Verhalen

Ik wandel nog even langs de Douro en kom ineens dit piephaventje tegen.

Hier zie je goed hoe de stad begint op te rukken.

Ooit was hier dus een scheepswerfje.

Ze hebben bij deze Marina een keurige vuilstortplek, dat hebben we wel eens anders gezien.

Onze laatste avond bij San Pedro krijgen we een tafeltapje met een heerlijke Grappa-achtige inhoud. Morgen als de mist buiten en in ons hoofd weer is opgetrokken zeilen we weer verder.

Met gemengde gevoelens vertrekken we eerder dan gedacht uit Madeira. Een mooi eiland, maar de logistiek maakte het moeilijk voor ons om daarvan te genieten. Bovendien zien de weerberichten er erg gunstig uit om weer verder te gaan. Op naar de Canarische eilanden.

Onderweg vanuit Madeira helaas weer geen dolfijnen gezien. Tja, je moet iets te klagen hebben, want verder was het een soepele tocht. 300 NM in 44 uur, dat is niet slecht en toch ging het heel relaxed allemaal. De weersverwachting voorspelde weinig wind. We rekenden op windkracht 2 voor het grootste deel van de tocht en misschien 3 tegen het einde. Bij vertrek lag de oceaan er bij als een gladde spiegel. Windkracht 0! De motor dan maar en die bleef 22 uur lang draaien. Tegen de middag begin het een klein beetje te waaien en begon de boot wat te bewegen op een beginnende deining, maar het was nog steeds niet de moeite om het grootzeil te hijsen. Tijdens de lunch merkte Hanneke ineens dat het iets meer begon te waaien. Na de afwas bleek bovendien, dat de wind ook een beetje was gedraaid. Zeilen omhoog en fok erbij. In plaats van de 6 knoop die we op de motor varen gingen we geen 5 knoop meer, maar die rust is zo geweldig. Hanneke ging spontaan een dutje doen. Tijdens die dut liep de snelheid op tot ruim 7 knoop en dat bleef zo tot het vallen van de avond. Omdat we duidelijk meer wind hadden dan was voorspeld namen we geen risico en legden voor het ondergaan van de zon een rif in het grootzeil. De snelheid viel nauwelijks terug en in de loop van de nacht gingen we steeds harder, zodanig, dat Pim zelfs de fok voor een groot deel wegrolde. We liepen om de beurt onze wachten en Nelly Rose vergde daarbij nauwelijks aandacht terwijl ze met een kleine 8 knoop over de golven dartelde.

Ruim eerder dan verwacht komen we aan in het haventje van Isla Graciosa, maar worden door de havenmeester meteen teruggefloten. Het is vol. We moeten maar gaan ankeren in Baya Francesa. Tussen de 20 boten , die er al liggen vinden we een plekje. Eerst alles netjes opruimen en de hoezen over de zeilen doen en gauw het blog schrijven, voordat het internet tegoed op is. En dan nog even een paar rondjes om de boot zwemmen om wat op te frissen. De buitendouche heeft gelukkig warm water, zodat het zout er snel is afgespoeld.
Dat douchen betekent, dat we best wel veel zoet water verbruiken. We hebben een tank met 250 liter van dat spul aan boord. Omdat we nu niet in een marina liggen, hebben we geen walstroom en geen waterleiding. We moeten helemaal voor ons zelf zorgen. De zonnecellen (of is dat tegenwoordig zonnencellen. Oh nee, zonnecellen is natuurlijk een uitzondering op de spellingsregels die uitzonderingen….) zorgen voor onze elektriciteit en we hebben ook een watermaker. Die hebben we tot nu toe nog niet gebruikt, maar aangezien we hier tot de 20e willen blijven liggen is daar nu geen ontkomen meer aan. Pim heeft het apparaat zelf ingebouwd en dat maakt het in gebruik stellen extra spannend. De reden dat we er tot nu toe mee gewacht hebben is niet het in gebruik stellen, maar de verplichting om hem daarna regelmatig in gebruik te houden. Het is nogal bewerkelijk om hem voor meer dan een paar dagen buiten gebruik te stellen. Dat moet als je langere tijd in een jachthaven ligt. Dat zal pas in Las Palmas weer het geval zijn, dus tot 14 november maken we ons eigen water.
De zonnecellen leveren als we voor anker liggen in de praktijk met mooi weer een goede 80 ampère per dag. Daarmee kunnen we een brood bakken, 25 liter water maken en zelfs nog wel een filmpje kijken of een PC opladen, als de ijskast niet te vaak wordt opengezet, maar dan is het ook wel zo goed als op. Da’s jammer, zou je zeggen, want een beetje verlichting op zijn tijd is toch ook wel leuk. Dat klopt, maar daarvoor gebruiken we nauwelijks nog stroom. Alle halogeen lampjes zijn vervangen door LED lampjes, die nog geen tiende gebruiken van de halogeentjes die er eerder in zaten. Bovendien hebben we een klein zonnecel-schemerlampje, dat ook op de buitentafel kan staan. Toen we die LED lampjes nog niet hadden geïnstalleerd zaten we ‘s avonds te lezen met een mijnwerkers lamp op het hoofd. Dat hoeft nu niet meer.

