op Paradise Island. Een belangrijke engerd in de film was graaf Lippe, een geintje naar Prins Bernhard van zijn vriendje Ian Fleming. Thunderball cave was een van de plaatsen voor de onderwater opnames.

Het bordje laat zien, dat we de goede rots gevonden hebben. Het is de derde van een serie van drie werkelijk kleine rotsen.

We varen met Klontje naar de grot en pikken de enige mooring die er ligt. We hadden het anker voor de dinghy klaar, maar dit voelde wel zo veilig.

De beste tijd om de grot te bezoeken is met laag water.Je kunt dan makkelijk naar binnen zwemmen en je hebt ook nog wat ruimte voor je snorkel boven je hoofd.

Zodra je het water in gaat, begrijp je waarom dit een prachtige film scène kon opleveren. Het koraal is absoluut prachtig, het barst er van de mooie vissen en je kunt er van alle kanten met een camera bij. We worden meteen opgewacht door een school vissen.

We zijn niet echt goed als onderwater fotograaf. De camera mag tot 10 meter diep, maar heeft geen zoeker, alleen zo’n video achterkant, waar je eigenlijk een leesbril bij nodig hebt. Het is een kwestie van geluk en we zijn dan ook helemaal blij als zo’n vis echt helemaal in beeld komt.

Pim gaat aan de andere kant de grot weer uit. Het tij is inmiddels gekeerd en je moet al best fors tegen de stroom inzwemmen.

Zo helder zie je het koraal zelden.

Mr. Queen Angel Fish met ziijn prachtige neon kleuren.

Nelly Rose in de verte. We gaan echter niet meteen naar haar terug. We gaan eerst naar de Varkensbaai.

Kennelijk is een aantal jaren geleden een keer een stel tamme varkens afgezet op Big Majors Spot. Er is geen duidelijke informatie over. Inmiddels zijn de beesten geheel gewend aan hun vrije bestaan en het blijken verrassend goede zwemmers te zijn.
Wij voeren met de dinghy op het strand af en zagen helemaal niets, maar ineens komt er een mooie roze zeug op ons afhollen. Zonder aarzelen liep zij het water in en begon te zwemmen.

Ze wist precies waar ze zijn moest en kwam recht op ons af.

Ze kunnen dan wel goed zwemmen, maar doen de kop niet onder water. De eerste twee oude gekookte aardappelen zonken dan ook kansloos naar de bodem. Ze willen echter wel graag meteen gevoerd worden.

Het is even wennen, maar ze schrokken wel uit de hand.

Eerst nog voorzichtig, maar de oude gekookte aardappel smaakt zodanig naar meer, dat het varken aan boord van Klontje, de dinghy, wil klauteren. Zo gastvrij zijn we nu ook weer niet, dus gooit Pim een snee brood een stuk achter hem, zeer tot genoegen van de meeuwen, die daar meteen op af duiken. Dat laat miss Piggy niet toe. Ze roept luid “oink oink”, dat gaat zomaar niet, en stormt op de meeuwen af. Pim is blij, dat er weer iets meer afstand tussen hem en het beest is.

Eenmaal daar komt snel ook een eerste maatje aangestormd, snel gevolgd door een tweede.

Het is totaal bizar.

We gaan er vandoor vóór de hele kudde het water in komt. Geen idee hoeveel varkens er inmiddels op het eiland wonen. Zij zijn de enige bewoners.

Hier is een linkje naar een youtube filmpje, waar je kunt zien, hoe goed ze kunnen zwemmen.Wij hebben er helaas zelf geen filmpje van.

We zijn weer terug in Blackpoint. Leuker hier en rustiger ook, in ieder geval aan land. Op het water was het alles behalve rustig. De wind draaide naar het westen en hoewel het nooit echt meer dan 15 knopen was, lig je hier dan helemaal niet rustig. De baai is volledig open naar het Westen en omdat het hier ondiep is krijg je dan korte steile IJsselmeer golven en werden we door elkaar gehusseld, dat het een lust was. Aan de Oostkant, de Atlantische kant, kun je dan ook geen beschutting vinden. Daar is het tot dicht bij de kant te diep om te ankeren en de Atlantische deining blijft, ongeacht de wind, gewoon toch uit het noorden komen. De Exuma’s zijn niet echt ideaal bij westenwind.
Gisteren dachten we dat het voorbij was met de westenwind. De wind ruimde naar het noorden en viel vervolgens helemaal weg. Het water lag er weer als een spiegel bij, maar nu hadden de muggen vrij spel. Normaal heb je daar voor anker geen last van, maar nu vlogen er wel 10 muggen als F-16’s heen en weer. Dat was lastiger slapen dan met de golven. Die kwamen overigens om een uur of vijf ook weer terug. De wind kromp weer naar het westen en trok aan tot 15 knoop en het hele theater begon opnieuw.
In dat soort deining ben je beter af met een boot, die niet voor een of andere wedstrijdformule is ontworpen, zoals de Nelly Rose. Vanwege de meetformule is de echte waterlijn lengte zo kort mogelijk gehouden en heeft de boot aan de achterkant een lange overhang, die bovendien behoorlijk plat en breed is. Op de korte golven komt de boot dan af en toe knel te zitten tussen twee golftoppen en knalt die platte achterkant tegen het water aan en trilt de hele boot. De boot kan het allemaal prima hebben, maar comfortabel is anders. Toch wen je er redelijk aan en hebben we best goed geslapen.