Pim blaast “Klontje” op op het voordek, terwijl achter hem de Glass Bottom Boat zijn 1e rondje doet. Die toeristenboot komt hier een paar keer per dag voorbij. De jachten voor anker zijn een toeristische attractie. We worden steeds handiger met het te water laten van Klontje en het er aan hangen van de toch wel zware motor. We hebben veel plezier van die zware motor. Ook nu is het best een eind om vanuit de ankerbaai naar het dorp te forenzen.

Voor dat het echter zover is gaan we klussen op de boot. Zo zoekt Hanneke de zwemvinnen in het luik onder onze matras en komt ze erachter dat er 2 flessen zijn gesneuveld; een fles Port of Rotterdam (we hebben er nog één over Harm) en een fles witte wijn. Dat betekent meteen dat alles eruit gehaald moet worden en ook gelijk een schoonmaakbeurt krijgt. Zo blijf je lekker bezig!
s’Middags varen we met Klontje naar het dorp. Heen doen we dat tegen de wind en de golven rustig en hebben we er een kwartier voor nodig. De terugweg gaat in 8 minuten.
We vergapen ons aan de zandstraten en de Arabische invloeden.

Het is hier zo anders dat we ons heel ver weg voelen van onze normale wereld. Allemaal lage witte huizen met platte daken tegen een achtergrond van kale vulkaangrond.

Er heerst hier een zeer relaxte sfeer, mede door de dagjesmensen, die met de ferry uit Lanzarote komen en schaars gekleed door het dorp wandelen. Er is gelukkig een Mercado om wat dingen in te slaan. Er is ook een heel contingent mensen die hier kennelijk op de een of andere manier zijn beland en zijn blijven plakken. We zouden hen vroeger hippies noemen. Ze maken en verkopen op een marktje allerlei sieraden en snuisterijen en zien er uit als vrijbuiters. Rasta haren en makkelijk zittende kleding.

Het is vanaf de ankerplaats 15 min. varen met Klontje naar de haven. Er is een Cibercafé zoals ze dat hier noemen, waar ik deze blog even kan posten en kan skypen met Harm en Floor. Erg leuk dat ik dan kan zien hoe hard Michiel groeit! Zo kon ik ook Facetimen met Leonie en haar feliciteren
met de halve marathon, die ze gerend heeft.

Kleine steegjes en ruime zandstraten.

Er komen 3 Nederlandse boten de ankerbaai binnenvaren s’avonds, waaronder de Drift Away. Die hebben we op de Vertrekkersdag ontmoet vorig jaar.

Hanneke gaat met Klontje naar het dorp voor wat boodschappen en hopelijk wat internetmogelijkheden en foto opportunities.

Het lokale strandje

Op deze manier proberen de bewoners van Caleta del Sebo ieder druppeltje wat valt op te vangen. Het heeft hier in 14 maanden pas 1 dag geregend.

Hij staat hier zijn dakterras te verdedigen.

De cactus middenin op het pleintje dient ook als parasol.

Heftig hoor, zo’n berg naast je als je wakker wordt!

We logeren in een echt huis bij nicht Marlies en haar man Nico. Dat is toch weer even heel wat anders. Zo genieten we van de voetruimte in bed. Aan boord slapen we in de punt met de voetjes op een breedte van 40 cm en nu hebben we beneden net zoveel plek als boven. Eigenlijk is ook dat gewoon weer even wennen.

Nico en Marlies wonen boven het dorp en tussen de boeren bedrijfjes. Die hebben allemaal een waterreservoir. dat is natuurlijk een algen en muggenkweek. Dat bleek weer een hele vruchtbare omgeving voor de drie visjes die ze in dat reservoir hadden uitgezet. Dit is een deel van nakomelingen van die visjes. Sindsdien hebben je op het heerlijke terras nauwelijks nog last van muggen. De vissen vielen uitgehongerd aan op een homp brood die we erbij gooiden, maar ze eten vooral de algen, zodat behalve de muggen ook de stankoverlast verdwenen is. De tuin is verder een miniboerderij. Er groeit van alles en met hele lange seizoenen.

Nog even wachten en dan dus gewoon uit de boom plukken! De plant sterft dan af, maar heeft een steunboom ernaast, die de functie gaat overnemen.

Dit kenden we nog niet: de Aloë Vera mét bloem.

In schijfjes bij de heerlijke visschotel.

We worden dagenlang schandalig verwend. Dit soort taartjes eten we aan het ontbijt: Ruccola en zongedroogde tomaatjes uit eigen tuin op een paar plakjes geitenkaas: mmmmm!

We maken een tochtje naar de andere kant van het eiland en bezoeken een prachtig, eenvoudig kerkje opgedragen aan de eerste heilige van de Canarische eilanden, Hermano Pedro. Hij was herder tot zijn 24e en vertrok in 1649 naar Guatamala, Cuba en Puerto Rico, waar hij ziekenhuisjes enz. heeft opgericht.

Pim loopt in het midden, de schim van Pim

Zoekt iemand nog een leuk stekkie? De foto is genomen vanuit de dorpskroeg. Tegen de tijd dat je de trap weer bent opgelopen kun je er weer tegen.

Deze berg noemen ze het hoedje, omdat ie op een sombrero lijkt.

Overal die terrassen. Er worden er weer steeds meer in gebruik genomen vanwege de slechte economie. Weinig banen en dus tijd om voor het stukje land te zorgen.

In de verte zie je de rode rots, daar gaan we vanavond naar toe voor een biertje op het strand.

Er hebben hier afgelopen juli enorme branden gewoedt.

Dunja mocht ook mee.

Hier worden films opgenomen als er maanlandschappen nodig zijn.

Deze noemen ze de Cathedraal.

Nico en Pim lezen alle wist-u-datjes over dit vulkaanlandschap.

Koperhoudende rots.

Gezellig samen op een randje muur.

Dit is het favoriete strandtentje van Nico en Marlies vlakbij de Rode Berg. Bij die berg wordt enthousiast gekitesurft. Pim kijkt met meer dan gemiddelde interesse naar alles wat met die sport te maken heeft. In theorie heeft hij het al onder de knie. (Het is een sport, waar je geen speciaal schoenen voor nodig hebt, tenzij je dat minuscule surfboard als schoeisel wilt zien.

De rode rots waar altijd kitesurfers te vinden zijn.

En dan met ondergaande zon, heel mooi.

Ceviche is inmiddels onze favoriete tapas. Het zijn plakjes rauwe vis die in citroensap ‘gegaard’ zijn. Dan een beetje olijfolie, peper en zout en het is heerlijk.

Aan mijn nog wapperende haren kun je zien dat deze met de zelfontspanner is genomen, ik haalde het nét.

Basil’s back!
We zijn weer thuis en halen meteen Basil op bij de buurman. De Welshman heeft er voortreffelijk voor gezorgd en de plant lijkt wel gegroeid. De man claimt goede gesprekken met Basil te hebben gevoerd, maar vraagt ook de volgende keer wat andere typisch Nederlandse teelt mee te nemen. Dat lijkt ons geen goed idee. We zijn op zich al erg benieuwd of we Basil tot aan de overkant gezond kunnen houden en of we hem dan mogen behouden.
Basil is een prachtige plant om aan boord te hebben. Normaal houdt hij zich geheel rustig, maar als je in de buurt komt, dan laat hij zich ruiken. We weten nog niet of de geur hetzelfde is bij de liefdevolle verzorging van Hanneke en bij het verwijderen van wat blad voor de salade. Zo goed kennen we hem nog niet dat we verwengeur en angstzweet kunnen onderscheiden, maar het fenomeen is absoluut duidelijk. Onze Basil reageert op zijn omgeving.

We komen de dagen hier goed door. De ochtenden komen we rustig op gang en doen kleine klussen en boodschappen. Daarna gaat Pim aan het schrijven en Hanneke maakt een voorraadlijst, zodat we straks weten wat er wel en niet aan boord is. Dat betekent dat alle kastjes worden uitgemest en dan kom je toch weer dingen tegen die je allang vergeten was. Hanneke noteert alles keurig in de iPad. Daarna blijft er nog wel wat tijd over om een beetje te lezen, maar om vijf uur is het klaar.
Rond een uur of 5 verzamelt zich een gezellige hoop zeilers bij de ‘Sailors Bar’. De Nederlanders hebben al gauw minstens twee tafels in gebruik. We ontmoeten oude en maken nieuwe vrienden en het wordt weer een gezellige avond.

Wij hebben een duikuitrusting aan boord voor het geval er iets aan het onderwaterschip zou moeten gebeuren. Dat spul is allemaal splinternieuw en het wordt hoog tijd om ook de duikvaardigheden weer eens op peil te brengen.

Samen met onze Noorse vriend Eirik schrijft Pim zich in bij een plaatselijk duikbedrijf. Met een RIB gaan ze naar de ‘kathedraal’, een rotsformatie bij de noordpunt van het eiland.

Het is een goed idee om weer eens wat te gaan oefenen. Pim heeft in 2000 voor het laatst gedoken op Dominica, het eiland waar we nu de kerst gaan vieren.