Dit is de wasserette, waar we nu vlakbij liggen en het internet van oppikken. De bovenste verdieping verhuurd Ida. Het zijn 3 appartementen, waarvan één nu verhuurd is aan een stel Amerikanen, die zelfs niet meer op hun boot wilden slapen vanwege het gestamp.

We liggen echt met onze neus naar het Westen. Vrijwel nergens op de Exuma Cays kun je dan beschut liggen.

Langzaam draaien we weer naar het noorden gelukkig en konden we weer naar de kant. Gisteren en eergisteren zou dat strikt genomen met Klontje wel kunnen, maar je wordt drijfnat en het in en uitstappen wordt ook een avontuur, net als het aanleggen. Je kunt de dinghy dan niet rustig bij een steiger achterlaten.

We doen boodschappen bij Adderley’s. De kaas wordt nog op ouderwetse manier gewogen. Het brood was niet meegekomen met de postboot net als het fruit en de melk. De boodschappen waren makkelijk te tillen. We haalden uiteindelijk een brood bij Corinna, die zelf bakt. Dat blijft iets minder lang goed, maar is extra lekker.

Altijd leuk zo’n doorkijkje naar Nelly Rose.

Dit is de Bar to Be, maar ze zitten er wel al te kaarten en kletsen. Het zal voorlopig een Bar to Be blijven, als hij al ooit afgebouwd wordt.

Black Point is een heerlijk oord. De mensen zeggen ons allemaal vriendelijk goedendag en noemen Hanneke “The Rose girl” vanwege de boot.

Een van de 3 kerkjes in Blackpoint. De Getsemaneh kerk. De meeste mensen die wij hebben leren kennen kerken hier en zingen ook allemaal in het koor. We kennen vooral de vrouwen. Die runnen de zaken hier op het eiland, met uitzondering van Scorpio’s, waar een man de kroeg runt, en Adderly’s, de food market. Formeel lijkt Adderly de baas, maar zijn vrouw doet serieus mee. De meeste mannen van het eiland verdwijnen ‘s morgens met een dory naar Staniel, Sampson of Compass cay, waar ze werken. Daar zijn meer faciliteiten dan hier en die moeten bemand worden.

Deze boom was het slachtoffer van de laatste hurricane. Gelukkig begint hij het weer een beetje te doen.

Meeuwen op het steigertje voor de Laundermat, zoals Ida het op haar uithangbord heeft staan.

Ida maakt kleine vlechtjes in Hanneke’s haar. Het is lekker koel en misschien heeft ze wel een halfuurtje lang krulletjes, als ze er over een poosje uitgehaald worden. Dan mag ze dat halve uurtje niet zwemmen.
‘s Middags gaan we op dinghy safari naar het volgende eiland aan de andere kant van Dotham’s Cut. Het water, behalve in de Cut zelf, is als een spiegel, zodat we er met een mooie snelheid naartoe varen. Het eiland is het thuis van de Exuma Island Iguana, een van de drie soorten van de Northern Bahamian Rock Iguana; een diersoort waarvan de populatie terugloopt en die met uitsterven wordt bedreigt. Ze worden bejaagd door mensen, die ze eten, door de varkens die we eerder zagen en door verwilderde honden. De varkens eten de eieren, die de Iguanas in mierenhopen leggen. Een andere reden voor de achteruitgang is het ontwikkelen van de eilanden, waardoor hun natuurlijke habitat kleiner wordt.

Pim neemt dit keer de foto’s voor zijn rekening met het andere toestel is het mogelijk om “up close and personal” bij de Iguanas te komen.

Echt schuw zijn ze niet. We denken niet, dat ze op dit eiland bejaagd worden, maar wel verwend worden door de bezoekers. Ze houden nauwelijks afstand.

Ze zijn ongeveer 70/80 cm groot, de mannetjes misschien nog iets groter.

Ze laten grappige sporen na. Ze gaan echter het water nooit in, schijnbaar te zout, dit in tegenstelling tot de marine Iguanas die we op Culebra tegenkwamen.

We hadden een paar blaadjes witte kool voor ze meegenomen en een wortel. Hoewel ze misschien liever fruit en bloemen eten, was het allemaal schoon op toen we weer weggingen. Op het drukste moment voerden we ongeveer 15 Iguanas.

Hanneke gooide het voer naar ze toe, want ze schijnen anders wel in je vingers te bijten. Waarschijnlijk doen ze dat niet expres, maar zien ze gewoon slecht vlak voor hun neus, omdat hun ogen naast hun hoofd staan. We hebben niet echt kunnen zien of de ogen onafhankelijk van elkaar bewegen.

De geschubde dieren hebben een prachtige tekening in schitterende kleuren.

Als ze opgewonden zijn, gaat hun staart omhoog.