Met een aantal andere geoefende duikers vertrekken ze ongeveer een half uur na de afgesproken tijd. Dat is zo vanzelfsprekend, dat we binnenkort ophouden daar nog grappen of opmerkingen over te maken. Het went gewoon.
Pim: We varen met een beschaafde snelheid naar een partij rotsen, waar we normaal gesproken niet in de buurt zouden komen. Nu varen we tussen die rotspartij door. Meteen daarachter zien we een soort van vervlakking op het water. Het is geen neer, maar wel duidelijk een ander golfstructuur dan het water er omheen. Ongeveer 6-7 meter onder de oppervlakte bevindt zich hier het ‘dak van de kathedraal’. Het anker gaat uit en we brengen onze spullen op orde. Je checkt je buddy, die ook bij mij de zaken nog even nakijkt. Hand over het mondstuk en de bril en je rolt achterover het water in. Vanuit de Nelly Rose zouden we het een rustig zeetje vinden, maar, als je er als zwemmer in ligt, is het toch behoorlijk onrustig. Ik moet geweldig wennen aan mijn nieuwe spullen en mijn reserve regulator begint te blazen. We liggen met zijn zessen heel dicht bij elkaar en ik vind het heel onrustig. Mijn luchtverbruik in die eerste paar minuten is erg hoog. Pas als we langzaam langs de ankerlijn naar de bodem gaan begin ik wat tot rust te komen, maar ik ben nog steeds behoorlijk gejaagd en kan nog niet van mijn omgeving genieten. Dan begint het langzamerhand weer terug te komen. Ik klaar mijn oren, blaas mijn bril leeg, blaas wat lucht in mijn drijfvest om me te balanceren voor de diepte en kijk eindelijk eens om me heen. De dive master vraagt hoe het gaat en ook aan Eirik signaleer ik met een handgebaar dat het goed gaat. Ik zie op mijn dieptemeter dat we op 10 meter zitten, maar dat ik al een kwart van mijn lucht verbruit heb. Kilo Uniform Tango. We gaan naar de rand van het dak van de ‘kathedraal’. En zakken langs een loodrechte muur naar het diepste punt van de duik op 27 meter. Op weg naar beneden heb ik het weer redelijk druk met mezelf en vooral met het klaren van mijn oren. Toch begin ik me weer vertrouwder te voelen en ik heb er dan ook nauwelijks (!) moeite mee om de rest van de groep te volgen als ze een grot inzwemmen. Het wordt smaller en zo donker, dat we alleen nog maar het puntje van de zaklantaarn van de dive master zien, maar vrijwel op dat moment draaien we naar rechts en zien we de diepblauwe opening alweer voor ons. Vanaf dit moment zie ik echt het koraal en de visjes. Het is lang niet wat ik in mijn uitermate verwende duikcarrière al heb mogen meemaken, maar het is weer heerlijk om van die gewichtloosheid te genieten en van het bizarre gevoel dat het onderwater ademen je geeft.
We zwemmen nog onder een boog door en gaan over de bodem weer in de richting van de ankerketting. Langzaam gaan we naar boven en maken op 5 meter diepte een veiligheidsstop van 5 minuten. Twee andere duikers waren al weer terug bij de boot en nemen onze spullen van ons aan. Het zit er weer op. Het zal nog een paar duiken kosten om weer echt helemaal comfortabel te worden, zodat ik weer efficiënt met mijn lucht kan omgaan, maar het voelde al weer goed.
Op de terugweg hadden we nog echt een toetje. Opeens begon iedereen tegen mij te schreeuwen, dat ik om moest kijken, terwijl ik riep dat ze mijn kant op moesten kijken. We werden omringd door vliegende vissen! Ik had ze wel eens eerder gezien, maar nooit zo dichtbij. In een RIB zit je laag bij het water en er zaten er zeker een stuk of 20 om ons heen. Uniek.

Het was eigenlijk niet zo heel erg handig om deze duikexpeditie op dit moment te maken, want we gaan op vakantie! Vakantie is immers als je iets anders doet dan in je dagelijkse bestaan. Wij gaan logeren bij Marlies, een nicht van Pim, en haar man Nico, die al een aantal jaren op Tenerife wonen. We gaan slapen in een echt bed in een heus huis. Dat is al een hele tijd geleden. We hangen de zoetgespoelde duikspullen over de giek in de hoop dat die nog redelijk zullen drogen, terwijl Pim even bij de Sailor’s Bar naar de start van de Grand Prix van Abu Dhabi gaat kijken. Dat lukt redelijk. We hangen de spullen toch maar uit in de douche ruimte en sluiten de boot af. Onze plant Basil kan natuurlijk niet vier dagen zonder water, dus die wordt uitbesteed bij de buurman uit Wales. (What, a plant? What do I have to do with it? Hanneke: Well water it of course. Once a day, not too little, not too much, keept it out of the sun and speak with it in gentle tones. You can use some of its leaves for your tomato salad, but don’t rip whole branches out.) Dat leek het juiste moment om haar mee te voeren. Ze is er niet gerust op. We zullen een foto van Basil plaatsen bij terugkeer in Las Palmas.

We vinden een taxi om ons naar de ferry te brengen. Die heeft moeite om de ferry te vinden, maar uiteindelijk komen we er toch aan. het is een plezierige boot, waar Hanneke in een comfortabele stoel in slaap valt terwijl Pim de laatste zin van zijn roman schrijft. De eerste draft is af. er is nog voldoende ruimte voor fijnslijpen, maar het verhaal is er.
De trip met de Ferry naar Tenerife is heel comfortabel en de eerste beelden zijn weer heel leuk.

Mooi dorpje tegen de berg aangeplakt.

Er liggen hier meerdere van die visfabrieken, sommigen van een Nederlandse reder, die er haring mee vangt voor allerlei Dolfinaria in Europa.

Bijna in Santa Cruz.

We worden verwelkomd met een glaasje champagne. Een weerzien in den vreemde heeft toch altijd iets bijzonders.
Ons volgende bericht gaat over Tenerife, het eiland, dat we niet op eigen kiel hebben bezocht.

We zijn hier naar toe gegaan, omdat er zwaar weer werd verwacht. Als we met behulp van de havenmeester aan ons Ponton aanleggen, blijkt dat er vóór een mooringlijn mist. ( ligt op de grond verankerd) Hij beloofd, dat er ‘s middags een duiker zal komen om die aan te brengen. Dat was afgelopen zondag. Er kwam niemand, dus Pim is maandag een wandelingetje naar het havenkantoor gaan maken, heeft opgebeld, gevraagd naar een andere ligplaats enz… Maar er gebeurt niks.

Maandag komt er een duiker met 3 anderen op het steiger achter onze boot en hij plonst erin en doet iets in het water, wat we niet kunnen zien. Hij stelt vast, dat er helemaal geen tweede mooringline ligt. Pim gaat in discussie met de buddy van de duiker, die met de marifoon contact opneemt met de Capitan del Puerto en krijgt te horen dat we géén 2e mooringlijn krijgen. Pim loopt weer naar het havenkantoor en komt daar de man tegen die ons voor zondag al een duiker beloofd had. Hij zag de Capitan lopen en schoot er meteen achteraan. Heftig gesticulerend zag Pim hoe hij onze zaak bepleitte. Met een tevreden lach op het gezicht kwam hij terug, maakte een obsceen gebaar en zei, dat de duiker in de loop van de middag weer terug zou komen om een en ander op te lossen. Aan het einde van de middag nemen we maar weer contact op via de marifoon en beloven ze ons, dat er over 10 minuten iemand zal komen. Niet dus.

Dinsdag maakt Pim weer zijn wandeling langs de megajachten op weg naar het havenkantoor. Het geval is inmiddels bekend, en er wordt aan gewerkt. in de loop van de dag. We weten, dat het in de loop van de dag echt hard zal gaan waaien en vragen dus of het nu echt gaat gebeuren. ja, geen zorgen, het komt. Weer terug langs alle mega jachten. Ze doen ook mee met de ARC, maar zullen wel wat eerder aankomen dan wij.
In de middag begint te regenen en wat harder te waaien. We roepen weer op over de marifoon en er komt een Seaman (klinkt wel geestig als een Spanjaard dat uitspreekt) komt langs in zijn rubberboot en zegt dat we niet moeten zeuren en dat die storm echt niet komt. Hij vraagt wel een extra lijn en we liggen iets vaster. Hij is net weg als de storm echt losbarst en we raken inmiddels met de achterkant het steiger, waardoor de electriciteitskabel klem komt te zitten. Pim haalt hem weg, we kunnen best even zonder. We hangen het opblaasbare trapje/stootkussen er tussen met nog een extra stootkussen. Het poeiert nu echt met flinke vlagen.
We durven even een borrel te gaan drinken op de Helena Christina van Aad en Hella, waar we later ook een pizzaatje mee gaan eten in de beroemde Sailor’s Bar. Aad loopt even mee als Pim gaat inspecteren of Nelly Rose nog goed ligt. Hij komt in de bar ernaast de assistent havenmeester weer tegen, die hem zegt dat wij bovenaan de prioriteiten lijst staan voor morgen. Ben benieuwd.
De volgende dag stort het van de regen en maakt Pim weer zijn gebruikelijke wandelingetje naar het havenkantoor om te kijken hoe het het er voor staat. Alle duikers zijn aan het werk in de commerciële haven en kunnen misschien morgen komen, is de reactie. Pim heeft van de assistent haven meester de verzekering gekregen, dat hij in het havenlog een opmerking zou plaatsen, dat het echt een slechte situatie is. Hij vraagt of ze het log kunnen checken en verdomd! Het staat erin. Dat verandert de zaak. Wederom de toezegging dat het gaat gebeuren en inderdaad, in de loop van de ochtend komt de duiker en legt een extra mooringline aan. Nelly Rose ligt weer als een huis, maar Pim zal zijn ochtend wandelingetje missen.

Achter het havenkantoor zie je de Cruiseschepen mooi afsteken tegen de zwarte vulkaan.

Ja en eindelijk om 12.00 uur komt er weer een duiker met een compaan met allerlei kettingen en lijnen!

Hij plonst erin en doet wat ie moet doen!

We liggen eindelijk goed en slapen ‘s’nachts ook weer beter.

Er liggen al een aantal boten, die met de ARC mee gaan doen in de haven. Herkenbaar doordat ze de vlag in het want hebben staan. Sommigen met meerdere onder elkaar: die hebben hem dus al vaker gevaren. Op 9 nov. gaat het hier beginnen. Tegen die tijd zullen de meeste van de 267 verwachte deelnemende boten hier wel zijn. Uiterlijk 18 november moet iedereen hier zijn. Allemaal met hetzelfde doel : St. Lucia in de Caribbean Seas! De boten worden vooral op het aspect veiligheid gekeurd en er zullen workshops worden gegeven over Safety, Provisioning en Rigging (tuigage). Er zullen demonstraties worden gegeven bijvoorbeeld met een liferaft in een zwembad en van het afsteken van de verschillende soorten vuurpijlen.
Ondertussen worden er ook borrels georganiseerd waar iedereen elkaar kan ontmoeten, zodat je als je straks aan de overkant aan het varen bent, alvast wat mensen kent, die je geheid weer ergens tegenkomt, want hoewel het cruiserswereldje groeit blijft het relatief klein. Wij krijgen van het havenkantoor het ‘Early Arrivals’ pakketje mee met alle wetenswaardigheden, plattegronden van Las Palmas, kortingsbonnen voor het zwembad, aanwijzingen voor winkels enz.

‘s Avonds komen de Noren langs en wordt er weer gespeeld en gezongen. Er loopt een Engelsman langs op het steiger, die zegt dat ie zingen ook leuk vindt en hij zit even later ook volop mee te doen.

Pim’s kantoor.

De dag erna zoeken we uit waar we dichtbij beschikking hebben over internet en als we net achter ons kopje koffie zitten, komen Aad en Hella langswandelen. Wat een leuk weerzien na Pinn Mill en later Hellevoetsluis. Wij hebben genoten van hun beschrijvingen over het zeilersleventje in hun boeken: ‘Dromen van zout’ en ‘Zeezigeuners’. Dit zijn oude rotten in het vak met een enorme dosis ervaring.

Aad speelt ook even op Pim’s gitaar en zingt een prachtige smartlap.

Waarbij de dames zich niet onbetuigd laten.

We lopen nog een laatste rondje door Carrelejo. Het oude deel van het oorspronkelijke vissersdorp is erg knus en de oorspronkelijke bewoners hebben nog een gezellig eigen plekje. De oude mannetjes hebben vrij uitzicht op de haven en de haveningang en ze zitten gezellig te keuvelen en naar de stroom toeristen te kijken die s’avonds op zoek zijn naar een lekker restaurantje. Voor al die restaurants staan animeermannen die proberen de toeristen hun terrasje binnen te kletsen op een vrolijke manier.

‘s Ochtends haalt Pim nog brood in het stadje en daarna vertrekken we uit Carrelejo. Dat moet ook. Passanten mogen hier maar 3 nachten in het kleine haventje aan de steiger liggen, zodat iedereen een keer aan de beurt kan komen.

Ons plekje wordt meteen weer ingenomen door een boot uit Delfzijl. Zij hebben de nacht voor anker gelegen om te wachten op hun beurt.

Onderweg naar de overkant komen we weer een van de talloze glass bottomboten tegen. Ze doen goede zaken, net als de grote catamarans, waar de 106 mensen 4 uur lang op worden beziggehouden.
We gaan eerst op de motor naar Playa Blanca op Lanzarote naar de Marina Rubicon. Onze Noorse maten zijn daar de avond te voren aangekomen, zodat we voor het eerst sinds weken weer even bij elkaar in de buurt zijn. Het is een gezellig weerzien. Ze vertellen, dat ze ook meteen door gaan naar Las Palmas. Er komt slecht weer aan en zij hebben Mia aan boord, die zaterdag vanuit Las Palmas weer naar Noorwegen terug gaat vliegen.
We zien ook de Ostrea, de Mero en de Cedo Nulli weer zien aan de rand van het zwembad. De mannen zijn meer dan een beetje brak, want ze hebben een avond veel plezier gemaakt.

Playa Blanca is veel toeristischer dan Corralejo, maar het is rondom de marina allemaal wel leuk opgezet. Er is twee keer per week een marktje met allerlei snuisterijen, die gretig aftrek vinden bij de rondstruinende Engelsen en Duitsers.

We mochten een paar uur aan de steiger voor de receptie van de haven liggen. Die receptie zit onderin deze namaakvuurtoren en wordt bemand door een Nederlands meisje.

Het geheel maakt een uitermate verzorgde indruk en wordt goed onderhouden. Zo wordt ook dit joekel van een cactus met 3 lijntjes overeind gehouden.

De Noren zijn al klaar om te vertrekken en we zetten snel koers naar Las Palmas. We hebben gezien de weersverwachting besloten om toch naar het noorden van Gran Canaria te varen. De havens zijn hier vrijwel allemaal erg slecht beschermd tegen zuidelijke winden en uit die richting zal het de komende dagen hard gaan waaien. Je ligt dan in die zuidelijke havens op zijn minst onprettig met teveel deining.
Pim gooit de hengel weer uit. Hij heeft na die ellendige meeuw even wat tijd nodig gehad om daar weer moed voor te krijgen. Gelukkig blijft het bij vissen en wordt er niet gevangen.

Na een uurtje halen we de Noren in. Het is heerlijk weer, dus iedereen zit lekker in bikini!
De wind zakt er steeds verder uit en ook de vis wil niet happen. We gaan expres maar met een snelheid van 5 knoop, want we willen niet te vroeg aankomen in de haven, in ieder geval niet in het donker.
We gaan als vanzelf over in het ritme van ‘s nachts doorvaren. Het eten en de afwas zijn klaar vóór het donker wordt, de hengel wordt ingehaald en zo bereiden we ons voor op het wachtlopen.
Dan komt er een bericht door de marifoon: de Noren hebben beet! Tja, die weddenschap hebben wij dus verloren en dat zullen we in Las Palmas straks moeten bezuren met een biertje bij het ontbijt! We zijn benieuwd hoe groot de vis is…
Pim slaapt en ik zie langzaam de boot van de Noren uit zicht verdwijnen. De zee is rimpelloos, maar er staat wel deining. De temperatuur is ongeveer 20 graden. Heel prettig om niet al die beschermende kleren aan te hoeven doen als je op wacht gaat. Het scheelt veel tijd en gymnastiek, want bewegen is toch lastig op zo’n wiebelende boot. Hoe Leonie en Adam dat deden met 2 kleine kinderen blijft een raadsel.
Tegen het einde van Hanneke’s wacht komen er een stuk of 10 dolfijnen meezwemmen, ze springen simultaan naar boven. Pim wordt wakker van haar enthousiaste geroep en geniet mee!
We boffen dat het bijna volle maan is, zodat we ze echt goed kunnen zien.

Bij het ochtendgloren varen we de haven van Las Palmas binnen.

Niet echt scherp, maar meer een sfeerplaatje.

We gaan meteen tanken, zodat we straks niet met 250 andere ARC boten in de rij hoeven als die de dag voor vertrek gaan tanken. Aan de receptie steiger wachten we vervolgens tot het havenkantoor open is. Het inchecken duurt uiteindelijk ongelooflijk lang. Het is een papierwinkel zonder einde. Je betaalt uiteindelijk drie verschillende rekeningen voor ligplaats, belasting en nog iets. Al met al liggen we pas om 11 uur op onze ligplaats G32. Dat zal onze ligplaats voor de komende weken zijn. Het kan zijn, dat we nog een weekje naar Tenerife varen, waar we een nichtje van Pim en haar man gaan opzoeken, maar misschien gaan we dat met de ferry doen. De komende dagen komt er teveel wind en daarna zou het weer motoren worden en dat apparaat hebben we eigenlijk wel weer even genoeg gehoord.

Het is mooi om hier dan eindelijk te zijn. Toen we hier 3 jaar geleden Leonie, Adam en de kids uitzwaaiden, hadden we nog geen idee,dat we hier nu zelf zouden liggen en dat dit keer Leonie en Pieter ons uit komen zwaaien! We zien dit als het einde van de eerste etappe van onze grote reis. De volgende etappe gaat in één stuk. Over nog geen 4 weken vertrekken we naar St. Lucia.
We zullen de komende weken niet veel op de blog schrijven. We zijn dan druk met workshops, bevoorraden, klussen en wat dies meer zij (borrelen), maar we zullen eens in de week een update verzorgen. Een van de klussen, die we moeten doen is kijken hoe we met de satelliet telefoon emails op deze blog kunnen posten, zodat we tijdens de overtocht kunnen blijven communiceren. Het is eigenlijk verbazingwekkend om te zien hoeveel nieuwe dingen we ons de afgelopen maanden eigen hebben moeten maken en we zijn er dus nog steeds niet klaar mee, maar het blijft leuk!

Vanuit Puerto Calero zeilen we met een mooie rustige wind naar Islas Lobos, waar we voor anker gaan. Er liggen nog 3 andere bekende Nederlandse boten, waarvan één gepavoiseerd. ze hebben een jarige aan boord. Dat moet natuurlijk worden gevierd en we besluiten met zijn allen op het strand te gaan BBQ-en. Dan zien we een stel Fransen, die met hun rubberbootje over het rif heen de lagoon in willen naar dat strandje. Er staat een flinke branding en het is duidelijk een hachelijke onderneming. We houden het scherp in de gaten en de beslissing blijft heel moeilijk. Een feestje op het strand is waarschijnlijk leuker voor de kinderen, maar juist vanwege die kinderen vinden de verschillende vaders en moeders het risico toch te groot. Zelfs als we ongeschonden heen zouden komen, hebben we nog geen enkel idee hoe het er over een paar uur, voor de terugreis, uit zou kunnen zien.
Plan “B” blijkt ook erg gezellig. Er worden 2 beschikbare Cobb barbecues op het voordek geplaatst. Daarmee is het voordek meteen tot “no-kids-zone” gebombardeerd. Een lijn verbindt de zeereling met de mast en door naar de zeereling aan de andere kant en daarvoor zie je vanaf dat moment eigenlijk vooral nog mannen. De Cobb is een prachtig apparaat. Ik zie een investering voor de Nelly Rose in het verschiet (maar waar laat je het ding). Je stookt hem met heel compacte speciaal voorgevormde houtskool, die erg makkelijk aangestoken kan worden. Je kunt de barbecue, ook als die al uren staat te branden, gewoon optillen en je kookt net als bij een Weber onder een deksel. Je hebt bovendien twee verdiepingen. Onderin liggen de aardappels in de schil en bovenop braden we worstjes, karbo’s en drumsticks.
Er zijn verrukkelijke salades door de dames gemaakt en voor de kinderen als toetje satéstokjes met marshmallows. We zitten met 12 Volwassenen en 8 kinderen op een boot die net zo groot is als de Nelly Rose. We liggen voor anker, het geheel wiebelt heen en weer. Het is heel genoegelijk allemaal!

Daags erna zetten we koers naar Corralejo, waar we de laatste plek aan de pontons veroveren.

Benédicte en Hanneke gaan naar het plaatselijke strandje en genieten van het zonnetje!

De kade hier is één en al restaurantjes op één tuintje na!

De golven zijn subliem om te surfen, wat een geweld. Op de achtergrond is Lanzarote zichtbaar.

Dit is de eerste foto met ons kleine fototoestel. Volgens Nikon mogen we ermee snorkelen dus heeft Hanneke hem echt onder water gehouden om de duizenden visjes, die hier rond de boot zwemmen vast te leggen.
Benedicte vliegt hiervandaan weer naar huis en wij onderzoeken de weerberichten om te kijken hoe we verder zullen gaan. We weten nog niet of we langs de noordkant of de zuidkant van Gran Canaria naar Tenerife willen varen. In Las Palmas komen we zeker nog, maar de zuidkant zien we niet meer als we er nu niet naartoe gaan. De voorkeur is dus duidelijk.

s’Avonds wandelen we nog even langs de gezellige kade. Er zijn meerdere zandsculptuur-kunstenaars bezig geweest. Sommigen verdienen net een centje meer door iets extra’s toe te voegen.
Apropos wandelen. Hanneke zegt altijd, dat iedere sport waar Pim zich in zijn leven mee bezig heeft gehouden specifiek schoeisel nodig had. Nou, zeilen slaat dat allemaal. We hebben bootschoenen, bootlaarzen, schoenen voor in de zwemvliezen, zwemvliezen zonder schoenen, teenslippers, crocqs, wandelschoenen, dinghy schoenen en sandalen. Allemaal nodig. Pim heeft ook nog heel lang sloffen in gebruik gehad voor koude nachten, maar die hebben we al een tijdje niet meer. Aan boord lopen we immers op blote voeten. De schoenen komen nooit vanaf de kant aan dek. Dat doen we om te vermijden dat we kakkerlakken aan boord krijgen. Dat is ook bij vele andere handelingen een bron van zorg.

Het is natuurlijk heerlijk weer en Pim heeft zelfs de zijkantflap van de zonnetent erbij gezet om het koel te houden.

Na ons avondwandelingetje even een drankje op de kade.

Deze soort van tortelduif komt er gezellig bij zitten.
Morgen vertrekken we eerst naar Playa Blanca om de Noren goeiendag te zeggen, die daar inmiddels liggen. Zij hebben op Madeira gewacht op hun bezoek en doen het nu wat rustiger aan.

We huren een klein Fiatje, een cinquecento. Daar had Pim altijd al een keer in willen rijden, en het ding rijdt echt lekker. Het is voor het eerst sinds 11 augustus, dat hij weer een keer het stuur van een auto in handen heeft en dat is af en toe echt te merken. De eerste rit gaat naar het vliegveld. We pikken daar Benédicte op, die een paar dagen met ons mee zal varen.’s Middags maken we een rondrit over de zuidelijke helft van het eiland en verwonderen ons over het ruige vulkaanlandschap. We vinden het knap, zoals men er toch in is geslaagd iets van dit eiland te maken. Behalve toerisme is er weinig anders te beleven, maar men is er in geslaagd een wijnindustrie op te zetten. De druiven groeien in kuilen en achter muurtjes in plaats van aan de ranken zoals we die elders in de wereld gewend zijn. Het is wel een intensieve arbeid om de wijnstruiken te laten overleven en oogsten. De opbrengst per hectare is de laagste in Spanje, maar de opbrengst per struik is weer heel acceptabel. Tijdens de oogst moeten dan ook hele afstanden overbrugd worden over vaak lastig begaanbaar terrein. De druiven worden soms nog met kamelen vervoerd.

Eigenaardig gezicht zo’n wijnplantage. Er zijn verschillende soorten muurtjes om de druiven tegen de omgeving te beschermen, maar de halfronde vorm om een kuil komt het meeste voor.

We bezoeken deze wijnbodega en proeven ook een slokje. Hanneke vindt het te zuur, dus er wordt niks gekocht. Dat is geen generaal oordeel over de Lanzerote wijn. Eerder dronken we de wijn aan boord bij Paul, en die was echt heel goed te drinken.

Nog zo’n chateau. In Spanje noemen ze dat een bodega

Het is binnen lekker koel en niet druk, het toeristenseizoen is bijna afgelopen.

Er worden kleine muurtjes om iedere wijnstruik gebouwd om ze te beschermen tegen weersinvloeden.

Een ander product van het eiland is grofkorrelig zeezout. Het moet wel een aardige bron van inkomsten zijn, want een potje kost €12. Wij hebben nog voldoende waddenzout aan boord en besluiten deze investering aan ons voorbij te laten gaan. We hebben overigens voor ons eitje bij het ontbijt zout van de British Virgin Islands. Dat hebben we ontdekt toen we daar zijn gaan zeilen om ons 12,5 jarig huwelijk te vieren. Sindsdien hebben we het vooral aan Saskia te danken, dat het nog steeds bij ons op tafel staat. We hebben nog net genoeg tot januari en dan kunnen we zelf onze voorraad weer aanvullen.

Grote brekers die stuk slaan op de lavabrokken. Het eiland is een paradijs voor surfers. Niet geheel zonder gevaar. Je moet echt rekening houden met het getij. Zeker bij laag water kan de rotsige bodem een gevaarlijk obstakel zijn.

Het zuidwesten van Lanzarote is echt heel erg ruig. Het land ziet er uit alsof het hele vette klei is, die vers is geploegd met overmaats ploegscharen. Je kunt je daarin niet voortbewegen, maar er liggen goede wegen op het eiland. Op weg naar het zuiden liggen zelfs drie wegen naast elkaar. Het oude onverharde karrenspoor over lavabodem, waar wandelaars goed terecht kunnen. De eerste verharde weg die voor het lokale verkeer dient en de nieuwe doorgaande weg naar Playa Blanca. Daar gaan we naar de uitstekend gesorteerde winkel voor scheepsbenodigdheden in marina Rubicon. Tot onze verbazing worden we daar door een Spanjaard aangesproken in voortreffelijk Nederlands. Hij is met zijn Nederlandse vrouw na 15 jaar Barendrecht en Ridderkerk weer terug gegaan naar zijn geboortegrond. Hij staat ons voortreffelijk en vakkundig bij. Het is eigenlijk bizar zoals we voortdurend met een verlanglijstje iedere ship’s chandler binnenstappen. Meestal heeft zo’n winkel maar weinig van ons lijstje, maar vinden we wel altijd weer andere leuke dingen.

Bij El Golfo heeft zich een heel bijzonder groen meertje gevormd. De kleur ontstaat door de algen die erin groeien, die zich vastzetten op de lava. Je kunt als souvenir groengekleurde steentjes kopen, die ze Olivia’s of iets dergelijks noemen. Die kleur heeft het meertje echt.
Het strand is hier pikzwart.

Heel bijzonder dit stukje Lanzarote.

Het meertje ligt er rimpelloos bij en de prachtig geformeerde rotswand erachter wordt er heel mooi in gereflecteerd.
De lavaformaties zijn overal verschillend en allemaal anders van kleur en vorm.
Veel meer kunnen we niet meer zien van Lanzarote. Het vulkaanpark is helaas net gesloten als we er aan komen. Morgen gaan we verder naar Isla Lobos aan de noordpunt van Fuerteventura.